Gdzie zachodzi słońce

„Agami” to książka, która zaskakuje cicho, ale trafia bardzo głęboko. Na pierwszy rzut oka wygląda jak baśń – i faktycznie nią jest – lecz podszyta jest motywem, który gdzieś już w koreańskiej literaturze pobrzmiewał. Tu jednak zostaje podany w wyjątkowo czystej, niemal hipnotycznej formie. Największym odkryciem jest obecny w powieści magiczny realizm. To nie nachalna fantazja, lecz subtelne przenikanie się świata realnego z tym, co nieracjonalne i niedopowiedziane. Magia nie wywraca rzeczywistości do góry nogami – ona po prostu w niej mieszka. I właśnie dlatego działa tak mocno. To pierwszy raz, kiedy koreańska proza tak wyraźnie skojarzyła mi się z tym nurtem, a jednocześnie zachowała własną tożsamość. „Agami” zachwyca atmosferą: spokojną, melancholijną, a jednocześnie niepokojącą. To opowieść, którą się bardziej czuje niż czyta. Baśniowość nie służy tu ucieczce od rzeczywistości, lecz pomaga ją lepiej zrozumieć – emocje, pamięć, stratę i to, co zostaje z człowiekiem na długo po zakończeniu historii. To książka niezwykła, piękna i zapadająca w pamięć. Dla mnie – prawdziwe odkrycie i dowód na to, że koreańska literatura potrafi oczarować także magią.

Zbiór opowiadań mniej, czasem bardziej zahaczających o SF, skupiający się na wpływie nowych technologii na życie oraz na czasie. Jak w to w zbiorze raz jest lepiej, raz nijako ogólnie odbiór pozytywny. Głównie krótkie teksty, momentami bardzo intymne, nie ma tutaj wzniosłych wydarzeń, bardziej codzienność momentami bardzo poetycka 🙂

W tej książce Bora Chung w końcu mówi głosem nas wszystkich. "Poddajcie się, Ziemianie!" jest pełne absurdu godnego Kafki, i w podobny sposób przygnębiające. Perypetie głównej bohaterki i jej męża z kosmitami są nie tylko czarną komedią, są też ostrą krytyką polityczną m.in. Władimira Putina, Elona Muska i kapitalizmu. Chung dosadnie ukazuje potężnych ludzi niszczących świat z powodu kaprysu i wynikające z tego cierpienia szarych ludzi i kosmitów. Nie jest to nic nowego - ale jest to niepokojąco dokładne i konkretne odbicie czasów, w jakich obecnie żyjemy. Z historii najbardziej podobały mi się "Samogłów" i "Meduza"; ponadto doceniam też aktualną krytykę polityczną "Kraba śnieżnego" i "Wieloryba". O dziwo, podoba mi się również fakt, że każda historia jest kontynuacją następnej - technicznie rzecz biorąc jest to antologia, ale dzięki tym połączeniom autorka może umiejętnie ciągnąć ciekawe wątki. Utożsamiam się z tą książką i stanem, w jaki była autorka podczas pisania go. Chyba najlepiej byłoby to wszystko skwitować słowami piosenki "Hard Times" Paramore - "Hard times\Gonna make you wonder why you even try". Polecam. Krytyka Muska, Putina i kapitalizmu jest u mnie zawsze na plus.

Całość na: http://www.ksiazkowewyliczanki.pl/2026/02/surrealizm-w-brokuowy-cios-lee-yuri.html W moich dotychczasowych doświadczeniach z literaturą koreańską rzadko trafiałam na motywy, które można jednoznacznie zaliczyć do fantastyki, dlatego twórczość Lee Yuri od razu skojarzyła mi się z prozą Bory Chung. O ile jednak Chung często sięga po elementy niepokojące, przerażające czy wręcz obrzydliwe, o tyle Yuri wybiera znacznie łagodniejsze środki wyrazu. W jej opowiadaniach dominują motywy roślinne i zwierzęce, choć pojawiają się również kosmici — zawsze jednak w służbie emocji, a nie szoku. Opowiadania zawarte w zbiorze w różnym stopniu przypadły mi do gustu — jedne przyciągały moją uwagę mocniej, inne nieco słabiej. Tytułowy „Brokułowy cios” nie należy do moich ulubionych tekstów, znacznie bardziej poruszyły mnie historie takie jak „Dryfując”, „Cień paznokcia” czy „Płaski świat”. Mam jednak poczucie, że każde z opowiadań może znaleźć swojego odbiorcę, bo każde dotyka innych problemów społecznych i emocjonalnych, pokazując je z odmiennej perspektywy.

Literatura japońska często potrafi wywołać w czytelniku wachlarz emocji przy zachowaniu bardzo minimalistycznej stylistyki. „Koty z Shinjuku” Duriana Sukegawy nie jest tutaj wyjątkiem. Tokio lat 80-tych. Yama to mężczyzna, który nie do końca potrafi odnaleźć się w życiu. Jego kariera nie rozwija się w zadowalający sposób, życie prywatne też pozostawia wiele do życzenia. Szukając pocieszenia w swojej dość marnej egzystencji trafia do baru „Kalinka” w dzielnicy Shinjuku. To niepozorne miejsce, gdzie stałymi gośćmi są uliczne koty, nieoczekiwanie wpłynie na dalsze losy Yamy. „Koty z Shinjuku” to krótka opowieść, w której na próżno szukać zawrotnej akcji, ona nie jest tu najważniejsza. Tutaj rządzi melancholia, rozważania nad przyziemnością, codziennymi wyzwaniami i zawodami. Powieść Sukegawy pokazuje, jak drobne momenty i niepozorne spotkania potrafią wpłynąć na nasze odczucia i życiowe decyzje. Bohaterowie tej historii zdają się zmierzać donikąd, przepływać przez życie bez celu, jednak życie nie zatrzymuje się i nie czeka na pewność bohaterów co do swoich wyborów. Intrygującym elementem powieści są tytułowe koty. Pozornie nie są one kluczowe dla wydarzeń, o których czytamy w toku fabuły, jednak to one łączą bohaterów, stanowią wspólny punkt zaczepienia. Kocie „przygody” dodają tej historii niezwykłego klimatu i uroku. Może jestem tu jednak trochę nieobiektywna, bo po prostu uwielbiam te zwierzaki i wszystko z nimi związane. Nie mam wątpliwości, że książka Duriana Sukegawy może niektórych wynudzić. Niespieszne tempo i specyficzny japoński klimat mogą nie być dla każdego. Dla mnie była to jednak przyjemna, wyciszająca lektura utrzymana w stylistyce, którą bardzo lubię.

Wzruszająca książka o samotności, przyjaźni i tym, jak dzieciom potrafi być ciężko, nawet jeśli mają wsparcie osób w swoim otoczeniu (a jeszcze ciężej, jeśli oczywiście nie mają). O tym, że trzeba w dzieci wierzyć i im pomagać, zamiast je oceniać i że są to mniejsi ludzie (o czym dużo osób zapomina). O tym, że pomimo różnic w statusie, warunkach życia i wcześniejszej historii, w życiu każdego nastolatka może nastąpić kryzys, który utrudni im funkcjonowanie. Bardzo mi się podobała ta różnorodność postaci, ich dobór. Książka od samego początku wciąga, coraz mocniej, im lepiej poznajemy poszczególnych bohaterów. Sam temat niezwykle ważny, szczególnie w czasach, w których żyjemy i dobrze poprowadzony. Plot twist był do przewidzenia, ale nie przeszkadzało to absolutnie. Wszystko pięknie napisane. Styl autorki jest naprawdę wyjątkowo przyjemny w odbiorze, choć dosyć prosty. Książka zarówno dla nastolatka, jak i dla dorosłego!

To debiut, który zostawił mnie z bardzo mieszanymi uczuciami i poczuciem naprawdę sporego niedosytu. Poznajemy Tajwankę pracującą w japońskiej korporacji, która próbuje uciec przed traumatyczną przeszłością, lawirując między biurową maską a nocnym życiem w lesbijskich barach w rozrywkowej dzielnicy Tokio. Muszę przyznać, że chyba powinnam była najpierw sięgnąć po "Zapiski krokodyla", bo ta książka jest w tekście tak często wspominana, że bez jej znajomości prawdopodobnie uciekło mi mnóstwo kulturowych odniesień i głębszy sens niektórych porównań. Tajwan jest mi krajem zupełnie nieznanym, więc momentami czułam się nieco pogubiona w niuansach tamtejszych zależności, choć ostatecznie nie odebrało mi to przyjemności z lektury. Była to dla mnie ciekawa odmiana, bo poza książką Waters nie czytam literatury skupionej na relacjach kobiet (nie to, że nie chcę, ale nie umiem na taką trafić), a tutaj mamy mocny wgląd w azjatycką perspektywę queer. Historia jest niezwykle przykra, ale mój europejski mózg nie zawsze potrafił pojąć pewne aspekty, działania czy specyficzne reakcje bohaterki wynikające z japońskiej kultury. Sam motyw drogi do podjęcia ostatecznej decyzji wydał mi się momentami przerysowany, niemal przesłodzony w swojej tragiczności, co być może miało dawać jakąś kruchą nadzieję, ale do mnie nie do końca to trafiło. Choć książkę pochłonęłam w jeden dzień podczas podróży pociągiem, to nie mogę powiedzieć, by mnie jakoś niesamowicie porwała czy zachwyciła na tyle, bym polecała ją każdemu. Niektóre wątki zostały opisane bardzo błaho i powierzchownie, co mnie rozczarowało, bo potencjał emocjonalny był ogromny. To poprawna, bolesna pozycja o poszukiwaniu siebie po traumie, ale boję się, że dość szybko uleci mi z pamięci przez tę pewną narracyjną płaskość i sterylność emocji.

Jestem pozytywnie zaskoczona tą książką. Może nie jest ideałem, do którego będę chciała często wracać, ale była intrygującą, mocną lekturą, skłaniającą do przemyśleń :) W tekście poruszany jest problem osób "niewidocznych", tzw. "biskwitów", czyli ludzi, którzy z jakiegoś powodu przestają być widziani przez innych. To taka metafora do osób, które tracą poczucie własnej wartości, wycofują się z życia społecznego i chcą zniknąć - ale w tej książce mogą zniknąć naprawdę. Tematyka poważna, poruszona w ciekawy sposób - spotykamy różne przypadki, nie każdemu jest tak łatwo udzielić pomocy. Bohaterowie są wielowymiarowi, nie są idealni, czasem ich decyzje mogą dziwić, ale koniec końców każde zachowanie ma swoje konsekwencje. Poruszone są też tutaj kwestie przemocy domowej, więzi rodzinnych, bezinteresownej pomocy. Cieszę się, że sięgnęłam po tę książkę ;)

Książka nie należy do łatwych, ze względu na pojawiające się tematy - warto jest więc zapoznać się z TW przed rozpoczęciem. Moim zdaniem książka ta stara się zmierzyć z różnymi normami społecznymi, szuka gdzieś granicy tego co można, a co nie. Jakie zbrodnie i tabu są akceptowane, a gdzie społeczeństwo wyznacza granice. Jest też duży wątek dotyczący życia w sprzeczności z tymi normami, poza granicami tego co społeczeństwie jest akceptowalne - jakie to trudne i jak społeczeństwo potrafi zawieść takie osoby i często za wszelką cenę wymusić konformizm. Nie ma tutaj jednak jasnego rozwiązania tych rozważań, a czytelnik sam musi wyciągnąć wnioski z lektury.

Bardzo dobra książka, wymaga zatrzymania i chwili zamyślenia. W delikatny, lekko poetycki sposób porusza kwestie samotnosci wśród ludzi, problem tego że możemy nie znać najbliższych osób nawet żyjąc razem kilka lat. Książka którą bardziej się odczuwa niż czyta. Warto spędzić z nią czas.

„Szarlatanka” jest skategoryzowana jako literatura piękna i zdecydowanie JEST PIĘKNA, ale według mnie nosi też znamiona innych gatunków. Dla niej powinien powstać całkiem odrębny gatunek, bo to naprawdę wyjątkowa i zaskakująca lektura. Zaginięcie lokalnej znachorki Agaty wzbudza poruszenie w maleńkiej wsi Przypadka. Ludzie zaczynają panikować, że nie będzie komu już leczyć ich przypadłości. Łączą więc swoje siły w poszukiwaniach zaginionej staruszki. Okazuje się, że zagadkowe jest nie tylko jej zaginięcie, ale tajemnicą i sekretami owiane jest całe życie Agaty, a gdyby tego było mało, wychodzi na to, że każdy z wioski może coś ukrywać. Ta historia pochłonęła mnie całkowicie, zanurzyłam się w niej po same uszy i w wielkim napięciu przewracałam jej strony. Całość jest gęsta i hermetyczna, a jednocześnie zagadka wydaje się bezkresna. Autorka w wyjątkowy i mistrzowski sposób oddała klimat małej, zamkniętej społeczności. Stworzyła barwne i interesujące postaci, okrasiła wszystko piękną prozą ze szczyptą dosadnego i dobrego humoru. Akcja nie pędzi na łeb na szyję, ale zasiane na samym początku ziarno ciekawości rośnie w siłę z każdym rozdziałem i nadaje rozpędu pochłoniętemu czytelnikowi, który za wszelką cenę pragnie się dowiedzieć, gdzie jest Agata! Znalazłam tutaj thriller, dramat, komedię, szczyptę mistycyzmu i magii. Absolutnie wspaniała książka, która ma potencjał zachwycić każdego czytelnika. Z całego serca polecam wybrać się do Przypadki w poszukiwaniu szarlatanki i odkrywaniu ludzkich przywar i znakomitości!

"Lisia żona" to naprawdę urzekająca powieść dla miłośników lisów, kultury azjatyckiej i nie tylko. Siła tej książki nie tkwi w tajemnicy, ani zagadce, ponieważ albo wszystko jest powiedziane od razu albo idzie się wszystkiego domyślić bardzo szybko. Co przyciąga do tej pozycji to postacie i to jak się wzajemnie wszystko zazębia. Każda z osób ma swój odmienny, wyrazisty charakter i swoją historię. Główną postacią jest Śnieżna i mimo iż jest to postać kobieca nie jest ona słaba, nie jest damą w opresji, którą ciągle ktoś musi ratować. Choć wiadomo i jej zdarzają się chwilę słabości, zawahania. Czujemy też jej ból po stracie dziecka, który cały czas jej towarzyszy, a nie jest tylko wymówką, aby pchnąć fabułę do przodu w odpowiednim momencie. Co mnie również urzekło to lisi motyw, który został poprowadzony w świetny sposób. Wszystko (no prawie) zostało wytłumaczone, więc czytelnik nie zostaje z poczuciem zagubienia. A to wszystko w otoczeniu dawnych Chin, ich dawnych wierzeń i historii. Cieszyło mnie też jak każde spotkanie, jak każdy bohater nie był przypadkowy. Wszystko się ze sobą wiązało, zazębiało, żeby na końcu powstał obraz, jak z puzzli. Dla mnie "Lisia żona" to przede wszystkim opowieść o samotności i stracie. Ale i o tym, ze nie wszystko jest na zawsze stracone.

Surowa pustka, historia chłopca, który próbuje wrócić do domu po/w trakcie wojny. Klimat jest, styl tez mi pasuje, niestety fabuła trochę chaotyczna, niby jest to przypominanie sobie, niby trzeba sporo się domyślić, jednak nie wiadomo, czy jest książką brutalną, czy jest melancholijną, kapkę źle się to połączyło. Mimo wszystko pokazuje brutalność, zniszczenie, marazm, jak mawiał klasyk: War. War never changes. Warto o tym pamiętać.

Eugène’a Sue, dziewiętnastowiecznego francuskiego pisarza poznałem dzięki lekturze „Tajemnic Paryża”, uznawanej przez wielu miłośników literatury dawnej za książkę „kultową” (recenzja jest dostępna na moim fb). Auror dał się poznać jako posiadający zdolność wciągania w fabułę i takiego jej plątania, że finał każdego kolejnego rozdziału jest jednocześnie zaproszeniem do niezwłocznego sięgnięcia po dalszą część historii. Nie ma się czemu dziwić – Sue znany był jako twórca opowieści w odcinkach, sensacyjnych historyjek z życia najuboższych, nowel awanturniczych i marynistycznych. I właśnie „Czarcie wzgórze” jest najlepszym przykładem opowieści na wskroś przygodowej, której akcja rozgrywa się na tajemniczej wyspie gdzieś w pobliżu Martyniki. Głównym bohaterem jest niejaki de Croustillac, postać od początku budząca nasze wątpliwości – czyżby złodziej w przebraniu? Oszust i dezerter? Nie dość, że sprytnie ukrywa swoją przeszłość, to jeszcze dostaje się nielegalnie na okręt i wyrusza na wyprawę na morza południowe. Zostaje jednak złapany i... i tu właśnie następuje chwila, od której wiemy, że de Croustillac to chłopak, którego darzyć będziemy sympatią i szczerze mu kibicować. Albowiem dzięki gadulstwu i talentowi do wciskania przysłowiowego kitu, a także – co istotne – nieodpartemu czarowi (od Croustillac do francuskiego „croustillant”, które oznacza „chrupiący”, to przecież droga niedaleka), udaje mu się ocalić skórę: nakłania, by nie wyrzucono go za burtę jak ordynarnego gapowicza. I kiedy łajba buja się na szerokich wodach oceanu, a marynarze snują swoje dziwne opowieści, de Croustillac daje się uwieść historii jednego z nich – podobno na Martynice, a dokładniej na tytułowym Czarcim Wzgórzu, mieszka prześliczna Sinobroda, kobieta-piratka, bezwzględna i okrutna królowa okolicznych mórz i wysp. Oczy naszego gagatka robią się więc coraz większe, gdy zaś słyszy o bogactwach, jakie skrywa pałac władczyni, na które de Croustillac momentalnie nabiera ochoty, nie zrazi go nawet ta część opowieści, z której dowiaduje się, że Sinobroda jest wdową, i to potrójną, zaś o jej względy walczy teraz trzech śmiałków. I tak zaczyna śmiała i nieco szalona wyprawa młodzieńca ku piekielnym szczytom, podczas której prócz zakonnika ukrywającego się w dżungli i pewnego brytyjskiego księcia, ściganego przez tajne francuskie służby, de Croustillac będzie mieć okazję zapłonąć gorącym uczuciem, zostać zdradzonym, udawać kogoś zupełnie innego i pomachać szpadą, by bronić honoru lady. „Czarcie wzgórze” to sympatyczna, nieco naiwna (co wynika z upływu czasu, jaki minął od daty publikacji), opowieść przygodowa, ale wspaniale oddająca ówczesne marzenia o egzotycznej awanturze i wielkich uczuciach, które kierowały umysłami możnych tamtego świata. Niestety wydawnictwo nie podaje autora przekładu, okładka autorstwa Anny Slotorsz. Za książkę dziękuję portalowi Sztukater.

Są takie książki, które nie chwytają od pierwszej strony. I dobrze. „W północnym lesie” odkrywa się powoli — z każdą kolejną stroną, z każdą historią, która na chwilę zatrzymuje się w jednym miejscu. Zawsze miałam taką myśl, kiedy wchodzę do starego domu albo zatrzymuję się gdzieś na chwilę: kto tu mieszkał przede mną? kto chodził po tych podłogach, patrzył przez te same okna, co czuł? Ta książka jest właśnie o tym. O miejscu, które trwa — i o ludziach, którzy przez nie przechodzą. Na chwilę. Na lata. Na całe swoje życie. Malarz. Hodowca jabłek. Uciekinierzy. Różne światy, różne historie — a jednak wszystkie zapisane w tych samych ścianach. I może właśnie to jest w niej najpiękniejsze: że dla nich to był dom, a dla tego miejsca — tylko moment.

To nie tylko miniaturka, ale też oszczędnie, minimalistycznie napisana. A jednak przepełniona smutkiem i poczuciem niesprawiedliwości tak, ze próżno szukać tego w większych tomach. I jeszcze irlandzka do szpiku kości. Do tego przetłumaczona doskonale, ale to oczywiste, że Aga Zano królową jest.

Na takie książki trafia się znienacka. Piękna książka, piękne pisanie, piękne mówienie. Czytając czułam zachwyt, co nie zdarza się zbyt często. Χαλεπα τα καλα - Piękno jest piękne. Piękno jest trudne. Piękno jest szlachetne. To cytat z cytatu. Jeśli kochacie tę sztukę, jaką jest używanie słów, pisanie ich, wymawianie ich. Jeśli doceniacie to, co stworzył człowiek: najpierw dźwięki, a potem znaki, które te dźwięki nazywają. Z tych dźwięków i liter stworzył literaturę to „Lekcje greki” Han Kang są literaturą. Jeśli chcecie sobie przypomnieć co to oznacza, to kupcie tę książkę, później przeczytajcie, a na koniec postawcie wśród swoich ulubionych w biblioteczce. Ona po tobie zostanie. Czytam ją powoli, smakując. Jeden rozdział dziennie, bo wiem jak trudno trafić na taką ucztę

„Niedoskonałe" Wu Xiaole to bolesna oraz poruszająca historia, która skłania do głębokiej refleksji. Tę książkę czytało mi się bardzo ciężko, ponieważ tematy oraz problemy poruszane w niej były naprawdę trudne. Główna bohaterka Yiguang nigdy w życiu nie miała łatwo. A my poznajemy jej historię. Fragmenty z jej Życia, które sprawiły, iž jest jaka jest. Nie było tu wiele miłości czy zrozumienia. Tylko pragnienie czucia emocji, zmiany ludzi wokół siebie. Ta historia jest bardzo interesująca i ciekawa, jej forma jest intrygująca, ale dość specyficzna. Wprowadza ona chaotyczność. Jedno wydarzenie jest zapalnikiem dla wspomnienia, a to dla kolejnego przykrego momentu życia głównej bohaterki. Te koło się zatacza. Koniec tej historii podobat mi się, nadaje to głębi catej tej historii. Naprawdę „Niedoskonałe" są warte lektury. W piękny, bolesny, ale przede wszystkim delikatny sposób mówią o żałobie, radzeniu sobie z życiem oraz niesprawiedliwością losu. Polecam Wam tę książkę, naprawdę jest ważna i warta uwagi.

Może nie czytam za wiele, a książka Niny Lykke wpadła mi w ręce przypadkiem, bo niby co może mnie obchodzić stary norweski pisarz, który sławę ma za sobą? A jednak przeczytałam z przejęciem i to do końca, mimo, że zbyt wiele się nie dzieje. Ale tak plastyczny opis stanu człowieka jak zrobiła to norweska pisarka, takim językiem, bez jednego zbędnych słów, zrobiło na mnie wrażenie. Dla mnie górna półka.

Niepokojąca jest ta powieść, zwłaszcza że scenariusz obumierania planety w niej przedstawiony, nie wydaje się już być czystą fantazją. Bardzo dobrze skonstruowana proza, w której zwykli ludzie walczą o przetrwanie, ale nadal mierzą się z odwiecznymi problemami typu rozterki miłosne, trudne relacje z matką czy choroba dziecka. Nie ma tutaj spektakularnych zwrotów akcji, fabuła toczy się raczej powoli, ale gdzieś w tle cały czas narasta napięcie. Książka, która, niewątpliwie daje do myślenia.