Gorączka

Bardzo dobra, ale jednak czytając ją za pierwszym razem bardziej mi się podobała. Ostatnio ją sobie powtórzyłem i była ciut słabsza i na pewno bardzo przewidywalna. Od morderstwa Eve wiedziałem , że sprawcą jest Ian. Te sceny , gdy wprasza się do Jenny , a następnie od razu namawia ją by się przejechali i akurat się zatrzymują w miejscu , gdzie leży ciało Eve były tak oczywiste. Tak samo później z Faith , gdy Jenny znajduję ją martwą i słyszy kroki w domu , a po chwili zjawia się Ian i twierdzi , że Faith go wezwała i właśnie przyszedł. Dziwię się , że Jenny go wcale nie podejrzewała. A motywem były pieniądze , które Eve ukradła dla Iana. Jednak potem chciała je zwrócić , a na dodatek poszła na randkę z Rossem i Ian to widział i ją zabił. A Faith zginęła , bo wiedziała , że ukradł pieniądze. Na koniec oczywiście chcę zabić również Jenny , bo uważa , że Ona też o tym wie, ale Ross ją ratuję. Tak samo dla mnie wątek z Rossem jest bardzo słaby. Chłopak przez cały czas ukazywany jako świr , który ma problem z agresją i nerwami , a na końcu nagle wielki bohater i wielka miłość między nim i Jenny:/ Jeszcze rozwaliło mnie to , że Ross mówił Jenny , że spotkał się z Eve tylko dlatego , bo obiecała mu kasę z zakładu , ale na spotkaniu się z nią całował. Jenny też nie była bez skazy , bo na początku myśli o tym , że Paul(chłopak Faith) jej się podoba. A potem myśli o tym , że jeśli Eve będzie z Rossem to Ona może poderwie Iana. Szczerze to żaden bohater nie wzbudził mojej sympatii

Holly - Królowa Plotek słyszy jak ktoś planuje morderstwo. Oczywiście nikt jej nie wierzy, ale kiedy sama zostaje zamordowana, niebezpieczeństwo zaczyna grozić jej przyjaciółkom. Zapraszam do przeczytania recenzji serii Ulica Strachu http://www.kryminalgrozatajemnica.com.pl/2021/09/stara-ulica-strachu-ksiazki-czesc-i.html

I stało się, przeczytałam już wszystkie powieści Kowalewskiej... 😱 Przed tymi ze zdjęcia broniłam się długo, ponieważ z literaturą młodzieżową mi nie po drodze. Ale w końcu to pani Hania, jej książki nie mogą być płytkimi czytadłami, więc się przełamałam. Na szczęście świat licealistów wciągnął mnie od pierwszej strony. Mnóstwo barwnych bohaterów i ich skomplikowane relacje, słoneczna Bułgaria (w części pierwszej), deszczowa Warszawa (w drugiej) i wakacyjny luz, czego chcieć więcej? Bawiłam się wyśmienicie, trochę się pośmiałam, trochę podumałam nad własnymi licealnymi latami. Bliźniacy i ich przemiana całkowicie skradli moje serce 😍 "Letnia akademia uczuć" to świetna powieść o poznawaniu siebie, o przeistaczaniu się z buzujących hormonami nastolatków w młodych dorosłych. O miłości i złudnych zauroczeniach, o skrywanych dramatach z czterech ścian domów, o przyjaznej dłoni wyciągniętej przez najmniej spodziewane osoby. Bardzo polecam nie tylko młodzieży, warto dać się wciągnąć w ten świat.

Amy przeszła samą siebie w tej części pod względem naiwności. Niby bystra i inteligentna dziewczyna a jej zachowanie jakby temu przeczyło. Zarówno Tasha jak i Eric mają więcej oleju w głowie a już na pewno instynktu samozachowawczego. Pomysł na fabułę na plus, książkę szybko się czytało, zakończenie ok. Ode mnie 8/10. Zabieram się od razu za kolejną część.

Książka bardzo mi się podobała. Historia nieoklepana. Bardzo dobrze mi się czytało książkę, nie była ona taka jak wszystkie. Jeżeli ktoś chciałby przeczytać ciekawą książkę, która przedstawia historię, której nie znajdziemy w co drugiej książce to serdecznie polecam.

Trzecia część z serii "replika" nosi tytuł "następna Amy". Tytuł bardzo dobrze oddaje rzeczywistość. Amy numer siedem w poprzednej części spotkała już swojego sobowtóra, który był gwiazdą baletu. Dziewczyna nazywała się Annie Perrault. Teraz spotyka kolejną Amy. Ta jest gwiazdą filmową i nazywa się Aimee Evans. Jednak diametralnie różni się od Amy. Jest wredną, zapatrzoną w siebie dziewczyną chcącą zdobyć jedynie władzę. W pewnej chwili ktoś próbuje porwać Amy. Ponadto uważają, że ona to Aimee i wcale nie zachowują się jak gangsterzy. Okazuje się, że... Z resztą. Nie będę mówić. Z pewnością domyślacie się już, że wyjdzie z tego cało, skoro powstały kolejne tomy tej serii. Ale co innego Aimee. Jej zaczyna grozić prawdziwe niebezpieczeństwo. Amy jej pomaga, lecz nie jest do dobra decyzja... "Dobro i zło to dwie strony tego samego medalu." Książka, tak jak poprzednie dobra, miło się ją czytało.

Na początku podobało mi się przedstawienie bohaterów, narrator w 1-wszej osobie. Mniej więcej w połowie powieści zaczęło mnie to męczyć. Czytając w nocy, pochyły druk "mącił mi w głowie". Znudziła mnie fabuła, ale mimo to do końca przeczytałam książkę i nie żałuję.

Dobra książka, ale sequel moim zdaniem o wiele lepiej wykonany. Two girls one cup jak dla mnie wygrywa pod względem fabuły, tworzenia bohaterów (czy raczej bohaterek) i ich wzajemnych relacji. Szczerze polecam dla fanów i fanek pierwszej książki z tej serii.

"Nie da rady bez czekolady" ma właściwości tej brązowej słodyczy. Świetnie nadaje się jako przekąska, wypełniacz między cięższymi posiłkami. Sprawia, że czujemy przyjemność i zadowolenie. I odbija swe pozytywne skutki na wskaźniku wagi, powoduje wyrzuty sumienia u osób stosujących dietę lub utrzymujących zdrowy tryb życia.

Szesnastoletnia Emily (dla przyjaciół Em) do szkoły jeździ autobusem. Jest on bardzo ważnym miejscem spotkań i dobrą okazją do obserwacji. Em spotyka w nim swoje przyjaciółki- Star oraz Lizzie, a także (jakżeby inaczej) Pana Okropnego, który zna jej wstydliwy sekret i bardzo chce wyjawić go światu, jak również Chłopca z Tubą, Panią z Wózkiem i wiele innych ciekawych postaci. W szkole nadchodzą egzaminy, w weekend impreza, a w nocy ciasto czekoladowe. Czego chcieć więcej?

Ja chciałam więcej.Więcej stron. Wiem, że gdyby ta książka miała kilka kartek więcej, spełniłby się kiczowaty scenariusz zakończenia, jaki przyszedł mi na myśl po przeczytaniu opisu książki. Gdybym spotkała się w niej z tym zakończeniem, odłożyłabym ją na bok bez zastanowienia, momentalnie o niej zapominając, klasyfikując ją jako odmóżdżacz i już. Ale ta pozycja nie mieści się w tej rubryce. Gdzie mogę ją więc zakwalifikować?

Bez wahania mogę powiedzieć, jak zamierzałam ją zaszufladkować: jako lekką, mało ambitną lekturę do przeczytania dla odciążenia zmęczonego szkołą umysłu. Chciałam przy tej pozycji po prostu odpocząć. Udało mi się to. Prawie. Książka wciągnęła mnie na tyle, że nie przerwałam lektury aż do ostatniej strony. Wiąże się to z tym, iż poszłam spać później niż zwykle i nie wyspałam się. A w sumie warto było. Tak myślę. Choć... co właściwie tak mnie urzekło?

Na pewno język powieści. Choć czytało się szybko, irytowało mnie używanie wyrażeń typu 3maj się, xaminy itd. Główna bohaterka też nie. Choć dziewczę było miłe, nie odznaczało się powalającą osobowością, w dodatku większość czasu spędzała na pielęgnacji i medytacji na temat własnych stóp. Podobnie banalnie przedstawiono jej przyjaciółkę Lizzie. Została obdarzona pospolitymi cechami szalenie ładnej podrywaczki. Po 2 dniach od przeczytania książki nie potrafiłam przypomnieć sobie jej imienia. Na pamięć się nie uskarżam, więc to chyba o czymś świadczy.

Niepochlebnych słów nie znajduję jednak dla drugiej przyjaciółki Em, Star. Jej prawdziwe imię- Amarylis pewnie na długo pozostanie mi w pamięci. Podobnie jak jej charakter. Może i sztampowy, ale taki... znajomy. (tak, Star to książkoholiczka) I naprawdę miły.
Będąc przy bohaterach warto wspomnieć o rewelacyjnym Jono i postaciach epizodycznych- Chłopcu z Tubą czy Pani z Wózkiem- świetni!

Choć akcję dało się przewidzieć, nie była nudna. Miłe urozmaicenie stanowiły przepisy na różne potrawy (choć może lepiej ich nie wypróbowywać?). Zaskoczyła mnie trochę fabuła- nie spodziewałam się po tej książce żadnych poważnych tematów, realnych problemów, tylko samych kłopotów miłosnych. Była to miła niespodzianka i odmiana w stosunku do typowych młodzieżówek, takich jak "Nie da rady bez czekolady" mogłoby być więcej.

Książkę polecam nastolatkom lubiącym takie tematy i dopiero rozpoczynającym przygodę z czytaniem. Doświadczonym czytelnikom- tylko do odprężenia w ciężkie dni. Inaczej cała czekolada może pójść w boczki,a tego byśmy nie chcieli, prawda?

"Miłość mimo woli" Lurlene McDaniel jest już moją trzecią książką tej pisarki. Tym razem książka ma aż czterech narratorów. Cztery punkty widzenia na historię która może przytrafić się każdemu z nas. Analise i Jeremy są bardzo kochającą się, szczęśliwą parą. Ich związek jest niemal idealny. Analise to miła i inteligentna dziewczyna, która woli dawać niż otrzymywać. Jeremy z kolei to chłopak małomówny, wrażliwy, bardzo mocno kocha swoją dziewczynę. Oboje są też bardzo pracowici- ona jest pilną uczennicą, która dorabia wieczorami i w weekendy jako opiekunka do dzieci; on jest bardzo uzdolnionym stolarzem. Razem tworzą niemal nierozłączną parę. Przed nimi rysuje się wspaniała, wspólna przyszłość. Wszystko zmienia się w pewną deszczową, październikową noc, gdy Analise postanawia, że sama wróci z pracy rowerem. Nie wie, że nie długo wydarzy się tragedia a sama będzie musiała rozpocząć wewnętrzną walkę na śmierć i życie. Każdy kto czytał książki Lurlene McDaniel, ten wie, że pisarka jest specjalistką jeżeli chodzi o smutne i poruszające historie. Wprawdzie akurat ta ze wszystkich czytanych przeze mnie książek pani McDaniel była najbardziej przewidywalna - można się domyślić jej zakończenia po opisie z tyłu książki -, aczkolwiek nie przeszkadzało mi to aż tak bardzo. "Miłość mimo woli" czytało mi się bardzo miło. Na tyle ile miła może być lektura smutnej i tragicznej historii. Prócz Jeremy'ego i Analise narratorami "Miłości mimo woli" są już mniej sympatyczni: płytka i egoistyczna małolata Laurie dla której najważniejsze jest bycie popularną i lubianą oraz Quin - maturzysta i szkolna gwiazda sportu przed którym czeka świetlana kariera sportowa. Oboje są współwinni wypadkowi. Oboje milczą. Dbają o własne, prywatne interesy. Mało przejmują się faktem,że ktoś może stracić jedyne dziecko czy ukochaną. "Miłość mimo woli"(gdybym już miała tak oceniać porównując książki pani McDaniel które do tej pory przeczytałam) jest zdecydowanie lepsza od "Ceny miłości" i znacznie gorsza od "Pozwól mi odejść". Książka idealna na nudne, leniwe popołudnie. Czyta się ją bardzo szybko - ma tylko ok. 150 stron -; lektura tej książki zajęła mi mniej niż godzinę. To historia smutna i wzruszająca, dla młodzieży o młodzieży. Polecam ;)

Znowu kolejna część jest lepsza od poprzedniej! Fabuła serii coraz bardziej się rozkręca. Motyw kosmitów coraz bardziej mnie wciąga, czego się nie spodziewałam. Kolejna spotkanie z zazdrosnym Maxem, bezczelną Izabel, zakochanym Alexem, troskliwym Michaelem, pomocną Marią i czarującą Liz mnie uwiodło. W końcu czuje, że historia nabiera tępa! Chwila oddechu i zabieram się za kolejną część ;-)

Książka skierowana do nastolatków. I to nawet tych młodszych. Svenja jest dziewczyną przekonają, że ucieczka z domu rozwiąże jej wszystkie problemy. Tymczasem szybko przekonuje się, że życie jest okrutne. Ona przynajmniej trafiła na kogoś, kto otoczył ją namiastką opieki. A ile dzieci, dziewczyn nie każda takiego szczęścia. Często przecież widzimy żebrzących. Nieraz zastanawia mnie jaka jest ich historia Svenja udało się, chociaż nic na to nie wskazywało. Myślę, że ta książka powinna być obowiązkową lekturą dla młodzieży. Historia Svenja jest dobrą przestrogą. Dużym plusem jest to , że napisana jest przystępnych językiem i nie nuży. .

Holly jest córką światowej sławy muzyki pop i jednej z najbogatszych kobiet świata - piosenkarki Kandhi. Jest jednak też zwykłą dziewczyną, która chce mieć normalne życie. Nie pomaga jej jednak matka, która zabiera dziewczynkę ze szkoły aby przemienić ją w swoja małą kopię. Holly jednak się to nie podoba i próbuje pozostać sobą za wszelką cenę. Polecam tę książkę bardzo przyjemna i śmieszna lektura! Ocena: bohaterowie 7/10 treść 8/10 język 8/10 okładka 6/10

Kolejna część perypetii czwórki przyjaciółek. Tym razem mają one i wiele więcej kłopotów i zmartwień i nic nie układa się tak jakby chciały. Ta część jest troszkę naciągana bo nagle wszystkie sie rozstaja i cierpią wiec książka nie wywołuje uśmiechu na twarzy. Mimo to latwo i przyjemnie się czyta choć trochę doluje. Polecam i zabieram się za kolejną część; )

Od tej książki zaczęła się moja przygoda z Petkiem. Byłem w bibliotece i przeglądałem książki dla młodzieży. Nagle podeszła do mnie pani bibliotekarka i powiedziała, że ta książka powinna mi się spodobać. Nie było innych książek tego autora, więc wziąłem tylko tą na próbę. Książka tak mnie wciągnęła, że nie mogłem się oderwać ani na chwilę; doświadczyła mi tylu emocji, że tysiąc książek razem wziętych nie byłoby lepsze od tego. Krótko mówiąc, jeżeli lubisz książki przygodowe, MUSISZ TO MIEĆ!

Dobrze napisana, intrygująca historia, która w nieszablonowy sposób pokazuje, jak otoczenie wpływa na każdego z nas. Czytelnik razem z bohaterką przeżywa wszystko, co się dzieje - zarówno sytuacje z przeszłości, jak i te obecne. Życie nie jest proste, a wymagające towarzystwo „elity” wpływa na dokonywane przez nas wybory i sposób zachowania. Polecam każdemu, bo autorka pokazuje, że nie ma sytuacji bez wyjścia i jeśli tylko chcemy to wszystko może się ułożyć po naszej myśli. Wystarczy trochę zaangażowania i wybranie odpowiedniego towarzystwa. https://jedenelement.pl/category/recenzja/

Seria książek pana Krzysztofa Petka towarzyszyła mi przez moje lata obowiązkowej edukacji. Jak już się dorwałam do jednej części ciężko było się z nią rozstać. Zachwycałam się fabułą, intrygami, przygodami główmnych bohaterów, ich problemami. Kilka lat temu udało mi się spotkać autora - niesamowicie miły i pogodny człowiek. Książka podpisana :)

Książka opowiada o życiu dziewczyny, które jest bardzo interesujące. Nie zawsze dużo się dzieje, ale ja tą książkę pochłonęła. Byłam bardzo ciekawa co będzie dalej. Powiem szcszczerze domyślałam się co będzie na końcu, ale i tak chciałam czytać ją dalej. Polecam książkę nie jest długa a za to może czegoś nauczyć.