Fidel Castro. Władza absolutna, lecz niewystarczająca

"Zdecydowanie oszalałeś. Albo jesteś pijany. Albo i jedno, i drugie. Czy ty w ogóle rozumiesz, co wyprawiasz? Jak chcesz uchodzić za arabskiego terrorystę?" – usłyszał autor tej książki, hiszpański dziennikarz śledczy piszący pod pseudonimem, od inspektora Delgado. Tego samego, który za każdym razem pomagał mu i wspierał, kiedy realizował projekt infiltracji mafii handlującej dziewczynkami i kobietami wykorzystywanymi seksualnie i projekt inwigilacji hiszpańskich grup neonazistowskich, których pokłosiem były odpowiednio książki – "Handlowałem kobietami" i "Dziennik skina". I miał rację – pomyślałam – toż to czyste szaleństwo! Zwłaszcza po 11 września 2001 roku w Nowym Jorku i 11 marca 2004 roku w Madrycie, kiedy terroryzm islamski stał się bardzo niebezpiecznym tematem. Jeszcze nie wiedziałam, jak bardzo, a autor może i wiedział, ale ciekawość zawodowa i pasja dziennikarza, z jaką napisana jest ta książka, były silniejsze od rozsądku i argumentów, że jest przeciętnym Europejczykiem, "bez przygotowania i doświadczenia w świecie arabskim, bez szkolenia i opieki agencji wywiadu, z budżetem nieprzekraczającym wpływów ze sprzedaży poprzednich książek i kontaktami w liczbie nie większej, niż ma je zwykły dziennikarz". Nie przesadzę, jeśli stwierdzę, że miałam dokładnie takie same możliwości (nie biorąc pod uwagę predyspozycji psychicznych), jak autor. A jednak! Zbudował od podstaw nową przeszłość i tożsamość, przybierając imię Muhammad Ali Tovar Abd Allah, Abu Ajman, Al-Filastini. Zapisał się na kursy o terroryzmie, zaczął uczyć się języka arabskiego, studiować Koran i praktykować religię, jak prawdziwy, wierzący, bogobojny muzułmanin, czytać wszystkie dostępne książki i strony internetowe (przede wszystkim arabskie) na temat terroryzmu z każdego, możliwego punktu widzenia, zapuścił brodę, przyciemnił skórę, zaczął nosić kefiję, a nawet poddał się obrzezaniu. I dopiął swego! Stał się nie tylko jednym z braci, który na kursach szkolących terrorystów nauczył się wszystkiego, czego mógł potrzebować dżihadysta, ale stanął również na czele organizacji terrorystycznej Hezbollah Wenezuela i został webmasterem strony internetowej Szakala, najsłynniejszego terrorysty świata, zanim pojawił się Osama bin Laden. Jak mu się udało zdobyć zaufanie członków znanych ugrupowań takich, jak Ruch Tupamaros, Hezbollah czy Hamas i jednocześnie uniknąć "wspierania zamachów terrorystycznych, udziału w walce zbrojnej, podkładania bomb, handlowania bronią czy popełniania innego, nielegalnego czynu?" Dzięki swojej profesji – za pomocą słów, stając się korespondentem "alternatywnych chavistowskich mediów oraz arabsko-wenezuelskich gazet". Od siebie dodam – zwykłemu szczęściu, które pojawiało się w najbardziej napiętych momentach akcji, chociaż autor twierdził, że wyjątkowej opatrzności bożej. W niektórych momentach, gdy jego życie wisiało na włosku, przyznawałam mu rację. Materiał, jaki zgromadził i zawarł w tej książce, tworząc przy okazji swoiste portfolio sześciu lat śledztwa, w którego oglądaniu zatrzymałam się (uprzedzam przed skrajną drastycznością niektórych zdjęć) na tym z zamachu, nie będąc w stanie przeglądać ich dalej, a które udostępnia na swojej stronie internetowej, oparty na własnych obserwacjach, rozmowach z politykami, nagraniach video z akcji, ze spotkań ze znanymi przywódcami i członkami grup bojowników, wywiadach ze zwykłymi ludźmi z obu stron frontu przytaczanych w książce, jest bardzo bogaty, szczegółowy, wielowątkowy (od terroryzmu po handel narkotykami i neonazizm) i wielopłaszczyznowy (od globalnego spojrzenia politycznego po skutki psychiczne u pojedynczego człowieka), a wnioski od bardzo osobistych po wywracające europocentryczne spojrzenie na terroryzm o 180 stopni. Chociaż muszę przyznać, że nie moje. Przed przeczytaniem tej książki miałam ugruntowane poglądy na temat terroryzmu, bardzo odmienne od tego, który lansowany jest wokół mnie, a przez to bardzo niepopularny. Zdobyłam go podczas studiów w kontaktach z palestyńskimi studentami. U źródła niezanieczyszczonego śmieciami informacji propagandowej. I to nie poprzez rozmowy, ale dzięki jednej, niepozornej, zwykłej/niezwykłej kopercie, która krążyła wśród studentów. Pustej w środku, ale pełnej w wymowie adresu, w którego miejscu widniał napis – Palestyna – nie ma takiego kraju. Wtedy jeszcze nie było jej na geograficznych i politycznych mapach świata. W obliczu tego napisu nie potrzebowałam wyjaśnień. Wystarczyła mi analogia do historii mojego kraju i rozumiałam wszystko, co czuje naród bez ojczyzny. Autor tę metodę rozumienia przez analogię (bardzo skuteczną) często stosował w swojej książce. Od tamtej pory miałam jasny obraz przyczyn i poczucie zrozumienia metod, do jakich posuwali się Palestyńczycy. Zyskałam bezbłędny kompas w późniejszej spirali narastających kłamstw. Co nie było równoznaczne z popieraniem ich metod walki. Zastanawiałam się tylko nad jednym – dlaczego Żydzi, którzy doświadczyli bólu diaspory i Holokaustu, czynią to samo innym? To był niezapełniony obszar mojej wiedzy, którego nie potrafiłam uzupełnić przez następne kilkanaście lat. Nie było takich pozycji. Istnieje cenzura, której doświadczył autor, próbujący za darmo udostępnić zgromadzony materiał na temat konfliktu palestyńsko-izraelskiego, wydawcom czasopism i gazet, z którymi współpracował jako dziennikarz. Nikt nie chciał ich opublikować. Teraz zrozumiałam dlaczego. Autor wypełnił mi ten obszar po brzegi zdobytymi informacjami. Rozebrał na części pierwsze mechanizm powstania i funkcjonowania terroryzmu islamskiego, napędzanego przez grupy nacisku politycznego, upatrujące w nim siłę potrzebną do zdobycia władzy, grupy gospodarcze handlujące bronią i grupy karteli narkotykowych, w których przestępcy i politycy często mieli jednakową twarz. Doszedł do źródła jego powstania, które z pobudek czysto ideowych (wyzwolenie Palestyny spod okupacji Izraela) zainteresowani przykryli jedną religią, wykorzystując go do własnych celów. To, co wiemy w Europie na temat terroryzmu z doniesień mediów, jest tendencyjne, jednostronne, zmanipulowane i odsiane z informacji niepożądanych, tworząc w umyśle Europejczyka jedno, proste, pożądane skojarzenie – islam = terroryzm. I podaje tego konkretne dowody. Cała książka jest dosłownie usiana odnośnikami do stron internetowych, które powoli zaczynają być usuwane przez tych, dla których są niewygodne. Autor tą książką szeroko otwiera oczy na dużo bardziej skomplikowane zjawisko terroryzmu islamskiego, niż nam się wydaje i na manipulację medialną, jakiej poddawany jest odbiorca i sami dziennikarze, powielający nieświadomie bzdury informacyjne, celowo wypaczające światopogląd i obraz islamu. Są tacy, którym zależy, żebyśmy się nienawidzili i wzajemnie pozabijali, a dezinformacja to broń wojny o umysł odbiorcy toczącej się zwłaszcza w Internecie. To dlatego tę książkę można potraktować jako apel o zaprzestanie używania przemocy, która jest prostą drogą do samozagłady ludzkości, przeciw używaniu karabinów i bomb, potępienie walki zbrojnej, która tylko generuje ból, chęć zemsty i nowych terrorystów (psychologiczne skutki wojny wśród dzieci), o zwrócenie się ku poszukiwaniu wiedzy i krytycznemu przyglądaniu się zalewających nas w mediach informacji. To dlatego też każdy, główny rozdział w tej książce otwiera cytat z Koranu i przysłowie arabskie nawołujące do pokoju i miłości. Jednak dla mnie ta książka to również historia sześciu lat powolnej przemiany świadomości zmanipulowanego Europejczyka, odkrywającego zafałszowaną prawdę przez prawdziwych terrorystów współczesnego świata o cywilizowanych twarzach i w białych rękawiczkach. Historia przejścia ze spojrzenia europocentrycznego na rzecz relatywizmu kulturowego. Wnioski są przerażające, a prognozy utrzymania tego stanu rzeczy jeszcze bardziej. Ich efektem są bomby wybuchające pod drzwiami Europy. Terroryzm przestał być sprawą dalekich krajów. Stał się osobistym problemem wszystkich (nie tylko rządów) bez względu na religię, położenie geograficzne i przynależność polityczną z wyraźnym przesłaniem – uważaj, na kogo głosujesz! Autor, jak sam przyznaje, wobec ogromu poznanego zjawiska pozostała mu tylko modlitwa "o to, by te kłamstwa nie oszukiwały innych tak, jak nas, bo choć nie da się zmienić świata, warto zmienić się samemu", zaczynając, chociażby od przeczytania tej książki, na której pojawienie się musiałam czekać kilkanaście lat. Gwarantuję nie tylko uporządkowanie nomenklatury i zawartości pojęć związanych z tym zagadnieniem, opiekę merytoryczną ze strony wydawnictwa w postaci przypisów i komentarza specjalisty niezbędnego przy tego typu publikacjach, ale i zupełnie inne spojrzenie na tak zwany terroryzm islamski. Przy czym wyrażenie „tak zwany” jest świadomie użytym przeze mnie zwrotem. naostrzuksiazki.pl

Jeśli w "El Narco" brakuje informacji o jakimś kartelu, grupie itd to jest tak tylko dlatego, że książka została wydana w 2012 roku, a mapa przestępczości w Meksyku zmienia się z roku na rok. Co rusz powstają nowe twory, które albo rosną w siłę albo są eliminowane tudzież wchłaniane przez większe kartele. Ktoś napisał o Autodefensas. Z tego co wiem to te grupy (kiedyś działające w dobrej wierze) powstawały w czasie, kiedy książka została wydana, a bodajże w 2014 roku niektóre z bojówek oficjalnie zalegalizowano. Autodefensas działali początkowo na bardzo małym obszarze, więc nawet jeśli już zaczynali raczkować, kiedy autor prowadził swoje dziennikarskie śledztwo to mógł mieć prawo ich istnienie przeoczyć albo uznać, że jest za wcześnie by wspominać o nich w swojej książce. Nie rozpisując się już nadto, stwierdzam, że El Narco to kawał dobrej dziennikarskiej pracy i świetny reportaż.

Bardzo dobra książka, a właściwie dwie w jednym. Wydana na papierze kredowym. Pierwszą część to zbiór felietonów publikowanych jeszcze w latach PRLu, kiedy Mroziewicz pojechał pracować na Kubę. Wykonywał wtedy pracę budowlańca w bardzo międzynarodowym towarzystwie. Opisuje realia życia Kubańczyków, nie stroni od trudnych wątków - biedy, czy polityki oraz czasu na rozrywki i zabawę. Druga część napisana wiele lat później zawiera dużo faktów z historii wyspy i o życiu Fidela Castro. Śledzimy jego młodość, dojście do władzy na Kubie i współpracę z innymi dyktatorami państw Ameryki południowej. Także Che jest bohaterem tej części, choć dużo więcej jest o permanentnym konflikcie Kuby ze Stanami Zjednoczonymi. Jako ciekawostkę zdradzę, że siostra braci Castro mieszka na Florydzie i jest w opozycji do dyktatury Fidela. Uciekła z wyspy jak wielu Kubańczyków. Bardzo interesująca książka, choć jej części zdecydowanie się różnią stylem pisania. Widać progres pomiędzy tym jak pisał młody Mroziewicz, a tym jak pisze kiedy już zdobył wykształcenie i doświadczenie. Książka sprawia wrażenie bardzo prawdziwej. Polecam, warto przeczytać.

"Gomorra", którą przeczytałem kilka razy, zajmuję zaszczytne miejsce na mej półce, dlatego z chęcią sięgnąłem po ten zbiór artykułów i felietonów autora. No i absolutnie się nie zawiodłem. Jest to idealna książka do czytania po kawałku przy kawie lub na ławce w parku. Wnikliwa analiza bolączek współczesnego świata, wspominki mniej lub bardziej znanych osobistości, nawet trafiła się swoista recenzja filmu "300". Saviano ukazał też część swojego życia "z wyrokiem" po ukazaniu się "Gomorry", co uważam za najsilniejszy punkt tej książki.

Ciekawa biografia Fidela Castro. Muszę przyznać, że na samym początku byłem trochę skołowany. Skoro to jest napisane w pierwszej osobie to dlaczego autorem nie jest Fidel Castro tylko Norberto Fuentes (Swego czasu przyjaciel Castro). Jednak po kilku - kilkunastu stronach przyzwyczaiłem się do takiej formy. Zaznaczę jeszcze raz nie jest to prawdziwa autobiografia Castro tylko biografia napisana z pierwszej osoby. Taki sposób narracji ma swoje plusy jak i minusy. Z jednej strony jakoś łatwiej wyobrazić sobie sytuacje czy też postać Castro, który w taki właśnie sposób opisuje swoje życie. Z drugiej strony właściwie trudno ocenić, które z faktów, przemyśleń czy wypowiedzi faktycznie na sto procent przypisać można Fidelowi, a które są tylko wymysłem autora. Najciekawsze są fragmenty, w których opisywane są konkretne etapy życia dyktatora. Przez formę autobiografii można je sobie całkiem nieźle wyobrazić, choć też sprawiają wrażenie bardzo subiektywnych. Z kolei są też momenty nużące gdy autor odpływa w dziwnych wywodach El Comandante. Te fragmenty są dość nużące i w moje opinii mało wnoszą do ogólnej narracji. Książka jest pierwszą częścią. Od narodzin Fidela Castro do, mniej więcej, okresu tuż przed przejęciem władzy na Kubie. Ogólnie dobrze mi się czytało mimo dość sporej ilości stron. Miałem także ochotę poznać drugą część tej "autobiografii" napisanej przez Feuntesa. Przypuszczam, że gdyby ktoś chciał poznać życiorys Fidela Castro, lepiej byłoby przeczytać bardziej obiektywne opracowanie. Niemniej dla mnie była to całkiem przyjemna lektura.

Nazwa powinna raczej nawiązywać do historii Wenezueli pod rządami Chaveza, ponieważ o tym w głównej mierze jest, a nie o historii samego Chaveza. Niemniej jednak, jest interesująca i informatywna. Autor momentami nieskrywanie wyraża swoje prywatne opinie, co może nieco zrazić. Nie ma przypisów, tylko bibliografia, przez co w niektórych momentach nie wiadomo czy podane informacje są poparte dokumentami czy może raczej domysłami i konkluzjami autora.

Poszerza zrozumienie jak funkcjonuje przestepczość zarówno na wysokich stanowiskach polityków jak i na dnie społeczeństw.Ciekawe spojrzenie na czasy bezprawia jaki rodzą rewolucyjne zmiany np upadek związku radzieckiego i państw satelitarnych.Czyta się trochę niezbyt płynnie ale najważniejsze jest sedno problemu jak działa świat bez silnego prawa i zasad

Al Capone, Chicago, lata dwudzieste, gangsterzy, prohibicja, masakra w dniu św. Walentego… ale o co chodzi z tym jazzem? Owszem, raz czy drugi pojawiają się w książce wypowiedzi Mezza Mezzrowa, klarnecisty i saksofonisty jazzowego z Chicago, ale nie wydają się one aż tak istotne. Czy rzeczywiście w latach dwudziestych w Ameryce muzyka jazzowa była symbolem, wizytówką lokalu, w którym podawano alkohol (zakazany), i grano go początkowo tylko i wyłącznie w takich miejscach? Może… w każdym razie tak twierdzi Höjer. Henrik Höjer, szwedzki pisarz i historyk, jako jeden z bardzo wielu, stara się w swojej pracy przybliżyć realną postać Ala Capone (i całej gromady innych gangsterów) oraz czasów i warunków, w których żył i działał. Próbuje wyjaśnić, jak z gangstera, jednego z wielu i to wcale nie najważniejszego, w ciągu zaledwie kilku lat Capone „awansował” na wroga publicznego numer jeden całej Ameryki, i kto tej transformacji tak naprawdę dokonał, bo nawet jeśli brał w tym udział Al., to na pewno nie tylko on. Książka bardziej faktograficzna, jak na historyka przystało, niż sensacyjna. Autor przyznaje, że zdecydowaną większość pracy wykonał, siedząc z Bibliotece Królewskiej w Sztokholmie, a to, w pewnym sensie, daje się odczuć. Dla miłośnika tematu jest to pozycja warta uwagi, dla pozostałych, zapewne, przeciętna.

Historię Roberta Saviano znam od lat, czasami sprawdzam, co się z nim dzieje. Obejrzałam film "Gomorra" a książka dopiero teraz wpadła w moje ręce. Podziwiam odwagę autora i jednocześnie bardzo przeżywam to, co się dzieje na południu Włoch - jak miejsce urodzenia determinuje przyszłość tylu młodych, niewinnych ludzi, którzy nie mają innego wyboru, jak stać się członkiem jednego z klanów. Straszne, jak światem rządzą pieniądze i jak niewiele omożemy faktycznie z tym zrobić. Przepiękne tereny są niszczone przez wywóz śmieci, ludzie jedzą warzywa zatrute metalami ciężkimi... można tak wyliczać bez końca. Książka bardzo przygnębiająca, choć została napisana już prawie 20 lat temu.

"Wspomnienia z wojny rewolucyjnej" Che napisane są prostym językiem - lekka to lektura. Jest to zbiór esejów z wojny rewolucyjnej 1956-1959, poświęconych wybranym wydarzeniom, wątkom i osobom. Całość wzbogacona została zdjęciami z tego okresu. Wojna partyzancka rozpoczęła się wielką klapą - później, przez całe dwa lata, żołnierze Fidela zaliczali, oprócz wzlotów, wiele upadków. Nie wiem, jak im się to udało.

Ciekawa pozycja, która opisuje walkę która skrycie toczy się za regałami w sklepach - mam tu na myśli szpiegostwo korporacyjne. Często nie zdajemy sobie nawet sprawy jak zaciekła jest konkurencja pomiędzy poszczególnymi firmami i jak cenna jest każda informacja o konkurencie. Książka dla ludzi, którzy lubią wiedzieć więcej.

Biografia legendarnego gangstera, ktory zainspirowal Puzo do napisania 'Ojca Chrzestnego'. Charles'a Luciano, a wlasciwie Salvatore Lucanie poznajemy jako malego chlopca, ktory przybywa z Sycylii do Ameryki wraz z rodzicami w poszukiwaniu lepszego zycia. I znajduje je, choc zapewne nie tak jak sobie jego rodzice wyobrazali. Ksiazka opisuje jego droge od drobnego przestepcy, az po zdobycie wladzy w calym gangsterkim swiatku owczesnej Ameryki. Poznajemy nie tylko struktury i sposoby zarzadzania wloskiej Mafii, ale takze aspekty spoleczne i problemy tamtego swiata. Jest tez sporo ciekawostek o wprowadzeniu prohibicji, pierwszej i drugiej wojnie swiatowej oraz zalazkach rewolucji seksualnej. Bardzo ciekawa i swietnie napisana.

"Kluczowe Decyzje" George'a Busha Jr. to nie jest strikte książka autobiograficzna jak chociażby "Moje Życie" Billa Clintona - autor skupia się bardziej na jak to mówi sam tytuł - kluczowych decyzjach które musiał podjąć w trakcie swojej dość burzliwej prezydentury, dlatego jak to sam podkreśla, nie wszystkie wydarzenia się w jej znalazły (zabrakło np. informacji o Inicjatywie Merida czy bardziej szczegółowych informacji odnośnie polityki wewnętrznej) Duża część książki została poświęcona walce z terroryzmem; oczywiście pamiętny 11 września, inwazja na Afganistan, Irak; oczywiście Bush zawarł tam dużo samo usprawiedliwiania; lecz moim zdaniem dość dobrze broni swoje decyzje Książka została napisana tematycznie, a nie chronologicznie jak np. biografia Clintona - jak autor pisze o konkretnej rzeczy jak wojna w Iraku to pomijając wszelką chronologię piszę od początku do końca swojej kadencji o tym - sprawiło to, że nie zawiązałem głębszej "więzi" z Bushem (jakkolwiek to brzmi) Oczywiście, ta książka także przekazuje pewne mądrości - ja z jej wyciągnąłem w jaki sposób myśleć podejmując trudniejsze decyzje (można zastosować podobny schemat myślenia jak George) a także w jaki sposób religijność konkretnej osoby może determinować w dość znacznym stopniu jej decyzje Podsumowując, mimo, że nie jest to idealna książka, to jednak warto przeczytać; Bush jr. stał jednak w centrum akcji ważnych wydarzeń lat 00

Cięzko stwierdzić, czy autor tej książki był obiektywny. Z jednej strony pokazywał zachwyt nad talentem Casha, a z drugiej emocjonalnie wypowiadał się o jego walce z nałogiem. Może to kwestia tego, że obok Casha obojętnie przejść nie można, ale spodziewałam się po biografii większej bezstronności.

Na ponad 400 stronach mowa o oddziele zwiadowczym na głębokich tyłach, którego zadaniem było zdobywanie informacji i w głównej mierze uwalnianie jeńców z japońskiej niewoli. Jednostka powstała dość późno i ograniczała się tylko do Pacyfiku (Nowa Gwinea i Filipiny), jednak z racji intensywności operacji, książka jest "dynamiczna" i nie nudzi. Co mnie zaskoczyło to spora grupa Polaków będąca w niewoli.

Kulisy polityki oczami (wtedy jeszcze) polityka. Z książki można się dowiedzieć o tym, jacy są prywatnie znani politycy. Czyta się dobrze, książka zawiera dużo ciekawych historii. Niestety sporo jest też informacji całkowicie zbędnych. Bo na cóż czytelnikowi np. informacje o tym, jakie alkohole lubi konkretny polityk lub jakiej marki garnitury najbardziej lubi?

Z Czeczenią i ogólnie Kaukazem spotkałem się, tak na poważnie koło 2006 roku. Dziennikarze i programy sporo nawiązywali do szturmu Groznego, mafii i waleczności kaukaskich narodów. Jednak sporo tam było ogólników i cały obraz relacji był prorosyjski. Z pewnym zadowoleniem znalazłem tą książkę. Fakt, jest trochę podkoloryzowana. Jednak mamy tutaj wszystko. Schemat walki w górach, opis techniczny czołgu T-80, śmierć Dudajewa, czy znacznie chust na głowach mudżahedinów. I co najważniejsze rozwija wiele mitów, które obrosły ten konflikt.

„Wojna i kara” Michaiła Zygar to fascynująca książka, która w przystępny sposób przybliża genezę i przebieg konfliktów między Rosją a Ukrainą. Autor z niezwykłą lekkością łączy szczegółową analizę historyczną z narracją, która wciąga czytelnika od pierwszych stron. To pozycja, która pozwala zrozumieć zarówno polityczne kulisy działań Władimira Putina, jak i rolę Wołodymyra Zełenskiego w obliczu rosyjskiej agresji. Zygar nie tylko przedstawia fakty, ale także kontekst kulturowy i psychologiczny, który pomaga lepiej pojąć dynamikę konfliktu. Książka wyróżnia się klarownym językiem, dzięki czemu nawet złożone kwestie stają się łatwe do przyswojenia. Gdyby podręczniki do historii były pisane w podobny sposób, nauka tego przedmiotu byłaby czystą przyjemnością. „Wojna i kara” to obowiązkowa lektura dla każdego, kto chce zgłębić współczesne stosunki międzynarodowe i zrozumieć mechanizmy rządzące polityką Rosji.

7/10, bo tak: za skrupulatność i ilość przedstawionego materiału należy się 9/10, ale za brak obiektywizmu w odniesieniu do poszczególnych płyt i w szczególności do tych paru, które ja mocno cenię (a już najbardziej chodzi mi o „Atom Heart Mother”) – 5/10. Jednak mam z tej książki kolosalną liczbę notatek, wystarczy na długo. No i jakoś im bliżej końca, tym stawała się lepsza – może to kwestia coraz większej refleksyjności samych bohaterów? Może coraz większe sentyment do tego, co było, a co nie wróci i takie tam? Ale być może jest tak, że to mi jako czytelnikowi należy się co najwyżej 4/10, bo nie mogę pogodzić się z tym, że to po prostu biografia zespołu rockowego, a nie analiza twórczości wybitnych ludzi, którzy - przy wszystkich swoich ludzkich przywarach – stworzyli coś wyjątkowego w muzyce popularnej.

Nie słuchałem Stonsów, ale wiem kim był Mick Jagger. Niesamowita historia, jednak dla mnie momentami lekko chaotyczna i powielane są historie seksualnych przygód, tylko ze zmianą kobiet. Ogólnie polecam. Jak na osobę, która nie jest jego fanem, to 6/10 i tak chyba wysoko. Jednak oceniam książkę a nie życie Micka.