Fałszywy Da Vinci

Tym razem odbyłem całkiem ciekawą, intrygującą i sympatyczną, literacką podróż do dzielnicy Chińskiej w San Francisco, zrobiłem też cofniecie w czasie pół wieku wstecz do lat 60 ubiegłego wieku. Teoretycznie to jest powieść sensacyjna, bowiem mamy tutaj wątek dziwnej śmierci Reginalda Rockwooda i co z tego wynika. Po prostu ten koleś wsadził paluszki miedzy drzwi i naraził się mafii. Sprawą zainteresował się jego kumpel, towarzysz z którym Reginald miał zwyczaj degustować alkohole w knajpie o nazwie Camelot. Jest też Excalibur, a jakże, tak zwie się sympatyczny, acz nieco irytujący piesek. No ale jak psiak uzna kogoś za swojego, to jest całkiem miły. Psisko najbardziej uwielbia swoją panią, współwłaścicielkę spelunki Melbę. Melba to postać teoretycznie drugorzędna, ale biorąc pod uwagę, że o Melba subtelnie podsuwa Samuelowi pomysły co ma dalej robić, jak ma prowadzić swoje dziennikarskie śledztwo, to można bez trudu wyspekulować, że bez Melby, tego literackiego zamieszania by nie było. Nasz główny bohater lubi Melbę, ale nic z tych rzeczy, to tylko przyjaźń, Samuel podkochuje się w Blanche, córce Melby. Ale ten wątek nie jest jakoś za ciekawie rozwikłany, idzie im z tymi zalotami jakby chciało a nie mogło. Samuel i jego kumpel z FBI Charles prowadząc śledztwo po nitce do kłębka dochodzą do prawdy, a więc do tego co ma wspólnego ze śmiercią całkiem zwyczajnego, acz może nieco człowieka. Reginald ubierał się w najlepsze smokingi, a sypiał w pracy w jednym z pomieszczeń gospodarczych, a najadał się za darmo wkręcając się na imprezy. Przyznacie moi drodzy czytelnicy niezły kombinator. Zginąć pewnie musiał, bo zapewne przypadkiem usłyszał coś co nie było dla niego przeznaczone. W sumie historia śmierci Reginalda Rockwooda jest całkiem zwyczajna, i czytelnik ma nieodparte wrażenie, że w istocie jest drugorzędna, bo najistotniejsze w tym całym interesie jest właśnie literackie przedstawienie dzielnicy Chinatown w San Francisco jako takiej. Dzielnica chińska w zasadzie to tylko z nazwy, oczywiście jest tu pełno chińczyków, ale nie brakuje tu innych nacji, Amerykanów pochodzących z Europy, Afryki, liczącą się mniejszością są Meksykanie. A więc czytelnika zaciekawi przede wszystkim klimatu Chinatown, który przypomina klimat małomiasteczkowy. Okazuje się wszyscy się znają, i wpadają na drinki i piwko do Camelotu. Bo ta knajpka to w zasadzie centralne miejsce akcji, wpadają tam nawet abstynenci konsumować wodę sodową, a pewnie przede wszystkim spędzić miło czas na pogaduszkach z Melbą. Ciekawą postacią jest chińczyk pan Song, który, jakby to powiedział pewien literacki bohater Bohumila Hrabala, pamiętaj, żebyś nic nie widział, i nic nie słyszał, ale też pamiętaj, że masz wszystko widzieć i wszystko słyszeć. Tak więc pan Song wszystko wie co się dzieje w Chinatown, ale nie sposób wydobyć od niego informacji, zapewne udaje, jak przypuszcza Samuel, że tylko swoim ojczystym językiem się posługuje. Pan Song jest ciekawy, rozśmieszają do łez czytelnika, jego targi z policjantami i federalnymi o jego słoiki, w którym różni ludzie przetrzymują mniej lub bardziej wartościowe, a tak samo sekretne przedmioty. Najpierw jest awantura o kwit. Tak się składa, że Samuel i Charles dysponują połową kwita, Song odpowiada, jest kwit jest słoik, i nie ma rady, musza znaleźć cały kwit. Potem Song awanturuje się o słoiki, że to są jego słoiki i byle kto wynosić ich nie może. No ,ale ,ze policjanci prowadzący śledztwo upierają się na swoim nie ma rady, Song przyjmuje zapewnienie, że słoiki wrócą na swoje miejsce. I na tym się sprawa kończy. Song jest człowiekiem, który ma w dzielnicy niesamowity autorytet, biznesowy, ale co ważniejsze moralny, nie tylko wśród chińczyków. Oczywiście jest tutaj w książce cała masa bohaterów, dobrych złych, ale niewątpliwie są to postaci wykreowane z wyjątkowym kunsztem literackim. Co do finału dziennikarskiego śledztwa, które prowadzi Samuela, i co z tego wynikło, w tym tych przekrętów mafijnych nie ma sensu wczuwać się rozpisywać, bo zapewne dotrzesz do tej książki drogi czytelniku. Ze swojej strony zapewniam, że naprawdę warto tą książkę przeczytać. Polecam

Badacze twórczości Williama Shakespeare i dramatu elżbietańskiego uważają, że między 1590 a 1612 rokiem napisał on około 38 sztuk teatralnych. Są wśród nich komedie, jak „Sen nocy letniej”; tragedie – „Romeo i Julia”, czy „Makbet” oraz kroniki (historie jak cykle ‘Henryk VI’, czy ‘Henryk VII’). Ale są też takie dzieła które przekraczają granice między gatunkami literackimi, jak „Burza” czy „Zimowa opowieść”. Wśród badaczy twórczości Barda pojawiają się kontrowersyjne głosy czy jest on autorem wszystkich przypisywanych mu dzieł. I właśnie wokół tego rozgrywa się akcja współczesnej powieści sensacyjnej „Szyfr Szekspira”. Główna bohaterka – znawczyni twórczości Barda, wplątuje się w sensacyjne wydarzenia związane z zaginioną sztuką i odkrywa wiele ciekawych i sensacyjnych wydarzeń z życia Szekspira. Zdecydowanie polecam.

Zacznijmy od tego, że łatwo się pogubić w postaciach i ich losach. Mnogość bohaterów, ich znikanie i pojawianie się, zmiany tożsamości, miejsc i czasu akcji... Ale kiedy już to opanujemy, robi nam się bardzo ciekawy, szpiegowski kryminał trzymający w napięciu, ze zwrotami akcji, a wątek główny toczy się wokół Jana Pawła II i wewnętrznego schematu działania kościoła katolickiego. Również ciekawa narracja, bogate słownictwo, więcej niż zwykły kryminał.

Czytałem dwukrotnie i polecam. Fabuła trzyma w napięciu, rozkręca się powoli, ale zwroty akcji to wynagradzają. Łatwo można polubić głównego bohatera i wraz z nim przeżywać horror, jaki go spotkał. Jak to w wielu książkach, główny bohater stawia wszystko na jedną kartę i chce odzyskać swoje dzieci. Policja niemalże zamyka sprawę, ale on jest nieustępliwy. Brzmi sztampowo, ale tutaj jest inaczej. Są poszlaki, wskazówki, ale na pierwszy i drugi rzut oka kompletnie ze sobą nie połączone. Co tutaj dużo pisać... warto sięgnąć i przeczytać samemu.

Muszę przyznać, że Anthony Capella zainteresował mnie swoją książką. Pisarz urodzony w Ugandzie, studiował w Oksfordzie. Często tematem jego książek są kulinaria. Gotowanie podnosi on jednak do rangi sztuki, a opisy potraw czy doznań są wręcz poetyckie. Książka bardzo przyjemna. Atmosfera Wiecznego Miasta, kafejki, restauracje, kuchnia "od kuchni", w tle galerie sztuki i zabytki. Na tym tle historia młodej Amerykanki, w której zakochuje się dwóch Włochów: jeden temperamentny i przebojowy, drugi skryty i delikatny. Niebanalny sposób uwodzenia jedzeniem. Niby mówi się, że przez żołądek do serca, ale tutaj jedzenie to sama poezja. Naprawdę doceniam niewątpliwy kunszt autora w opisywaniu potraw, choć zdaję sobie sprawę, że nie każdemu ta książka przypadnie do gustu, bo sprawom kuchni poświęca w niej pisarz naprawdę sporo miejsca. Sporo ciekawostek na temat Rzymian. Nie zdawałam sobie sprawy, że ich tradycyjna kuchnia tak mocno była oparta na podrobach i innych częściach zwierząt, na które większość z nas pewnie nie chciałaby nawet spojrzeć. Są też fragmenty zabawne, trochę razi tylko mnogość włoskich słówek wplecionych w tekst. Książka ma swój urok, dobra dla wielbicieli Rzymu, Włoch i kulinariów.

Nie tylko w Polsce mamy mit Złotego Pociągu. Książka w "danobrownowskim" stylu, gdzie tajemnica goni tajemnicę a akcja posuwa się szybko do przodu (bardziej lub mniej logicznie... ale to nie przeszkadza w takich książkach. Fabuła zbudowana na prawdziwych wydarzeniach i osobach, które znamy z aren II WŚ. Dobra długość rozdziałów i ich układ pozwalają zwinnie przechodzić przez książkę. Na minus trochę słaba wieź z postaciami, choć postać rosyjskiego Wiktor(a) bardzo przykuwa uwagę. Bawiłem się bardzo dobrze! :)

Książka z niewiadomą i przewidywalną częścią wydarzeń. Bohaterowie, którzy są twardzi i skrywają tajemnice. Ciekawa historia z wątkiem folkloru i Aniołem, który pojawia się w najgorszych momentach, jednak nie pozostając w tym miejscu na długo. Policjanci i zbrodnie jakich wyobrażenie jest brutalne, a jednak wpasowane w opowieść. Taka książka do przeczytania w te długie jesienne wieczory z humorem i zagadką.

Legenda, mit czy prawda? W każdym pokoleniu żyje podobno 36 sprawiedliwych. Tajemnicza sekta działająca od wieków próbuje ich unicestwić. Są już blisko, bo obecnie udało im się zgładzić 33. Intrygująca legenda o lamed wownikach - jeśli ktoś lubi takie historie, to polecam.

Judith ma 34 lata, dom na przedmieściu, 2 dzieci i wiecznie zapracowanego męża. W takiej sytuacji trudno się spodziewać, że przydarzy się jej coś ekscytującego. A jednak! Sąsiad Judith zostaje zamordowany... Kto aż tak bardzo nie znosił doktora Flecksteina? Zawistny kolega po fachu? Wściekła pacjentka? Zazdrosny mąż? Judith postanawia rozwiązać zagadkę tego zabójstwa. Prywatne śledztwo staje się jej pasją, zwłaszcza od chwili, gdy policyjnym dochodzeniem zaczyna kierować seksowny porucznik... Bardzo zabawny kryminał, z zagadką do rozwiązania, ciekawymi zwrotami akcji i zaskakującymi bohaterami. Książkę czyta się szybko. Dużym plusem jest poczucie humoru autorki. Ogólnie mam pozytywne wrażenie po przeczytaniu ,,Kompromitacji". Zakończenie - świetne. Polecam księżkę wszystkim, którzy lubią styl Joanny Chmielewskiej, bo pani Isaacs jest jej amerykańskim odpowiednikiem. Na pewno się nie zawiedziecie. Książka na jeden wieczór, pozwala się zrelaksować i odprężyć oraz zapewnić dużą dawkę śmiechu ;)

Kryminał czy thriller to nie są gatunki literatury, po które często sięgam. Tę książkę przeczytałam tylko dlatego, że treść dotyczyła rodu Borgiów, a to już jest jak najbardziej "moja" tematyka. Dodam, że z wątkami z czasów Anglii Tudorów, autor trafił w mój gust. I choć jest to całkiem przyzwoita książka, to raczej nie skuszę się na drugi tom tego cyklu lub podobne książki z tego gatunku. Polecam czytelnikom lubiącym dreszczyk emocji z domieszką historii.

WCIĄŻ MNIE PRZEŚLADUJĄ - Jennifer Lee Carrell ,moje pierwsze spotkanie z tą amerykańską pisarką i bardzo wciągające w czasy teatru elżbietańskiego z Szekspirem i rękopisem Makbeta. Wracamy do współczesności, tajemniczego zamku, rytualne morderstwo, stary nóż z inskrypcją, którą trzeba rozszyfrować, tarota, magiczne lustro, porwanie i mroczną opowieść rodzinną, wywiedzioną od fatum, jakie zawisło nad pierwszą odtwórczynią roli Lady Makbet. Obrzędy magiczne mieszają się z tradycjami celtyckimi, wszystko to pomoże nam ogarnąć Kate, Ben, tajemnicza Joanna......polecam świetna przygoda

"Różany labirynt" Titanii Hardie zaintrygował mnie swoim tytułem i opisem wydawcy zamieszczonym na okładce. Miałam nadzieję odnaleźć w tej powieści magiczny klimat średniowiecza z jego zagadkami, tajemnicami i misterną siecią poplątanych ścieżek, które w końcu doprowadzą do satysfakcjonującego rozwiązania. Po części tak właśnie się stało, chociaż muszę przyznać, że dawno nie miałam takiego problemu z oceną przeczytanej książki. Wszystko zaczyna się od osobliwego średniowiecznego labiryntu znajdującego się w katedrze Chartres we Francji, a zbudowanego około 1200 roku. Można go oglądać do dziś i jest to jedyny taki unikat zachowany w oryginale. Podobne znajdowały się min. w Sens, Reims, Arras, Amines i Auxerre. Umieszczony na posadzce gotyckiego kościoła jest udostępniany w całej swojej okazałości w piątki poza Wielkim Piątkiem w okresie od Wielkiego Postu do Wszystkich Świętych. Wytyczona przez niego droga zaprasza do pielgrzymowania, ale także odgrywa bardzo dużą rolę w medytacjach. W naszej wyobraźni może przywoływać pielgrzymkę do Jerozolimy, a nawet do Raju. Na drodze życia, której symbolem jest kamienna ścieżka labiryntu, można poszukiwać także samego siebie. Labirynt w katedrze w Chartres po dziś dzień intryguje, porusza wyobraźnię i inspiruje do wielu interpretacji. Ma charakter symboliczny i wielowymiarowy podobnie jak powieść pani Hardie. Właśnie z tym osobliwym średniowiecznym zabytkiem związana jest przeszłość, teraźniejszość i przyszłość rodziny Staffordów, w których rękach znajduje się klucz do rozwiązania zagadki z odległej przeszłości na podstawie pewnych szesnastowiecznych dokumentów oraz średniowiecznego skarbu. Nie trudno się domyślić, że ta osobliwa i skomplikowana łamigłówka spędza sen z powiek również osobom postronnym, a nawet członkom pewnej organizacji fanatyków wiary - ludziom, którzy nie przebierają w środkach by osiągnąć swój cel. To dla tej sprawy ginie w niewyjaśnionych okolicznościach Will Stafford, a jego rodzina stara się podążać niebezpieczną drogą jego fascynacji by raz na zawsze odkryć prawdę o szesnastowiecznym skarbie. Temat podjęty przez autorkę może intrygować, a nawet fascynować czytelnika. Niestety sposób przekazu zupełnie mi nie odpowiadał. Chrześcijańska kabala, Corpus Hermetica i inne typowo filozoficzne tezy zostały przedstawione w zupełnie nieprzystępny sposób. Stanowią one dość obszerne fragmenty i wydają się być niemalże cytowane z tekstów naukowych. Takie mądre, suche wynurzenia ubrane w monologi konkretnych postaci ciężko jest czytać. Zamiast ciekawić budzą znużenie i znudzenie. Do tego książka wydrkowana jest małą, drobną czcionką, która nie pomaga w przyswajaniu filozoficznych tez. Sposób prowadzenia wydarzeń także nie do końca mi odpowiadał i brnęłam przez nie wytrwale przez pierwszych dwieście stron. Na szczęście w drugiej części książki jest już dużo lepiej, wydarzenia nabierają tempa, pojawia się coraz więcej zaskakujących interpretacji i robi się dużo ciekawiej. Podobali mi się natomiast bohaterowie, którzy zyskali sobie moją sympatię. Wśród nich znalazła się przede wszystkim Lucy - kobieta po przeszczepie serca, która z zapamiętaniem i konsekwencją pragnie wyjaśnić średniowieczne tajemnice wykorzystując do tego zdobyte informacje i... własną intuicję, czy może raczej pamięć komórkową. "Różany labirynt" to ciekawa opowieść, symboliczna, pogmatwana, ale frapująca i rozbudzająca zainteresowanie. Trochę mało było średniowiecznej atmosfery tajemniczości i magii, ale za to całe mnóstwo zagadek, intryg i zupełnie niespójnych wydawałoby się elementów wymagających dopasowania. Zakończenie nie wzbudziło we mnie żadnej euforii, ale mimo to cieszę się, że przebrnęłam przez tę w sumie niełatwą opowieść wymagającą maksymalnego skupienia i przeczytałam ją do końca. Jeśli możecie poświęcić lekturze więcej czasu i lubicie nieoczywiste historie pełne zagadek i filozoficznych tez, przez które usilnie próbuje przeniknąć atmosfera średniowiecza to polecam "Różany labirynt". Jest to lektura dla zdecydowanie bardziej wymagających czytelników.

Książka jest ciekawa, ale nie czytałam jej z zapartym tchem. Czegoś mi zabrakło. Pomysł na fabułę mi się spodobał, wzruszyłam się, ale przez większość książki byłam raczej obojętna. Chciałam ją dokończyć, ale nie śledziłam z zapartym tchem losów bohaterów. Początek i środek były wielce obiecujące, ale im dalej tym coraz bardziej mnie... nudziło. Czekałam po prostu aż się to wszystko skończy, za dużo niesamowitych przygód wplecionych w fabułę, które sprawiały wrażenie niewiarygodnych. Cóż, nie wszyscy mają talent do opowiadania bajek. Za dużo kombinowania, za dużo przedłużania fabuły. I nie wiem co sądzić o tych nadprzyrodzonych motywach, tego się nie spodziewałam.. albo może inaczej, spodziewałam się, że jak już coś takiego tu będzie to zostanie to przedstawiony w trochę inny sposób. Pod tym względem bardziej wiarygodne są młodzieżowe paranormal romanse. Cóż ten wątek nie przeszkadza, ale spokojnie fabuła mogłaby się spokojnie obejść bez tego. Plus za ciekawie dodane opisy Watykanu i innych miejsc oraz drobne wątki historyczne. Zastanawiam się jednak ile w tę powieść włożono serca a ile chęci na zarobek. Nie jest to zła książka, nie zaliczam jej do złych czy nieudanych. To książka z tych, które zapewniają dobrą rozrywkę. Raczej było to coś czego się mniej więcej spodziewałam, właśnie takiej fabuły, ale jednocześnie mnie delikatnie rozczarowała, bo jednak sądziłam, że będzie to coś więcej. Jest to mimo wszystko piękna historia, która mnie wzruszyła. I sama właśnie opowieść mi się podobała, ale wykonanie już odrobinę mniej.

Książka jest w porządku i dobrze się ją czytało. Opisana historia jest ciekawa, można się sporo dowiedzieć. Ciekawostki zawarte w książce faktycznie trochę przypominają styl Dana Browna, czytelnik momentami gubi się w tych kopalniach mądrości. Czuć, że autorzy się napracowali i bardzo doceniam ich wysiłek. Nie podobały mi się (jak zwykle) filozoficzne gadki i rozkminy głównego bohatera. To było strasznie nudne.

Wspaniała katedra św Michała wyrasta ze skalistej wysepki na Mont-Saint-Michel u wybrzeży Francji. W X wieku mieściło się tam opactwo benedyktynów . Nie było to tak święte miejsce, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka, ponieważ i mnisi byli w posiadaniu mrocznych sekretów, które uśpione spały kamiennym snem przez ponad tysiąc lat. Zdążyła przez ten czas uformować się przejmująca legenda o sile wiary, nadziei i miłości. Mnich Roman właśnie tam poznał i jednocześnie zakochał się w celtyckiej znachorce Mojrze. Z racji tego, że dziewczyna była chrześcijanką lecz nie wyparła się korzeni swych przodków, Roman zapragnął ją nawrócić głosząc słowo Boże. Nie dopuszczał do siebie uczucia jakie zaczęło się w nim rodzić, nigdy wcześniej nie mając doświadczeń z kobietami nie wiedział czym jest bliskość. Wiedział o tym, że gdyby nie ona, jego by tutaj nie było. Uzdrawiaczka uratowała mnichowi życie opiekując się nim i lecząc ziołami. Był w kiepskim stanie, lecz jej oddanie i miłość jaką obdarzyła chorego przyczyniły się do jego uzdrowienia. Niestety, potajemne spotkania Romana i Mojry mające na celu zgłębianie tajników religijnych bardzo szybko zostały wykryte, a ozdrowienie Romana uznane zostało za akt heretyczny. Nieszczęsna Mojra spłonęła na stosie, lecz przed śmiercią podzieliła się z mnichem tajemnicą świętej góry. W 1063 roku w niewyjaśnionych okolicznościach zginęło tu kilku mnichów. Mający wpływy mnich Roman, którego głównym celem było wzniesienie bazyliki na skale , nieoczekiwanie dokonuje zmian w planach architektonicznych. Co takiego wyjawiła mnichowi kobieta? czy ta informacja rzeczywiście okaże się warta świeczki? Tysiąc lat później w XX wieku, młodą archeolog, Johannę, znawczynię sztuki romańskiej, nawiedzają przerażające wizje mające związek z historią opactwa. Towarzyszy im bezgłowy mnich, który za każdym razem jako przewodnik przeprowadza kobietę przez mrożące krew w żyłach wydarzenia, wypowiadając słowa " trzeba przekopać ziemię, by osiągnąć niebo". Związana z wizjami od dziecka i popadłszy w obsesję na punkcie bezgłowego mnicha i legendy o opactwie, mająca możliwości Johanna, postanawia dociec prawdy i uwolnić siebie oraz znękaną duszę od wiecznych cierpień. Podczas wykopalisk archeologicznych prowadzonych na wyspie ma miejsce seria podejrzanych zdarzeń, wyraźnie zakorzenionych w przeszłości katedry. W opactwie znowu zaczynają umierać ludzie. Johanna, im głębiej drąży w podwalinach skalnych tym bardziej ślepa jest na to co dzieje się dookoła. Nie zdaje sobie bowiem sprawy, że ściąga na siebie i swoich bliskich śmiertelne niebezpieczeństwo. Wspaniała była to uczta. Powieść przeczytałam jednym tchem. Nie sądziłam, że tak niesamowicie mnie zaciekawi. Niebanalność zdarzeń, wszechobecny namacalny wręcz mistycyzm przeważył szalę zauroczenia. Zakazana miłość, potęga wiary, tajemnice mające początek w czasach wikingów, szalenie mnie uwiodły. Dzięki świetnemu warsztatowi pisarskiemu autorów mogłam przeżywać te wszystkie wydarzenia razem z bohaterami. Historia do której z pewnością powrócę jeszcze nie jeden raz, gwarantuję i gorąco polecam.

Bardzo dobry kryminał z śledztwem paranormalnym. Ciekawi pierwszo i drugoplanowi bohaterowie. Bezwzględny morderca. Przemyślana fabuła. Wątek romantyczny. Kilka zaskakujących momentów. Brutalne morderstwa i śledczy obdarzeni paranormalnymi zdolnościami. Wyścig o życie ofiar ze zdeterminowanym, pokręconym mordercą. Może się podobać. Szkoda, że autorka z wykreowanych bohaterów nie wyciągnęła więcej, bo wtedy ta książka z tym pomysłem fabularnym i światem byłaby jeszcze bardziej emocjonująca i ciekawsza. Czyta się szybko i z dreszczykiem, więc warto.

Scott Mariani to kolejny autor, „lubujący” się w pisaniu powieści sensacyjnych z domieszką historii i tajemnicy. Jeśli ktoś chce spędzić udany czas z niewymagającą lekturą, ale napakowaną akcją i adrenaliną, czytającą się szybciutko, to polecam właśnie książki Marianiego. Użyję takiego stwierdzenia, że gdyby książki się wirtualnie oglądało zamiast czytać, to proszę sobie wyobrazić co lepsze filmy akcji np. z Jasonem Stathamem – ambicji, treści i wartości praktycznie zero, ale radochy kupa (bez złośliwych konotacji tego słowa…). To obrazuje twórczość Marianiego w pełni.