Gracja Koziołek. Mam przechlapane

Wejdźmy razem w świat Gracji Koziołek. W wir, który porywa od pierwszej strony, pełen szumu kóz, dobrze dawkowanej grozy, trzasku gałęzi i echa śmiechu odbijającego się od ścian gospodarstwa. Grejs, dziesięcioletnia odkrywczyni siebie, staje przed zadaniem, które wydaje się prostą misją: odnaleźć hobby. Tydzień. Siedem dni. Siedem oddechów, w których musi uchwycić to, co ją porusza, co rozświetla świat jej wyobraźni. Ale codzienność dziewczynki nie jest spokojna. To rzeczywistość, gdzie drzewa czekają, by wspinała się po nich z niespożytą odwagą, gdzie przedszkolaki unoszą się na wodzie, a ona czasem przypadkiem straszy ich wiosłami i śmiechem. Gdzie każda próba śpiewania staje się echem nieba, a każdy upadek jest częścią rytmu życia, którego nie da się przewidzieć. Gracja nie podąża cudzymi ścieżkami. Jej poszukiwania są chaotyczne, czasem absurdalne, a nawet niebezpieczne, ale w tym chaosie kryje się prawda o tym, że droga do siebie musi kosztować. Hobby nie jest czymś, co można skopiować z jestestwa rówieśników; jest tym, co pulsuje w sercu, nawet jeśli długo nie wiemy, że tam jest. Każdego dnia latorośl odkrywa nowe możliwości: fotografuje kozy, ściga czas i własną niecierpliwość, próbuje swoich sił w zadaniach, których nie rozumie, a które zmuszają ją do pogłębionego myślenia. Do kreatywności, do tubalnego śmiechu z samej siebie. Te próby są jak drobne rytuały: w każdym z nich widać jej ogromną odwagę, fundamentalne wartości, którymi warto się kierować, dziecięcą determinację, a czasem dramatyczną desperację, by nie zostać w oczach innych uznaną za NUDZIARĘ. A kozy. Ach, kozy. Przeskakują z płotu na płot, patrzą inteligentnie, wtrącają się w zawoalowane przygody, a ich obecność sprawia, że świat Grejs staje się jeszcze bardziej magiczny, pełen ruchu, ciepła i nieprzewidywalnej radości z afrimacji drobnostek. Są nie tylko bohaterkami epizodycznymi, lecz uczestniczkami codziennych wyzwań, towarzyszkami w podróży ku sobie. Ilustracje Bartka Brosza są niczym echo tej szalonej energii: rysunki pulsujące niewybrednym humorem, zatrzymujące momenty akcji, unoszące je ponad strony, jakbyśmy mogli wskoczyć w obrazek i pobiec razem z Grejs w górę drzew, w stronę jej nieprzejednanej wyobraźni. Ta książka nie jest tylko o znalezieniu hobby, które odciągnie nasze dzieci od smartfonów. Jest o odwadze w próbowaniu, o radości z niepowodzeń, o pięknie chaosu i o tym, że każdy upadek jest częścią podróży do jądra własnego jestestwa. Gracja uczy, że nie trzeba być mistrzem wszystkiego, nie trzeba natychmiast odnajdywać wielu pasji. Wystarczy pozwolić sobie na eksplorację tego,co wokół, na szczery śmiech, na eksperyment, na moment, w którym świat wiruje, a my razem z nim. Czyta się książkę jak poemat o dziecięcej wyobraźni. O dzikości, o uważności, o wyobraźni, która nie zna granic. Każdy, kto ma dzieci wie, że dni z nimi są rytmem: wdech, wydech, śmiech, upadek, triumf, nowa przygoda będąca lekcją na przyszłość. Ta zabawna i uniwersalna w wymowie lektura jest zaproszeniem, by pozwolić nowym pokoleniom szukać, próbować, śmiać się i doświadczać świata własnymi stopami, sercem i odwagą w przełamywaniu barier. I przy tym wszystkim, by nam dorosłym przypomnieć, że kiedyś każdy z nas był Grejs. Każdy z nas szukał własnego bakcyla. Czegoś,co spowoduje uśmiech w kącikach ust. To lektura, która łączy pokolenia. Przetestowana również na mojej nastolatce. Polecamy każdą komórką ciała.

Wejdźmy razem w świat Gracji Koziołek. W wir, który porywa od pierwszej strony, pełen szumu kóz, dobrze dawkowanej grozy, trzasku gałęzi i echa śmiechu odbijającego się od ścian gospodarstwa. Grejs, dziesięcioletnia odkrywczyni siebie, staje przed zadaniem, które wydaje się prostą misją: odnaleźć hobby. Tydzień. Siedem dni. Siedem oddechów, w których musi uchwycić to, co ją...