Hello sleep. Jak nauka i nastawienie pomagają pokonać bezsenność

Mam mieszane uczucia. Z jednej strony książka jest pełna wartościowych informacji. Mądrości Wedy momentami przeszywają, dają do myślenia. Samostanowienie i odosobnienie jako fundament każdej relacji przekonują. Z drugiej strony, skrojony na miarę współczesności ton: idźcie razem do escape roomu albo jedźcie razem w nowe miejsce – podróżujcie – nie składa się z tymi mądrościami w spójną całość. Jeśli chociażby mamy kochać Ziemię, jak w zakończeniu twierdzi autor, by rozwijać w sobie miłość, to nie możemy ciągle latać samolotami, podróżować albo planować miliona randek, bo to nas jednak skłania ku konsumpcji, a nie miłości. Ale ton książki jest właśnie bliższy współczesnemu poradnikowi niż książce kontemplacyjnej. Do tego przykłady z idealnego małżeństwa autora, w opisie których nie ma żadnych pęknięć, a które, jak sam w innych miejscach pisze, budzą empatię i uczą miłości, rodziły mój dystans.

Tytuł jest raczej chwytem marketingowym, ale większość potencjalnych czytelników jest chyba tego świadoma, że samodzielne terapeutyzowanie się jest raczej ryzykowne. Czym innym jest zrozumienie pewnych mechanizmów i niespodzianek, jakie robi nam mózg, a na które dajemy się nabrać, nawet jeżeli mamy pewną podstawową wiedzę psychologiczną. Można przypomnieć sobie (lub poznać) podstawowe problemy psychologiczne, z jakimi mierzy się na którymś z etapów życia większość z nas. W części praktycznej autorzy proponują ćwiczenia, mogące być pomocą. Nie zaskoczyła mnie ta pozycja, ale nie odrzucam jej. Wspomniane w innych opiniach liczne odnośniki odsyłające do opisanych w innych miejscach sytuacji są rzeczywiście irytujące, szczególnie podczas czytania w wersji elektronicznej.

Na wstępie trzeba zauważyć, że ta książka nie da nam żadnego magicznego rozwiązania które pozwoli wyleczyć lęk separacyjny w 3 dni (czy nawet 3 tygodnie). Ale takie rozwiązanie nie istnieje. Zamiast go szukać i tracić czas na nieskuteczne działania lepiej od razu skupić się na tym co jest najprostsze (czyli systematycznym odwrażliwianiu wychodzenia, w taki sposób by pies nie wpadał w panikę) i jednocześnie przynosi najlepsze skutki, a w tym ta książka wam pomoże. Sama książka napisana prostym, zrozumiałym dla zwyczajnych opiekunów psów językiem. Nie znajdziecie tutaj opisów teorii uczenia się czy fizjologii stresu. To książka dla ludzi w potrzebie i tacy ludzie znajdą w niej konkrety. Dla mnie ta książka była wspierająca. Pies z lękiem separacyjnym to nie jest łatwy kawałek chleba. Sytuacja ta budzi w człowieku wiele trudnych emocji i fajnie jest przeczytać, że to jest normalne, że inni też tak mają. W internecie można znaleźć wiele źródeł jednak większość z nich powiela te same szkodliwe mity (klatka, kong, przeczekanie, itd.) autorka je obala i tłumaczy co na ten moment wiemy o tym zaburzeniu. Jaki osoba która ma psa z lękiem separacyjnym i próbowała wielu różnych (niektórych z perspektywy czasu absurdalnych) metod poradzenia sobie z tym problemem, aż w końcu dotarła do metody opisanej w książce która jako jedyna przyniosła wymierne efekty, mówię Wam- jeśli Was to spotkało to pierwszym czego potrzebujecie żeby ten problem zrozumieć i rozwiązać jest ta książka! A drugim być może ogarnięty behawiorysta i lekarz medycyny behawioralnej, chociaż trzymam kciuki żeby książka wystarczyła. Są jednak dwie kwestie z którymi się nie zgadzam. Po pierwsze wstawka o „trzymaniu psa przy sobie na smyczy obowiązanej wokół nadgarstka” podczas nauki czystości. Co? Autorka za bardzo się o tym nie rozpisuje, jest to tylko jedno lakoniczne zdanie i być może ja czegoś nie rozumiem. Jeśli jednak rozumiem to przywiązywanie psa do siebie żeby nie załatwił się w momencie kiedy go nie widzimy jest po prostu głupie. A pisze to osoba, która potem udziela rad jak walczyć z nadmiernym przywiązaniem i podążaniem psa za nami po domu. No cóż moja rada, żeby nie musieć z tym walczyć- nie przywiązuj psa do siebie sznurkiem XD Po drugie akapit o oddawaniu psów na szkolenie. „Możesz natomiast w ten sposób zaradzić takim problemom behawioralny jak skakanie, reaktywność wobec innych psów, nieprawidłowe sposoby zabawy i tympodobnym. Szkolenie z pobytem może być bardzo skuteczne w przypadku wielu zachowań, ale nie lęku separacyjnego.” Uważam, że to nie prawda. Problemy behawioralne psów oraz ich emocje w dużej mierze zależą od relacji jaką mają z opiekunem, od tego co razem robią, od tego czy opiekun jest świadomy potrzeb psa i czy potrafi je w odpowiedni sposób zaspokajać. Oddając psa na szkolenie nie rozwiąże się źródła problemu. Behawioryści czy trenerzy pracują głownie z ludźmi, ucząc ich jak odpowiednio dbać o psa i z nim pracować, dlatego nie pochwalam propagowania takich rozwiązań. Jednak plus za podkreślenie, że wiele z takich szkoleń wiąże się z treningiem z użyciem kar, który robi więcej szkody niż pożytku. Szkoda, że nie trafiłam na tę książkę kiedy została wydana w oryginale w 2019 roku. Być może lęk separacyjny nie zaprzątałby mi teraz głowy, bo długa i wyboista droga poszukiwania wiedzy bardzo wydłużyła cały proces, przez co zamiast skupić się na działaniu nieświadomie pogłębialiśmy problem. Osobom które się z tym mierzą gorąco polecam.

Czytałam ją będąc w terapii i była fajnym uzupełnieniem wiedzy. Może sam tytuł „małe traumy” nie jest do końca odpowiedni, ale autorka bardzo przystępnie opowiada o emocjach i myślę, że każdy jest w stanie w mniejszym bądź większym stopniu znaleźć w niej coś dla siebie.

W końcu jakaś książka tej autorki, która do mnie trafiła. Wyciągnęłam z niej kilka przydatnych informacji, część z nich zaczęłam już wcześniej stosować. Jednak ta pozycja utwierdziła mnie w przekonaniu do drogi, którą objęłam. Moim zdaniem lektura zawiera sporo wartościowych rzeczy, które już tak nie uciekają, jak przy poprzednich książkach autorki, choć i tak warto by było je sobie wynotować.

"Życie jest zbyt cenne, żeby je tylko przetrwać na autopilocie" - podpisuję się po tymi słowami 😍 Czasem myślimy, że szczęście przyniosą nam kolejne rzeczy, prezenty, zajęcia.. A później okazuje się, że mniej znaczy więcej 🤷‍♀️ "Miej mniej. Jak żyć prosto i szczęśliwie" to "tylko" 150 stron, ale niezwykle motywujących do zmian❣️ Autorka zachęca nie tylko do ogarnięcia nadmiaru rzeczy, czy posprzątania swojej przestrzeni. Książka (co chyba nawet ważniejsze) skupia się także na pracy, zajęciach domowych i rozrywce. Nie raz sami sobie utrudniamy życie niepotrzebnymi czy nieproduktywnym zajęciami, lub nie wpadniemy na pomysł, że można to sobie uprościć. Celem jest dostrzeganie piękna życia, eliminując to, co nam nie służy lub niepotrzebnie zabiera czas. Kiedyś uważałam, że "uważność" to kolejny modny slogan, ale rzeczywiście uważność na siebie, na życie, nawet na codzienne drobiazgi... przekłada się na spokojniejsze i szczęśliwsze życie. Książka niby nie odkrywcza, bo temat minimalizmu pojawia się dość często i na blogach, i w książkach... ale naprawdę mi się spodobała, dodała takiego powera do zmian. Stuprocentowej Minimalistki ze mnie z pewnością nie będzie - jestem raczej na etapie wychodzenia z chomikowania 😉 Już teraz jednak widzę zalety zarówno ograniczania ilości rzeczy, jak i zwolnieniu tempa życia. Na pewno będę wracać do tej książki - każdy kto ma w sobie odrobinę "chomika" wie, że to ciągła praca nad sobą 😉

Fajnie się czyta. Do tego faktycznie w przystępny sposób, ale też rzeczowo pokazana filozofia stoików. Natomiast mam również wrażenie, że w książce chodzi o słowa. Jest ich po prostu za dużo. Zupełnie, jakby autorce płacili od strony. Na dodatek chwilami filozofia ta wygląda dziwnie w obliczu problemów, jakie są tutaj przedstawione. Problemy sytego, z lekka zblazowanego świata bogatego Zachodu. Problem z widokiem na ocean faktycznie dotyczy kogoś, kto nie musi się martwić o to, że w ogóle nie ma gdzie mieszkać albo co jeść. Cóż, ważne, że może pomóc. Nawet w tego typu problemach. Mnie ta książka o stoikach przypomniała i pomogła się nie przejmować.

Było to moje pierwsze spotkanie z autorem. Terrence Real jest twórcą modelu terapii zwanej Terapią Relacyjnego Życia. Zaletą tej pozycji książkowej jest zrozumiały język, bez zbędnych zawiłości. Czytamy sprawnie, nie przysypiamy w trakcie. To duży plus dla tego poradnika. W książce autor przytacza liczne przykłady par jakie pojawiły się w jego gabinecie. Dużo czasu poświęca na pokazanie dzieciństwa bohaterów, wspomina także trudne wydarzenia i traumy oraz ich późniejszy wpływ na daną osobę a tym samym na związki jakie tworzy. Dla niektórych czytelników część problemów może być mało interesująca (np. kwestie rasizmu itd.) jednak mniej nas one dotyczą w Polsce. Dla mnie to była ciekawa perspektywa i wartość dodana książki. Patrzymy za rada autora na związek jako na MY, a nie na oddzielne byty Ty i Ja. Jest to jednocześnie zaleta tej książki jak i jej wada. Z jednej strony możemy poszerzyć perspektywę, że nie zawsze moje musi być na wierzchu. Jednakże miałam wrażenie, że to my w książce dominuje i nadmiernie przesłania potrzeby jednostki. Terrence dużo skupia się na ja, moi pacjenci, moja autorska metoda, moja relacja z żoną, ja jestem taki i siaki, ale moja metoda powoduje, że się zmieniam. Troszkę to wszystko grubymi nićmi szyte. Wygląda to troszkę tak: my jest najważniejsze. Ja i Ty nie daje bliskości tylko MY i do tego podstawiamy historie pacjentów, którzy do tej tezy pasują. Dziwiło mnie, że Ci pacjenci jakoś mało się buntują i idzie to tak dosyć gładko, a jednak przebudowanie związku i myślenia to długa i etapowa praca. Dla mnie książka trafia do kategorii meh ani tak ani nie. Jednak nie można książce odmówić jej zalet, gdyby nie to nadmierne skupienie na MY, które jak dla mnie nie ma mocy sprawczej uleczenia wszystkich związków w kryzysie oceniłabym tą pozycję wyżej.

To, że każdy z nas ma zmysły, nie jest żadną tajemnicą, jak i to, że na co dzień z nich korzystamy. Tylko czy wykorzystujemy ich cały potencjał? Niestety często nie. Potrafimy używać słuchu, ale czy tak naprawdę słyszymy, słuchamy? Książka zabiera nas w podróż po świecie zmysłów, pokazując jak wykorzystać ich cały potencjał. Osobiście nie traktuję tego typu książek dosłownie i nie uważam, że dzięki nim od razu problem zniknie. Jednak przeczytane „z przymrożeniem oka” czasem są bardzo pomocne, a rady, jakie w nich znajdziemy, potrafią naprowadzić nas na osiągnięcie zamierzonego celu. W przypadku tej książki m.in. poznajemy możliwości własnych zmysłów, a także sposoby, aby wykorzystać jak najbardziej ich potencjał. Według mnie książka pt.: „Siła pięciu zmysłów. Poczuj więcej i odkryj radość życia” jest warta bliższego poznania. Tematy w niej poruszane warte są przemyślenia, a rady i wskazówki przydatne. Ze swojej strony polecam. Recenzja pojawiła się również na moim blogu - https://anka8661.blogspot.com/2024/01/silapieciuzmyslowkompaniamediowa.html

Książkę pożyczyła mi koleżanka, której problem niepłodności dotyczy bezpośrednio. I pewnie każda z nas czytała ją w inny sposób. Jej pozwoliła odnaleźć własną historię, poczuć się częścią większej wspólnoty i pewnie nie raz mocno się wzruszyć. Ja dowiedziałam się wielu ciekawych, częściowo nowych dla mnie rzeczy ale przede wszystkim mogłam wczuć się choć trochę w sytuację osób podchodzących do procedury in vitro i dużo lepiej je zrozumieć. Często nie wiemy, jak poruszać temat niepłodności i czy robić to w ogóle. Oczywiście w książce nie znajdziemy gotowych odpowiedzi. Każdy jest inny i potrzebuje czegoś innego. Dostajemy za to wskazówki czego nie mówić. Zachętę, żeby się chwilę zastanowić, zanim powie się cokolwiek. Żeby uczyć się uważności na drugiego człowieka, podchodzenia do niego z empatią i zrozumieniem. A to już całkiem sporo.

Jak zaznacza sama autorka "ta książka jest o prawie do odczuwania absolutnie każdej emocji. I o ważnej roli języka w tym, co czujemy. Bo dopiero wtedy, gdy damy sobie prawo do każdej cząstki siebie, gdy pozwolimy sobie na wściekłość, smutek, bezradność, zazdrość i znajdziemy na to określenia, będziemy mogli zarządzać tym, co się w nas wydarza"... i o wielu, wielu zagadnieniach: o różnorodnych funkcjach języka, jego budującej mocy, ale i opresyjności, przemocowości, manipulacji w języku, o kontekstach i intencjach w komunikacji, o rozmowie w sytuacji kryzysu, w obliczu depresji czy śmierci bliskiej osoby, o władzy, o wpływie, o wychowaniu ("budowaniu" zależności, wywoływaniu bezradności, o deprecjonowaniu cudzej wartości o nieumiejętności udzielania wparcia). Poruszył mnie fragment o smutku, o szepcie zamiast krzyku, o posługiwaniu się kategorią "normalności" (Czy ty jesteś normalny? / Zacznij się normalnie zachowywać), o "widzę cię i słyszę" i wyrażeniu tego w języku uważności. Bardzo ciekawe.

Jako dzieci łatwo nam było się zachwycać. Wszystko było nowe, piękne, zachwycające. Gdy dorastamy, powoli wszystko już blaknie, staje się znane, nie ma niespodzianek, nie ma zachwytów. A przecież właśnie zachwyty sprawiają, że nasz umysł kwitnie, odpoczywa, zachwyty są iskierką motywacji, dają energię. Katherine May w bardzo spokojny, łagodny sposób prowadzi nas z powrotem do zauroczenia światem.

Zacznijmy od tego, że nie każdego stać na terapię ale są książki, które mogą zastąpić terapię. Chociaż ludzie zarabiający na terapii oraz szkoleniach będą mówić co innego. A więc jeśli żyjesz w przemocowym związku i szukasz pomocy, a nie wiedzy na jego temat to ów książka naprawdę ci pomoże. Bo ona nie jest napisana tak, że można czytać i nic nie rozumieć. Nie jest też napisana tak, że jest kupa wiedzy i nie wiadomo, jak ja wykorzystać. Dlatego jeśli ktoś jest w toksycznym związku i szuka pomocy, ratunku to proszę kupić książkę i 5 razy przeczytać. Bo wtedy wiedza zostanie w głowie. Bardzo dobra i praktyczna książka. Autorka na chama nie sprzedaje swoich usług. Ona naprawdę chce pomóc!!

Sięgnęłam po tę książkę jako ekstrawertyczka, której mąż i córka są introwertykami. Byłam bardzo ciekawa tego tematu i szczerze, szukałam wiedzy jak pomoc mojej 15-latce pokonać pewne bariery. Choć książka skupia się na introwertyźmie w ramach budowania kariery zawodowej, to jej przekaz będzie pomocny także w innych sferach życia. Jill Chang, określa się sama jako „introwertyczka pełną gębą” i w tej książce opisuje swoje własne doświadczenia w dążeniu do sukcesu. Jej potyczki często opisane z humorem nadają wszystkiemu o czym pisze wiarygodności. Wydawać by się mogło, że introwertyzm może być przeszkodą w wykonywaniu pewnych zawodów i relacjach społecznych, ale autorka rozdział po rozdziale udowadnia, że introwertyzm nie jest słabością, a raczej siłą. Cechy takie jak empatia, umiejętność słuchania oraz zdolności analityczne są siłą i zaletą introwertyka. Wystarczy zdać sobie z nich sprawę by w pełni je wykorzystać. W tej książce, którą postrzegam bardziej jako dziennik/ pamiętnik niż poradnik, introwertyk znajdzie wiele wskazówek, jak korzystać ze swoich super-mocy, a ekstrawertyk zrozumie je i doceni. Jest to bardzo pozytywna i wartościowa lektura, a autorka przedstawia temat w sposób czytelny i przystępny bez zbędnej fachowej terminologii. Każdy z nas ma w sobie siłę i super-moc, obojętnie jakiego rodzaju osobowość posiada, wiara i akceptacja samych siebie pomoże je uwolnić i osiągać sukcesy zarówno w strefie zawodowej jak w relacjach z ludźmi. Bardzo interesująca lektura, którą świetnie się czytało.

Mimo trudnych tematów poruszanych w książce, jest to lektura "łatwa i przyjemna", w tym sensie, że czyta się ją błyskawicznie, a język , którym jest pisana jest barwny i dynamiczny. W wielu fragmentach można odnaleźć siebie i swoje doświadczenia - jest to pozycja uniwersalna. Nie jest to jednak książka, którą będę szczególnie pamiętać; nie ma w niej też nic specjalnie odkrywczego. Chętnie, puszczę ją dalej, ale będę obserwować autorkę i tworzone przez nią charakterystyczne rysunki.

Jakież to tęgie, filozoficzne i naukowe głowy myślały już na przestrzeni tysiącleci o tym, czym jest szczęście? Czy w ogóle można dociec jego natury? Czy może szukamy go nie tam, gdzie powinniśmy, a bierzemy za szczęście coś, co nim nigdy nie było? "Życzę szczęścia! Paradoksy, dzięki którym zastanowisz się, co w życiu ważne i pożądane" - doskonała lektura autorstwa Piotra Michonia otworzy czytelnikom oczy na prawdziwą naturę szczęścia oraz odpowie na pytanie, czemu drogi, którymi podążamy, nie doprowadzą nas do szczęścia, a na pewno nie zawsze. Ciągła gonitwa za sukcesem, pieniędzmi, wyjazdy do egzotycznych krajów, rodzina na pokaz – czy to przynosi szczęście? Niczym chomiki w kołowrotku szalejemy, rozciągając ilość godzin w dobie do niemożliwości, wierząc że tam na końcu jest ta nasza upragniona kraina szczęśliwości. Autor momentami w zabawny, momentami w przewrotny, ale zawsze konkretny i profesjonalny sposób przekonuje, że może aby być szczęśliwym, wystarczy za tym mitycznym szczęściem przestać gonić? Wygrana w grę losową czy cały tydzień spędzany na rozwoju biznesu – może się okazać, że życie bogatym nie równa się bycie szczęśliwym. I założę się, że większość odbiorców kiwa teraz głowami, przyznaje autorowi w duchu rację, że przecież to jasne, oczywiste, że mając wielki majątek i przystojnego partnera nie musimy wcale być najszczęśliwsi na świecie. Być może będziemy nawet nieszczęśliwi...Gdzie więc tkwi haczyk? Kiedy popełniamy największy błąd? Piotr Michoń rozprawia się z mitem szczęścia i dostarcza naukowych dowodów na to, że funkcjonujące w społeczeństwach tak powszechne przekonanie na temat szczęścia okazuje się tylko "wgranym" w nasz umysł złudzeniem. Autor odczarowuje znane paradoksy na temat (nie)szczęścia, opierając się na kolejnych, jakże życiowych kwestiach: dobra materialne, media społecznościowe, tytuły naukowe, używki, piękne przedmioty, inflacja, porażki, relacje, rodzicielstwo, małżeństwo, starość. Jak łatwo można się na nie otworzyć, ale i zamknąć! I czasami może właśnie to zamknięcie jest nowym otwarciem. Tezy autora są momentami zaskakujące i bardzo nowatorskie, pozwalają jednak na prawdziwą weryfikację swoich marzeń i pragnień. Wielkim bowiem, jeśli nie największym paradoksem szczęścia, może okazać się liczba pragnień o szczęściu, których nie da się zrealizować, a skupiając się na nich, nie zauważymy tego prawdziwego szczęścia obok. Brzmi jak banał? Bo takie jest życie: banalne i nie zawsze na serio. Tak samo jak prawdziwe szczęście jest mitem. Książka zmusza do rozmyślań przy porannej kawie, do wyjścia ze znanych schematów, zadania sobie pytań o cel i sens życia, jego początek, „tu i teraz”, bo być może jedyne szczęście, które do nas należy, to nie droga sofa, nie najnowszy smartfon, nie przystojniak z aplikacji randkowej, nie włoska plaża i drink z plastikową palemką, ale ta chwila teraz, z psem na kolanach i dobrą książką w dłoni…🍀RECENZJA JEST MOIM AUTORSKIM TEKSTEM. ZAKAZ KOPIOWANIA, POWIELANIA I WYKORZYSTYWANIA CAŁOŚCI LUB CZĘŚCI PUBLIKACJI, BEZ MOJEJ WCZEŚNIEJSZEJ ZGODY. WSZYSTKIE RECENZJE POCHODZĄ ZE STRONY, NA KTÓRĄ ZAPRASZAM: https://www.facebook.com/TatraLang/

Książka opowiada o kocie poszukującym własnej drogi. Na swoim trakcie spotyka różne zwierzęta. Jest to pretekstem autora publikacji do wplatania w utwór mądrości pochodzących od mistrzów zen. Wspiera się w tym celu przez taki zabieg literacki jak uosobienie, czyli nadawanie cech ludzkich zwierzętom. Niektóre ilustracje wykonane przez autora, zawarte w książce nawiązują do japońskiej, czarnobiałej stylistyki sumi-e. Mowa tu o obrazach wykonanych tuszem i pędzlem na papierze ryżowym. Właśnie te najbardziej mi spodobały się, ponieważ według mnie, są bardziej od kolorowych, spójne z treścią tekstu jeśli chodzi o źródło przekazu. Z książki mogą skorzystać nie tylko dzieci lecz również i dorośli. Tomasz Merton porównywał opowieści buddystów z kręgu zen do apoftegmatów Ojców Pustyni (krótkich wypowiedzi chrześcijańskich pustelników żyjących w IV wieku naszej ery). Widział w nich podobieństwa. Zapraszam na mojego bloga. https://christophorusartifex.blogspot.com/2026/03/kot-ktory-naucza-zen.html

Na wstępie chciałabym zaznaczyć, iż jest to moja pierwsza książka o ciałopozytuwnosci. Zresztą Której z Nas nie zdarzało się usłyszeć kąśliwych uwag na temat wyglądu. Autorka wiele uwagi poświęca nastolatkom- okres dojrzewania to czas pierwszych miłostek, to często również czas, gdy wiele dziewczyn rozpoczyna swoją przygodę z redukcją masy ciala. Zastraszające dane mowią o tym,że 80% DZIESIECIOLATEK ma za sobą pierwsze doświadczenia związane z dietami. Przyznam,że aż mnie zmroziło. Dlatego szczególnie ważne jest, aby takie treści docierały do młodych ludzi, którzy w dobie mediów społecznościowych są narażeni na nieustanne porównywanie się z innymi.Uświadomiło mi to jak wielka pracę trzeba wykonać, aby kolejne pokolenie miało dobra relacje z jedzeniem, swoim ciałem. Cieszę się, że natrafiłam na te książkę. Przypomniała mi o tym, aby łaskawiej spojrzeć na swoje ciało. Zachęcanie do miłości i akceptacji swojego ciała od najmłodszych lat może przynieść pozytywne efekty w przyszłości. Dlatego takie książki są cenną lekturą dla każdego, kto chce lepiej zrozumieć, jak wspierać siebie i innych w tej podróży.Autorka w bardzo przystępny sposób opowiada o swojej ciężkiej drodze do samoakceptacji. Komu polecam- nastolatkom, aby szanowały swoje ciało. Mamom nastolatek/Dziewczynek, aby stawały się wsparciem dla dorastających małych kobietek. Ocena 7/10

Książka mi się podobała. Pokazuje jak może wyglądać życie i związki osób z ADHD. Ciekawie było poznać perspektywę również tej neurotypowej strony relacji na te same sytuacje. Nie traktowałabym tego jako poradnik, raczej luźną lekturę poszerzającą nieco perspektywę. Dla kogoś kto w ogóle nie jest zaznajomiony z tematem ADHD wiele poruszanych kwestii może być wręcz zaspakajające, a nawet niewiarygodne.

Ciekawe spojrzenie na finanse kobiet. Napisana na rynek amerykański, więc nie wszystko można odnieść do naszych polskich realiów, ale przyjemnie się tego słuchało. Porady są raczej dość ogólne, nie znalazłam tu nic przełomowego. Ale sporo już wiem o finansach i to być może dlatego. Jeśli ktoś dopiero rozeznaje się w temacie, książka będzie okej, choć na początek drogi lepiej zacząć jednak od polskich książek 🙂