Zawsze coś

Akcja kręci się wokół Iwony Borkowskiej, która ma poukładane życie: dobrą pracę, męża i spokojną codzienność. Do czasu. Jedno nieporozumienie, plotki o romansie i nagła śmierć sąsiada robią z tego układanki niezły bałagan. Nagle wszyscy mają swoje wersje wydarzeń, a ona sama staje się podejrzaną. Najmocniejsza strona książki to humor. Taki sytuacyjny, trochę absurdalny, ale trafiający w punkt. Do tego barwne postacie-szczególnie sąsiedzi i ekscentryczna ciotka, którzy robią tu więcej zamieszania niż sama zbrodnia. To nie jest ciężki kryminał. Raczej historia, którą czyta się szybko i z uśmiechem. I to jest jej największy plus. Idealna, jeśli ma się ochotę na coś lekkiego, ale z odrobiną zagadki w tle.

Trochę mam problem z ocenieniem tej książki… Z jednej strony czytało się szybko i całkiem przyjemnie, polubiłam główną bohaterkę, ale z drugiej strony zakończenie mnie rozczarowało. Jest otwarte, nie dostajemy rozwiązania zagadki kryminalnej. W komedii kryminalnej to właśnie wątek kryminalny powinien być na pierwszym miejscu, tutaj niestety wszystko kręci się wokół romansu Celiny. Mimo, że książkę czytało się dobrze, to nie wiem czy sięgnę po drugi tom.

Lubię opowiadania i lubię słowiańskie klimaty więc “Cztery pory magii” były dla mnie udaną podróżą literacką. Dłuższa forma opowiadania pozwoliła na głębsze zanurzenie się w historii i sprawiła, że niedosyt na koniec był mniejszy. Cztery autorki, cztery różne style i klimaty i aż chciałoby się wybrać to najlepsze bądź najgorsze to niestety nie ma szans. Dlaczego? Bo wszystkie mi się podobały, wsiąknęłam w fabułę, pobiegłam z akcją i zaprzyjaźniłam się z bohaterami. Poczułam zaciekawienie, odczułam odrobinę dreszczyku a przy tym uśmiałam się momentami.

Początek nie był najlepszy, dwa pierwsze opowiadania kiepskie, czegoś zabrakło. Autorką trzeciego jest mój pewnik, czyli Marta Kisiel, więc nabrałam chęci na więcej. Dalsze opowiadania już na dobrym poziomie, uratowały opinie o całości. Znajdziemy w nich i trochę grozy i śmiechu. Polecam zarówno zainteresowanym kulturą i mitologią słowiańską, jak i szukającym krótkich form, by miło spędzić czas przy lekturze.

Pani Małgorzata niezmiennie w konwencji truposzczej. To Jej trzecia odsłona po „Gdzie są moje zwłoki” i „Komu zginął trup”. Jak słynny ksiądz z Sandomierza z telewizyjnego tasiemca, bohaterka i autorka książki w jednym, niczym magnez gdzie by się nie ruszyła ściąga nieboraków - nieboszczyków Tym razem zapuściła się nie sama bo w towarzystwie szacownego małżonka na Kurpiowszczyznę – miejsce o tyle magiczne co malownicze. Do Nowogrodzkiego skansenu. Sam miałem przyjemność tam gościć także z percepcji wiem, że odpowiednie nastawienie sprawia, że można tam przy odrobinie wyobraźni przenieść się w czasie. Klimat tam panujący na niewielkiej w sumie przestrzeni pozwala pomedytować, skłonić do refleksji – słowem odpłynąć. Taki też zamiar miała nasza bohaterka. Pojechała z przekonaniem, że odpocznie ale przede wszystkim znajdzie wenę na kolejną powieść o dziwo nie kryminał lecz romans historyczny. Bo gdzie jak nie tam - pewnie pomyślała. Jak już zdążyła nas przyzwyczaić autorka we wcześniejszych wcieleniach są rzecz jasna trupy – w końcu tytuł zobowiązuje , zaginięcia i tajemnica ukryta w bursztynie. Dla zainteresowanych tematyką tego cennego kruszcu sporo informacji na ten temat, nawet tych mnie oczywistych. Mnie książka nie zawiodła, chociaż mogło tak być na skutek „zmęczenia materiału”. No bo ile można wałkować ten sam schemat „gdzie ja tam trup” bez ryzyka powtórek i ryzyka zjedzenia własnego ogona. Jak się okazuje można. Zgrabnie, z finezją, z subtelną ironią no i przede wszystkim znakiem firmowym Pani Małgorzaty zaraźliwym humorem. Nie jeden raz kąciki ust samoistnie podnosiły się do góry trudno zliczyć. Mnie ta książka nie zawiodła. Przeciwnie bo po raz kolejny dała sporą dawkę inteligentnej rozrywki, której nigdy dość.

Ja wiem, że nie jest to literatura najwyższych lotów, naprawdę zdaję sobie z tego sprawę. Ale co zrobić jeżeli sprawia radość i pozwala się oderwać od codzienności? Ostatnio komedie kryminalne, to moje ulubione pozycje książkowe. Bawią, odciągają myśli od rzeczywistości (czasem trudnej) i pozwalają na chwile tak potrzebnego resetu głowy. Druga część przygód pracowników wydawnictwa zabrała mnie na wycieczkę, więc zmieniły się okoliczności przyrody. Ale nie zmieniło się poczucie humoru, barwni, skomplikowani bohaterowie i ogólny zamysł, że pisanie i wydawanie książek to orka na ugorze. Dlatego tym bardziej doceniam gdy przeczytam coś co mnie wciągnie bez reszty na kilka wieczorów.

„Gdzie są moje zwłoki?” to błyskotliwa komedia kryminalna z bardzo charakterystycznym twistem - łączy lekki, momentami absurdalny humor z całkiem poważnym tłem historycznym. Patolog Jeremi Organek odkrywa ciało kobiety… które chwilę później znika ze stołu sekcyjnego. Chwilę wcześniej w gardle denatki znajduje tajemniczy klucz. Wraz z wścibską blogerką Lindą rozpoczynają nietypowe śledztwo, które prowadzi ich do okrytego złą sławą szpitala w Mokrzeszowie. Czarny, inteligentny humor od razu mnie kupił - pełno tu ironii, błyskotliwych dialogów i absurdalnych sytuacji. Nie ma miejsca na nudę. Na plus wypada również nietypowy duet bohaterów - poważny patolog i energiczna historyczka, którzy świetnie się uzupełniają. Autorka umiejętnie łączy lekką, komediową formę z cięższymi tematami. Wątek historyczny sięga mrocznych kart przeszłości - organizacji Lebensborn oraz germanizacji polskich dzieci w czasie II wojny światowej. To sprawia, że powieść nie tylko bawi, ale też porusza. Fragmenty poświęcone temu tematowi są szczególnie przejmujące i chwytają za serce. To lekki kryminał z inteligentnym humorem, ale też nutą tajemnicy i historii. Po raz kolejny świetnie bawiłam się przy książce autorki 💚

Uniwersum Polanii wciągnęło mnie tak mocno, że sięgam po wszystkie powieści p. Kubasiewicz. Tutaj mamy zbiór trzech opowiadań - trochę szkoda, że to nie całościowa powieść, ale ma też swój urok. Każda historia opowiada coś z innych lat, kolejną sprawę. Lady i Dobromir, Agniesia - trójkąt magiczny, który ładuje się w różne afery na główkę. I dobrze się to czyta!

Ciekawy zbiór opowiadań, chyba tylko dwa zupełnie nie przypadły mi do gustu i/lub ich wogóle nie zrozumiałam. "Odmieniec" mnie bardzo wciągnął i z chęcią przeczytałabym o dalszych losach Gniewki, a przy "Ostatnim pocałunku Lary" aż miałam świeczki w oczach, mimo że to chyba najkrótsze opowiadanie.

Miałam ją na liście od dawna, ale nigdy nie miałam czasu jej przeczytać. Aż nagle ktoś o niej wspomniał i musiałam sprawdzić. Fajna, bardzo w stylu Urban fantasy, które czytałam już od polskich autorek. Taka w sam raz na wieczor, żeby się i pośmiać i być zaintrygowanym co się tam zaraz wydarzy.

Czytane zbiorczo z "Nomen Omen", ale różni się wystarczająco, żeby wystawić osobną opinię. Może to kwestia tylko długości, ale opowiadanie napisane jest tak zwięźle i zgrabnie, że mam wrażenie jakby styl był zupełnie inny niż w książce. Atmosfera jest poważniejsza, postacie bardziej stonowane, całość skupia się na przeżyciach wewnętrznych sióstr. Niedopowiedzenia i pewna tajemniczość jeśli chodzi o wątek nadprzyrodzony dobrze współgrały z niepewnością powojennej rzeczywistości. Siostry wciąż są bezpośrednie i pewne siebie, ale sprawia to, że wszystko kładzie się czytelników kawa na ławę. Podobało mi się o wiele bardziej niż "główna" książka, ale porównywanie krótkiej formy z długą nie jest mariodajne. Uważam, że to bardzo dobre opowiadanie, jednak chyba nie ma co go czytać jeśli nie zna się "Nomen Omen".

Szukacie genialnej rozrywki ze szczyptą magii? „Wiedźmy z Dechowic i Liga Niezwykłych Dżentelmagów” będzie idealnym wyborem! W teorii jest to drugi tom serii, w praktyce możecie czytać/słuchać bez znajomości poprzedniego (choć osobiście zachęcam do nadrobienia, równie świetna rozrywka!) Książka zaczyna się od momentu, w którym jedna z lokalnych wiedźm zostaje uznana za zmarłą… No cóż wyobraźcie sobie, że Lucynka pojawia się na własnej stypie. Niespodzianka! Ale stop. Zaraz, coś jest nie tak. Mieszkańcy Dechowic nie słuchają denatki, ba można odnieść wrażenie jakby w ogóle jej nie widzieli. Czyżby padł na nich jakiś urok? Nie tylko Dechowice są zagrożone, ale również natura całego świata… Dajcie się porwać w niezwykłą, magiczną i przezabawną opowieść o współczesnych wiedźmach! Autor zastosował w książce tak duży miks osób magicznych z zupełnie różnych czasów, że głowa mała. Cztery starsze panie mierzące się z zagrożeniem to dopiero początek. Co powiecie na to, że do Polski przy okazji zawitają legendarne egipskie wiedźmy? Albo potężni magnusowie? „Wiedźmy z Dechowic i Liga Niezwykłych Dżentelmagów” to powieść wielowątkowa, potrafiąca momentami troszkę namieszać czytelnikowi w głowie. Niekiedy absurdalna, ale genialna w swojej absurdalności. Kawał książki, którą czytało się błyskawicznie i z ogromną przyjemnością.

Po pierwszym tomie z ciekawością sięgnęłam po kontynuację, czyli „Poradnik prawdziwej damy. Przewodnik po plotkach i zbrodni". Bardzo lubię wracać do bohaterów, których już zdążyłam polubić, więc ponowne spotkanie z hrabiną Harleigh było dla mnie samą przyjemnością. Kolejny raz Frances zostaje wplątana w sprawę, która ma dla niej bardzo osobisty wymiar. Zamordowana zostaje dobra znajoma hrabiny - Mary Archer. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy jednym z podejrzanych okazuje się jej kuzyn Charles. Kobieta nie wierzy w jego winę i razem z Georgem postanawia spróbować odkryć, co tak naprawdę się wydarzyło. W trakcie śledztwa wychodzą na jaw różne sekrety londyńskiej socjety, a ważną rolę odgrywają notatki Mary pełne plotek o osobach z wyższych sfer. Motyw notatek bardzo mi się podobał, bo sprawiał, że podejrzenia padały właściwie na każdego z society. Z kolejno podawanymi informacjami pojawiały się u mnie nowe pytania – czy Mary tylko zbierała plotki, czy może wykorzystywała je w inny sposób? Dzięki temu historia była ciekawa i naprawdę wciągała. W tym tomie relacja Frances i Georga rozwijała się coraz bardziej. Nadal nie był to dominujący wątek, ale widać między nimi coraz więcej chemii i ich wspólne sceny czytało się naprawdę przyjemnie Jeśli chodzi o samą zagadkę kryminalną, również bardzo mnie zainteresowała. Momentami miałam swoje typy, ale autorka dorzucała kolejne tropy i sprawa robiła się coraz bardziej zawiła. Tak jak przy pierwszej części, czytałam tę pozycję częściowo jako e-book, a częściowo w formie audiobooka i znowu bardzo dobrze mi się to sprawdziło. Kolejny taz szybko przez nią „przepłynęłam” :D Powrót do przygód Frances był naprawdę miły i znów z zainteresowaniem śledziłam, w jakie kolejne kłopoty się wplącze. Jeśli ktoś polubił klimat pierwszego tomu, to tutaj dostanie bardzo podobną dawkę rozrywki. Ja na pewno nie kończę jeszcze tej przygody i z chęcią sięgnę po kolejne części.

Co stanie się, kiedy On, który całe życie ma...pod górkę postanowi wziąć sprawy w swoje ręce i znaleźć miłość...za wszelką cenę? Przecież nie ma wcale zbyt wygórowanych oczekiwań, prawda? I co kiedy ta upragniona Ona postanowi wziąć byka za rogi i w końcu dostać w miłości to...co jej się przecież zwyczajnie należy? Drodzy Państwo, nadeszło starcie pechowców. Niech wygra najlepszy. Czy zdarzyło Ci się kiedyś pomyśleć, że dla miłości zrobiłbyś wszystko? Ale NAPRAWDĘ wszystko? Cóż, mi do tej pory wydawało się, że tak, jednak po lekturze "Pod górkę" już wiem, że tylko mi się zdawało. Może i dobrze. :) Powieść zaczyna się dość mrocznie, więc absolutnie nie spodziewałam się tego, jak potoczy się reszta fabuły. Skończyło się na tym, że w trakcie zarykiwałam się ze śmiechu. Przy tej lekturze nie raz, nie dwa ryknęłam śmiechem w komunikacji miejskiej. Nic nie poradzę, to było silniejsze ode mnie. Opisywane przez Jacka Galińskiego sytuacje są tak komiczne, że trudno jest zachować powagę. "Pod górkę" to nieoczywista komedia kryminalna, która przypadnie do gustu niejednemu miłośnikowi czarnego humoru i fanom literatury o relacjach damsko-męskich. To dobra lektura, aby oderwać się na chwilę od rzeczywistości i zagłębić w szalonym świecie tych, którzy jak zwykle mają...pod górkę.

Autorka jak zawsze nie zawodzi. Bardzo dobrze się bawiłam przy słuchaniu. Relacje między kuzynkami realistyczne i fajnie wyjaśniane na bieżąco w tekście, dialogi nie przerysowane. Sama historia ciekawa i dynamiczna, rozwiązanie zagadki satysfakcjonujące. Szczerze polecam

Książka była podzielona na kilka opowieści, pierwsza całkiem sprawnie poszła, natomiast druga szła bardzo opornie, bardzo długo zwlekałam z jej przeczytaniem, bo się strasznie przy niej męczyłam... natomiast dwa ostatnie opowiadania, były cudowne, pochłonęłam je praktycznie na raz. Uważam, że ta książka sprawiła mi wiele radości i dała cudowną zabawę. Wykreowanie postaci, było cudowne.

Ta seria chodziła za mną już od dłuższego czasu ale zawsze coś innego było ciekawsze, ważniejsze. Jednak gdy w końcu zaczęłam czytać ,,Morderstwo w księgarni" przepadłam. To dokładnie to na co od dłuższego czasu czekałam. Małe angielskie miasteczko. To właśnie tam Flora Steele prowadzi odziedziczoną po ciotce księgarnię. Ruch jest niewielki, klientów jak na lekarstwo bo kraj dopiero dochodzi do siebie bo powojennych ograniczeniach. Jednak młoda kobieta się nie zraża, chociaż prowadzenie księgarni nie było nigdy na jej liście celów. Chciała podróżować i przeżywać przygody. Jednak z pewnością na tej liście nie było znalezienie zwłok w swoim sklepie. Zaskakujące znalezisko nie pomaga w handlu, policja raczej nie widzi w tym nic podejrzanego więc rezolutna panna Steele musi sama zakasać rękawy i przeprowadzić śledztwo. Pomaga jej w tym, chociaż początkowo niechętnie, pisarz kryminałów mieszkający po sąsiedzku. ,,Morderstwo w księgarni" to kryminał bardzo sielski i przyjemny. Rezolutna panienka z darem pakowania się w kłopoty oraz trochę mrukliwy pisarz, przecież to duet idealny by rozwiązać każdą sprawę i dotrzeć do jej sedna. Uroczy małomiasteczkowy klimat potęguje tylko poczucie, że sprawę trzeba szybko rozwiązać aby przywrócić idylliczny widok. Samo śledztwo jest idealnie wyważone. Podejrzewamy od początku kto może kryć się za zasłoną ale i tak z ogromnym zaciekawieniem podążamy za śladami i śledzimy tok myślenia bohaterów. Nie trzeba się wysilać, można po prostu rozsiąść się wygodnie i obserwować.

Opowieść ta spełniała w minionym tygodniu funkcję przerywnika. Nie planowałam zapoznawać się w najbliższym czasie, ale przez przypadek natrafiłam na nią w Audiotece i skusiła mnie oczekiwana prostota, plasterek na zmęczenie umysłu. Rzeczywiście, fantasy jest krótkie, zwarte, opowieść oparta na kilku tropach, przede wszystkim mamy motyw drogi i zbierania Scooby-Doo teamu: trzecia córka króla, księżniczka Marra, wyrusza z misją zabicia … księcia i ocalenia siostry, po drodze dołączają do niej różni tacy 🙂 Pomysły na postaci są sympatyczne, a że główna bohaterka jest około trzydziestki, zastanowiło mnie jaki jest profil potencjalnego czytelnika tej historii. Szybka, przyjemna lektura.

Antologia bardzo dobrych opowiadań z szerokiego wachlarza gatunków. Katarzyna Czajka-Kominiarczuk - Wszyscy razem 8/10 Małą przestroga przed nadmiernym korzystaniem z najnowocześniejszych dostępnych technologii, w tym przypadku teleportacji. Bardzo dobre opowiadanie science fiction. Aneta Jadowska - Szwedzkie porządki pośmiertne 10/10 „Niektórzy byli, są i będą palantami. I nie zmieni tego nawet śmierć.” Witkacy radzi sobie z nietypową sprawą, nawet dla szamana. Świetne opowiadanie, jak każde, powiązane ze światem Thornu i Torunia:) Jakub Małecki - Modlitwy do strzaskanego kamienia 8/10 Doskonałe opowiadanie zadające pytanie, jak żyć i po co. Smutne, opowiadające o samotności współczesnych ludzi. Zuzanna Sus - Hiobowa (opo)wieść 10/10 Piękna opowieść o życiu i tym, jak toksyczna miłość rani. Andrzej Betkiewicz - Ostatnie żniwa 10/10 Smutne, ale piękne opowiadanie o miłości: do świata, dzieci, męża. Pięknie pokazane koło życia. Przemek Corso - Opętany 7/10 Dobre opowiadanie. Fascynujące zakończenie. Marcin Okoniewski - Alberta ci doradzi 8/10 Bardzo dobre opowiadanie obyczajowe o dorastaniu, poczuciu własnej wartości, o przemocy szkolnej i konsekwencjach, jakie są efektem naszych działań. Grzegorz Gajek - Boginiak 7/10 Opowiadanie na wątkach słowiańskich o sile matczynej miłości. Joanna W. Gajzler - Diabła za rogi 9/10 Doskonałe opowiadanie, będące prequelem cyklu Necrovet. Karolina Kozłowska - GuideOfThe?Past 9/10 Nieoczekiwanie, doskonałe opowiadanie grozy, zupełnie nieznanej mi Autorki (z potencjałem). Mika Modrzyńska - Konsekwencje podrywania lasek spoza swojej ligi na przykładzie procesu leczenia wilkożwactwa 8/10 Zabawne opowiadanie, będące prequelem Welesówny, którą już czytałam. Przestroga, jak kończą niechciane zaloty:) Piotr Mąka - Za płotem 7/10 Przyjemne w odbiorze opowiadanie. Ewa Mędrzecka - Tego nie było w planach 9/10 Znakomite opowiadanie fantasy, szczególnie postać Felicjana, skradła me serce. Niezwykły pomysł, bardzo dobra realizacja. Czekam na więcej:) Autorka z potencjałem i wyobraźnią:) Konrad Misiewicz - Sen domu babci 9/10 Opowiadanie grozy, z niezłym klimatem lęku i niepokojących snów, nawet koszmarów w koszmarze. Coś, co przydarza się każdemu, straszny sen, z którego ktoś nas budzi. A co jeśli nie ma nikogo, by nas zbudził?! Daniel Muniowski - Oszczędności 7/10 Nowatorskie podejście do oszczędzania. Opowiadanie ku przestrodze, z czarnym humorem:) Marcin Świątkowski - Las Falkenrott 7/10 Ciekawe, pełne magii i grozy opowiadanie. Katarzyna Helena Rutkowska, Katarzyna Podstawek - Białe miraże Niestety, opowiadanie zupełnie do mnie nie przemówiło. Nie oceniam. Nie mogłam się na nim skupić, nie ten czas:) Justyna Sokołowska, Robert Jasiak - Zakon ostatniego słowa 7/10 Świetny prequel do Instytutu absurdu. Z pewnością przeczytam:) Adam Szaja 7/10 Piękna opowieść o pięknym człowieku. Milena Wójtowicz - Czupas 10/10 Jak zawsze, spotkanie z Sabiną i nienormatywnymi z Brzega, zasługuje na 10. Edzio jest fantastyczny i mam nadzieję, za panem Zenkiem, że z tej mąki (Sabina) będzie chleb:) Marcin Mortka - Smok, dziewica i salwy burtowe 8/10 Uwielbiam Drużynę do zadań specjalnych Autora, ale widzę, że warto sięgnąć także po inne cykle. Zabawny, lekki język, ciekawa przygoda, wszystko czego potrzeba.

Stanowczo za dużo słowa "złol" się pojawiło w tej książce. Ma swoje dobre momenty, na pewno na plus tematy pogrzebowe, ale tak poza tym, to wydaje się pretensjonalna i albo to jest czewc jakiegoś cyklu albo coś nie zostało dobrze wyeksponowane, ale ja nadal nie wiem, jak działa ten świat.