Grając w miłość

Już od dawna żadna książka nie wywarła na mnie takiego wrażenia. Nie jest to kolejny typowy romans o nastolatkach. Opowiada o uczuciach w bardzo subtelny sposób i sprawia, że możemy naprawdę poczuć ból, stratę i cierpienie bohaterów. Mimo, że tematyka może wydawać się oklepana, przecież jest tego bardzo dużo na rynku, to jednak wiem, że ta powieść zapadnie mi w pamięć, choć może to tylko dialogi, które mi o kimś przypominają? Nieistotne, fakt jest taki, że mimo trudnej tematyki potrafi łączyć ze sobą humor. Wszystko jest dopracowane, nieprzesadzone. Lektura godna uwagi. Bardzo polecam!

Czytając aż czułam w powietrzu zapach gimnazjum. Nie wiem o co nam (nastolatkom) wtedy chodziło, że zaczytywałyśmy się w książkach z motywem śmiertelnej choroby. Może z sentymentu, ale bardzo podobała mi się ta książka. Relacja Kiersten i Wesa eskalowała w zawrotnym tempie, co mnie trochę irytowało, chociaż rozumiem ten zamysł autorki na zbudowanie wielkiej miłości od pierwszego wejrzenia. Coś co złapało mnie za serce to dojrzałość głównego bohatera. Ogólnie niezła książka.

Dzisiaj zrecenzuje książkę „ Coś do ocalenia” Cora Carmack. Historia dziewczyny, która postanowiła uciekać przed samotnością i swoimi problemami. Miały pomóc jej w tym podróże po Europie. Myślała, że jeśli opuści granice swojego kraju, to problemy przestaną istnieć. Ale przecież problemy najczęściej są w naszej głowie. Dziewczyna ta lubi dużo imprezować i pić duże ilości alkoholu. W ten sposób właśnie za granica znalazła się w jednym z klubów. Mimo dobrego towarzystwa i świetnej zabawy, imprezka wymyka jej się spod kontroli, ale wtedy pojawia się on, wybawiciel :D Obserwator od samego początku. Pomaga jej pozbierać się i oto wtedy zaczyna się już ich wspólna historia :D Ale jak ona się potoczy, co wydarzy się dalej ? Czy uda jej się zapomnieć o problemach, a może pojawią się następne? Jeśli chodzi o mnie, to książka bardzo wciągająca. Szybko ją przeczytałam, można powiedzieć że jednym tchem. Ciekawa i do tego zabiera nas w podróż po Europie razem z bohaterką.

To było prawdziwe uczucie. Miłość. Dlaczego więc pozwolił jej odejść? Grant uświadamia sobie, że odrzucając Harlow, popełnił największy błąd swojego życia. Chciałby go naprawić, lecz Harlow nie daje mu szansy, ukrywając się w swojego brata w Teksasie. Mężczyzna jest w rozpaczy, a nie wie jeszcze najgorszego... Harlow spodziewa się dziecka. Jednak przy jej wadzie serca nie powinna zachodzić w ciążę. Nie, jeśli sama chce pozostać przy życiu. Czy Grant dostanie ostatnią szansę? Czy Harlow zdecyduje się urodzić dziecko? Czy miłość zwycięży?

Ponownie wkraczamy w świat Lisy, Gabe'a oraz Westona. Jednak tym razem przedstawiona jest historia Lisy, czytelnik odkrywa jej demony z przeszłości. „Wstyd” jest trzecią, a jednocześnie ostatnią częścią serii „Zatraceni”. Lisa z pozoru wiedzie normalne studenckie życie, w którym jest wesołą, bystrą i śliczną kobietą, a tylko nieliczni znajomi wiedzą jaka jest prawa. Lisa nie miała łatwego startu. W przeszłości była znaną modelką, która psychicznie i fizycznie była gnębiona przez swojego psychicznie chorego chłopaka Taylora. Dziewczyna kryje się za maską, dzięki której jest zawsze wesoła, kiedy jednak zamyka drzwi swojego pokoju, wszystkie demony z przeszłości odzywają się ze zdwojoną siłą. Jej na nowo zbudowany świat krok po kroczku zaczyna się sypać jak domek z kart. Lisa dostaje anonimowe pogróżki, jej pokój zostaje zdewastowany, ściany zapisane obraźliwymi napisami, jakby tego było mało w sieci krąży film, na którym kobieta jest gwałcona. W jej studenckie życie wkracza młody profesor, który zjawił się na uczelni nie bez powodu, ponieważ ma w tym wszystkim swój cel. Ułożył plan na odkrycie prawdy. Być może chce zemsty? Do jakiej prawdy dojdzie Tristan? Dlaczego mężczyzna nienawidzi Lisy? Kim tak naprawdę jest mężczyzna? Kto prześladuje Lisę? Podobnie jak we wcześniejszych książkach z serii, tak i tutaj autorka przy każdym rozpoczynającym się rozdziale dopisuje cytaty bohaterów swojej powieści. Jednakże tu w większości owe złote myśli tworzą odrębną historię, która jest urywkami z dziennika Taylora, byłego chłopaka Lisy. Dzięki tym fragmentom czytelnik otrzymuje odpowiedzi na pytania, co takiego przydarzyło się Lisie w przeszłości, że zmuszona była zmienić swoje dane i ukrywać się na uniwersytecie. Bardzo ciekawie jest to wkomponowane w całą historię. Dwutorowa narracja została nadal utrzymana, jak i w poprzednich tomach. Główni bohaterowie są bardzo dobrze wykreowani i przez to wzbudzają szereg emocji. Jeżeli mam wspomnieć o oprawie graficznej, to podoba mi się najbardziej z całej trylogii. Każda książka czy to „Utrata”, „Toxic” i jak w tym przypadku „Wstyd” niosą ze sobą jakieś przesłanie. W każdej z nich podjęty jest wątek choroby, nadziei, prawdomówności, bólu, miłości, przyjaźni i śmierci, jak również łączy je sława, pieniądze oraz to, że bardzo młodzi ludzie mają jakieś przykre zdarzenia z przeszłości, które nie dają im spokoju. Niby zwykłe książki, kierowane do młodszego odbiorcy, jednak zapadają na długo w pamięci, bowiem doskonale pamiętam każdą z przedstawionych przez autorkę historii. Przypominam sobie, jak pisałam recenzję „Utraty” i sądziłam, że całą historię zapomnę bardzo szybko, a jednak się myliłam. Są to pozycje bardzo emocjonalne i na swój sposób pokazują młodzieży, którędy powinni podążać i jakimi wartościami się kierować w życiu. Wydaje mi się, że „Wstyd” jest to najmocniejsza książka z serii „Zatraceni”, jednak w moim przypadku największy sentyment pozostaje do pierwszego tomu i historii Westona. Epilog najbardziej mną poruszył, jest to taka kropka nad „i”. Czasami zdarza mi się popłakać podczas lektury, często czuję pustkę i żal po rozstaniu z bohaterami. Ale wiecie co? W żadnym wypadku nie wstydzę się tego, bo lepiej jest mieć miękkie serce i być otwartym na uczucia, aniżeli być zimnym jak kamień i nie czuć zupełnie niczego. Dlatego polecam Wam „Wstyd” jak również wcześniejsze części „Utratę” oraz „Toxic”, ponieważ te książki ukazują cierpienie młodych ludzi, którzy zdawałoby się powinni być szczęśliwi. Jestem w pełni usatysfakcjonowana i jedyne czego żałuję, to tego, że jest to koniec przygód z bohaterami oraz ich życiowymi problemami. Polecam całą trylogię!!!

,,Pilnowałem, żeby była bezpieczna, i nie pozwalałem jej robić tego, na co miała ochotę. Kontrolowałem jej pracę i wszystko, co robiła. Chciała rozwinąć skrzydła, a ja je podcinałem. Znalazła więc inny sposób, żeby polecieć." Wooods po śmierci ojca ma przejąć jego biznes.Teraz bez przeszkód może skupić się na Delli.Ich szczęście nie trwa długo,bo matka Woods'a nadal próbuje wpłynąć na syna uważając,że to Angelina byłaby dla niego idealną partnerką,a on zamiast skupiać się na swoim związku z dziewczyną jest zawalony pracą.Czy Woods przekona matkę do Delli? Della czuje się szczęśliwa u boku Woods'a,a jednocześnie martwi ją,że jej chłopak nie płakał ani razu z powodu straty ojca,martwi się tym,że jest przyczyną konfliktu między synem i matką,bo uważa,że wkraczając do życia Woods'a skomplikowała mu życie.Czy zostanie z chłopakiem,gdy wciąż obawia się,że oszaleje jak jej matka,a on ją zostawi i zostanie sama.Czy Della przełamie własne lęki? Drugi tom o Woods'ie i Delli.Tym razem Woods pomimo tego,że bardzo chce być z Dellą po raz kolejny musi mierzyć się z matką,która nadal nie akceptuje jego ukochanej,a także z Angeliną,która nadal próbuje mieszać,bo uważa,że Della jest wariatką i napewno Woods nie chce żyć z kimś takim jak ona.Della podsłuchuje rozmowę,która sprawia,że ucieka od Woods'a.Czy wróci,gdy dowie się prawdy o sobie samej? Kocham Woods'a chciałam,żeby był szczęśliwy i poznał dziewczynę,przy której tak się właśnie stało.Nie obyło się też bez smutku,bo Woods znienawidził Bethy😔rozumiem,że mu ciężko i nie potrafi jej wybaczyć,ale liczę,że kiedyś jej przebaczy z powodu Jace'a🥺

Lubicie trójkąty w książkach?? Ja tak, chociaż z góry wiadomo, że jedna z tych osób będzie skrzywdzona, może czasem tak musi być 🤭🤭 . "Collide" i "Pulse"@gail_mchugh to książki, w których pojawia się troje bohaterów, czyli Emily, Dillon i Gavin... . Emily jest w związku z Dillonem, który jest opiekuńczy, troskliwy, był przy niej gdy jej matka zmarła, dlatego dziewczyna po jej śmierci postanawia przeprowadzić się do Nowego Jorku do chłopaka... Tam jednak poznaje seksownego, pewnego siebie Gavina... Między tą dwójka iskrzy i coś zaczyna się dziać... Jednak co z Dillonem? Niestety... Okazuje się, że Dillon nie jest tym kochającym chłopakiem za jakiego go Emily uważała. Pojawia się jego mroczna osobowość i agresja, którą wyładowuje na dziewczynie ... . Czy Emily będzie z Dillonem z czystego przywiązania i lojalności, czy jednak wybierze Gavina, który nie jest jej obojętny? Dla Gavina dziewczyna też jest ważna... Jednak co ukrywa Gavin? Czy Gavin zna się z Dillonem? Z jaką przeszłością mężczyzna się zmaga? Czy potrafi kochać? Czy Emily mu pomoże w walce z przeszłością ? Jak będzie wyglądać ten cały układ i co z Dillonem? . Powiem Wam, że to była bardzo dobra seria... Książki czytało się ekspresowo. Jednym słowem Polecam ♥️♥️

Optymizm to coś wspaniałego, ale nie rozwiązuje wszystkich problemów. Staraj się nie osądzać ludzi zbyt pospiesznie. Czasami uczuciem, które zdaje się płynąć prosto z serca, jest duma, która tylko udaje instynkt. Słowa prawdy wypowiedziane na głos nurtują nas potem od środka, kłują w serce, dręczą duszę, ale rozjaśniają umysł i pozwalają dostrzec zarówno możliwości, jak i ryzyko, które się z nimi wiąże. Prawda rzuca nam wyzwanie i pcha się przed oczy, nawet jeśli wolelibyśmy jej nie przyjmować do wiadomości i pozostać w bezpiecznym ciepełku nieświadomości. Wspieranie drugiej osoby to podstawa prawdziwej przyjażni. Ludzie nie zawsze zmieniają się pod wpływem wiadomości, że ich życie dobiega końca. To, co naprawdę warto mieć, nigdy nie przychodzi łatwo. Najbardziej gorzkie łzy wylewamy z powodu słów, które nie zostały wypowiedziane, i uczynków, które nie zostały wykonane. W życiu spotykają nas rzeczy dobre i rzeczy złe, zaś my robimy co w naszej mocy, żeby przyciągać te pierwsze, a unikać drugich.

Nie ukrywam, że w przypadku tej książki nie do końca mogę być obiektywna z jej oceną. Już wam tłumaczę dlaczego. Zapewne spora liczba osób może nie kojarzyć tej historii, ponieważ jest to książka wydana w 2015 roku. Oczywiście nic z tym złego, ale mam problem: czy ocenić ją według standardu sprzed dekady, czy odnieść się do tego co obecnie jest na rynku wydawniczym. Z pewnością, gdybym czytała ją w tamtym czasie, to zdecydowanie uplasowałaby się wysoko, ponieważ nie co dzień czytało się takie fabuły. Biorąc pod uwagę obecny czas, mogę powiedzieć jedno: ale to już było. Nie zmienia to faktu, że te 600 stron wyciągnęłam praktycznie w jeden dzień – więc to już o czymś świadczy. Dostałam bad boya z mroczną przeszłością, który starał się pozbyć przypiętej mu złej łatki oraz dziewczynę, która została wciągnięta w szemrane interesy swojego ojczyma. Osiemnastolatka, a przebiegła niczym James Bond. Nie zmniena to faktu, że bawiłam się bardzo dobrze. No i jeszcze ten age gap 😈. Jeżeli uda wam się dorwać kiedyś tą książkę, to spokojnie możecie się z nią zapoznać. Ja się cieszę, że zostałam do tego namówiona i że udało mi się przeczytać jedną z wielu książek, o której już raczej zapomniano.

Nie widziałam na początku ,że to dalsza część poprzedniej książki tej autorki , którą czytałam już jakiś czas temu . Domyśliłam się w pewnym momencie i było to miłe zaskoczenie . Książka fajna ale nie idealna, ponieważ czytałam już tyle tych książek ,że tutaj mi jednak czegoś brakowało ,.jednak nie żałuję,że przeczytałam.

Niezbyt podobała mi się forma pisania. Nie jesteśmy tu bohaterem, a jakby osobą, której się to wszystko opowiada. Trzeba się wczuć i ogarnąć od początku, bo potem można trochę się pogubić, szczególnie, że z myśli Emily wchodzimy na myśli Gavina i na odwrót. Nie jest to jakoś rozdzielane, więc tutaj trochę mały minus. Co do historii, nie jest taka zła, Emily jest trochę wnerwiajqca, bo sama nie wie czego chce. Niby innego kocha, ale dalej jest ze swoim w jakiś sposób katem, osobą, która znęca się nad nią psychicznie. Jednak ona nie widzi tego, ciagle ma jakieś wymówki na niego. Jasne, obecny chłopak/narzeczony pomógł jej w bardzo trudnych chwilach. Nie oznacza to jednak, że może rządzić umysłem Emily i dawać ją w poczucie winy. Ona przy nim nic nie może, bo ten ma zaraz nerwa i najlepiej stłukł by ją na kwaśne jabłko. No nienawidzę gościa. Zobaczymy, jak to się rozegra wszystko w drugiej części.

Książkę odebrałam właśnie tak jak w opisie - zabawna, pikantna i romantyczna historia pewnej znajomości. Historia dwójki sąsiadów, którzy poznali się przez głośne ekscesy łóżkowe Simona. Jego łóżko i łóżko Caroline dzieliła cienka ściana i wszystko co działo się w sypialni sąsiada było dobrze słyszalne dla drugiej osoby. Jednak, gdy w końcu poznają się twarzą w twarz, okazuje się, że świetnie się dogadują i łapią wspólne fale, rozumieją się i nie oczekują od siebie więcej, niż mogliby dać drugiej osobie. Przyjaźń idealna, czyż nie? Zawsze jednak pojawią się kwestie, które kładą cień na znajomość lub po prostu wspólne egzystowanie. Dlatego wszystko jeszcze przed nimi. Historia łatwa, lekka i przyjemna. Historia nasączona erotyzmem i lekkością własnych potrzeb. Nie zanudzi, ale też nie pozostawi wielkiego 'wow' po sobie. Ale miło było jednak poznać historię bohaterów.

Kayden jest oskarżony przed sądem o pobicie swojego rówieśnika. Jedyne co może go uratować to to, że Callie ujawni swój najmroczniejszy sekret. Chłopak nie ma zamiaru jej prosić o tak duże poświęcenie i woli zostać oskarżony niż ją o to prosić. Dziewczyna wie, że jeżeli nic nie zrobi to jej ukochany, który chociaż zamknął się na nią, po swojej próbie samobójczej, gdy go uratowała skończy w więzieniu. Nie chce do tego dopuścić i stawia czoła swoim demonom po 6 latach walki z nimi. Polecam fanom pierwszego tomu, bo na pewno się nie zawiodą. ;)

W drugim tomie cyklu „Kontury serca” poznajemy historię poznaną już w powieści „Tak blisko…”, ale z perspektywy Lucasa. I mogłoby się wydawać, że będzie to nudna historia (no bo co tu jeszcze wymyślić), gdyby nie fakt, że fabuła jest mocno przepleciona fragmentami z dorastania chłopaka. To także opis życia po niewyobrażalnej traumie, o strategiach radzenia sobie i o wychodzeniu na prostą z pomocą życzliwych ludzi po wielu błędnych decyzjach. Wbrew pozorom relacja Lucasa i Jacqueline czytana po raz drugi nie była nieciekawa. W „Tak blisko…” było więcej niż kilka fragmentów, którym należał się szerszy kontekst i wyjaśnienie, poza tym bardzo mnie interesowało, w jaki sposób Lucas postrzegał Jacqueline i ile wiedział o jej małych sekretach. W porównaniu do pierwszej części jest ona bardziej obrazowa, ale wzbudza dokładnie tyle samo silnych emocji. Bardzo mi się podobała ta książka, a cała dylogia w szczególności. Istnieją jeszcze kolejne książki w cyklu prezentujące losy przyjaciół i znajomych głównej pary, ale te już nie ciekawią mnie tak bardzo i nie zamierzam się za nie zabierać. Polecam jednak tę pierwszą parę książek w cyklu, bo stanowią moim zdaniem dobrą całość.

„Przypadki Callie i Kaydena” to poruszająca, głęboko emocjonalna historia dwojga młodych ludzi, których los boleśnie doświadczył, ale też niespodziewanie połączył. Jessica Sorensen stworzyła opowieść, która nie tylko łamie serce, ale również daje nadzieję – na miłość, na zrozumienie, na uzdrowienie. Callie, zamknięta w sobie dziewczyna z przeszłością, i Kayden, popularny chłopak z idealną fasadą, za którą kryje się dramat przemocy domowej – to duet, który od pierwszych stron budzi emocje. Ich przypadkowe spotkanie, które staje się punktem zwrotnym w ich życiach, to nie tylko początek znajomości, ale również uruchomienie procesu gojenia wewnętrznych ran. Autorka z ogromną wrażliwością pokazuje, jak trudne doświadczenia potrafią ukształtować człowieka, ale także jak wielką siłę ma zaufanie, empatia i szczerość. Relacja Callie i Kaydena rozwija się subtelnie, ale intensywnie – każda rozmowa, każde spotkanie to krok ku wzajemnemu zrozumieniu i wyjściu z mroku. Choć poruszane tematy są trudne – molestowanie, przemoc, trauma – to styl Sorensen jest delikatny, nieprzesadzony, a jednocześnie niesamowicie wciągający. Książkę czyta się jednym tchem, z drżącym sercem i ściśniętym gardłem. To powieść, która zostaje z czytelnikiem na długo.

Kolejna odsłona perypetii pary, którą poznałyśmy i pokochałyśmy w „Nie dajesz mi spać”. Powieść trzyma poziom poprzedniej części. Fabuła nadal jest dość spokojna. Właściwie bez większych uniesień charakterystycznych dla tego rodzaju literatury. Dzięki temu spokojowi właśnie to świetna lektura na odpoczynek. Nie znaczy jednak, że nic się nie dzieje. Neil i Sophia odpowiednio zadbali o to, żeby czytelniczki się nie nudziły. Swoją drogą oni zdecydowanie też zasługują na swoją część w tej serii. W tej historii bardzo podobało mi się to, że to właśnie Caroline wpadła w panikę przed ustatkowaniem. Simon w poprzedniej części powiedział jej, że każda dziewczyna, z która był chciała domku z białym płotkiem. Taki jest stereotyp. Ludzie myślą, że każda dziewczyna tego chce. Jak najszybciej znaleźć męża i urodzić dzieci. A wcale tak nie jest. Nie tylko mężczyźni w dzisiejszych czasach wolniej dorastają i dojrzewają do założenia rodziny (niektórzy nie dojrzewają do tego nigdy i nic w tym złego). Kobiety też boją się stabilizacji. Lubią własną przestrzeń, wspólne mieszkanie z partnerem je przeraża, a już pokoik dziecięcy w tym wspólnym mieszkaniu przyprawia o zawał. To jest zupełnie naturalne. No i oczywiście obchód Clive'a na zakończenie. Jego wewnętrzny monolog jest przezabawny. I ten jego harem. Aż się prosi żeby powiedzieć, że jakoipan taki kram. Simon jednak też miał wpływ na wychowanie tego kocura.

Nudne i uporządkowane życie studentki psychologii, Ashlyn Drake, zmienia się nieoczekiwanie, gdy dziewczyna natrafia na idealny obiekt badawczy - mężczyznę, który nie pamięta nic ze swojej przeszłości, nawet morderstwa, o które jest oskarżony. Choć Ashlyn wie, że przekracza dozwolone granice, nie potrafi przestać o nim myśleć. Może dlatego, że Logan jest niewiarygodnie przystojny i nawet przykuty kajdankami do szpitalnego łóżka mógłby wystąpić jako model w reklamie męskiej bielizny? A może dlatego, że ma już dość bycia samej i chciałaby znów poczuć, jak smakuje pożądanie? Nie zważając na konsekwencje, dziewczyna chce pomóc Loganowi odzyskać pamięć. Łączy elementy układanki, mając za podpowiedź jego zagadkowe tatuaże i obrazy, z których wyłania się mroczna przeszłość. Kim tak naprawdę jest ten tajemniczy mężczyzna? Troskliwym i oddanym kochankiem czy brutalnym mordercą? Czy ten związek ma szansę na przetrwanie?

Energetyczna i z dużą dawką chemii: „Piękny drań” to romans typu „szef‑asystentka”, pełen błyskotliwych ripost, napięcia i scen, które czyta się bardzo szybko. Jednak mimo że była zabawna i wciągająca, brakowało mi głębszego rozwoju bohaterów i bardziej wiarygodnej relacji.

Subtelna Romantyczna i pełna przezabawnych wątków opowieść o młodych ludziach studentów których życie jest barwne ,kolorowe ,mają swoje cele ,marzenia ,chcąc być aktorami .Blliss jest jedna z nich imprezuje ,bawi się choć na razie tylko planuje swoje życie erotyczne ale to tylko plany i wyobrażnia ,stracić dziewictwo z przypadkowym mężczyzną ,przez jej obawy i lęki powstała komiczna sytuacja i jej wybranek przyszły wykładowca ,gorzej być nie mogło ze to właśnie on miał być jej pierwszym . Wszystko bierze niespodziewany obrót i rodzi się miedzy nimi uczucie , które musi być trzymane ,w tajemnicy ze względu na jej studia jego prace i niewinne ,kłamstwo iż przeżyła swoją upojną noc Książka jest dobrym relaksem i odprężeniem Polecam

Nie jest zła. Aczkolwiek mogła by być lepsza. Taka troszkę na siłę. Chociaż zakończenie mnie zaskoczyło - autorka zrobiła mnie w "bambuko" hahaha myślałam na prawdę że nie dojdzie do finału tego cukierkowego power couple. W każdym razie cieszę się że nawet Billy wyszedł na tym wszystkim dobrze. Nie mogło się to zakończyć inaczej. :)