Gdzie w Polsce na weekend

Zupełnie mnie nie porwała. Wiem, że moja opinia może nie być obiektywna, gdyż bardzo dobrze znam tematykę i mam za sobą już nie jedną publikację o rodzinie Windsorów. Jak dla mnie za mało czasu w książce zostało poświęcone współczesnym czasom, które tak naprawdę mają największy wpływ na zmierzch świata Windsorów.

Wspaniała historia o Szkocie, który przygarnął z pobocza bośniackiej drogi małego kociaka. Kociak oczywiście odmienił jego życie, bo to zazwyczaj robią z nami zwierzęta. Ale ten konkretny zwierzak nie miał nic przeciwko, żeby wieźć życie podróżnicze, siedząc w koszyku na rowerze swojego człowieka czy na jego ramieniu. I tego miejsca zwiedzać świat i poznawać nowych ludzi. Razem, korzystając z swojej medialnej rozpoznawalności, robią bardzo dużo dobrego dla innych zwierząt. Świetna historia o tym, ile daje nam świat i jak łatwo mu się odwdzięczyć.

„Siedem zmysłów” Rudiger Braun otwiera przed czytelnikiem świat zmysłów jakimi są słuch, wzrok, smak, węch, dotyk, czucie i równowaga ciała, które łączą świat wewnętrzny z zewnętrznym. Poradnik przybliża nam rolę każdego ze zmysłów. Ukazuje co się stanie gdy jednego zabraknie lub jak jeden zmysł może zastąpić drugi. W książce znajdziemy odpowiedzi na wiele pytań dotyczących indywidualnego postrzegania świata przez każdego człowieka. Zmysły, które używamy na co dzień, podświadomie i mimowolnie są pomimo swej prostoty bardzo skomplikowane. Wystarczy spojrzeć na dotyk - jeden z pierwszych zmysłów człowieka. Już w łonie matki poznajemy siebie i otoczenie, właśnie przez dotyk. Dzięki pozostałym zmysłom potrafimy odbierać świat i komunikować się z nim. Polecam tę książkę dla samego głębszego poznania siebie i dla uświadomienia sobie, że 7 zmysłów to nie tylko nazwy, a coś więcej. Można z niej wynieść wiele ciekawostek, które warte są zastanowienia. Ćwiczenia na końcu tekstu pozwolą na lepsze zrozumienie i postrzeganie swojej osoby, a także wpływają na wewnętrzną równowagę. Zwykłe świadome parzenie herbaty, może nas uspokoić. Wystarczy wsłuchać się w dźwięk gotowanej wody, poczuć w palcach liście herbaty, powąchać armat, zobaczyć jak woda nabiera innego koloru - tylko tyle by zwyczajnie odpocząć i trenować zmysły.

O tym, jak zostać mistrzem garnka i patelni. Beata zakłada się z kolegą, że przez dwa miesiące nie będzie zamawiać jedzenia na mieście ani kupować gotowych dań. Słowem - że nauczy się samodzielnie gotować. Staje się to oczywiście przyczyną wielu zabawnych perypetii. Przyznam szczerze, że ta część wydawała mi się jakaś mniej zabawna od poprzednich, ale mimo wszystko wciąż lubię tę serię.

Trudno ocenić, czy to ma / miał być przewodnik, wspomnienia czy opowieść. Informacje o zwiedzanych miejscach przeplatają się z emocjami wywołanymi w danej chwili, i to jest jeszcze ok, ale jak zaczynały się intymne wstawki o wspólnym prysznicu czy mizianiu ucha językiem, to już mi to jakoś do całości nie pasowało. Na inną opowieść tak, ale jeśli biorę do ręki książkę podróżniczą, to właśnie o tym chciałabym czytać. Bardzo ciekawym było podzielenie książki na dwa głosy (kobiecy i męski, ale bardziej chyba punkt widzenia humanisty i fizyka), co zdecydowanie wzbogaciło opisywane historie. Plus świetne zdjęcia, nie jak z reklamówki biura turystycznego, tylko takie bardziej swojskie, autentycznie ilustrujące to, co właśnie opisują Autorzy.

Dla ludzi wychowanych w latach 80. i 90. wspaniała podróż w czasie. Można wrócić wspomnieniami do zapomnianych wątków, historii i pasji z dzieciństwa. Książki nie da się przeczytać na raz, ale wraca się do niej i smakuje ją powoli. Kto był dzieckiem w tamtych latach będzie bawił się bardzo dobrze.

Emocje towarzyszą nam przez całe życie, zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym. Ale czym tak naprawdę są emocje? Czy jesteśmy w stanie ogarnąć je w naszym miejscu pracy? Przyznam szczerze, że emocje w pracy to temat nienowy i dość rozległy, to bowiem właśnie one potrafią być w pewnym sensie drogowskazami i wypadałoby umieć je wyrażać i z nich się uczyć. Liz Fosslien i Mollie West Duffy, dwie przyjaciółki, autorki zabawnie ilustrowanego przewodnika "Jak ogarnąć emocje w pracy", obalają mit, iż w pracy nie ma absolutnie miejsca na emocje, co więcej - autorki uczą nas, jak przestać tłumić emocje w pracy, poradzić sobie z lękami, zazdrością, zainwestować w empatię, otworzyć się i postrzegać swoje uczucia, jako coś, do czego warto podejść z troską i sympatią. Przeczytany przeze mnie poradnik, napisany potocznym, prostym językiem, składa się z ośmiu rozdziałów. W każdym z nich przyglądamy się, jak emocje wpływają na jeden z siedmiu głównych aspektów zawodowych tj. zdrowie, motywację, podejmowanie decyzji, pracę zespołową, komunikację, kulturę oraz przywództwo. Rozdziały tej książki pełne są cennych porad - możemy z nich korzystać i wprowadzać je od zaraz do naszego życia zawodowego. Autorki, bardzo zwięźle i na temat, w punktach, podsumowały każdy rozdział, podając najważniejsze wskazówki dla nas, które warto zapamiętać. Ponadto mnóstwo obrazków i wykresów pomaga zrozumieć sens i mądrość płynącą z tej książki. Dodatkowo na końcu poradnika współtwórczynie dołączyły, stworzony przez siebie test do oceny tendencji emocjonalnych i przyznam szczerze, że robiąc go już na samym początku, jak tylko była o nim wzmianka w tekście, w pełni zgadzam się z jego wynikiem. Kończąc książkę, dowiadujemy się o dodatkowych źródłach w sprawie samych emocji. Czy książka pomogła mi coś zrozumieć i nauczyć mnie czegoś nowego? Myślę, że na pewno. Co więcej, uświadomiła mnie, że może nie zawsze jesteśmy zadowoleni ze swojej pracy i nie zawsze będzie nam idealnie odpowiadać to, co robimy, ale najmniej przyjemne zadania, okazują się znośne, jeśli będziemy przypominać sobie o ludziach, tzn. będziemy mieć w głowie ludzi, dla których nasza praca ma wpływ czy też sens. Dzięki cennym wskazówkom samych autorek wiem, że trzeba nauczyć się samego siebie oraz sytuacji, które wywołują w nas stres. Warto zwolnić tempo, gdy stwierdzimy, że wpływamy na innych poprzez swoje negatywne emocje. Zdałam sobie również sprawę - kiedy będziemy odzywać się weselej, mniej niecierpliwie, to wszyscy dookoła też będą mieć lepszy nastrój, większą wydajność. Zdecydowanie polecam Ci tę książkę, jeśli chociaż raz czułeś się w swojej pracy osamotniony, sfrustrowany, znużony, a nawet czułeś lęk i przytłoczenie. Uważam, że powinna to być obowiązkowa lektura dla każdego menedżera, który chce budować kulturę organizacyjną i zgrany, lubiący się zespół. Ponadto jeśli jesteś osobą, która pracuje w zespole z denerwującym współpracownikiem, to na pewno dowiesz się, jak sobie z tym poradzić. A może jesteś pracoholikiem, który uważa, że jedyny sposób na sukces to nigdy nie przestawać pracować - to książka również dla Ciebie!

Dzieło francuskiego podróżnika Cédrica Grasa to przejmująca kronika losów radzieckich pionierów górskich, którzy w latach 30. XX wieku rzucili wyzwanie najwyższym szczytom Pamiru. Autor wykracza jednak poza ramy czysto sportowej relacji, kreśląc skomplikowany portret jednostki uwikłanej w tryby stalinowskiego reżimu. To opowieść o dramatycznych próbach zachowania wierności własnej pasji w świecie zdominowanym przez polityczny przymus. Centralnymi postaciami są bracia Jewgienij i Witalij Abałakowowie – legendy alpinizmu, których brawurowe wyprawy w góry Azji Środkowej na zawsze zmieniły oblicze wspinaczki. Ich dziedzictwo to nie tylko pierwsze wejścia i nowe drogi, ale także słynny punkt asekuracyjny („abałakow”), będący hołdem dla ich technicznego geniuszu.

Tematem książki jest chroniczny stres. Książka dzięki się na dwie części. Na początku przeczytamy o tym jak działa stres skąd się bierze, jak oddziałowuje na nasz organizm i jakie skutki niesie za sobą. Jest to świetnie opisane, zrozumiałe, prostym językiem i w ciekawy sposób. Następnie przechodzimy do autorskiej metody 5 kroków. Zadania podzielone na etapy, dość łatwe, wykonalne i pomocne przynajmniej w pewnym stopniu. Ale czy to wystarczy by poradzić sobie z dużym kryzysem, traumą, emocjami? Pewnie to zależy, na szczęście autorzy przypominają by w razie potrzeby zwrócić się po pomoc do specjalisty. Mi osobiście samej ciężko było wdrożyć całą tą metodę w życie. W drugiej części zostały przedstawione historie pacjentów w różnego rodzaju kryzysie i opis zastosowania przez nich metody 5 kroków. Dla mnie ta część była niepotrzebna, nic nie wniosła i szczerze mówiąc ciężko mi było przez nią przebrnąć. Na koniec przeczytamy jeszcze kilka praktycznych porad dotyczących snu, napięcia mięśniowego, ćwiczeń oddechowych.

Książka szczególna. Jej zbiorowym bohaterem są polskie taterniczki na przestrzeni lat, od pierwszych kobiet zdobywających tatrzańskie szczyty (Beata Łaska w XVI w.!) poprzez pionierki kobiecego wspinania w pierwszej połowie XX aż po współczesne wspinaczki i ratowniczki TOPR. Znajdziemy tu portrety wspinających się kobiet, także wywiady oraz mnóstwo fantastycznych zdjęć. Mój przyjaciel na widok jednego z nich krzyknął z radością: "O, moja Mama!". :)

Wbrew opisowi na portalu LubimyCzytać nie jest to poradnik. Raczej jest to zbiór dziennikarskich fieletonów o specyfice wieku średniego. Jeżeli masz między 40 a 50 lat, to znajdziesz w tej ksiażce wiele zabawnych, czasem sentymentalnych refleksji i anegdot na temat dojrzewania do dojrzałości. Autorka przetacza wiele wątków autobiograficznych i z zacięciem dziennikarskim bada wiele tematów. Wiele w tym autoironii i dystansu. Co prawda rozdziały są dość nierówne jedne mnie zaciekawiły inne mniej, ale myślę, że warto :)

Ksiażka bardzo szeroko traktuje tematykę śmierci, jest trochę powtórzeniem tego, co otrzymaliśmy już w "Jak usunąć wujka z podłogi? Zawód: sprzątanie po zgonach", ale patrzymy tutaj na śmierć z innej perspektywy. "Wszystko, co powinieneś wiedzieć, zanim umrzesz" jest obszernym uzupełnieniem tematyki odchodzenia, zaczynając od starych, ale nadal żywych przesądów związanych ze śmiercią i pogrzebem, a kończąc na nowych zawodach, które pojawiają sie w związku z potrzebami, ludzi którzy zostają pozostawieni sami sobie w żałobie, takie jak towarzyszka w śmierci, doula umierania czy chociażby nowości pogrzebowe on-line lub sprzątanie po zgonach. Mimo, że w książce jest sporo tematyki, która sie powtarza u autorki już w "Jak usunąć wujka z podłogi (...)", to nie był to czas zmarnowany, traktuję to raczej jako uzupełnienie całkiem potrzebnej wiedzy. Nie mamy pojęcia jak zachować sie w przypadku śmierci bliskiej osoby, dopóki sami nie doświadczymy takiej sytuacji, na co dzień raczej nikt z nas nie myśli o takich sprawach, do czasu kiedy sam nie jest zmuszony sie tym zająć, dlatego jest to wartość dodana tej książki.

Początek dosyć niemrawy, za dużo wątków biograficznych. Później nabiera tempa i czyta się już całkiem przyjemnie. Całość napisana językiem prostym a autor słusznie pomija zbędne technikalia, tak by przeciętny odbiorca nie miał problemów ze zrozumieniem tego trudnego zagadnienia. Kolejnictwo to niezwykła pasja, którą ta książka pomaga zrozumieć.

Nie jest to zły reportaż, czyta się szybko i całkiem przyjemnie, ale jest też mocno chaotyczny. Początek był bardzo zachęcający. Dobre wprowadzenie, etos dobrego researchu, czyli poznanie tematu, środowiska i próba rzetelnego przedstawienia historii bez oceniania. Im głębiej w las, tym większy bałagan. Nie neguje mnogości poruszonych wątków, ale brakowało mi jakiegoś porządku. Ponadto, niejako bezstronny opis przekształca się w raczej nieudolną próbę analizy. Nie mam zbyt wiele do czynienia z ruchami religijnym, ale temat mocno zaciekawił mnie w kontekście psychologicznym, socjologicznym i medycznym. Plus za rozdział o mocy samouzdrawiania, placebo. To bardzo ciekawy temat, który nie jest odpowiednio zgłębiony. Wiele z ruchów uzdrawiania wykorzystuje mechanizmy sekty. W kontekście ruchów religijnych wydaje się to do zrozumienia, ale warto rzucić okiem na metodę Silvy (nie polecam książki - strata czasu) czy ruchu, który stworzył Joe Dispenza. Są badania, że wiara ułatwia ludziom znoszenie cierpienia (niekoniecznie radzenie sobie z problemami lub ich rozwiązywanie), element magiczny aktywuje uśpioną energię, a wpływ kolektywu jeszcze ją aktywuje. Działania takie rodzą wiele pytań natury etycznej. Nie byłoby może w nich nic złego, jeśli nie byłyby radykalne i nie stała za nimi ogromna machina biznesowa, a tak jest w każdym wspomnianym przypadku.

"Koty wprawdzie nie wykonują komend i nie dały się w pełni udomowić, ale na pewno nie można o nich mówić, że są leniwe i niewdzięczne. Trwały wiernie przy ludziach przez stulecia i nadal to robią, lecząc, pocieszając czy dotrzymując towarzystwa. Chyba czas na wprowadzenie powiedzenia: "Kot - najlepszy przyjaciel człowieka.". Książka opisuje wiele gatunków kotów - od tych najmniejszych po te wielkie jak np. lew czy tygrys. Początek książki ukazuje nam ogólne cechy wszystkich kotów (np. anatomia), a koniec książki podaje ciekawostki na temat kotowatych. Wielkie gatunki kotów mają na siebie oddzielne rozdziały - te małe natomiast zostały opisane w jednym dużym. "Sekretne życie kotów" zawiera masę informacji i bardzo polecam książkę wszystkim miłośnikom tych niezwykłych zwierząt :)

Naprawdę wartościowa pozycja. Na początku myślałam, że będzie to tylko podręcznik porządnego biurka, ale mile się zaskoczyłam. To jest książka o całościowym podejściu do pracy - od zarządzania czasem i kontaktami po docenianie współpracowników. Na duży plus ostatni rozdział o początkach działalności Marii oraz rozdziały współautora.

Marcin Wrona, wieloletni korespondent polskich mediów w USA, tym razem porzuca garnitur i polityczne kulisy Waszyngtonu, by zabrać czytelników w podróż po bezdrożach Ameryki. Jego książka „Wroną po Stanach” to zapis rodzinnej wyprawy kamperem, który obiecuje spojrzenie na Stany Zjednoczone z perspektywy „zwykłego” turysty, a nie analityka. Choć pozycja ta tętni entuzjazmem, ostatecznie zasługuje na ocenę 6/10 – to poprawna, lekka lektura, która jednak ślizga się po powierzchni opisywanych tematów. Największą zaletą książki jest bez wątpienia jej przystępność. Wrona pisze z werwą, sypiąc anegdotami i praktycznymi wskazówkami, które mogą okazać się bezcenne dla osób planujących podobną eskapadę. Autor nie kreuje się na wszechwiedzącego mędrca; dzieli się błędami, logistycznymi wpadkami i zachwytem nad majestatem parków narodowych. To właśnie opisy natury – od czerwonych skał Utah po potęgę Yellowstone – są najmocniejszymi punktami narracji. Czuć w nich autentyczną pasję i miłość do amerykańskiego krajobrazu, co sprawia, że czytelnik natychmiast nabiera ochoty na spakowanie walizek. Głównym problemem „Wroną po Stanach” jest jej pewna powierzchowność. Od dziennikarza z takim stażem i wiedzą o amerykańskim społeczeństwie można by oczekiwać głębszej refleksji nad kondycją kraju, przez który przejeżdża. Zamiast tego otrzymujemy często zestaw „pocztówek” i opisy posiłków w przydrożnych dinerach. Choć format „dziennika podróży” narzuca pewną lekkość, momentami książka niebezpiecznie zbliża się do poziomu rozbudowanego posta na blogu podróżniczym. Brakuje tu pazura, krytycznego spojrzenia na kontrasty społeczne czy prób zrozumienia mentalności mieszkańców prowincji, co mogłoby wynieść tę pozycję ponad standardowy przewodnik. Dodatkowo, struktura książki bywa chaotyczna. Przeskoki między osobistymi wspomnieniami a suchymi faktami historycznymi nie zawsze są płynne, co wybija z rytmu lektury. Dla osób, które regularnie śledzą programy podróżnicze lub czytały klasyków reportażu o USA, wiele informacji zawartych w książce wyda się po prostu wtórnych. Podsumowując, „Wroną po Stanach” to sympatyczna, niezobowiązująca propozycja na leniwe popołudnie. To książka „bezpieczna” – idealna jako prezent dla kogoś, kto dopiero zaczyna fascynację Ameryką, ale zbyt mało odkrywcza dla wytrawnych fanów reportażu. Marcin Wrona udowadnia, że potrafi ciekawie opowiadać, jednak tym razem zabrakło mu odwagi, by zajrzeć głębiej pod maskę swojego vana i pokazać nam Amerykę, której nie znamy z Instagrama. To rzetelne 6 na 10 – dobra rozrywka, która jednak nie zostawia w czytelniku trwałego śladu.

Sir David Attenborough dzieli się z nami swoimi spostrzeżeniami jakich dokonał podczas swojego owocnego stuletniego życia. Książka jest zasadniczo podzielona na dwie części. Część pierwsza dotyczy tego w jaki sposób doprowadziliśmy planetę na skraju katastrofy ekologicznej. Część druga przedstawia rzeczowe,konkretne sposoby jak spróbować powstrzymać zagładę czającą się tuż za progiem. Mimo że to depresyjna, przerażająca lektura,polecam każdemu zapoznać się z tym fantastycznym opracowaniem .

Króciutka, niestety, ale odnajduję w autorze dużo własnego spojrzenia na świat i, przede wszystkim, na kontakt z naturą. Piękne zdjęcia sprawiają, że ten album czyta się wspaniale. Szczególnie polecam siedząc na pniaczku w lesie lub na łące ;) Nie ma tu nic odkrywczego dla osoby, która relację z przyrodą ma już wypracowaną, ale czuję się zachęcona do wspinania się na drzewa ;)

Robert Lacey, renomowany historyk i konsultant serialu The Crown, w książce Bitwa braci podejmuje się szczegółowego i wnikliwego opisu jednego z najbardziej medialnych rozłamów we współczesnej brytyjskiej rodzinie królewskiej. Opowiada historię księcia Williama i księcia Harry’ego – braci, których życie od najmłodszych lat toczy się pod czujnym okiem opinii publicznej i paparazzich. To historia o braterstwie, lojalności, zdradzie, a także o trudnych wyborach życiowych dokonywanych w cieniu monarchii. Lacey ukazuje losy obu książąt od dzieciństwa, przez traumatyczne przeżycia związane ze śmiercią matki, aż po ich dorosłość, zmagania z mediami, a w końcu – rozejście się dróg. William – stateczny, powściągliwy, coraz lepiej odnajdujący się w roli przyszłego króla – oraz Harry – impulsywny, pełen emocji, coraz bardziej krytyczny wobec roli narzuconej mu przez instytucję monarchii. Autor z dużą wrażliwością opisuje, jak różne osobowości, wychowane w tych samych realiach, mogą obrać zupełnie inne ścieżki. Szczególną uwagę Lacey poświęca wydarzeniom, które doprowadziły do słynnego "Megxitu" – decyzji Harry’ego i Meghan o wycofaniu się z obowiązków królewskich. Autor analizuje napięcia, jakie narastały nie tylko między braćmi, ale też między ich żonami, mediami i całą instytucją Windsorów. W książce wyczuwalna jest empatia wobec obu stron konfliktu – Lacey nie demonizuje żadnej z postaci, raczej próbuje zrozumieć motywacje i presje, którym podlegali. Mocną stroną książki jest jej styl: rzetelny, a jednocześnie przystępny. Lacey jako historyk nie unika szerszego kontekstu – ukazuje, jak zmieniająca się rola monarchii i oczekiwania społeczne wpłynęły na sytuację braci. Wplata też ciekawostki z życia dworu i kulisy działania Pałacu Buckingham, co nadaje książce dodatkowy wymiar. Autor nie sili się na tanią sensację. Choć opowiada o konfliktach, plotkach i medialnych burzach, robi to z klasą i odpowiedzialnością. Przede wszystkim ukazuje Williama i Harry’ego jako ludzi – nie tylko członków rodziny królewskiej, ale braci, którzy mimo wspólnych korzeni, znaleźli się w zupełnie różnych miejscach życiowych. Bitwa braci to książka, która spodoba się nie tylko miłośnikom monarchii brytyjskiej, ale wszystkim zainteresowanym tematyką rodziny, relacji międzyludzkich oraz mechanizmami działania medialnej i publicznej presji. To również głos w ważnej debacie o prywatności, lojalności i cenie bycia osobą publiczną od urodzenia.