Hamish Macbeth i śmierć pokojówki

Na razie dość dramatów , teraz chcę się trochę powygłupiać- taka mniej więcej jest treść wiersza Thomasa Hoode'a , dziewietnastowiecznego poety i satyryka. Autorka wybrała ten wiersz na motto książki. I rzeczywiście - mimo , że trup ściele się gęsto - to "kocykowy" kryminał. Sierżant ze szkockiej wioski , Hamish Macbeth zajmuje się morderstwem pięknej dziewczyny , a sam staje się obiektem "polowania" zakochanej w nim policjantki. Z ciekawostek : miejscowi jadają pizzę smażoną na głębokim tłuszczu z frytkami i batoniki Mars smażone na głębokim tłuszczu z frytkami - już któryś raz o tym czytam więc to chyba popularne danie. Autorka i tym razem nie uniknęła schematów jakie stosuje w całej serii , ale czyta się dobrze.

Ciekawie i ciepło pisze Autor o spotkanych kotach, zawsze pełnych wdzięku, ale niełatwych w pielęgnacji i leczeniu. Te charakterne zwierzątka są bardzo trudnymi pacjentami, tym większy sukces, kiedy kuracja staje się możliwa i kończy powodzeniem. Niektóre opisane przypadki medyczne mocno zaskakują zarówno weterynarzy jak i czytelnika. W zbiorku znajdziemy kilkanaście różnej maści kotów o zróżnicowanym usposobieniu, jak zawsze ślicznych i tutaj pięknie namalowanych przez Lesleya Holmesa. Przy okazji dostajemy też portrety opiekunów kotów (bez rysunków), z miłością i poświęceniem zajmujących się swoimi pupilami, a w zamian mających dużo frajdy z ich figli i kocich dowodów przywiązania. Jako kociara i wielbicielka doktora Jamesa Herriota nie mogłam nie przeczytać, chociaż niektórzy mówią, że to książka dla dzieci. Moim zdaniem dorośli też mogą czerpać z niej dużo przyjemności. Świetny przerywnik między poważniejszymi pozycjami, polecam dla relaksu, najlepiej z własnym przytulaśnym mruczkiem.

Nie jest to kryminał z wartką akcją i detektywem - herosem, książkę czyta się raczej powoli, akcja (dość monotonna) bardziej powinna podobać się koneserom gatunku. "Laleczka" przypadnie do gustu również wielbicielom archeologii, zwłaszcza tym zainteresowanym kulturą Inuitów.

Wciągający thriller z bohaterką znaną z innych książek tej autorki- policjantką Verą Stanhope. Ta kobieta jest oryginalna i wyrazista, daleka od ideału, ale - jak to w kryminałach bywa- myśląca nieszablonowo i poświęcająca się pracy bez reszty, bo życia osobistego praktycznie nie ma. Każda z książek tej autorki wprowadza nas w inne środowisko. Tym razem rzecz dzieje się w gronie miłośników ptaków. I jak to zazwyczaj bywa w dobrze skonstruowanych fabułach kryminalnych, do końca podejrzenia czytelników padają na niewinne osoby, a poszukiwanym mordercą okazuje się ktoś zupełnie inny.

„Gwiaździsta noc” to kontynuacja serii o Agacie Brok, która wyraźnie wpisuje się w nurt lekkiego kryminału z silnie rozbudowanym tłem obyczajowym. To książka, która nie próbuje konkurować z mrocznymi thrillerami ani epatować brutalnością, a zamiast tego stawia na atmosferę, relacje między bohaterami i zagadkę osadzoną bliżej codzienności niż sensacyjnej przesady. Największą siłą tej powieści pozostaje styl autorki. Iwona Wilmowska pisze lekko, płynnie i bardzo przystępnie. To proza, która „prowadzi” czytelnika bez wysiłku, pozwalając zanurzyć się w historii niemal od pierwszych stron. Język jest klarowny, momentami wręcz ciepły, a konstrukcja rozdziałów sprzyja czytaniu „jeszcze tylko jednego fragmentu”. Widać też umiejętność budowania nastroju poprzez detale i subtelne przeplatanie teraźniejszości z przeszłością, choć ten zabieg nie zawsze działa równie skutecznie. Bohaterowie to bez wątpienia jeden z filarów tej serii. Agata Brok pozostaje postacią wyrazistą, impulsywną, dociekliwą, momentami naiwną, ale przez to autentyczną. Jej relacja z Kermitem wnosi do fabuły sporo ciepła i lekkości, a ich wspólne „śledztwa” mają bardziej partnerski, niemal domowy charakter niż profesjonalny ton znany z klasycznych kryminałów. To właśnie ta zwyczajność i emocjonalna bliskość sprawiają, że czytelnik łatwo angażuje się w ich historię. Nie sposób jednak nie zauważyć, że druga część cyklu nie dorównuje w pełni energii pierwszemu tomowi. Akcja bywa nierówna, momentami zwalnia, a napięcie, które powinno budować intrygę, nie zawsze jest odpowiednio podtrzymane. Śledztwo, stanowiące teoretycznie oś fabuły, schodzi chwilami na dalszy plan, ustępując miejsca wątkom obyczajowym i retrospekcjom. Dla jednych będzie to zaleta - pogłębienie tła i psychologii postaci - dla innych wyraźny niedosyt dynamiki i detektywistycznej precyzji. Najbardziej problematycznym elementem wydaje się jednak konstrukcja samej zagadki kryminalnej. Choć punkt wyjścia jest intrygujący, a autorka próbuje zbudować napięcie wokół wydarzeń z przeszłości, to ostateczne rozwiązanie może budzić mieszane odczucia. Motywacja sprawcy nie dla każdego będzie przekonująca, a sposób dochodzenia do prawdy bywa uproszczony, miejscami wręcz zbyt intuicyjny. To sprawia, że książka bardziej przypomina obyczajową opowieść z elementem tajemnicy niż pełnokrwisty kryminał. Mimo tych niedoskonałości „Gwiaździsta noc” ma w sobie coś, co trudno jednoznacznie zdefiniować, a co sprawia, że czyta się ją z przyjemnością. To historia, która nie męczy, nie przytłacza i nie wymaga pełnego skupienia - raczej towarzyszy czytelnikowi, oferując lekką, momentami refleksyjną rozrywkę. To także książka, do której łatwo podejść emocjonalnie, nawet jeśli nie wszystko w niej działa idealnie. Subiektywnie odbieram tę powieść jako przyjemną, choć nieco nierówną odsłonę serii - taką, która bardziej buduje sympatię do bohaterów niż zachwyca konstrukcją intrygi. To dobra propozycja na spokojny wieczór, szczególnie dla osób, które cenią kryminały w łagodniejszym, bardziej „ludzkim” wydaniu.

Wspaniała autorka przeczytałam wszystkie 4 sprawy - czyli 4 książki z serii o wdowie zakonnicy i psie ( z kulinarnym podtekstem). Oby więcej takich ludzi i super hipnotyzujących chwil z bohaterami pięknych chwil z samą autorką serii . Pozdrawiam cieplutko. 📚🫖☕

Znowu spędziłam niezapomniany wieczór z Daisy D. "Młoda dama w opałach" jest, jak dotychczas, najbardziej zwariowana. Phillip, przyjaciel Daisy, zakochał się w ślicznej Amerykance, córce milionera. Niestety Gloria zostaje porwana. Porywacz żąda od ojca dziewczyny okupu i grozi, że w chwili powiadomienia policji, zostanie zabita. Phillip zwraca się o pomoc do Daisy, a ta organizuje grupę poszukiwawczą. Książka ciekawa z dużą dozą humoru i z zawrotną akcją. Znowu nie przeszkadza to, że szybko odkryłam winowajcę.

Znajomi myślą, że czytam dużo książek, bo co jakiś czas piszę o tym, co przeczytałem. Prawda jest jednak taka, że czytam mało, bo powoli. Czytam wolno, bo chcę się dziełami literackimi jak najdłużej delektować, wiedząc, że moi ulubieni autorzy dawno już odeszli z tego świata. Tego momentu obawiałem się od wielu lat – otóż nie została mi już prawie żadna książka Waltariego, którą można kupić, a która byłaby oficjalnie wydana w Polsce, jakiej jeszcze nie czytałem. Byłem na tyle zdesperowany, że kupiłem białego kruka, do tego w złym stanie, a który okazał się być inaczej przetłumaczonym (z języka niemieckiego) zbiorem opowiadań, które już mam. „Kto zabił panią Skrof?” mam właśnie w dwóch wersjach, bo wcześniej znana była jako „Krwawy ślad”, tłumaczona z języka niemieckiego. W ogóle ciekawe są różnice w tłumaczeniach. Jedynie kontekst wskazuje na to, że są to te same historie, bowiem znaczna większość słów do siebie nie pasuje. Ma to pewnie taki plus, że najwięksi fani mogą czytać te same opowiadania i odnosić inne wrażenie w zależności od tłumaczenia, które wybrali. Pokazuje to także, jak wielki wpływ mają tłumacze na to, jak dane dzieło odbiorą czytelnicy. Ale to pewnie każdy już wie. Popełniłem błąd nie rozpoczynając trylogii kryminalnej Waltariego o helsińskim komisarzu Palmu właśnie od „Kto zabił panią Skrof?”, a to z dwóch powodów. Po pierwsze jest ona pierwszą z trzech napisanych przez Waltariego i chronologicznie przedstawia wcześniejsze wydarzenia od tych w „Błędzie komisarza Palmu” oraz „Tak mówią gwiazdy, panie komisarzu”, a po drugie te dwie kolejne wydają mi się trochę lepsze, a więc dla doskonałego odbioru idealnie byłoby przeczytać je wszystkie w prawidłowej kolejności. Zbrodnie i śledztwa przedstawione w trzech opowiadaniach nie są ze sobą powiązane, a więc nawet poznając tylko jedno z tych opowiadań, czytelnik nie poczuje się zagubiony. Jednak Fransa Palmu lepiej jest poznawać w stosownej kolejności, czyli tak samo, jak poznaje go sam narrator – jego młodszy stażem asystent. Prawdziwą frajdą obok głównego wątku każdego ze śledztw jest właśnie niespieszne odkrywanie osobowości helsińskiego komisarza. W mojej wyobraźni wygląda od identycznie jak autor tych książek – ale to tylko moja wyobraźnia. Jego pomocnik to chyba archetyp głównych bohaterów największych dzieł Waltariego, czyli jego słynnych powieści historycznych. Cechują go: naiwność, niecierpliwość, ciekawość, a przede wszystkim lekkomyślne ubóstwianie kobiet. Wspaniały jest ten kontrast starego, doświadczonego życiem, czasami cynicznego profesjonalisty i narwanego chłopaka, który aspiruje do bycia dobrym komisarzem, ale każda ze spraw, do których obaj zostają przydzieleni, uczy go, że jeśli myśli o sobie jako o gotowym do samodzielnej pracy, to tylko tak myśli. Ile już było takich książek i adaptacji – jak nie kinowych, to telewizyjnych albo teatralnych – o zabójstwie bogatego człowieka, którego śmierć mogła być korzystna dla wielu ludzi, a więc także późniejszych podejrzanych? Nic to, że te opowiadania Waltariego były jednymi z pierwszych, bo ludzie to już znają i tak na przykład seria Netflixa „Na noże” zaczęła swój sukces od filmu, który momentami wygląda jak adaptacja z jednej z tych książek Waltariego właśnie. Tak więc, aby zachęcić kogoś do jeszcze jednej takiej historii, rozwiązanie zagadki pt. „Kto zabił panią Skrof?” jest bardziej niż satysfakcjonujące i nawet wynagradza fakt, że w porównaniu do dwóch kolejnych części, ta jedna nie jest równia zgrabnie napisana. Wszystko to rzecz jasna kwestia gustu, jednak w przypadku dwóch następnych śledztw, bardziej przypadły mi do gustu lokacje, postaci oraz dawka humoru w każdym z rozdziałów. Natomiast jeśli ktoś z czytelników zdoła wykryć sprawcę morderstwa popełnionego na bogatej staruszce, zwątpię w istnienie granic wyobraźni. Jest to na tyle skomplikowane, że sam Palmu pomimo udanego śledztwa, nie poznał motywu zbrodni. Czytelnicy kryminałów powinni czuć się ukontentowani.

Autorka poruszyła odwieczny temat naiwności ludzkiej - wiary w cudowną moc specyfików , które okazują się nic nie warte lub wręcz niebezpieczne. Posterunkowy ze szkockiej wioski - sympatyczny Hamish Macbeth musi znaleźć mordercę kobiety , która rozprowadzała takie środki. Ze swojskich akcentów - w Hotelu obok wioski Hamisha pojawiły się pracowniczki z Polski. Seria trzyma poziom , chociaż przeczytanie 25 tomów jeden po drugim może trochę zmęczyć.

W „Przystani nieszczęsnych dusz” autorki Marthy Grimes najlepsze to, czego nie znajdziemy w klasycznych kryminałach. Jest córką prawnika i pewnie dlatego ma zacięcie do pisania kryminałów. „Przystań nieszczęsnych dusz” to książka z cyklu: Inspektor Richard Jury z serii: Mroczna Seria. Prosta sceneria, wyraziści bohaterowie i dialogi. Inspektor Richard Jury ze Scotland Yardu z miejscowym policjantem Brianem Macalviem musi się zająć sprawą morderstwa dziecka. Choć R. Jury jest najważniejszym bohaterem, inni również mają prawo głosu, mają prawo pomóc mu w odkryciu prawdy. Ci, którzy zostają bezpośrednio wplątani w śledztwo, to tak naprawdę ludzie samotni i nieszczęśliwi a wielkie zło rozgrywa się w wielkiej ciszy. Obaj inspektorzy starają się odkryć punkt wspólny tych wydarzeń sprzed 20 lat i obecnie, rozmowy tocząc się w pubie Przystań Nieszczęsnych Dusz. Czy uda się im rozwiązać zagadki…? Bardzo polecam. Zagadka dla ludzi z wyobraźnią.

W HELSINKACH ELEGANCJA ZAWSZE CHODZI W PARZE Z NIEBEZPIECZEŃSTWEM.... A ZBRODNIA TAŃCZY W RYTMIE TAJEMNIC. "Nie zdziwiło mnie to wcale, gdyż poza wieloma mądrościami życiowymi przy komisarzu poznałem również gorzką prawdę, że i w naszym fachu sukces polega na przypisywaniu sobie zasług za robotę wykonaną przez kogo innego i na przedstawianiu szczęśliwego trafu jako własnego dzieła" - Mika Waltari, Błąd komisarza Palmu W prozie Mika Waltariego kryminał staje się sztuką, a "Błąd komisarza Palmu" to dzieło, które wykracza poza ramy gatunku, oferując niepowtarzalne doświadczenie literackie. Autor z chirurgiczną precyzją tka misterną sieć relacji międzyludzkich, w której każdy gest, słowo i spojrzenie mają swoje znaczenie. W tej powieści napięcie nie wynika z makabrycznych opisów zbrodni, lecz z psychologicznej gry, jaką prowadzi Waltari. Nie ma miejsca na przypadkowość, wszystko podporządkowane jest budowaniu atmosfery, w której ironia i humor przeplatają się z melancholią i gorzką refleksją nad ludzką naturą. Klimat "Błąd komisarza Palmu" to prawdziwa uczta dla miłośników retro – Helsinki lat 30. XX wieku tętnią tu życiem, a zamknięta willa staje się mikrokosmosem społecznych masek, ambicji i tajemnic. Waltari z niezwykłą precyzją i dbałością o szczegóły kreśli portret przedwojennych Helsinek. Ulice miasta ożywają na kartach powieści, a czytelnik niemalże czuje zapach kawy z lokalnej kawiarni i słyszy szum morza. Autor nie tylko oddaje klimat epoki, ale również demaskuje hipokryzję elit, obnażając ich moralną zgniliznę i chciwość. To sprawia, że powieść staje się czymś więcej niż tylko kryminałem – staje się społecznym zwierciadłem. Na szczególne uznanie zasługuje język powieści – klarowny, a zarazem bogaty w niuanse, pozwalający na pełne zanurzenie się w przedstawionym świecie. Autor operuje słowem z precyzją i lekkością, nie popadając przy tym w sztuczność. Umiejętnie wplata w opowieść elementy komizmu słownego, które nie tylko bawią, ale też pogłębiają portrety bohaterów i dynamikę ich relacji. Dialogi są błyskotliwe, a opisy oddają zarówno klimat epoki, jak i psychologiczne napięcia pomiędzy bohaterami. Autor unika zbędnych dygresji, skupiając się na esencji opowieści i konsekwentnie prowadząc odbiorcę przez kolejne warstwy intrygi. Symbolika obecna w książce działa na wielu poziomach, subtelnie podkreślając tematy odizolowania, moralnych kompromisów i społecznych masek. Waltari nie moralizuje, lecz prowokuje do refleksji, ukazując, jak cienka jest granica między prawdą a iluzją. Przesłanie powieści wybrzmiewa mocno, choć bez nachalności – zło nie zawsze jest oczywiste, a prawda bywa bolesna i trudna do zaakceptowania. Mistrzowsko operuje detalem, tworząc świat, który jest jednocześnie uniwersalny i głęboko zakorzeniony w fińskiej rzeczywistości. Emocjonalny ładunek tej książki nie pozwala przejść obok niej obojętnie. Napięcie narasta z każdą stroną, a atmosfera zamkniętego świata bohaterów wciąga, pozostawiając po lekturze poczucie niedosytu i chęć głębszego zastanowienia się nad naturą winy oraz sprawiedliwości. Waltari udowadnia, że kryminał może być nie tylko zagadką do rozwiązania, ale także pretekstem do rozważań o ludzkiej kondycji. Literacki klejnot, który zasługuje na najwyższe uznanie.Waltari pokazuje, że nawet w najbardziej zamkniętym i pozornie przewidywalnym świecie kryje się bogactwo ludzkich emocji, tajemnic i dramatów. Powieść, która zadowoli nawet najbardziej wymagających czytelników. To inteligentna rozrywka, która łączy w sobie elementy klasycznego kryminału, satyry społecznej i psychologicznego studium postaci. To książka, która zmusza do myślenia i pozostawia niezapomniane wrażenie.

Gdy podczas premiery sztuki na deskach teatru umiera grający w niej aktor, do śledztwa dołącza, na wyraźną prośbę policji, prywatny detektyw i jego ,,upiorna" cioteczka, która wychowała kilka pokoleń aktorów. Wkrótce śmierć dopada kolejnego artystę, a to zmusza śledczych do wytężonej pracy, by nie było kolejnych ofiar. Tyle, że aktorzy ewidentnie grają przed policją role niewiniątek...

To nie jest kryminał, ale historia niezwykłego oszustwa, które wpisało się w zagadkę zniknięcia(uznanego za samobójstwo) młodego chłopaka w przeszłości. Napisana prosto, przejrzyście , płynnie, ale też bez emocji. Wyjaśnienie zagadki sprzed lat szybko się klaruje ,mimo to autorce udało się utrzymać pewien stopień napięcia .Główną zaletą jest klimat angielskiej posiadłości i moralne komplikacje.

Dobry, przyjemny "kryminałek". Historia ciekawa, mimo że kilka sytuacji było do przewidzenia, zakończenia z kolei nie spodziewałam się całkowicie ( a przynajmniej pewnej jego części). Pana Farciarza, który cudownie wychodzi z wszelkich opresji, nazwałabym norweskim Sherlockiem Holmesem z przeceny. Na pewno w wolnej chwili sięgnę po kolejny przygody Fredrica Druma, tym bardziej, że są dość krótkimi lekturami.

Jak niemal każda książka pani Adler to obyczajowy romans z elementami kryminału a nawet thrillera. Mamy tu zbrodnię i karę, miłość, zdradę, nienawiść, zawiść, chciwość czy samotność ale także przyjaźń, smutek i radość. To dobra książka, którą czyta się z przyjemnością. Jednym mankamentem są małe litery i w pewnym wieku bez okularów nie ma się co do niej zbliżać. Drugim i ostatnim bardzo dużo opisów potraw, zamiast czytać chwilami chciałoby się zasiąść z bohaterami przy stole. Myślę, że na akcję nie miałby wpływu brak wiedzy co oni cały czas jedzą.

Erica Ruth Neubauer w swojej debiutanckiej powieści „Morderstwo w Mena House” zabiera nas w podróż do Egiptu lat 20. XX wieku. To czas, gdy zachodni turyści, spragnieni egzotyki i słońca, tłumnie odwiedzali okolice Gizy, a luksusowe hotele stawały się areną towarzyskich skandali. Choć książka obiecuje klasyczny kryminał w duchu Agathy Christie, ostateczny efekt zasługuje na solidne, ale niepozbawione zastrzeżeń 6/10. Piramidy w tle, podejrzenia na pierwszym planie Główną bohaterką jest Jane Wunderly, młoda wdowa z Chicago, która przybywa do Kairu wraz ze swoją despotyczną ciotką Millie. Ich przystanią staje się legendarny hotel Mena House, położony niemal w cieniu piramid. Spokojne wakacje kończą się jednak gwałtownie, gdy jedna z hotelowych gości, piękna i kontrowersyjna Anna Sloane, zostaje znaleziona martwa. Jane, która wcześniej wdała się z denatką w publiczny konflikt, staje się główną podejrzaną. Aby oczyścić swoje imię, musi rozpocząć własne śledztwo, w czym pomaga jej tajemniczy i przystojny pan Redvers. Zalety: Klimat i lekkość Największym atutem powieści jest bez wątpienia jej atmosfera. Neubauer sprawnie oddaje urok epoki – szelest lnianych garniturów, smak popołudniowej herbaty i zapach pustynnego piasku. Dla miłośników klimatów retro i podróży palcem po mapie, „Morderstwo w Mena House” będzie przyjemną, eskapistyczną lekturą. Jane jako bohaterka jest postacią dającą się lubić; jest inteligentna, niezależna i stara się przełamać konwenanse ograniczające kobiety w tamtym okresie. Mimo udanego tła, warstwa kryminalna kuleje. Intryga jest dość przewidywalna, a tempo akcji momentami zwalnia na rzecz opisów strojów czy towarzyskich konwenansów, które nie zawsze wnoszą coś do fabuły. Największym problemem jest jednak wtórność. Czytelnik znający twórczość Christie czy Elizabeth Peters odniesie wrażenie, że wszystko to już widział – i to w lepszym wydaniu. Relacja Jane z Redversem bywa zbyt mocno oparta na schematach znanych z tanich romansów, co odbiera powagę śledztwu.

Daisy D. po raz trzeci na tropie zbrodni. Lekki kryminał w stylu retro, z gatunku cozy mystery, to dla mnie doskonała odskocznia od szaroburej rzeczywistości za oknem. Autorka bardzo dobrze się w tej konwencji odnajduje, o czym przekonałam się już wcześniej, ponieważ zaznajomiłam się już ze wszędobylską panną Dalrymple w dwóch poprzednich tomach. Tym razem Daisy jest bezpośrednim świadkiem morderstwa. W trakcie przedstawienia operowego, na które wybrała się wspólnie z inspektorem Fletcherem, główna diwa i gwiazda opery, nagle pada martwa, bezpośrednio po wypiciu wody z karafki, którą miała przy sobie na scenie. Szybko okazuje się, że podejrzanych jest mnóstwo, ponieważ ofiara miała koszmarnie trudny charakter. Oczywiście Daisy czuje się zobowiązana dopomóc w śledztwie, nie tylko jako świadek, ale też z racji tego, że ofiara i jej siostra to jej najbliższe sąsiadki. Zgodnie z prawidłami tego gatunku nie znajdziemy tutaj brutalnych scen, czy krwawych opisów. Jest za to dobrze oddany klimat epoki (lata dwudzieste XX wieku), sympatyczna, choć w tym wypadku również dość oryginalna bohaterka, która podejmuje się rozwiązania sprawy morderstwa. Wszystko okraszone jest też sporą dawką humoru, co nadaje całości lekkości i tym przyjemniej się czyta. Sama zagadka kryminalna, może i nie jest zbyt skomplikowana, ale nie mogę też powiedzieć, że łatwo było odkryć kto zamordował niesympatyczną śpiewaczkę. Podejrzani byli w zasadzie wszyscy😉 Z przyjemnością przeczytam, za jakiś czas, o kolejnych śledztwach Daisy D., bo jak na razie ta seria mnie nie zawodzi.

Kolejny ciekawy kryminał sławnej Ann Cleeves. Jest to tom z serii Vera i szczerze, te chyba lubię najbardziej. Tym razem mierzymy się z dochodzeniem, które ma odpowiedzieć na pytanie: kto zamordował spokojną , nikomu niewadzącą starszą panią? Ciekawie opowiedziana historia. Polecam wszystkim! #kryminal, #vera, #anncleeves, #lubimyczytac, #dochodzenie, #sledztwo

Świetna książka.. uwielbiam Merlosa Planta, cudowny z niego człowiek.. mogłabym się w nim zakochać ;-).. wraz z nadinspektorem Jurym (Jury awansował ;-)) tworzą fajny, zgrany duet w rozwikłaniu tajemniczych morderstw młodych kobiet.. tutaj jeszcze dochodzi fajna akcja w pubie 'Pod Anodynowym Naszyjnikiem'.. a w ogóle, to czy wiedzieliście że kiedyś używano takich naszyjników z Anodynem do leczenia różnych chorób..? noszono je na szyi, dla zdrowia.. ja dowiedziałam się tego właśnie z TEJ książki!