Godzina śmierci

Przeczytałam jednym tchem. Thriller jak dla mnie wart ogromnej uwagi. W pewnym momencie sama zaczęłam się zastanawiać, co ja bym zrobiła na miejscu głównych bohaterów, jakbym się czuła gdybym była obserwowana dwadzieścia cztery godziny na dobę? Czy potrafilabym wiedząc, że ode mnie zależy życie mojej jedynej córki wyciągnąć najważniejsza informacje od Elizabeth - dziewczyny, ze stwierdzoną schizofrenią która ostatnie dziesięć lat spędziła w zakładach psychiatrycznych? Autor stworzył niesamowicie rozbudowaną intrygę. Wszystko zostało dopięte na ostatni guzik.

Dziesięcioro zupełnie różnych, pochodzących z różnych warstw społecznych kandydatów dostaje się do nowego telewizyjnego show. Mają na tym sporo zarobić, a jedyne, czego się od nich oczekuje, to ujawnienie na wizji swojego najstraszniejszego sekretu. Jeden z bohaterów, Tom, nie ma ochoty występować w „Oku Kaina”, jednak jest do tego zmuszony, aby utrzymać ojca w domu spokojnej starości. W drodze do Las Vegas autobus wraz z uczestnikami programu zostaje porwany. Wszyscy zostają odurzeni i budzą się na odludziu obok wraku autobusu. Psychopatyczny morderca eliminuje ich powoli, ale skutecznie… ale dlaczego? Dopiero po długim czasie Tom rozpoznaje porywacza, którym jest jego przyjaciel z dzieciństwa, Seth. Trzymająca w napięciu, świetnie poprowadzona, sprawnie napisana powieść sensacyjna z zaskakującym finałem. Czytałam z prawdziwą przyjemnością.

Ciekawy pomysł na książkę, chociaż bardziej przypomina ona zarys - plan na tworzoną powieść. Opisaną historię można było spokojnie rozbudować, dodać charakteru, emocji. Gdy zorientowałam się kim jest ostatecznie główny bohater mimowolnie skojarzyła mi się inna książka 😉😁

Wciągający thriller. Po nitce do kłębka jest rozwiązywana tajemnica zniknięcia Sydney. Fabuła dość ciekawa, ale jak dla mnie trochę przewidująca, brak tego zaskoczenia (mięsa, grozy) jeśli chodzi o główny przestępczy wątek. Książka idealnie by się nadawała na ekranizację w amerykańskim stylu.

Ciekawa pozycja. Wciągająca. Inna niż wszystkie z racji punktu widzenia. Zakończenie też ciekawe, choć wydaje się, że dość szybkie. Bo co z Melissą? Co z mamą Joe? Byłam ciekawa, jak skończy się książka, jak do tego dojdzie, i jak Joe będzie postrzegany. Jestem usatysfakcjonowana. Mogę polecić.

Stabilny średniak. Ma swoje lata, nie jest idealna, ale trochę przypomina seriale kryminalne lat dwutysięcznych - przeżyjesz bez tego, a głównie leci w tle. Nie wynudziła mnie, ale też nie wyrwała z kapci, od spoko historia na zapchanie listy, kiedy nie wiesz na co masz ochotę, ale chcesz coś z pogranicza kryminału.

Do tej książki idealnie pasuje stwierdzenie „nieważne jak zaczynasz, ważne jak kończysz”. Pierwsza 1/3 “Spalonych” ciągnęła się jak guma od majtek. Niewiele ponad 100 stron męczyłam kilka dni i nawet parokrotnie poważnie rozważałam możliwość ciśnięcia książki w kąt i definitywnego porzucenia czytania. Jednak w pewnym momencie nagle zaiskrzyło i sytuacja zmieniła się o 365 stopni - resztę powieści pochłonęłam na raz. Przez cały dzień byłam dosłownie przylepiona do książki - jakby mnie Kropelką ktoś przykleił. “Co kropelka sklei sklei, żadna siła nie rozklei!” - to o mnie i „Spalonych”! Fabułę “Spalonych” poznajemy z dwóch perspektyw - policjantki prowadzącej śledztwo w sprawie seryjnego podpalacza oraz przyjaciółki jednej z ewentualnych ofiar miłośnika zapałek i kanistrów z benzyną. I naprawdę nie potrafię wskazać faworyta jeśli chodzi o historię - obydwie czytało mi się równie rewelacyjnie i obydwie były równie wciągające i intrygujące. Jak już pewnie zdążyliście się zorientować powieść Jane Casey to kryminał. I jest to kryminał z tych, które lubię najbardziej - czyli z bardzo bogatą i rozbudowaną warstwą obyczajową - nie brak tu rozległych opisów, a i postacie drugoplanowe są nadzwyczaj szczegółowo nakreślone. Jest to też kryminał pełen tajemnic, w którym prawie każdy z licznych bohaterów ma na swoim koncie jakieś niejasne i wstydliwe grzeszki i sekrety. Autorka bawi się z czytelnikiem, miesza mu w głowie umiejętnie myląc tropy i wprowadzając coraz to nowsze niejednoznaczne postaci i namnażając kolejne niejasne i zagadkowe tajemnice z przeszłości. Pomimo dosyć spokojnego tempa akcji to jednak powieść cały czas trzymała mnie w napięciu i niejednokrotnie zaskakiwała rozwiązaniami fabularnymi. Szalenie polubiłam i zżyłam się z główną bohaterką - detektywką Maeve Kerrigan. To postać silna, niezależna i inteligentna, jednak żadna z tych cech nie występuje u niej w zbyt pokaźnym nadmiarze, dzięki czemu Maeve wydaje się być taka normalna i sprawia wręcz wrażenie realnej. Po prostu jest to bohaterka z którą spora część kobiet mogłaby się utożsamiać i identyfikować. Bardzo się cieszę, że będę miała okazję jeszcze się z nią spotkać, bowiem “Spalone” to dopiero pierwsza część serii o przygodach Brytyjki. Po tak entuzjastycznej opinii to fakt że po kolejne tomy mam zamiar sięgnąć jest chyba oczywisty! https://romy-czyta.blogspot.com https://www.instagram.com/romyczyta

Kolejna książka Harta, która nie jest typowym kryminałem. Hart snuje tajemniczą opowieść o kłamstwach i rodzinnych sekretach. Pokazuje jak daleko posunie się człowiek dla rodziny, pieniędzy, zemsty. Bohater, to zagadka - czasem pełen gniewu, gwałtowny, ale też lojalny i wrażliwy. Niesłusznie oskarżony – może wybierać tylko między żalem i gniewem, lub samotnym polowaniem na mordercę. Jeszcze mi się John Hart nie znudził. Zabrał mnie w dół rzeki głębokich emocji. Zawsze tak robi.

Pierwsze dwie trzecie książki - super. Wartka akcja, specyficzny język (prawie potoczny, ale przemawiający do czytelnika), ciekawa intryga. Niestety potem coś zaczęło się psuć... Ukazywanie kulisów intrygi okazało się żmudnym przedzieraniem przez bankowe machlojki. Ideę "grania na zniżkę" załapałam, ale na kredytach subprime poległam...

Nie lubię zbyt długich wstępów, tutaj autor postanowił w ogóle z niego zrezygnować i przejść do akcji. Wydawało mi się to dziwne, od razu zarzuciłam książce że dalej też będzie napisana w dziwnym stylu, jednak później zmieniłam zdanie. Na początku nie wciągnęła, z czasem jednak zauważyłam że ciężko mi się oderwać. Historia wzruszyła mnie, myślę że fakt iż sama mam syna w podobnym wieku dodatkowo na to zadziałał. Czytałam z wielkim przejęciem współczuąc rodzicą małej Angeliny. Mimo że jeśli chodzi o samo funkcjonowanie dziecka o które mogłabym się przyczepić na przykład w sytulacji kiedy rodzina się wybrała w kilkunastoma godzinna podróż dla mnie było to nie do pomyślenia że wzięli ze sobą córkę. Do tego było opisane jak krzyczeli w środku nocy w aucie co wydaje mi się nie realne przy dziecku. Po za tą było jeszcze kilka sytulacji, które rzuciły mi się w oczy, do tego szeroki wachlarz postaci w których można było się pogubić, ale myślę że można na to przymknąć oko, bo sama książka jako dzieło jest dobra. Ma krótkie rozdziały, a w nich częste pauzy żeby się skupić dodatkowo niecodzienny pomysł i fajne wykonanie. Bardzo się cieszę że moglam ją kupić i przeczytać. :) Na koniec mogę dodać że bardzo polubiłam postać wujka Jereta i jego tekst: No więc zadzwoniłem i w słuchawce usłyszałem taką nagraną informację: "Język angielski, wciśnij jeden, espanol, wciśnij dwa". I to się działo w Helenie, w Montanie chłopcy! No więc wkurzyłem się jak cholera, pojechałem do nich i zlikwidowałem konto, a kiedy kierownik spytał mnie dlaczego, powiedziałem: "Język angielski, wciśnij jeden, espanol, wciśnij dwa, ty mały kutasie". PS: Nie uważam żeby autor podobnie pisał do Cobena. Bo książki Cobena są nudne.

Nie spodziewałem,się aż tak dobrej i wciągającej książki.Książki,która co prawda jest najeżoną polityką.Lecz i dobrą akcją. Największa tajemnica Białego Domu.Od razu, chce się czytać. Bohater wplątany w sieć politycznych intryg. Zaskakujące zwroty akcji,pewien rodzaj dobrego humoru. Jest bardzo dobrze.

Wzruszająca i straszna historia. Podczas czytania tego nie czułem, ale teraz kiedy zabrałem się za pisanie mojej opinii, stwierdzam, iż chwyta za serce. Tak mi jest mocno żal z powodu tego, co się wydarzyło w życiu większości postaci. Niewinni ludzie cierpią, a inni delektują się ich cierpieniem patrząc tylko na swoją korzyść. A najgorsze jest to, że przedstawiona historia mogłaby się przytrafić w prawdziwym świecie (jeden wątek tej książki jest oparty na faktach, bardzo okrutny). Każdy lubi obstawić, kim jest przestępca podczas czytania kryminału. Ja obstawiłem niemalże na początku, w momencie kiedy właściwa akcja się rozpoczyna i... trafiłem. Nie był to zwykły strzał w pierwszą lepszą postać, po prostu zauważyłem, że jest to osoba nietypowa. Można powiedzieć "czyli ta postać bardzo się rzuca w oczy, słaba postać do kryminału, skoro ją tak łatwo zdemaskować". Ale nie zgodzę się z tym, nie łatwo ją zdemaskować, trzeba dowodów, których dostarczają nam kolejne rozdziały historii. Chociaż muszę przyznać, że brakowało mi tego elementu zwrotnego, który pokazuje "mylisz się czytelniku, to nie ta osoba jest przestępcą, strzelaj dalej". "Piętno śmierci" jest tą książką, która dała mi do myślenia po przeczytaniu. Wzruszyła mnie i chętnie polecę ją każdemu. Bardzo dobre dzieło.

Ależ świetnie się to czytało! Nieco trudniejszy początek, bo sporo wątków i postaci, pozornie niepowiązanych ze sobą. W parku w Dublinie zostają znalezione zwłoki poszukiwanaj zaginionej nastolatki- córki amerykańskiego chirurga, pracującego w Irlandii. I tak zaczyna się opowieść będąca thrillerem medycznym, dotykająca swą tematyką działalności firm farmaceutycznych i wielkiej polityki. Narkotyki, seks, chciwość, moralne bagno- do czego zdolni są ludzie, gdy w grę wchodzą awanse, władza i wielkie pieniądze. W drugiej części akcja mocno przyspiesza i już nie ma się ochoty odłożyć lektury. Ale jest to jedna z tych książek, przy czytaniu których chcesz jak najszybciej poznać finał intrygi, a z drugiej strony tak dobrze się je czyta, że nie chcesz opuszczać świata stworzonego przez autora. Do tego stopnia, że kupiłam dwie używane pozostałe książki autora, kiedyś już przeze mnie przeczytane- szkoda, że nie ma nowych wydań, w tym ebooków. Na duży plus- autor to praktykujący lekarz więc medyczny język oraz realia pracy szpitalnej ( w Irlandii i USA 😉) rzetelnie oddane i bez jakichś dużych wpadek. Polecam!

To pełna napięć, bólu, poczucia zagrożenia i niepewności powieść. Dramat braku odpowiedzi, ciągłego oczekiwania. I choć sprawa jest niezwykle zawiła może skomplikować się jeszcze bardziej. Po 25 latach względnego spokoju Cynthia znów na nadzieję, że odnajdzie rodzinę lub jakikolwiek ślad po niej. Niestety, co chwilę pojawiają się nowe, przerażającego zdarzenia, które burzą wszystko to, co udało się jej zbudować przez ostatnie lata. Niejasne wątki, które co rusz kierują uwagę jakoby to ona była co najmniej zamieszana w tajemnicze zniknięciem sprzed lat nie ułatwiają sprawy. Finał jest zaskakujący, trzymający w napięcia, idealnie dopracowany. Bohaterka dowiadujemy się prawdy ale to także ma swoją cenę.

Czyta się szybko i bez przestojów, ale zbyt często nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że zamiast o biblijnej tajemnicy, czytam przewodnik po Sztokholmie. Idea ksiązki jest ciekawa i bardzo chętnie zgłębiłabym jaki autorka ma pomysł na arkę Noego i nefilim. Zamiast tego wiem, co było w przeszłości na miejscu większości dzielnic stolicy Szwecji.

Ocalony” Seana Slatera to thriller, który wciąga od pierwszej strony! Wartka akcja książki sprawia, że trudno się od niej oderwać – dynamiczne zwroty akcji i napięcie trzymają w napięciu do końca. Ciekawym i oryginalnym pomysłem było wprowadzenie czarnego charakteru, ocalonego z kambodżańskich pól śmierci, oraz motyw tirady, który dodał historii głębi i niecodziennego klimatu. Rozwiązanie fabuły było dla mnie średnio satysfakcjonujące, ale wciąż solidne i nie psuje ogólnego wrażenia. Polecam fanom szybkich, emocjonujących thrillerów!

W mojej ocenie dobrze sporządzony kryminał. Wartka akcja, gradacja napięcia, ciekawe zakręty w fabule. Trochę rozczarowujące zakończenie, zbyt szybkie, mało adekwatne w stosunku do oczekiwań. Niemniej lektura dobra, wciągająca i zachęcająca do sięgnięcia po kolejny tom.

Ciekawy, oryginalny pomysł. Co do realizacji, to początkowo miałam pewne zastrzeżenia. Narracja jest bowiem dość toporna i mało finezyjna. Wydawało mi się, że mam do czynienia ze scenariuszem filmowym, który zarysowuje tylko fakty, bez zagłębiania się w szczegóły świata przedstawionego czy psychologię postaci. Jednak wraz z rozwojem akcji (a ta rozwija się bardzo szybko), wszystko to straciło na znaczeniu, a ja oswoiłam się już że stylem autora, i jedyne co mnie interesowało, to dowiedzieć się, jak to się wszystko skończy. Motyw podróży w czasie jest jednym z moich ulubionych motywów, a tutaj dostałam go w formie oryginalniej i zupełnie innej od tego, co kiedykolwiek czytałam bądź oglądałam. Nick zyskuje możliwość cofania się w czasie, co godzinę, aż do dwunastu godzin wstecz, po to aby uratować życie swojej żony, zamordowanej w tajemniczych okolicznościach. A więc, jego podróże w przeszłość mają na celu rozwikłanie tajemnicy morderstwa, a jednocześnie udaremnienie go. Jednak czas kurczy się nieubłaganie, a Nick, mimo iż zyskuje wiele informacji, orientuje się też, że wszystko co robi ma swoje konsekwencje i wcale nie jest pewne, że finał będzie szczęśliwy. Czyta się błyskawicznie. A moje początkowe skojarzenia ze scenariuszem filmowym zupełnie zasadne, ponieważ moim zdaniem byłby z tego całkiem niezły film. Polecam, jeżeli ktoś potrzebuje oderwać się od rzeczywistości przy nieskomplikowanej lekturze🙂

Dennis Lehane, autor kryminałów, między innymi książek "Rzeka tajemnic", "Gdzie jesteś Amando" w komentarzu na okładce książki określa Michaela Korytę nad wyraz wzniośle. Otóż, określił Korytę jako pisarza, którego można na równi postawić ze Stephenem Kingiem. Moja wielka sympatia dla Kinga nie ma tu absolutnie żadnego znaczenia, ale tak pochlebna wypowiedź moim zdaniem jest nieco przesadzona. Po przeczytanej "Tajemnicy rzeki Lost River" mogę śmiało stwierdzić, że Michael Korytę czyta całkiem przyzwoicie, potrafi zaciekawić, trzymać uwagę czytelnika, a sama treść powieści zostaje w pamięci na dłużej, nie ucieka gdzieś daleko w niepamięć. Tematyka i styl w tej książce przypomina trochę Kinga i na tym podobieństwie można zakończyć rozważania nad porównaniami. Nie wiem czy kogokolwiek można postawić na równi z Kingiem. Jego stylu, narracji prowadzenia opowieści, czytania rzeczywistości, gawędziarstwa, wartości bijącej z treści, jej oryginalności, nie da się podrobić, skopiować, powtórzyć. Ktoś go może literacko przypominać, jak przykładowo wspomniany tutaj Michael Koryta i nic więcej...! Sama fabuła tej książki jest osadzona w klimacie, w którym dobrze się czuje, odnajduje się w nim. Wizje i sny w odpowiednich rękach, w wyobraźni, która potrafi odjechać daleko od realizmu mogą stać się doskonałym literackim narzędziem. W wizjach i snach nie trzeba się trzymać sztywnych ram, określonych proporcji. Jeśli poziom abstrakcji autora jest na wysokim poziomie, wtedy może sięgnąć daleko do swojego umysłu i stworzyć świat całkowicie oderwany od rzeczywistości. W zależności od możliwości warsztatu, w wizjach i snach można sobie pozwolić na wszystko, każdy absurd, bezsens, pozbawione logiki połączenie, niedorzeczność stworzonego świata może wygodnie się rozgościć w treści. ######## "(...) przeszłość pociągnie was ku ziemi, każe wyłapywać szepty wiatru i bezsensowne opowieści drzew ocierających się o siebie. Będziecie rozszyfrowywać dziwne kody, próbować złożyć w całość to, co się rozpadło. To zupełnie bezcelowe. Przeszłość jest wyłącznie ciężarem: kulą u nogi, kamieniem u szyi." Lauren Oliver – Delirium ######### W wizjach i snach w "Tajemnicy rzeki Lost River" autor pojechał bardzo daleko w plastyczność abstrakcji, absurdalność treści, a wmieszanie do tego jeszcze przeszłości sprawiło, że to, co realne w tej książce dostało dodatkowego smaczku. Przeszłość trzyma się naszych myśli niestrudzenie. Ciągle do nas wraca, nieustannie nam o sobie przypomina. Jest naszą ważną częścią, ale nie jedyną i najważniejszą. Oprócz przeszłość jest jescze przyszłość, którą trzeba kształtować. Przeszłość i przyszłość pod względem znaczenia, odgrywa w naszym życiu porównywalną wartość. To teraźniejszość powinna stać na najwyższym stopniu podium, a przeszłość i przyszłość powinna być jej prawą i lewą ręką. Jedna i druga kończyna tak samo ważna, ale będąca tylko jej uzupełnieniem, a teraźniejszość jej tułowiem, umysłem.. Nie można zanurzyć się głęboko w przeszłości, bo w niej utoniemy i zmarnujem sobie życie. Nie powinno się także z przesadą myśleć o przeszłości, o jej planowaniu, bo się w tym wszystkim pogubimy, zaplączemy, zakręcimy. Najważniejsza jest teraźniejszość, tu i teraz, "Carpe diem", a wspomnienia, to co było i przyszłość, która może, albo i nie, nadejść, niech będzie jej uzupełnieniem o równych proprocjach. "Żyj chwilą obecną, wspominaj przeszłość i nie lękaj się przyszłości, ta bowiem jeszcze nie istnieje i nigdy nie będzie istnieć. Jest tylko teraz." Christopher Paolini – "Najstarszy"

"Jako psycholog własne życie poświęcił rozwiązywaniu zagadek. Dlaczego się boimy? Dlaczego zachowujemy się tak, a nie inaczej? Co sprawia, że czujemy to, co czujemy? Skąd bierze się strach" Największa siła tej historii to postacie, jakie autor nam "zaserwował", bo sama historia, nie jest jakaś nowatorska. Ale te charakterystyczne postacie i ta niepospolita współpraca między nimi, to jest coś wartego wszelkiej uwagi. Najciekawszy jest tytułowy profesor. Adrian Thomas, ponad sześćdziesięcioletni mężczyzna, który całe swoje życie spędził w laboratorium, badając strach, we wszystkich jego odmianach... Teraz jednak sam się boi, ponieważ przeczuwa, że diagnoza, jaką właśnie ma obwieścić jego neurolog, po serii długotrwałych badań, nie jest ani pomyślna, ani nie daje nadziei na wyzdrowienie. Więc "Pozostały tylko dwa pytania: Jak długo to potrwa? I jak bardzo to będzie straszne?". Jednak Adrian pomimo swojego strachu, jest też dziwnie spokojny, bo wie, że jak już będzie bardzo źle, to zawsze może... Ma plan, jednak wkrótce jego plan, mocno się zachwije kiedy schorowany staruszek zobaczy niechcący coś, zupełnie nieprzeznaczonego dla jego oczu. Druga postać to detektyw Terri Collins, samotna matka, policjantka i kobieta, która uciekła od przemocowego męża. Terri jest dobrym detektywem, chociaż raczej nie często ma okazję pokazać swoją inteligencję i detektywistyczny spryt. Bo przecież tutaj gdzie mieszka i pracuje w zasadzie, nic nigdy strasznego się nie wydarza... Jest i on trzecia jakże ważna i charakterystyczna postać w tej historii, Mark Wolfe, notowany przestępca seksualny, ciągle będący pod "opieką" policyjną detektyw Collins. Właśnie ta dziwna trójka będzie musiała, mimo że bardzo niechętnie, zewrzeć szyki, bo tylko w ten sposób, połączywszy swoją wiedzę, mają szansę na odnalezienie.... numeru 4. Książka trzymała mnie w uścisku napięcia do samego końca. John Katzenbach nie jest jakimś komercyjnie płodnym pisarzem, jednak każda jego książka jest doskonale dopracowana, a na pracy ludzi z szeroko pojętej kryminalistyki, zna się jak niewielu. Ma to chyba w genach, wszak jego ojciec Nicholas Katzenbach był prokuratorem generalnym, podobnie jak jego dziadek. Sam John pracował jako reporter sądu karnego. To już trzecia książka tego pisarza, którą miałam przyjemność czytać i na pewno nie ostatnia.