Historia pewnej dziewczyny

Miałam dosyć duże wymagania względem tej pozycji przez to jak dobrymi opiniami cieszy się na bookmediach. Niestety trochę się zawiodłam. Główna bohaterka odwleka w czasie przekazanie co konkretnie się wydarzyło jednak bardzo łatwo się domyślić. Trójkąt miłosny między nią a dwójką braci, co może pójść nie tak? Praktycznie wszystko. Bardzo do przewidzenia. Podoba mi się wątek poboczny związany z siostrą głównej bohaterki która jest niesłysząca oraz mamą i dziadkiem. O wiele bardziej wciągnęłam się w tę cześć i jej zakończenie o wiele bardziej mnie zaskoczyło.

Książkę miło się czyta, przedostatni rozdział (nie licząc epilogu) mocno wytrącił mnie z równowagi bo sytuacja wskazywała na to, że jest to raczej koniec znajomości Camerona i Vee. Książka nie porusza jakichś głębszych problemów, jest to tak zwana książka ,,na jeden wieczór". Z reguły nie przepadam za książkami pisanymi z różnych perspektyw i wolałabym gdyby nie było przeskoków w czasie tylko najpierw opis kiedy się poznają, a dopiero potem, gdy spotykają się podczas trasy koncertowej aczkolwiek podczas czytania miałam wrażenie jakbym oglądała film z stąd ocena 8/10.

Sama jestem zaskoczona swoją opinią, ale WOW. Bo jeżeli patrzymy na tę książkę tylko z perspektywy fabuły, to wiadomo, miłości, zerwania, zdrady, toksyczni ludzie. Ale ci ludzie są tak napisani, że siedzimy i psychologicznie analizujemy ich decyzje, dlaczego ktoś może uciekać od szczęśliwego związku, jakie budujemy sobie mury, by nie dać się zranić, jak wolimy krzywdzić innych, by nie zostać skrzywdzonym samemu. OMG TE METAFORY Z MORZEM CZY ŁAWKAMI W PARKU!!! Nawet z tytułową religią i niewiarą. Bo tu ważna jest nie tylko fabuła, ale głównie to, co znalazło się między wierszami. Nie jest to tak mroczna i psychodeliczna Tarryn Fisher, jaką znam z jej innych książek, ale tu pokochałam, i gdyby ktoś powiedział mi, że "Boginię niewiary" napisała Taylor Jenkins Reid – uwierzyłabym. Dojrzały romans o ludziach skomplikowanych, nieidealnych, zagubionych i złamanych.

"Hate" Alana Gibbonsa to poruszająca, głęboko emocjonalna powieść, która zostaje z czytelnikiem na długo po przeczytaniu ostatniej strony. To książka, która nie tylko opowiada ważną historię, ale również zmusza do refleksji nad współczesnym społeczeństwem, nietolerancją i odwagą bycia sobą. Autor z niesamowitą wrażliwością przedstawia dramat młodej dziewczyny, która próbuje poradzić sobie ze stratą i jednocześnie zmierzyć się z falą nienawiści skierowaną wobec jej zmarłej siostry. Narracja jest przemyślana, autentyczna i mocno oddziałuje na emocje czytelnika. Gibbons pisze prosto, ale z ogromną siłą przekazu – każde słowo ma znaczenie, każda scena zostaje w pamięci. Postaci są świetnie zbudowane – prawdziwe, złożone i pełne emocji. Szczególnie główna bohaterka, która przechodzi wyraźną przemianę, wzbudza ogromną sympatię i podziw. Jej historia to nie tylko walka z przeszłością, ale też z odrzuceniem i uprzedzeniami, co czyni ją niezwykle aktualną i ważną. "Hate" to książka, która daje głos tym, których często się nie słyszy. To opowieść o odwadze, miłości i sile rodziny – a także o tym, jak destrukcyjna potrafi być nienawiść. Alan Gibbons stworzył dzieło, które powinno być obowiązkową lekturą w każdej szkole. Z całego serca polecam tę książkę każdemu – młodszym i starszym. To lektura, która porusza do głębi i daje nadzieję na lepszy, bardziej otwarty świat.

ta książka jest dziwna. to jest pierwszą informacja jaka powinno się wiedzieć zanim zacznie się czytać. jest dziwnie zabawna i nieźle można się w niej pogubić, jest bezsensowna w dużej ilości momentów i czasem nie rozumiem czemu bohaterka coś robiła - bo było to niepotrzebne. Książka ma też dużo plusów choć lepiej to zostawić czytelnikowi aby sam to odkrył i przeżył. Bardzo polecam tę książkę na nudę w domu, jeśli jednak czytasz ja aby pomóc rekord czytania czy cokolwiek podobnego? - zwolnij daj czas tej książce, zasługuje na to.

Co to była za historia wzruszająca,niesamowita powieści tej,co autorka pokazała w swojej książce,chwyciła mnie bardzo za serce,chłonęłam każdą stronę lektury,opowieść piękna,ciepła opowiadająca o antykwariacie z książkami w takim antykwariacie to bym chciała być w otoczeniu książek czytać je,głównych bohaterów pokochałam to sympatyczne,miłe postacie,towarzyszyłam im podczas czytania książki kibicowałam tej parze zakochanych ludzi w sobie by byli razem. Zagwarantowała mi pisarka sporo emocji wspaniałych,bardzo dobrych. Wzruszeń życiowych,dająca do myślenia i refleksji to książka,w podróż fajną wyruszyłam z tą książką zadowolona jestem z lektury. Po prostu to bardzo urocza,super lektura mlodzieżowa chwile niezwykłe spędziłam przy nie i się rozerwałam.

MadDY I bEE. Madonna Harper to nieślubna córka, która od zawsze opiekuje sie młodszą o8lat siostrą, Bee czyli beyonce, która cierpi na poważną odmianę autyzmu, prawie bez kontaktu ze światem. matka ledwo wiąże koniec zkońcem, nie mają żadnego wsparcia w rodzinie, a Maddy nawet nie śmie marzyć o uwolnieniu sie od codziennego kieratu. Bee chodzi na hipoterapię, w nowej stajni dziewczyny spotykają Alberta. Jest synem policjanta, z którym często wdaje się w konflikty. Nietrudno się domyślić, jak potoczy się fabułą, w końcu o młodzieńczej miłości niejedną książkę przeczytałam. Jednak talent pisarski pozwala tej historii wybrzmieć mocno, nie ma fałszywych tonów, słodziutkich chwil szczęścia. Dochodzi do wypadku, Albert zapada w śpiączke, co rozi Maddy nastepnym bólem złąmanego serca i kolejną katastrofą .Podobała mi się więź między Bee a Maddy, obszernie omówiona kwestia odpowiedzialności Maddy za siostrę, jej marzenia. Niestety okoliczności życiowe ograniczają możliwości rozwoju i kariery, Jakie ofiary jest zdolna ponieść Maddy, czyż nie zasłużyła na szczęście i beztroskie korzystanie z uroków zycia?

Całkiem dobra powieść. Raczej lekka mimo iż tematyka nieco mroczna, ale czyta się bardzo szybko i mi osobiście nie pozostanie w pamięci na długo. Niezłe zwroty akcji, bardzo podobało mi się że faktycznie autorka potrafiła mnie zaskoczyć i nie był to typowy thriller, w którym na końcu poznajemy rozwiązanie zagadki. Tu poza samym rozwiązaniem i to dużo przed końcem dostajemy dużo tajemnic, pytań, akcja nabiera tempa i przyznaje że czułam przez cały czas to pożądane przy tego typu powieściach napięcie i lekki ucisk w żołądku. Ciekawa i fajnie przedstawiona historia, poleam :)

" WIDZĘ CIĘ. PRAGNĘ CIĘ. KOCHAM CIĘ." Twitter od zawsze szczyci się ogromną popularnością, może w Polsce nie aż tak bardzo jak w innych krajach, ale coraz więcej osób się do niej przekonuję. Konto na twiterze ułatwia nam kontakt ze sławnymi osobami, oraz do śledzenia ich poczynań. Niestety zdarzają się również osoby, które potrafią zrobić z takimi informacjami złe rzeczy, a to dopiero początek, zwykłe zainteresowanie może zamienić się w natarczywość i prześladowanie. Kto w tych czasach nie ma chociaż jednej znanej osoby, którą podziwia i lubi wiedzieć co ciekawego robi w swoim życiu ? Myślę, że social media stały się w takim stopniu popularne, że nic przed nami nie może się ukryć, zwłaszcza jeżeli dana osoba jest znana i jej poczynania śledzi kilkadziesiąt tysięcy osób. Niestety łatwy dostęp do różnych informacji sprawia, że niektórzy popadają w paranoje i zaczynają prześladować te osoby, kierując się uczuciami, które tak naprawdę przesłaniają nam wszystko. Jestem osobą, która ma konta na wielu możliwych aplikacjach, lubię wiedzieć co się dzieję u znanych osób od których czerpie inspiracje, lub które po prostu podziwiam. Dzięki temu mogę w łatwy sposób poznać cząstkę życia moich idoli, zobaczyć co u nich słychać. Jednak nie raz słyszę historię, kiedy te osoby czują się napastowane, prześladowane i mają dość sławy i rozpoznawalności. „Ktoś mnie obserwuję” to książka, która jest bardzo współczesna i wiele osób na pewno w jakiś sposób będzie mogło się utożsamić z tą powieścią i jej bohaterami. Na początku sądziłam, że będzie to książka w której to dziewczyna i chłopak poznają się Internecie i tak zaczyna się ich przygoda, pojawia się przyjaźń, zrozumienie a potem uczucie i w pewnym stopniu to jest taka powieść, ale nie jest to główny wątek tej historii i to jest chyba w niej najlepsze. Nie jest to książka przewidywalna, czytelnik jest ciągle zaskakiwany , przez co nie będzie się nudził. „Ktoś mnie obserwuję” nie jest książka idealną, ma mało rozwiniętych bohaterów, styl pisania nie jest wysokich lotów, ale jest to książka autentyczna i na tym polega jej oryginalność i to, że chcę się ją czytać. Co do samego wątku miłosnego to jest naprawdę dobrze skonstruowany, nie jest w żaden sposób przesłodzony ani przyśpieszony, wszystko toczy się w tempie w jakim powinno. Autorka wykazała się wielką odwagą pisząc o mediach społecznościowych, ponieważ jest to temat który jest teraz bardzo popularny a i pisanie o tym nie należy do najprostszych. Książkę nie tylko przyjemnie się czyta, ale jest również w jakiś sposób przestrogą i niesie ze sobą pewne przesłanie, które jest potrzebne w dzisiejszych czasach, gdyż pojawia się coraz więcej platform, które umożliwiają poznawanie się w Internecie a nie jest to bezpieczne, bo nigdy tak naprawdę nie mamy stu procentowej pewności, że jest to osoba za która się podaje. Serdecznie polecam wam tą książkę i nie ważne ile macie lat to myślę, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie.

Ta historia była dla mnie lekki zaskoczeniem. Bardzo dobrze się ją czytało, ale czegoś mi w niej zabrakło. Nie poruszyła mnie tak bardzo jak myślałam, była dość prosta, choć jak dla mnie bohaterom pewne sprawy przychodziły z byt łatwo. Mimo to była to dość przyjemna lektura

Książka ciekawa, począwszy od okładki i tytułu "gdyby nie słodki różowy homar, na okładce, byłby to niezły pomysł na horror, idąc za tytułem", tak pomyślałam biorąc do ręki tą pozycję. Ku mojemu zaskoczeniu, niezbyt oddaliłam się od prawdy, ponieważ "Prawie ostateczna lista najgorszych koszmarów" spod pióra Krystal Sutherland opowiada historię "strasznie dziwnej rodzinki" Solarów począwszy od głównej bohaterki Esther, po jej brata bliźniaka ( o dziwo różniącego się, niczym dzień od nocy) Eugena, na ojcu przebywającym w piwnicy skończywszy. Pewnym elementem grozy, jest fatum ciążące na rodzinie, którym jest ...(tadam) Fobia, : matka Esther boi się pecha, brat ciemności, ciotka węży, a sama Esther ? Jeszcze tego nie odkryła. Stąd też wzięła się prawie ostateczna lista najgorszych koszmarów, która ma uchronić ją przed śmiercią. Czego boi się Esther? Jaką rolę odegra w jej życiu Jonah, czy rodzina Solarów ma szansę na normalne, pozbawione fobii życie? Muszę przyznać, że mnie jako psychologa z zamiłowania i mam nadzieję, kiedyś z zawodu tematyka fobii, umieszczona w książce dla młodzieży (bo do takiej kategorii należy ją zaliczyć) zainteresowała na tyle, że postanowiłam zagłębić się w jej treść i zaliczyć do grona, dobrze napisanej lekkiej lektury. Polecam!

Może to kwestia okładki, a może tytułu, ale sięgając po „99 dni lata” byłam pewna, że dostanę lekką, przewidywalną młodzieżówkę. Okazało się, że sprawa jest bardziej skomplikowana. Na Lubimyczytać książka ma niską ocenę, co mnie trochę dziwi. Ona wcale nie jest taka oczywista i daje do myślenia. Choć nie jest ona porywająca i trudno tutaj polubić bohaterów, to jednak jest warta przeczytania, zwłaszcza dla młodych. Dlaczego? Molly wikła się w dość skomplikowaną relację między braćmi (w sumie cala rodzina ma w tym swój udział). Dziewczyna jest adoptowaną córką znanej pisarki, która nie do końca nadawała się do roli matki, więc praktycznie wychowała się z rodziną Patricka. Z przyjaźni ich uczucie naturalnie ewoluowało w coś więcej, ale czy faktycznie była to miłość? Jak się dowiadujemy na początku książki, Molly jednak zdradza Patricka z jego bratem – Gabem, a wszystko wychodzi na jaw, ponieważ mama Molly opisuje tę relację w swojej najnowszej książce, która okazuje się bestsellerem. Molly, znienawidzona przez praktycznie całą młodzież w miasteczku i szykanowana przez Julie (siostrę Patricka) ucieka do szkoły z internatem. Wraca po roku, ale niestety nikt nie zapomniał, co się wydarzyło między nią a Patrickiem i Gabem. Jedyną osobą, która wydaje się cieszyć z powrotu Molly, to właśnie Gabe, nic więc dziwnego, że powoli między nimi znów coś zaczyna iskrzyć. W trakcie tych 99 dni wakacji, które Molly spędza w rodzinnym miasteczku, powoli dowiadujemy się, co tak naprawdę zaszło między nią a Gabem, co takiego zrobił Patrick, że pchnął ją w ramiona własnego brata. I ta książka, te relacje, naprawdę nie są łatwe. Patrick – wielka miłość Molly, okazuje się nie być wcale takim ideałem, bo czy to faktycznie miłość, jeśli nie pozwala Molly spełniać marzeń, tylko dlatego że musiałaby wyjechać. Albo wyzywa ją od dziwek i pozwala, by Julia niszczyła ją na każdym kroku. A Gabe? Jego chyba polubiłam bardziej niż Patricka, pytanie, czy faktycznie był w Molly zakochany, czy to była kwestia tego, że jego brat miał coś, czego on nie mógł mieć. On też nie stawał w obronie Molly, gdy ją szykanowano. No i wreszcie najważniejsza puenta, dlaczego tylko Molly musiała cierpieć i odpowiadać za to, co się wydarzyło? Pomijając już winę Patrica, Gabe też miał swój rozum i dobrze wiedział, że zaciąga do łóżka ukochaną brata. Chyba tak naprawdę nikt tutaj nie był bez winy. Postać matki Molly też była ciekawa, choć autorka mogła bardziej rozwinąć ten wątek, rozprawić się z tą relacją matka-córka. Uważam, że ta książka jest serio dobra, do tego czyta się ją lekko i szybko. Mogę ją spokojnie polecić, mimo że jakoś szczególnie nie skradła mojego serca.

Po książkę "Moje serce, mój wróg" sięgnęłam z racji na to, że długo już zalegała u mnie na półce. Spodziewałam się najzwyklejszej w świecie młodzieżówki, romansu który połączy bohaterów z ogromną mocą i wieloma przeciwnościami na ich drodze. Czy tak właśnie było? Zero zaskoczeń, wszystko wedle utartego schematu? Alvie jest dziewczyną, która do szczęścia potrzebuje niewiele - dotrwać do osiemnastych urodzin, bez większych problemów aby za zgodą kuratora prowadzić samotne, dorosłe, wolne życie. Asperger, który jest niejako źródłem jej problemów, nieco utrudnia sprawę. W szczególności ma to miejsce w przypadku relacji międzyludzkich. Alvie nie ma przyjaciół, jest samotniczką, a jej kurator jasno sugeruje jej, że dobrze by było, gdyby miała osobę do pogadania. Na drodze Alvie nagle pojawia się Stanley. Chłopak chodzi o lasce, wydaje się być samotny, zupełnie tak jak dziewczyna. Jednak stawianie kroków na drodze przyjaźni to wyzwanie, nie tylko dla Alvie, ale i Stanleya, który musi przebić się przez mur, który ona buduje wokół siebie. Szczerze mówiąc, określiłabym tę książkę dwoma słowami - standardowa młodzieżówka. Bohaterowie są naprawdę w porządku. Myślę, że spokojnie nastolatkowie będą w stanie ich zrozumieć na wielu płaszczyznach. Aspektem, który zdecydowanie działa na plus tej książce są schorzenia głównych postaci. Zespół Aspergera nie jest czymś, co pojawia się niesamowicie rzadko, toteż bardzo dobrze, że istnieje młodzieżówka z taką bohaterką. Dorastający młodzi ludzie dzięki temu mają możliwość nieco lepiej poznać jak funkcjonują osoby neuroatypowe. Choroba przewlekła Stanleya również nie jest czymś, co w książkach young adult spotykamy często. Tym bardziej, że jest to schorzenie naprawdę rzadkie, którego sama nigdy w literaturze rozrywkowej nie spotkałam. Fabuła niczym nie odbiega od innych pozycji w tym gatunku. Ot taki przeciętniak. Przewidywalna akcja, momentami nadmiar plot-twistów, jakby na siłę, aby przytrzymać uwagę czytelnika. Niemniej jednak z uwagi na tych wyjątkowych bohaterów, uważam, że warto się z nią zapoznać, szczególnie jako młody człowiek . Podsumowując, może to nie jest wybitna lektura, która wbije czytelnika w fotel, ale porusza ważny społecznie temat, jakim jest funkcjonowanie osób niepełnosprawnych oraz neuroatypowych w społeczeństwie. To właśnie z tego powodu, myślę, że młodzi ludzie mogą z niej wynieść całkiem sporo, mimo dość banalnej historii.

Książka sama w sobie mnie nie porwała, oczekiwałam ciekawszego, bardziej zaskakującego rozwiązania akcji. Bohaterowie byli trochę jednobarwni, negatywna postać od pierwszych stron była irytująca i stereotypowa. Plusem jest poruszenie przyziemnych problemów nastolatków takiego jak bunt, braku zrozumienia, czy gnębienie ze strony rówieśników. Sposób pisania autora jest przyzwoity i w miarę szybko się ją czytało.

Czytając opis książki, myślałam że nie będzie mi się podobać, z tego względu, ze główni bohaterowie są studentami. Już dawno wyrosłam z takich książek. Ale... Dałam szansę, bo czemu niee. ;) Bardzo miło się zaskoczyłam, gdyż nie jest to romansidło, tylko zupełnie coś innego. Oczywiście wątek miłosny się odgrywa, jednak najważniejsze jest to kto zabił... Książka bardzo fajnie napisana. Czytało się bardzo lekko i często musiałam zacząć czytać następny rozdział, pomimo tego, ze już miałam zająć się czymś innym. Zakończenie mnie zaskoczyło. Autorka dobrze trzymała w napięciu. Jeśli trafiłaby w moje ręce kolejna książka tej autorki, to chętnie bym ją przeczytała. Polecam. :)

Witam Ksiązka ma potencjał historia ciekawa jednakze napisana tak jakby "ksiażkowo-podrecznikowo" tzn.warsztat litwracki poprawny. Autor przygotowal sie nerytorycznie do napisania tej ksiazki niby wszystko dobrze jezt głowny bohater jest zawila intryga itd. ale postacie w ksiazce nie sa wyraziste tzn. przyznam ,że czytajac nie mogłem sobie wyobrazic tych postaci. Przypuszczam ,gdyby ta historie opisal jakis amerykanski tworca thrillerów to bylby hit, a tak jest ciekawa ksiazka ale nie porywa. Napomne jednak że nie załuje czasu poświeconego na jej przeczytanie.

Ależ tu są świetne porównania (może jest ich odrobinkę za dużo, ale idc). "Zmuszam się nawet do śmiechu, chociaż brzmi on tak, jakby kanarek dostał się pod kosiarkę" i, chyba mój ulubiony, "Dołącza do nas Raz, podskakując niczym rozkochany w poezji epoki wiktoriańskiej kangur".

Powalająca nie była. Czytając spowodowała, ze Kilka razy zaśmiałem sie w głos. Ale taka, do której raczej nie wrócę. Wg mnie zbyt długie maile od ojca głównej bohaterki , mnie to zanurzali, nie uwazam, ze treść tych maili przenosiła sie na fabule książki. W tym miejscu mogłoby być coś bardziej z polotem.

Moonbean przez prawie całe swoje życie jest zamknięta w Bazie Legionu Pana i mówi się jej, co jest dobre, a co nie. Na skutek pożaru, a także wtargnięcia służb specjalnych trafia do spacjalnego ośrodka, w którym postanawia z czasem opowiedzieć co działa się za murami miejsca, w którym mieszkała. Na początku miała być ona oceniona nisko, ponieważ początkowo czytało mi się ją dobrze, szło mi to szybko, ale później zrobiło się nudno. Według mnie nic wielkiego się w niej nie dzieje, ale... Jednak po jej przeczytaniu i przemyśleniu paru kwestii doszłam do wniosku, że temat w niej poruszony jest dość ważny. Dlaczego? Mówi ona o sektach, które wydaje mi się, że są coraz do bardziej powszechne, a o których też się nic nie mówi. Nie wiem dlaczego tak jest, ale nic nie można na to poradzić. Nawet na lekcjach religii rzadko się o tym wspomina, a nie okłamujmy się sekty są dość poważnym problemem. Przeraża mnie też fakt, że podobne wydarzenia do tych opisanych w książce miały naprawdę miejsce, ale prawdopodobnie niewiele osób słyszało o nim. Czy polecam? Nie jestem pewna. Czytało mi się ją dość ciężko, ale jeśli kogoś interesuje temat opisanych w książce to jak najbardziej.

Książkę oceniam na naprawdę dobrą, czytając ją miałam wiele… emocji. Po opisie trochę nie wyobrażałam sobie jak książka bez dialogu głównej bohaterki może być ciekawa, ale oddały to opisy jak wszystko odczuwała. Oakley była ciekawą postacią, ciepłą, kochaną, która przechodziła wiele już w samej szkole przez to, że nie mówiła. Jej jedynym ratunkiem od całego bagna, w którym tkwiła był Cole, najlepszy przyjaciel dziewczyny. Trochę irytował mnie fakt jak bardzo nastolatka poświęcała się tej relacji, bo praktycznie cała książka była napisana pod narrację romantyczną „Oakley i Cole”, a inne wątki i „główny” wątek tego, że ona nie mówi zeszły na drugi plan, choć wcale nie powinno tak być. Wyszło z tego bardziej love story, a dopiero na końcowych rozdziałach dowiadujemy się dlaczego bohaterka nie mówiła. Rozumiem zamysł, ale dla mnie niektóre opisy w lekturze były niepotrzebne, za bardzo rozwleczone. Cole był bohaterem, który podtrzymywał dziewczynę przy życiu, mimo, że w ogóle nie zdawał sobie z tego sprawy. Dbał o nią, więc również był sympatyczną postacią. Drugoplanowi byli w porządku, dodawali ciepła i pewnego rodzaju szaleństwa opowieści. Końcówka jest wzruszająca, wiedziałam, że dziewczyna w końcu przemówi, bo sam opis to sugeruje i tak naprawdę w połowie książki można było domyślić się dlaczego tyle czasu milczała. Lektura dość przyjemna, ale liczę, że druga część będzie jeszcze lepsza.