Gra singli

Książka zainspirowana prawdziwym zdarzeniem, które miało miejsce w 2010 roku, gdy po śmierci właścicielki odkryto apartament w Paryżu, który pozostawał zamknięty przez ok. 70 lat. Wcześniej należał do znanej damy do towarzystwa i bywalczyni salonów Marty de Florian. W swojej powieści autorka przedstawia historię rzeczoznawczyni z domu aukcyjnego Sotheby's dokonującej inwentaryzacji niezwykle ciekawego, pełnego historii i tajemnic wyposażenia apartamentu oraz zmagającej się z życiowymi zawirowaniami, April Vogt. Przeplata ją scenami z życia Marty, pełnego blichtru, dekadencji i zbytku okresu belle epoque, gdy w Paryżu królowały Folies Bergère, Moulin Rouge, literackie salony i kluby. Życie Marty obfitowało w dramatyczne przeżycia, romanse ze znanymi pisarzami, malarzami i postaciami z paryskiego półświatka. I ta część powieści, barwna, pełna historycznych szczegółów podobała mi się najbardziej. Perypetie współczesnej bohaterki charakterystyczne dla amerykańskich filmów obyczajowych lżejszego gatunku, lekkie, ale niebanalne. Ciekawa i wciągająca lektura dla oderwania od codzienności.

Ciekawa historia i oryginalny pomysł na fabułę. Jednak napisana bez finezji, bez próby pozostawienia czytelnikowi pola do domysłu: wszystko wyłożone kawę na ławę. Jako przerywnik pomiędzy ambitniejszymi pozycjami, może być. Jako książka na wakacje lub w okresie Bożego Narodzenia, może być także.

Świąteczne miłosne historie są utarte, sztampowe i często zatrważająco nudne. Nic w nich nie zaskakuje, a wszystko kończy się happy endem. W tym wypadku nie było inaczej. A jednak postać nieco zwariowanej, skrzywionej Evy podbiła moje serce. Nie wiem, czy to dlatego, że była tak uroczo naiwna, czy może ta cała świąteczna otoczka mnie kupiła. Jedno z dwóch, bo na pewno nie niedostępny i ponury Lucas. Jasne, zaskoczenia brak, ale to przecież domena gatunku. Z kilku świątecznych powieści przeczytanych w tym sezonie ta wydaje się być najlepsza.

Kontynuacja przygód Kate Reddy. Kate ma 49 lat i wkrótce stuknie jej 50. Jak ułożyło się życie niezapomnianej perfekcjonistce z "Nie wiem, jak ona to robi?" na podstawie książki, powstał film "Jak ona to robi?" (swoją drogą polecam obejrzeć film, bo jest równie dobry jak książka) Życie Kate wygląda następująco: ma dwoje nastoletnich dzieci, męża, który rzucił świetną pracę, by zostać terapeutą albo czymś w tym rodzaju. Dochodzi do tego dom, który wymaga remontu, opłacenie rachunków i... belfie jej córki w mediach społecznościowych. Jako, że na barkach Kate jest już i tak dużo obowiązków a przez bierność swojego męża, który nie kwapi się znaleźć pracy, aby utrzymać rodzinę to Kate musi sama poszukać dobrze płatnej pracy. Znajduje ją w swojej byłej firmie, jednakże oszukuje w kwestii swojego wieku. Kiedy wydaje się, że wyszła na prostą, okazuje się, że pojawia się Jack w którym Kate się zakochała. Powrót Jacka sprawia, że Kate zaczyna czuć pociąg do seksu (pomimo menopauzy jaką przechodzi) i odkrywa, że ma prawo do szczęścia. Przed Kate jest poważna decyzja życiowa - zostawia wszystko po staremu czy może da szansę czemuś nowemu? Kate nigdy nie była idealna, ale trzeba jej oddać, że naprawdę się stara. Przecież to ona, dba o dzieci, teściów, swoją matkę, kieruje domem i remontem i to ona pracuje na utrzymaniu swojej rodziny. Co robi jej mąż? NIC. ON NIC NIE ROBI! Jako facet, który powinien wziąć na barki utrzymanie swojej rodziny to on wybiera rowery i zdrowy tryb życia. Nie interesują go jego własne dzieci, albo jak jego żona radzi sobie w pracy. I nawet nie próbuje jej zaciągnąć do łóżka, sprawić, aby poczuła się kobietą, która się docenia. Mówi się, że nie ma ludzi niezastąpionych. Jednak to nieprawda, co udowadnia nam historia Kate Reddy. Nigdy nie jest za późno na zmiany i warto pomyśleć w tym całym rozgardiuszu, zwanym życiem o swoich potrzebach... jednym słowem pomyśleć o sobie. I wcale nie jest to egoizmem. Autorka skupiła się na temacie menopauzy (co mi się bardzo podobało) i szukaniu pracy przed 50, kiedy nie pracowało się kilka lat. Doświadczenia i lat pracy nie da się kupić, a jej szefostwo dość dobrze przyjęło fakt, że Kate ma 49 lat. Wszystko skończyło się dobrze, a ja mam nadzieję na kolejną książkę autorki.

Powalająca nie była. Czytając spowodowała, ze Kilka razy zaśmiałem sie w głos. Ale taka, do której raczej nie wrócę. Wg mnie zbyt długie maile od ojca głównej bohaterki , mnie to zanurzali, nie uwazam, ze treść tych maili przenosiła sie na fabule książki. W tym miejscu mogłoby być coś bardziej z polotem.

W samym środku polskiej zimy przeczytałam „Francuskie lato” i dobrze mi to zrobiło. To taka urlopowa powieść, przy której można odpocząć, wzruszyć się, ale także zastanowić nad życiowymi problemami. Catherine Isaac posyła swoją bohaterkę do uroczego hotelu mieszczącego się z odrestaurowanym przez jej byłego chłopaka pałacu. Ich syn ma już 10 lat, a Adam do tej pory nie poczuwał się do ojcostwa. Zawiódł Jess nie tylko podczas porodu, ale wiele razy, dlatego podjęła decyzję o samotnym wychowaniu dziecka. Dlaczego więc teraz decyduje się odnowić kontakt z ojcem swojego syna i przyjęła zaproszenie do jego ośrodka wypoczynkowego? Niezbyt skomplikowana fabuła daje autorce okazję do przedstawienia złożonych relacji międzyludzkich, na które duży wpływ mają wszelkie niedomówienia i tajemnice. Nie da się zbudować zdrowego związku, tkwiąc w spirali nieujawnionych prawd, a nawet kłamstw. Tym, co uniemożliwia nawiązanie zdrowej relacji jest także schematyczne postrzeganie drugiego człowieka i uparte umieszczanie go w konkretnej szufladce. Dla Jess Adam to nieodpowiedzialny bawidamek, który przestraszył się dorosłości, co oznacza, że nigdy nie będzie można mu zaufać i oczekiwać od niego poważnego podejścia do życia. Dopiero przyznanie się do niesprawiedliwego osądzenia i wysłuchanie wyjaśnień stanie się dla nich drogą do ułożenia sobie poprawnych relacji i wybaczenia dawnych krzywd. Ważną rolę pełnią tu także postaci drugoplanowe, bo dają autorce możliwość do opisania kwestii wpływu trudów rodzicielstwa na związek małżeński. Przyjaciele Jess, którzy dołączają do niej na urlopie borykają się z kryzysem spowodowanym zmęczeniem wychowywaniem trójki nieznośnych dzieciaków. Również Jess zmaga się z wyzwaniami bycia samotną matką, która z każdym wyzwaniem musi poradzić sobie sama. Na okładce zaznaczono, że ta powieść powinna spodobać się miłośnikom „Zanim się pojawiłeś” Jojo Moyes, do których ja również się zaliczam. Rzeczywiście, jest w niej podobny nastrój, ale to, co pozwala zestawić ze sobą te dwie powieści to motyw nieuleczalnej choroby, z którą skonfrontowani zostają bohaterowie. U Jojo bohaterka zakochała się w sparaliżowanym po wypadku mężczyźnie, a u Catherine Isaak Jess boryka się z chorobą Huntingtona swojej ukochanej mamy. I właśnie ta choroba ma ogromny wpływ na wszystko, co wydarzy się podczas francuskiego lata. „Francuskie lato” nie pretenduje do miana wielkiej literatury, ale w swoim gatunku trzyma przyzwoity poziom i sprawia przyjemność czytającemu. Autorka umieszcza akcję w malowniczym miejscu i ładnie je opisuje, tworzy też galerię ciekawych postaci, które poznajemy coraz lepiej i które nas zaskakują. Dlatego polecam tę powieść jako przyjemną rozrywkę wakacyjno- urlopowo- weekendową.

Pokazana jest siła mediów społecznościowych, jak rozesłanie jednego zdjęcia może zmienić przyszłość nastolatka. Książka skłania do refleksji, czy mamy stać murem za swoimi dziećmi mimo ich przewinień, czy zawsze zasługują na obronę? Czy bogactwo jest gwarantem szczęścia? W książce mamy 2 narratorów, rzeczywostość widziana jest z perpektywy Niny i Toma. Zabrakło mi środka książki. Chętnie dowiedziałbym się jak przebiegał rozwd Niny, jak układały się relacje między Finchem i Lylą. Wszystko to zaostało pominięte. Zakończenie za szybko nastąpiło.

Zwyczajna przysługa, która się zmienia w zagadkę kryminalną. Kiedyś byłam na tym w kinie i szczerze nie pamiętam tego filmu, muszę to nadrobić . I nie pamiętam czy był tak słaby, że nie zapamiętałam czy zbyt zwyczajny. Książkę kupiłam dawno temu. Odkładam na półkę z książkami i refleksją że do niej nie wrócę i raczej jej nie polecę ale na bank nie odradzę . Niech każdy wyda opinię sam .

Pomysł na książkę ciekawy i oryginalny. Bardzo mnie zaintrygował. Szczerze mówiąc liczyłam jednak na więcej akcji związanej z zachowaniami ze strony Paktu. Tym czasem miałam wrażenie że 50% książki stanowią rozwleczone opisy przemyśleń głównego bohatera, przeszłości i wątków pobocznych. Dlatego momentami czułam znudzenie i jak najszybciej czytałam te strony żeby dotrzeć do fragmentów, które związane są typowo z zasadami, karami i wszystkim co związane z Paktem.

⛵️ Nieczęsto zdarza mi się sięgać po prozę autobiograficzną, tym bardziej jeśli jest powiązana z tematem, o którym nie mam zielonego pojęcia. Zdarzyło się jednak tak, że w końcu zabrałam się za tę książkę i muszę przyznać, że (jak zwykle) mam mieszane uczucia. Z jednej strony emocje i wartości, jakie za sobą niesie są autentyczne i szczere, ale prosta narracja przy równoczesnym nagromadzeniu specjalistycznego słownictwa okołożeglarskiego nie dała pozytywnego efektu. Tym gorzej, jeśli (tak jak ja 🙈) odkryło się słowniczek, kończąc lekturę. ⛵️ Historia rozpoczyna się w momencie gdy żeglarka Tami wybiera się ze swoim ukochanym w kolejny rejs - tym razem, by dostarczyć łódź do klienta. Bohaterowie niespodziewanie muszą się zmierzyć z żywiołem wody, tak przez siebie ukochanym. Huragan zabiera Richarda, a dziewczyna jest zmuszona do samotnej tułaczki na zniszczonym jachcie po bezkresnym oceanie. Tami opisuje każdy swój dzień, wspomina szczęśliwy związek, rozmawia z tajemniczym Głosem i stara się nie zwariować. ⛵️ To opowieść przede wszystkim o wytrwałości, nadziei, walce, ale również o miłości i pasji. Tami nie wyobraża sobie życia bez żeglowania i bez Richarda. Wbrew woli zostaje pozbawiona człowieka, którego kochała nad życie, z wzajemnością. W czasie tych 41 dni nie tylko robi wszystko, by dotrzeć do brzegu, ale też wielokrotnie rozmyśla o swojej możliwej przyszłości bez ukochanego, jak teraz poskłada sobie życie i czy ktokolwiek kiedykolwiek ją zrozumie. Uświadamia sobie również, że to doświadczenie zmieniło ją na zawsze. ⛵️ To nie jest historia przez którą się płynie. W pierwszym momencie ktoś, kto z określeń żeglarskich kojarzy jedynie maszt i żagiel, poczuje się przytłoczony ilością specjalistycznego słownictwa, jednak z czasem to przestaje mieć znaczenie i zostaje uproszczone z głowie. W zakończeniu kilka momentów można by pominąć lub opisać trochę inaczej. Na trudność w odbiorze wpływa też brak warsztatu - zdania nie są zbyt ładne, jednak mam wrażenie, że przez to próbowano pokazać jak największą autentyczność, ponieważ to wszystko jest autorce bliskie. ⛵️ Pamiętam, że gdy oglądałam film nie byłam za bardzo zadowolona. Coś mi tam ewidentnie nie zagrało, natomiast książka jest ciut lepsza. Uważam, że w papierowej wersji mnogość emocji Tami zasługuje na olbrzymi plus. Czytanie mogło być przyjemniejsze przy większych umiejętnościach pisarskich, ale chyba nie to było najważniejsze dla narracji i dla samej autorki-bohaterki. Upór i determinacja w obliczu takiej tragedii przy jednoczesnym poczuciu winy i niemocy są warte poznania.

Kto zaliczył tę książkę do powieści historycznych?! A nawet nominował ją w 2016 roku w tej kategorii w plebiscycie na książkę roku? Na pewno nie był to ktoś, kto ją przeczytał, bo w żaden sposób nie da się jej nawet położyć obok powieści historycznych. Niemniej jest to całkiem dobra powieść obyczajowa z motywem przeniesienia się bohaterki do alternatywnej wersji swojego życia. Motyw to już nieco zgrany, ale wciąż atrakcyjny i dający możliwość postawienia pytania: czy moje życie mogło potoczyć się inaczej? A jeśli tak, to jak wyglądałoby w innej wersji? Która z podjętych decyzji zadecydowała o obecnym kształcie mojego losu? Bohaterka to Kitty Miller, która pewnego dnia budzi się w obcej sypialni jako żona Larsa i matka trójki dzieci. Jest to o tyle zadziwiające, że Kitty nie zna ani tego domu, ani rodziny. W dodatku nikt nie nazywa ją Kitty, tu jest Katharyn Andersson. W tej rzeczywistości bohaterka czuje się znakomicie. Wydaje się, że trafiła do idealnej wersji swojego życia: ma kochającego męża, wspaniałe dzieci, piękny dom, garderobę pełną eleganckich ubrań i dobry samochód w garażu. Szkoda, że to tylko sen. Kiedy jednak przenosi się do tego świata po raz kolejny i kolejny, zaczyna się zastanawiać, które życie jest prawdziwe? Okazuje się bowiem, że w żadnej wersji nie jest idealnie. Różnie układają się relacje z najlepszą przyjaciółką, inaczej przebiega ścieżka kariery zawodowej, nawet historia rodziców Kitty jest zupełnie inna. Czy lepiej jest być samotną 38-latką, bez problemów z dziećmi, ale za to z upadającą firmą, czy też mężatką zmagającą się z trudnym dzieckiem i przeżywającą rodzinną tragedię? A przede wszystkim- które życie jest prawdziwe? Cynthia Swanson wraca do motywu alternatywnego życia, jak zrobiło to przed nią wielu twórców, by przedstawić tezę jasną i oczywistą: nigdy nie wiemy, jak ułoży się nasze życie i czy wersja, która się nam dostała jest najlepszą z możliwych. Nie ma bowiem życia idealnego. W każdej ludzkiej historii są wydarzenia trudne, z którymi musimy się zmierzyć. Kitty w pierwszej wersji swojego życia żyje połowicznie: ma tylko kota, nie odpowiada za żadnego człowieka, a jej jedynym zmartwieniem są kłopoty w biznesie. Nie może się to równać z wyzwaniami, jakie stawia przed nią los w wersji drugiej. I choć bohaterka stale jest świadoma tego, co wydarzy się w obu wersjach jej historii to jednak emocje towarzyszące tym przeżyciom pozostają prawdziwe. „Wyśnione życie” to przyjemna lektura na dwa wieczory, którą mogę polecić tym, którzy lubią dobre powieści obyczajowe zmuszające do zastanowienia się.

„Pokojówka miliardera” to książka, która zaskakuje swoją głębią i złożonością, mimo że jej fabuła na pierwszy rzut oka wydaje się prosta. Clara Kelley to młoda Irlandka, która staje przed niełatwym wyborem – życie pełne ciężkiej pracy w fabryce, czy kłamstwo, które może otworzyć jej drzwi do lepszego jutra. I właśnie to kłamstwo prowadzi ją do świata Andrew Carnegiego, którego majątek wydaje się nie mieć końca. Jednak to, co naprawdę wciąga w tej historii, to nie tylko dramatyczne wybory bohaterki, ale także jej nieoczekiwany rozwój w roli doradcy. W tej książce nie chodzi tylko o miłość czy ambicje – to opowieść o odwadze, tajemnicach i cenie, jaką płaci się za pragnienie zmiany. Clara zmusza nas do zadania sobie pytania: jak daleko jesteśmy w stanie się posunąć, by zdobyć to, czego pragniemy, i czy warto ryzykować wszystko, aby odkryć prawdziwą wartość tego, co mamy?

Kobieta w oknie” to hołd dla klasyki kina i literatury, zamknięty w czterech ścianach nowojorskiej kamienicy. Czy to genialny thriller, czy tylko sprawny miks znanych schematów? ​Klimat i bohaterka ​Główna bohaterka, Anna Fox, to postać, którą albo się współczuje, albo ma się ochotę nią potrząsnąć. Cierpi na agorafobię – od miesięcy nie wyszła z domu. Jej świat to wino, stare filmy Hitchcocka i podglądanie sąsiadów przez obiektyw aparatu. Finn świetnie oddaje duszny, klaustrofobiczny klimat jej izolacji. Jako czytelniczka czułam ten ciężar i niepewność – czy to, co widzi Anna, dzieje się naprawdę, czy jest wynikiem mieszania leków z alkoholem? ​Co mi się podobało? ​Nawiązania filmowe: Jeśli kochasz „Okno na podwórze” Hitchcocka, poczujesz się jak w domu. Autor bawi się motywami starego kina. ​Zwroty akcji: Choć początek ciągnie się dość wolno (trzeba przebrnąć przez pierwsze 100-150 stron), to finałowe rozdziały są jak jazda bez trzymanki. Rozwiązanie tajemnicy jest naprawdę satysfakcjonujące. ​Emocje: To nie jest tylko kryminał. To historia o traumie, stracie i o tym, jak umysł potrafi nas oszukiwać, by przetrwać ból. ​Co mogłoby być lepsze? ​Tempo: Książka rozkręca się powoli. Dla czytelnika, który szuka akcji od pierwszej strony, może być nużąca. ​Schematy: Wiele motywów wydało mi się znajomych (podobieństwo do „Dziewczyny z pociągu” jest uderzające). ​Podsumowanie – dla kogo jest ta książka? ​„Kobieta w oknie” to idealna lektura na wieczór, gdy dzieci już śpią, a Ty chcesz zanurzyć się w mrocznej, niepokojącej atmosferze. To thriller psychologiczny w starym stylu – niespieszny, skupiony na detalach i psychice bohaterki.

"Szpilki za milion" to nie jest historia o butach, a świetna, lekka komedia kryminalna, idealna na weekendowy relaks z książką. Lekkie pióro, nietuzinkowe postaci, zwroty akcji, lekki sarkazm i odrobina absurdu stworzyły mieszankę, którą bardzo przyjemnie się czyta. Pochłonęłam ją na raz, bo nie sposób się było oderwać

„Kogut domowy” to powieść o redefinicji męskości, kobiecości i rodziny. Nie daje prostych odpowiedzi, ale zmusza do zadania sobie kilku niewygodnych pytań. Czy role w związku muszą być stałe? Czy miłość przetrwa, gdy zmienia się wszystko wokół? Czy mężczyzna, który maluje paznokcie córkom, traci coś — czy może właśnie zyskuje? cała recenzja: https://www.instagram.com/p/DNkaGO2tkpU/

Potrzebowałam jakiejś odskoczni od kryminałów i się nie zawiodłam! Zjadłam tę książkę w 2 dni. Fabuła jest wciągająca, nie ma nudnych fragmentów. Po cechach i zachowaniach głównych bohaterów widać, że autorka poświęciła czas na zagadnienia związane z psychologią. Chcę więcej!

Kilka dni temu, dokładnie na tej stronie, twierdziłam, że raczej nie sięgnę po kolejną książkę tej autorki, gdyż jej opowiadania mnie mdlą. Taaak. Szybko moje twierdzenie zostało obalone, bo na kolejny dzień miałam już tą pozycję w łapkach. Ahh ta moja potrzeba czytania miłych i przyjemnych romansików. Co do książki... Dopiero teraz, po przeczytaniu tej części spostrzegłam, że autorka wcale nie jest najgorsza w kreowaniu postaci. Choć ich psychika nie jest szczególnie zwiła, to dość łatwo ich polubić za wszystko, a konkretnie za nich samych. Każda z postaci jest inna, wręcz każda jest intensywnie wyostrzona, ale w tym wypadku jest to na plus, bo postacie się nie zlewają. Fabuła oczywiście nie jest wysublimowana, ale akurat tym razem nie ponowiła tej mdlącej atmosfery, którą mogliśmy znaleźć w Bezsenności na Manhattanie, a nawet powiem, że mi się podobała. Co prawda nie zmienia to faktu, że jest to książka na raz, ale możecie mi uwierzyć, że będzie to bardzo miły i przyjemny raz.

"Ta dziewczyna " Michelle Frances Laura wprost uwielbia swojego syna Daniela. Czerwona lampka zapala się nad jej głową, kiedy syn przedstawia jej swoją ukochaną Cherry. Podczas wspólnych wakacji ,kobieta nabiera podejrzeń w stosunku do dziewczyny, próbując synowi wyperspwadować ten związek. Wtedy dochodzi do tragedii.. Nie cierpię wprost motywu nadopiekuńczych matek, zwłaszcza jeśli dotyczy on dorosłych synów. Tutaj dostałam takowy podany jak na tacy. Wszystko byłoby dobrze ,gdyby nie fakt ,że sytuacje ,na które główna bohaterka zwróciła uwagę, były dla mnie nader błache -wręcz jak szukanie dziury w całości. Oczywiście koniec końców miała dużo racji, jednak wnioskuję, że gdyby nie jej natarczywość nie doszło by do wielu złych rzeczy. Historia wciągnęła mnie na całego- książkę pochłonęłam w jeden dzień. Co prawda była bardzo przewidywalna, ale chyba potrzebowałam takiej właśnie odskoczni w postaci lekkiego thrilleru. Zakończenie totalnie do mnie nie przemówiło, miałam wrażenie, że jest mocno naciągane. Jednakże ,mimo ,iż nie była to opowieść górnych lotów, to zdecydowanie poleca się do przeczytania.

; Wszyscy spieszymy, by okazać wsparcie rozkwitającej miłości i zaangażowaniu, ale wystarczy zadrapać powierzchnię, by zobaczyć, że kieruje nami raczej poczucie obowiązku niż szczera chęć. ; Jakąż wielką przyjemność i niespodziankę sprawiła mi powieść która wyprowadziła mnie na manowce, sam tytuł jest oryginalny jeśli nie przewidywalny. ; Rywalka ; wiadomo musi czuć konkurencje, ryzyko odebrania głównej nagrody jaką jest synek mamusi, a mamusia sama aż kipi by przyczepić do niej wszystkie aforyzmy i cytaty o złośliwej teściowej. W tej powieści na scenę wychodzą trzy główne postacie, Emily, Adam syn Pammie. Wszystko wskazuje na to że mamy do czynienia z nadgorliwą, nadpobudliwą, apodyktyczną i toksyczną przyszłą teściową która pod przykrywką cudownej mamusi próbuje grać na dwa fronty, przy wszystkich czarująca starsza wdówka która ukazuje obraz tolerancji, dobra, ciepłego serduszka. Za plecami staje się niemożliwa, kłamczucha, stawiająca wszystko byleby odwrócić uwagę od sytuacji jaka tego wymagała. Emily od początku nie pałała do niej sympatią, choćby w tedy kiedy podczas zaręczyn zemdlała lub dzień przed ślubem wyjawia straszna tajemnice która powoduje że ślub zostaje odwołany. Adam jest pomiędzy młotem a kowadłem, broni strony mamusi bo jest współczujący, litościwy, kochany - Emily ma pomału wszystkiego dosyć. Aż któregoś dnia dowiaduje się o śmierci poprzedniej narzeczonej, wiele rzeczy które zostały ukryte, dały dziewczynie do myślenia, zaczęła drążyć temat, ale teściowa mataczyła w zeznaniach a sam Adam - zalał się łzami. Czarą goryczy stał się poród i kolejne powody by skłócić sie jeszcze bardziej z nielubianą mamusią i stawić kontrę z Adamem który jak okazał święty nie był, jakie prawdy wyjdą na wierzch. Czy coś grozi Emily i jej dziecku, dlaczego Pammie okazała sie inną kobietą kiedy szydło wyszło z worka, kogo broniła, od kogo uciekała. Jak zakończy sie ta niesamowita powieść, polecam serdecznie. Dawno nie zaciekawiła mnie ta Brytyjska pisarka, lekkim piórem, przenikliwością fabuły, zaskakującym zakończeniem. Nie sądziłam że porwie mnie na pierwszy rzut oka scenariusz na lekki kryminał. Zero brutalności, raczej zalążek ; Dobrego domu ; przemocowy dom i dziecko które dorasta wsysając marne wartości które przerzuca na osoby najbliższe. Na początku byłam zła że synuś nie dostrzega manipulanctwa ze strony matki, że staje w jej obronie, że jest tak bardzo w nią wpatrzony i łatwowierny, nie dostrzega sygnałów jakie wysyłała Emily że ich związek może się rozpaść przez nie tylko dobre rady ale postępowanie dwulicowe. Emocje zaczęły sięgać zenitu kiedy pewne sprawy się posypały i wyszły na światło dzienne. Emily moim zdaniem powinna odejść od zwyrodnialca, lecz wiadomo jaka miłość potrafi być przewrotna i ślepa. Jedno powiem Wam, książka kończy się zaskakująco, nie spodziewałam sie takiego the end. Adrenalina i emocje trzymały mnie tak na prawdę pod koniec powieści, kiedy akcja zmieniła obrót o całe sto sześćdziesiąt stopni, niesamowity klimat i budujące napięcie thrillera psychologicznego. W klimacie kobiecym, ze spokoju ducha wpadamy w szalony wir emocji. Z jajem i niezłym przytupem polecam na pierwszy grudniowy wieczór.

Przeczytana ponownie nie zrobiła już na mnie tak pozytywnego wrażenia. Wątki są dość pobieżne, a całość bardzo amerykańsko/nowojorska, aż do przesady. Narobiłam sobie na nią apetytu po innej książce o podobnym tytule i tematyce małej, czarnej sukienki, ale niepotrzebnie czytałam ponownie, popsułam sobie wrażenie. Tylko sukienka została tak samo urocza. 04.09.2022 Dziewięć żyć małej czarnej sukienki - tytuł przetłumaczony dosłownie z oryginału brzmiałby o wiele lepiej. Nie zmienia to jednak faktu, że książka jest przeurocza, pełna ciepła i optymizmu. Przywodzi na myśl filmy typu: Zakochany Nowy Jork, czy Walentynki w Nowym Jorku (czy coś w tym stylu), gdzie splatają się losy różnych osób, a każdy z bohaterów tworzy osobną opowieść połączoną jednak jakimś wspólnym elementem - tu: sukienką. Książka początkowo wydaje się monotonna, jednak szybko przekonuje, że pomimo wolnego tempa i jakiejś takiej melancholii, jest intrygująca. Kilka cudownie romantycznych historii miłosnych dziejących się jakby mimochodem. Bohaterowie są bardzo przyjaźni, każdy z nich pozytywny i życzy im się, aby wszystko się dobrze ułożyło. Jest delikatny, inteligentny humor, akcja rozplanowana i zgrabnie poprowadzona do samego końca. Jest też ta tytułowa sukienka. Przyznam, że nie jestem zbyt elegancka, przeważnie noszę zwykłe ciuchy, a na hasło 'strojenie się' przewracam oczami, traktując to jako bzdury przeznaczone dla pustych laluni, ale czytając tę powieść, sama zamarzyłam o noszeniu takiej sukienki🙈. Nie można też pominąć bardzo pomysłowej okładki, gdzie na jednolitym, jasnym tle, prosta, czarna sukienka jest jakby naszyta miłym w dotyku materiałem - plus dla wydawnictwa. No i na koniec nie mogłam odpuścić sobie wiele mówiącego cytatu (s. 311): "To dzięki mnie dorosłe kobiety okręcały się przed lustrem jak małe dziewczynki, a młode dziewczyny po raz pierwszy widziały odbicie kobiety. To dzięki mnie mężczyźni obracali za nimi głowy - i młodzieńcy, i starcy. Bo odpowiednia sukienka potrafi tego dokonać. Sprawia, że zwykła kobieta czuje się niezwykła. A wszystkie kobiety są naprawdę niezwykłe. Tyle że nieczęsto mają okazję, by przewiązać się wstążką i zaprezentować światu. Kiedy jednak dostają już taką szansę, sukienka jest najważniejsza."👗🖤 Na tę autorkę trafiłam ponownie z polecajki "Co Emily Henry nosi w bagażu podręcznym" na końcu książki pt. "Ludzie, których spotykamy na wakacjach" - choć tak jak i poprzednio polecana książka nie została przetłumaczona na polski, tak inna powieść autorki okazała się kolejnym strzałem w dziesiątkę.