Gdzie jest twoja siostra?

Pożyczona z biblioteki (i takich książeczek mamy duży "przerób"), ale ta jest naprawdę FAJNA! Opowieść prosta, ale trudno się spodziewać czegoś więcej dla małego dziecka. Ale jednocześnie śmieszna no i rysunki świetne ! Z tyłu ma napisane, że bestseller światowy - i przyznaję rację SUPER książeczka (nie dałem więcej bo ocena 9 aka Wybitna jakoś mi do takiej książeczki nie pasuje - jednocześnie jest jedną z lepszych jakie przeszły przez moje ręce)

Choć jest to opowieść bez większych fajerwerków, to jednak ma w sobie głęboko ukrytą mądrość. Mądrość wypływającą z relacji i ciągłości pokoleniowej. Mądrość będąca doświadczeniem życia pokoleń. Otóż pewnego razu dziadek daje wnuczkowi kocyk gdy ten przychodzi na świat; towarzyszy chłopcu ten kocyk przez całe początkowe lata życia aż zużył się. Nie chcąc wyrzucać go do śmieci chłopiec zanosi go dziadkowi, a ten szyje z niego płaszcz. Szczęśliwy chłopiec może więc być z kocykiem w nowym wydaniu przez kolejne lata. Z czasem i kurtka się zużywa, ale od czego jest dziadek; ten bowiem zawsze pomoże. Sytuacja powtarza się kilkukrotnie aż z pierwotnego kocyka zostają tylko strzępki wystarczające na przyszycie guzika. Ciepła opowieść o szacunku do osób i rzeczy, przekonuje, że nie trzeba od razu wyrzucać coś co się zużyło. Można naprawić albo zmienić przeznaczenie. W dzisiejszym świecie brzmi naprawdę abstrakcyjnie, warto więc uświadamiać dzieciom, że można inaczej. 

Zwykła rodzina - mama i dzieci... Mama, która pędzi do sklepu i w biegu robi zakupy. Mama, która pogania dzieci i szybko odprowadza je do szkoły. Mama, która biegnie do pracy. I zawsze ledwo zdąża na czas. Pewnego dnia zdarza się coś ... niesamowitego. Budzik nie dzwoni. Wszyscy zaspali. I trzeba biegać jeszcze szybciej... Mama i dzieci są już tym zmęczone. Na następny dzień czeka je spora niespodzianka. Galopująca niespodzianka. Książka ma duży format, cudowną wyklejkę z pędzącymi mamami z rozwianym włosem oraz świetne ilustracje. Barwne, przyciągające oko i z nutką humoru są idealnym uzupełnieniem tekstu. Historia inaczej jest odbierana przez dzieci (zabawna i śmieszna) a inaczej przez dorosłych, bo my niestety wiemy, że bywa prawdziwa.

Zabawa dwojga dzieci. Starsze i młodsze. Brat-wilk i siostra-kurka. Dzieci w zabawie odgrywają różne role. Prym i ton nadaje starszy brat.To on rządzi, dyktuje warunki. Kurka siedzi cicho, znosi jajka. Co jakiś czas pyta tylko czy dobrze odgrywa swoją rolę. Wilk czuje się panem sytuacji. Gdy przekracza granicę i straszy kurkę, że ją zje, do akcji wkracza mama. A wilczek ze skruchą (prawdziwą bądź nie) stwierdza, że żartował. Dobra książka o relacjach pomiędzy rodzeństwem. Silniejszy rządzi, wymyśla zabawy. Słabszy się podporządkowuje. Gdy czyta się ta publikacje dzieciom, to widzą zabawę, teatr, czasami przeraża je ten wilk. My dorośli widzimy tu więcej. Relacje między dziećmi są różne. Czasami zwykłe harce mogą przerodzić się w narzędzie opresji wobec słabszych. Książka może być pierwszym krokiem w rozmowie o relacjach i ich jakości.

Węgorz zakochany w uszczelce, karp z niestrawnością po czerwonej plastikowej słomce (a wyglądała jak larwa ochotki), takie są realia polskich zbiorników wodnych: pełnych śmieci, plastików, niechcianych sprzętów elektronicznych. Gdy złota rybka wpada w ludzkie ręce to ona ma trzy życzenia do spełnienia, poruszeni ludzie, córka i tato postanawiają zawalczyć o ich spełnienie. Ta ekologiczna bajka to lektura obowiązkowa dla młodszych uczniów podstawówek. Takie jest moje zdanie. Uczulenie na problemy ekologii, zaburzonego ekosystemu, ludzkiej niefrasobliwości i braku wyobraźni to tylko czubek góry lodowej, który powinien być poruszony w każdej małoletniej klasie. Na osobną pochwałę zasługuje cudowny świat ilustracji Joanny Bartosik, która środowisko wodne i jego mieszkańców odmalowała tak wspaniale, że co chwilę chce się wracać do kolejnej strony, i jeszcze poprzedniej, by zachwycać się kolejnymi rozwiązaniami i wizerunkami. Świetna robota. Dodatkowo osadzona w zieleniach paleta barw tak znakomicie oddaje nastrój, że nic, tylko czytać, oglądać i się zachwycać!

Fajna książka, która łączy w sobie naukę liczenia, książkę typu 1001 szczegółów, a jednocześnie jej narracja zachęca dziecko do zastanowienia się nad losami bohaterów na różnych stronach. Fajnym elementem jest kod QR odsyłający do strony internetowej, która wyjaśnia losy niektórych bohaterów. Fajnie, że książka aktywizuje podczas lektury także rodzica.

Pewien niedźwiedź budzi się na wiosnę i stwierdza, że zniknęły wszystkie znajome zwierzęta. Nie ma ani lisa, ani bobra. Jak się okazuje, wszyscy nie wiedzieć czemu, nagle przeprowadzili się do miasta. Miś postanawia zatem sprawdzić, dlaczego do tego doszło. Dlaczego miasto jest o wiele atrakcyjniejsze dla zwierząt aniżeli las? W mieście są przecież podgrzewane jaskinie, jest pyszne jedzenie i nie ma myśliwych. Tak przynajmniej twierdzi jastrząb. Sam niedźwiedź nie chce się rzucać w oczy, zatem chowa się za słonecznymi okularami i pod kapeluszem. Jego przyjaciele – przyczajeni w różnych miejscach i norkach natychmiast go rozpoznają – jednak trudno im się spotkać z niedźwiedziem oko w oko. Zawsze coś stoi na przeszkodzie. To są takie dziwaczne sytuacje, w których znajome zwierzaki w ostatnim momencie wkraczają do akcji i ratują niedźwiedziowi „skórę” i to w taki sposób, że ten w ogóle tego nie zauważa. Zakończenie jest tak zaskakujące i śmieszne, że faktycznie – dawno tak się nie uśmiałam. Ciekawe, kto tak naprawdę kogo ratuje z opresji. Ale na to pytanie – niech sobie odpowie czytelnik już sam. Zabawna historyjka, nieprzewidywalna, ekologiczna, pokazująca wyższość lasu nad innym środowiskiem, z zabawnym tekstem i ilustracjami. Zakręcona fabuła, tygiel różnych omyłek, dziwnych zwrotów akcji i przypadków. No cóż, przypadki przecież chodzą po niedźwiedziach – i to dobrze widać w tej książce. Super!

Petra to książka, która otworzyła mi oczy na wiele problemów z jakimi wiąże się trud istnienia. Odpowiedź na pytanie kim jesteśmy i dokąd zmierzamy, zostaje nam w bardzo dosadny sposób przekazane w owej książce . Uświadamia nam, że musimy być gotowi na zmiany i nieobliczalną naturę egzystencji. Ukazuję problem bycia wykluczonym, niechcianym i odrzuconym. Petra pokazuje nam jak być twardym i nie poddawać się trudnością losu. Jest to nauka, która nieraz może nam się przydać w życiu.

Książka mnie zaciekawiła, bo uważam, że ważne jest zwracanie uwagi na otoczenie, na to, w jaki sposób projektuje się miasta i wsie. I warto taką edukację wprowadzać już od najmłodszych lat. Tytułowy potwór uświadamia mieszkańcom Miastoszewa, co powinno być dla nich istotne w ich otoczeniu, bo są za nie odpowiedzialni. Wydaje mi się, że formą książki może być interesująca dla dzieci.

Tytułowy Ryś późnym popołudniem wkradł się do domu. Ojj, gdyby tylko para zamknęła okno na noc, nie doszłoby do tego, ale cóż stało się i teraz ich życie wywróciło się od góry nogami. Ryś jest zwierzęciem bardzo wygłodniałym, najczęściej je w nocy, a gdy nie dostanie posiłku od razu, robi się bardzo zły i wrzeszczy tak, że uszy puchną. Szczególnie nie lubi zupy dyniowej i dosadnie to pokazuje. Inni ludzie z zachwytem go podziwiają, jednak jego zapach często odstrasza! Mimo to para bardzo dba o Rysia. Wychodzą z nim do parku, łaskoczą go i czytają mu książki. Niestety Ryś rośnie w zastraszającym tempie i coraz częściej w ich domu pojawiają się kolejne, obce Rysie. Okazuje się, że ich Ryś nie jest takim ciężkim egzemplarzem. Widać to dopiero na tle innych przedstawicieli gatunku. Oczywiście właściciele tychże osobników uważają, że to oni znają się na Rysiach najlepiej. Czy aby na pewno? Jak myślicie, co się stanie, gdy Ryś dostatecznie sporo urośnie? . Muszę Wam powiedzieć, że ta książka totalnie mnie urzekła! Jest taka ciepła, zabawna i nawet trochę wzruszająca, wywołuje bardzo pozytywne emocje! Jest to książka o miłości, o dorastaniu i o rodzicielstwie. Niesamowicie trafnie i dowcipnie ukazana jest rola dorosłych w pozytywnych i tych trudniejszych momentach. Sprawia, że na twarzy podczas czytania pojawia się uśmiech i ogromne zaciekawienie u młodszych czytelników. Na początku nie wiadomo przecież, kim jest ten tajemniczy Ryś. Dorośli automatycznie przy tej lekturze będą przytakiwać głową z uśmiechem od ucha do ucha. Ilustracje Marie Dorléans są proste, nieprzerysowane a kolory są stonowane. Przeważają w nich niewyszukane wzory, kropki, kreski, kratki czy kółka. Mimo to świetnie uzupełniają treść książki i bardzo przyjemnie się je ogląda. Bardzo zaintrygowała mnie ta książka w zapowiedziach, a nie do końca wiedziałam, o czym będzie opowiadać. Teraz mogę wydawnictwu serdecznie podziękować za egzemplarz, a autorce i ilustratorce za pomysł! Cieszę się, że mamy ten tytuł i mogłam go Wam pokazać. Szczerze zachęcam do przeczytania, rozgrzewa serducha!

„Dołek” Adbåge odwołuje się do sytuacji, którą wszyscy doskonale znamy z autopsji: najlepsze jest to, co zakazane. A już w oczach dziecka – zwłaszcza. Wyobraźmy sobie coś takiego: za szkołą znajduje się duży dołek, czyli wielka dziura, powstała „dlatego, że ktoś kiedyś wybrał stamtąd dużo ziemi”, w której da się przyjemnie i aktywnie spędzać czas. Jak? Można na przykład bawić się w „mamę niedźwiedzicę, szałas, kryjówkę, kiosk”. Oczywiście, jak to w świecie dorosłych bywa, nie wszystko, co najmłodszym miłe, jest przez starszych rozumiane i akceptowane. Jak czytamy, „Dorośli nienawidzą Dołka. Nie chcą, żebyśmy się w nim bawili, bo możemy się zabić” lub „przynajmniej się przewrócić i zrobić sobie krzywdę”. By uprzykrzyć najmłodszym życie (lub – po dorosłemu – wyprzedzić potencjalny wypadek) nauczyciele podejmują decyzję najpierw o zakazie wchodzenia do dziury (w rezultacie sprytni uczniowie organizują sobie rozrywki na jej krawędzi), a następnie – o jej całkowitym zakopaniu. Oba polecenia wywołują u dzieci duży smutek, szkoła niejako zamiera („Nie ma gdzie się turlać. Nie ma gdzie sobie zwisać. Nie ma gdzie zjeżdżać na kolanach, nie ma gdzie robić toru przeszkód ani bawić się w ognistą przepaść. Można tylko iść prosto przed siebie”), jednak po jakimś czasie – bo, jak wiadomo, wyobraźnia najmłodszych nie zna granic – z całej tej sytuacji młodzi znajdują wyjście. Pojawia się bowiem nowa, wcale nie gorsza, atrakcja. Książka Adbåge, choć niedługa, jest bardzo interesująca. Przede wszystkim ze względu na nieoczywistą perspektywę, z której została napisana. Autorka mając świadomość tego, że sama opowieść o szkolnych perypetiach nie byłaby specjalnie ciekawa, bo przecież znaczna część książek dla dzieci o nich traktuje, decyduje się na poprowadzenie wątku szkolnego w „Dołku” gdzieś w tle, poniekąd na marginesie – najważniejsza staje się uczniowska krnąbrność i swego rodzaju pobłażanie dla niesforności najmłodszych. Oczywiście – żeby była jasność – książka nie zachęca dzieci do buntowania się przeciwko dorosłym czy do nierealizowania poleceń rodziców i nauczycieli, jednak zdaje się opowiadać po stronie tego, co zakazane. Owszem, patrząc z perspektywy opiekuna szkolnego, który odpowiada za uczniów, zabawa w tytułowym dołku może uchodzić za niebezpieczną i faktycznie należałoby jej zakazać, jednak recenzowana publikacja nie stanowi tego typu przestrogi. Wprawdzie moglibyśmy przypuszczać, że Adbåge poprowadzi losy swoich bohaterów tak, by dawały dowód na to, że należy bezwzględnie przestrzegać zasad wyznaczanych przez pedagogów, bo w tego typu kwestiach zawsze mają rację, lecz narracja w „Dołku” niejako gloryfikuje zabawę i to, co zakazane. Robi to jednak nie po to, by namawiać czytelnika lub czytelniczkę do podejmowania nieroztropnych decyzji, tylko po to, by pokazać, jak wygląda dziecięcy punkt widzenia: bo choć można spędzać przerwy na placu zabaw, grać w gumę czy organizować chowanego, to prawdziwą atrakcją w oczach najmłodszych (ale czy tylko? czy dorośli myślą inaczej?) będzie to, co niedostępne i rzadkie – a wielka dziura w ziemi z pewnością do takich rzeczy należy. „Dołek” jest opowieścią zaskakującą i przewrotną. Oczywiście najbardziej niespodziewany okazuje się sam finał, skądinąd bardzo zręcznie i symbolicznie zrealizowany, który w tym konflikcie między najmłodszymi a dorosłymi zdaje się opowiadać po stronie dzieci, ale niespodzianek jest zdecydowanie więcej. Dla mnie dużym zaskoczeniem okazały się również same ilustracje, za które odpowiada autorka – książka jest pod tym względem zupełnie autorska (zarówno treść, jak i warstwa graficzna zostały przygotowane przez Adbåge). Rysunki w „Dołku” są poprowadzone nie tylko ciekawie i konsekwentnie, ale także odważnie – wydaje się bowiem, że graficzne przedstawienie krwawienia z nosa w książce dla dzieci nie należy do najłatwiejszych zadań (wszak nie można przesadzić ani z realistycznością i brutalnością, ani z nieautentyczną idealizacją świata przedstawionego), a autorce to się z powodzeniem udaje. Poznańskie wydawnictwo Zakamarki zaproponowało tą książką bardzo ciekawą i frapującą opowieść, z którą z całą pewnością najmłodsi będą się utożsamiać. https://lekkokrytyka.blogspot.com/2020/04/jesli-nie-na-dole-to-na-gorze-emma.html

Książeczka nie tylko dla maluchów, czy wszystkich kociarzy. Dorośli też mogą ją polubić, a w szczególności ci, którzy chcą łyknąć trochę atrakcji w postaci abstrakcji. Picture book z kotami w tle. Książeczka dużego formatu, twarda oprawa, matowy grubszy papier. Przesłanie ogólne na przykładzie akurat kotów jest takie, że każdy jest inny i lubi co innego. Co nie oznacza ,że ktoś jest gorszy. Dopiero wszyscy razem tworzymy piękny kolorowy świat. Sama autorka , która jest wielką miłośniczką kotów ,pokazała nam się jeszcze również jako ilustratorka książki. Ilustracje są piękne, duże , kolorowe. Akwarela. Niektóre ukazują nam prawdziwe realistyczne sylwetki kotów, inne zaś tchną abstrakcją. Spotykamy tu koty, które uwielbiają wygrzewanie się na słonku, namalowane jakby z promieni słonecznych. Koty, które preferują deszcz mają futerko składające się z kropelek opadowych większych i mniejszych. Przewijają się koty tęczowe, zimowe, miejskie, jesienne, kochające naturę, uwielbiające szaleństwo zabawowe, chadzające parami , koci samotnicy, marzyciele z głowami w chmurach, realiści twardo stąpający po ziemi, prowadzące nocny tryb życia, aktywne o poranku, lubiące pływać w wodzie, plażowe leniwce, uprawiające wspinaczkę , brykające po łące jak młode źrebaki, chowające się w różnych kryjówkach. Na pewno znacie jeszcze inne cechy kotów z autopsji, jeżeli sami posiadacie w domu choć jednego futrzaka. Jeżeli chcecie się dowiedzieć jaki pomysł miała autorka na pozostałe kocie cechy i jak odmalowała te kotki, sięgnijcie po tę książeczkę. Nie będziecie się absolutnie nudzić. Czasami przy niektórych ilustracjach mocno się zdziwicie. Naprawdę jest co oglądać. Bardzo oryginalna i ciekawa książeczka.

Dziwne, że nie umarła Macie ochotę na creepy wyliczankę? Sięgnijcie po „Była raz starsza pani”, a gwarantuję, że się nie zawiedziecie. W tej pełnej absurdalnego humoru rymowance poznajemy pewną starszą panią, która z premedytacją połyka muchę. Mucha najwyraźniej dokazuje jej w żołądku, ponieważ staruszka postanawia zrobić z nią porządek i w tym celu zjada pająka. Ten również nie siedzi spokojnie, więc by się go pozbyć - pożera ptaszka. Jak się słusznie domyślacie, na ptaszku nie poprzestaje, a lista spałaszowanych zwierząt rośnie w zastraszającym tempie. Kobieta nie oszczędza nikogo, w jej ustach znikają jeszcze: kot, psiak, koza (wraz z powrozem!), a nawet krowa. Ten dziwny „posiłek” staruszka dopycha deserem w postaci konia i wtedy, dzieje się w końcu to co nieuniknione, a mianowicie: odkształcona rzeczywistość wraca, bez ostrzeżenia, do normy. Muszę przyznać, że zakończenie bardzo pozytywnie mnie zaskoczyło, ponieważ spodziewałam się czegoś zupełnie innego, raczej ugrzecznionego i wygładzonego. Gdy po raz pierwszy zajrzałam do książki, odżyły wspomnienia. W moim przypadku ta przewrotna historyjka zadziałała jak wehikuł czasu i wystrzeliła mnie daleko w przeszłość. Straszono mnie w dzieciństwie tym, że jeśli połknę muchę, to zamieszka w moim brzuchu i będzie w nim robić musze kupy! Na samo wspomnienie ciarki mnie przechodzą. Wyobraźcie to sobie: niemilknące brzęczenie, obijający się o wnętrzności owad i walające się wszędzie, małe musze bobki. Bleah i Fujka!!! To okropne wspomnienie nie nawiedziło mnie na szczęście nadaremno. Uświadomiłam sobie bowiem wyraźnie jedną kwestię: może i wierzyłam, że mucha będzie mi latać w brzuchu (tak jak i w to, że z połkniętej pestki wyrośnie arbuz), ale wątpię bym uznała za realne połknięcie w całości kota albo krowy. Dzięki takiemu zestawieniu zwierząt, dzieci nie traktują rymowanki śmiertelnie poważnie. Stanowi więc dla nich łatwy do rozszyfrowania żart i niezłą drakę. Groteskowość wyczynów starszej pani podkreślają oszczędne rysunki Abnera Graboffa, które dodają treści wizualnego paliwa. Nie są śliczne ani kolorowe, a proporcje są na nich celowo zaburzane (nienaturalnie wielkie głowy, kot większy od kozy itd.). Ciekawym pomysłem okazało się namalowanie okna przez które możemy zajrzeć do wnętrza naszej łakomej damy. Obserwujemy tam zadowolone i dokazujące zwierzaki (póki mają miejsce). Główna zainteresowana, która specjalnie urodą ani urokiem nie grzeszy, również wydaje się zadowolona i ze strony na stronę, dosyć znacząco się zaokrągla, co budzi w nas lekkie zaniepokojenie. A na twarzach dzieci, które obserwują całą tę przedziwną sytuacją, nie maluje się przerażenie ani obrzydzenie, tylko pełne fascynacji niedowierzanie. „Była raz starsza pani”, to oprócz zabawy, rewelacyjny sposób na ćwiczenie pamięci, ponieważ jak przystało na łańcuszek, przy każdym kolejnym przełkniętym zwierzaku, przypominane nam są losy poprzednich. Trzeba przyznać, że tłumaczka Emilia Kiereś, wykonała naprawdę kawał dobrej roboty, ponieważ także po Polsku tekst brzmi rewelacyjnie i jest bardzo rytmiczny. Książka skierowana jest do dzieci w wieku 3-5 lat, czyli takich, które potrafią już powiązać przyczynę ze skutkiem i połączyć usłyszaną historię z własnym doświadczeniem. Rodziców po lekturze zapewne czekają ciekawe rozmowy, ponieważ dzieci nie myślą szablonowo i mogą ich nieźle zaskoczyć pytaniami albo swoją wizją świata bohaterki. Jak zdążyłam się już zorientować, główny zarzut wobec książki jest taki, że niczego ona nie uczy, a jeśli coś jest dla dzieci, to przecież musi zawierać wyraźne i klarowne treści dydaktyczne (jeśli ktoś tak uważa, rzeczywiście niech po „Starszą panią” nie sięga, szkoda jego czasu). Ja akurat mam nieco inne podejście, bo drogi rozwoju bywają naprawdę różne. W tym przypadku mamy przecież wspomniane już wcześniej ćwiczenie pamięci, a także zetknięcie się z grą, umownością i abstrakcją. Poza tym, nawet gdyby uznać, że naprawdę dziecko niczego z tej książeczki nie wynosi, to przecież sama nie sięgam tylko po wybitną literaturę, która zmienia mój sposób postrzegania rzeczywistości. Czasami rozrywka też jest potrzebna. I przyznam się wam, że czytam ten utwór niespełna rocznej córce. Takie maluchy jak ona oczywiście nie rozumieją jeszcze słów, ale rytm, intonację i melodię głosu słyszą i na nie reagują. Często powtarzane wyliczanki oraz wierszyki zostawiają w ich umysłach trwały ślad. Dzięki nim poszerza się bowiem zasób słownika biernego, co ma w późniejszym czasie wpływ na rozumienie mowy. Nic mnie te parę minut dziennie nie kosztuje, więc próbuję. Poczekamy, zobaczymy.

Bardziej 7,5/10 niż 8 ale nie chcę zaniżać oceny ze względu na wartościowe przesłanie. Historia o adaptacji w nowym miejscu, nowej sytuacji, radzeniu sobie ze smutkiem i prawie do bycia smutnym, o przyjaźni. Książeczka pięknie wydana, niewiele tekstu, myślę że ze względu na poziom historii dedykowana dla dzieci 6-8 lat Mi momentami przeszkadzał poziom infantylności, ale może trochę się po dorosłemu czepiam. Finalnie mogę śmiało polecić

Chłopiec codziennie widzi mur. Ścianę, która odgradza go od dawnego życia - domu, ogrodu, ale także beztroski i śmiechu. Pewnego dnia jego niepełnosprawna siostra zapragnęła dostać pomarańczę z ich dawnego drzewa owocowego. Adham postanawia spełnić jej marzenie. Czy uda się pokonać mur? Czy dzieci mogą dokonywać rzeczy niemożliwych? Autor i ilustratorka zaznaczają, że inspiracją do powstania książki była ich podróż do Palestyny. My dorośli rozumiemy kontekst geopolityczny opowieści. Dzieci, według mnie, nie muszą. Dla nich ważny jest sam symbol muru, który dzieli, odgradza, jest barierą nie do przebycia. Pięknie jest tu pokazana tęsknota za tym co dobre i dające radość. Autor w subtelny sposób pokazał miłość rodzeństwa, troskę o siebie. Kreśli, że warto jest marzyć i wyznaczać sobie cele. Książka warta jest poznania. Niesie nadzieję i pokazuje, że dzieci nie "rozumieją" ograniczeń.

„Kropka i kreska” to książeczka podszyta uśmiechem. Nawet w tej mocno niebieskiej okładce, właściwie w użytym odcieniu niebieskiego, jest coś takiego, że od razu robi mi się wesoło. Lubię takie nieoczywiste i artystyczne tomiki, które poszerzają dziecięce horyzonty i są wyzwaniem dla wyobraźni dorosłych czytelników.

Narratorem książki jest chłopiec, który uwielbia swoje mieszkanie, chociaż rodzice już nie do końca, ponieważ jest zdecydowanie za małe dla czteroosobowej rodziny. Kiedy tata oznajmia wszystkim, że dostał nową pracę i konieczna będzie przeprowadzka, główny bohater jest niezmiernie smutny, ponieważ nie chce opuszczać swojego bezpiecznego azylu... "Nie mój dom" to idealna historia dla wszystkich dzieci stojących przed wyprowadzką. Opuszczenie swojego ukochanego pokoju, ulubionych przyjaciół, znajomej klasy i pani w szkole - to wszystko nie jest łatwe, budzi wiele rozterek i smutku. Jednak Susie Morgenstern pokazuje, że tak naprawdę każde miejsce może stać się domem, jeżeli przebywamy w nim z ukochanymi osobami. Kreska Serge Bloch jest dość oryginalna, nieco niechlujna, ale, o dziwo, trafia do mnie ten styl. Do tego dochodzi okładka przecudowna w dotyku, a także dość sporo wartościowego tekstu jak na tego typu lekturę, więc same plusy. Brakuje mi jedynie konkretnego podsumowania, dosłownie jednego czy dwóch zdań na samym końcu. Oczywiście wszystko jest do nadrobienia, gdyż po lekturze wystarczy porozmawiać z dzieckiem na temat poruszanego problemu, aczkolwiek ja preferuję przedstawianie wszystkiego prosto i bez domysłów. http://www.nieperfekcyjnie.pl/2020/03/biblioteczka-jasia-8-ksiazki.html

To, co w tej książeczce wprost uwielbiam, to ILUSTRACJE. Są przepiękne! Kitty Crowther postawiła na kredki i na kolor przewodni - róż i dało to niesamowity efekt. Oczy naprawdę cieszą się na tę szaleńczą plątaninę kresek, kropek, rozlanych barw. Postaci zostały czule odmalowane i sprawiają, że ta lektura staje się jakaś taka bliska, ciepła i milutka. Wspaniały pomysł! Mama Niedźwiadka, powiada swojemu synkowi przed snem trzy historie. Są to historie, w których sen gra bardzo ważną rolę - rolę wiodącą. Nie jest to skomplikowane, to bardzo proste opowieści, ale w połączeniu z ilustracjami tworzą zachwycającą całość. Pierwsza jest o strażniczce nocy, która uderza w gong i tym samym ogłasza lasu porę na sen. Druga opowiada o odważnej dziewczynce, która w poszukiwaniu jeżyn zaszła... za daleko. I wreszcie trzecia, o Nobo, który nie mógł zasnąć i wyruszył na spacer, by go odnaleźć. Każda z tych historii przetkana jest rozmową mamy Niedźwiadka z małym Niedźwiadkiem. Dużo tu miłości, a końcówka - ilustracyjna - jest znakomita i jest idealną kropką, o której też można ze swoim małym Niedźwiadkiem porozmawiać. Bardzo wam polecam tę książkę. Jest urocza i wspaniała do czytania na dobranoc. Zachwycił mnie pomysł i wykonanie. Nie spodziewajcie się głębokiej treści, to proste słowa, ale przy dobrej woli możemy nadać im wielkie znaczenie. I oczywiście wydanie. Gruby papier, przyjemna w dotyku okładka, piękne kolory - nic tylko brać i czytać. Dla maluszków coś ślicznego. To może być bardzo miłe zakończenie dnia. dobranoc gwiazdki 8/10 Wydawnictwo Dwie Siostry

Kolejna książeczka przeczytana dzieciom zrobiła dobre wrażenie i na mnie. Zbiór zawiera dziewięć historyjek, każda o innym zwierzęciu, ale wszystkie w pewien sposób ze sobą połączone. Opowiadania te są mądre, pouczające, ale bez topornej dydaktyki. Fabuła zawarta w opowiadaniach jest nietuzinkowa, motyw tańców fantastyczny. I oczywiście piękna szata graficzna, co w książkach dla dzieci jest ogromnym atutem. Całość jest oryginalna i harmonijnie skomponowana, język adekwatny dla dzieci, ale bogaty. Polecamy.