Eurodżihad

Ziemkiewicz o wielu twarzach. Twarz 1: ironicznie, czasem humorystycznie, opowiada o nowej wolnej Polsce, nowej władzy i o tym jak bardzo to wszystko jest bez sensu i funta kłaków nie warte. A to wszystko z motywami fantastycznymi, niekoniecznie poważnymi, takimi jak dżinn z butelki i mikstura Jakuba Wędrowycza. Twarz 2: dużo poważniejsza, bardziej ponura, refleksyjna, bez skrupułów ekstrapoluje to co działo się w latach 90. atakując nas ponurymi wizjami Europy przeżartej wojną, korupcją i brutalnymi układami politycznymi. Twarz 3 najmniej dla mnie zrozumiała, rozmyśla po prostu o życiu, śmierci, czasami w kontekście wojny, a czasami w kontekście rozwoju technologii, niczym w "Czarnym Lustrze". Każda z tych twarzy ma swój urok, choć najbardziej niepokojące okazują się te 2 pierwsze - niepokojąco profetyczne. Opowiaania powstały na przełomie wieków i nie tracą na aktualności, co potwierdza jak trafnie autor analizuje otaczającą go rzeczywistość.

Zabierając się za tą książkę spodziewałem się oczywiście kolejne publicystycznej wypowiedzi. Po 30 stronach zdałem sobie jednak sprawę że tym razem natrafiłem na coś innego, po kolejnych 30 rozważałem przerwanie czytania z powodu delikatnych sprośności ze strony P. Ziemkiewicza (wyobraziłem sobie niektóre wypowiedzi na żywo z obrazem i złapała mnie lekka konfuzja, wiecie-rozumiecie). Aczkolwiek im dalej w las tym ta książka w pewien sposób poruszyła strunę do tej pory nieporuszaną. 40 paroletni mężczyzna napotykający problemy nazwijmy to wieku średniego (choroba czy śmierć bliskich), musi przyjąć to na klatę czy z drugiej strony opis relacji z ojcem który powinien i chyba stanowił swego rodzaju wzór. Strasznie dziwne to było ponieważ niejako zobaczyłem prawdopodobny swój obraz w przyszłości. Mniej czy bardziej zgodny ale jednak przyszły.

„Dolina Nicości” to książka wymagająca i drażniąca — dlatego wielu ją odrzuca. Jednak właśnie dzięki temu pozostaje ważna. To nie jest opowieść o przeszłości, lecz ostrzeżenie, że państwo bez moralnego fundamentu prędzej czy później płaci wysoką cenę. Literatura rzadko bywa tak niekomfortowo uczciwa.

Książkę czyta się szybko i przyjemnie. Pod względem fabuły troszkę niedopracowana, co nie zmienia faktu, że sam wątek główny był dosyć ciekawy. Finał i większość wątków zbyt banalnie rozwiązana, książka na pewno pozostawia niedosyt i sprawia, że o niej z czasem zapomnimy. Można się przy niej zrelaksować i na chwilę zapomnieć o codziennych obowiązkach. Nie chciałbym tutaj spojlerować, dlatego nie przytoczę tutaj żadnych cytatów ani wątków, które mogłoby zniechęcić lub zachęcić osobę zainteresowaną do przeczytania bądź nieprzeczytania tej pozycji. Myślę, że jak każdą inną książkę trzeba przeczytać w odpowiednim dla siebie momencie.

Ciekawa książka. Przeczytałam ją jednym tchem, a leżała u mnie na półce dosyć długo. Podobało mi się zakończenie. Główny bohater też fajny, choć czasem odnosiłam wrażenie, że jest trochę za bardzo podkoloryzowany. To taki typ superbohatera, który nie boi się gangusów i na własne życzenie pakuje się w kłopoty, aby na końcu wygrać ze złem. Brakowało mi w nim takich ludzkich odruchów, jak np. wyrzuty sumienia. Ale ogólnie oceniam na plus. Podobała mi się.

Trylogia optymistyczna. Marcin Wolski. Nazwisko znam. Satyryczne widowisko Polskie Zoo znam. Dzisiejszą karierię znam. Ale że ksiażka? Może będzie satyrycznie. Ja to lubie. Nie zwiodlam sie. Jest satyra. Jest humor. Jest kryminalał. Jest historia. Jest powstanie warszawskie. Jest Partia robotnicza. Są skoki czasowe. Są lata 80te. Są polskie reaIia. Jest przyszłość. Bardzo ciekawa pozycja. Polecam. Uwaga. Ironia jest zaraźliwa.

Zdecydowanie najgorsza książka z trylogii. Ta część jest przeznaczona dla tych, którzy przeczytali dwie poprzednie, wczuli się w klimat i chcą poznać zakończenie. Jest tu dużo łacińskich wstawek, wiele archaizmów itd. Dla tych, którzy wczuli się w klimat to plus, ale dla kogoś przypadkowego książka mogłaby być się nudna i nieczytelna. Mimo wszystko uważam, że to świetna historia i daję 9/10.

Mam pewien kłopot z oceną tej trylogii. Z jednej strony bardzo podobała mi się scenografia, podbudowa historyczna, oraz wykreowanie klimatu epoki, gdzie mogłem zanurzyć się w średniowieczną Polskę. Wszystko to jak sądzę, precyzyjnie wypracowane i cyzelowane. Bardzo fajny jest język, stylizowany, jednocześnie nie stwarzający żadnych problemów z przyswajaniem. Podobało mi się też poczucie humoru, krótkie dowcipne, dobrze wplecione w dialogi, ozdobniki. Z drugiej strony, niestety, wszystkie składniki są niby świetne, ale całość dla mnie nie zagrała. Fabularnie bardzo się z tą powieścią męczyłem. Wciągała mnie jakaś scena, ale gdy się kończyła wątek rozłaził mi się w szwach, błądziłem gdzieś myślami, by po chwili ze zdziwieniem odkryć, że zgubiłem bieg akcji, a właściwie to czuję się znudzony i mam tej książki dosyć. Parłem do przodu głównie dla walorów historycznych, oraz z ciekawości finału misji Siedmiu, jaką uraczy mnie autor, mimo wiadomego wyniku bitwy pod Legnicą. Finału, który lekko mnie rozczarował. Reasumując, doceniam inteligencję i nakład włożonej pracy. Ale efekt końcowy mnie nie porywa. Chyba zabrało tej iskry, której żadna praca zastąpić nie jest w stanie. Jeśli ktoś lubi dawne dzieje w klimatach historycznych, a nie przygodowych, na pewno warto.

Książka mi się podobała.Zachowuje tempo nie za szybkie,nie za wolne w sam raz do zagłębienia się w tego typu sensacyjną literaturę. Postacie bohaterów odtworzone dość starannie ,akcja logiczna i linearna,beż żadnych kontrapunktów w przeszłości.Nie jest to literatura wysokich lotów,można,że powiedzieć wagonowa.

To pierwsza książka autora, którą przeczytałam, więc nie mam żadnego porównania z innymi. Mnie spodobała się ogromnie. Czytałam ją dość długo, małymi fragmentami, smakując styl pisarza. Sama historia czterech aniołów chwilami trochę mi się rozmywała, ale opisy, przemyślenia, konkluzje filozoficzno-teologiczne świadczące o znakomitym zmyśle obserwacyjnym autora były świetne. To książka do której chętnie wrócę.

W matematyce ciekawym zagadnieniem jest teoria krawędzi. Jest to dział zajmujący się zachowaniem zbiorów w sytuacji zmiany ustabilizowanych dotąd czynników zewnętrznych. Często teoria ta brana jest pod uwagę przez ekonomistów w zakresie przewidywania zdarzeń rynkowych w obliczu krytycznej zmiany. Np zmiany władzy, a nawet ustroju. I nie chodzi tylko zjawiska o charakterze kompleksowym, ale także sposoby wykorzystywania przemian dla korzyści jednostek lub wybranych wąskich grup. I o tym właśnie jest ta książka. Choć jest to beletrystyka, to w pełni obrazująca zjawiska jakie miały miejsce w czasach przemian ustrojowych w Polsce. Autor podjął temat dużych przekrętów (afera FOZ, afera żelazo itd), ale jak wiele zdarzeń miało miejsce na mniejszą, widzianą tylko lokalnie, skalę...

Mamy tu chyba kwintesencję wszystkich zalet i wad sytuacji pod tytułem „kabareciarz pisze powieść”. Jeśli chodzi o język czy humor, to mamy tu bardzo dobry poziom – oczywiście jeśli się lubi styl autora z czasów przedstandupowych, ze scenicznych czy radiowych monologów. Czyli cięte porównania, potoczne słownictwo, odniesienia popkulturowe czy społeczne. Te ostatnie z oczywistych względów trochę się zestarzały (a niektóre trochę bardziej), ale możemy je potraktować jako obraz epoki, w której „Handlarze czasem” powstawali. Do tego mocno zarysowane postacie – a przynajmniej do pewnego momentu, bo starsze wersje bliźniaków spłaszczają się przykro – i sam pomysł na całość, tak porąbany, że tylko człowiek związany z kabaretem mógłby go wymyślić: przykuty do wózka wujek-wynalazca buduje maszynę, która umożliwia handel godzinami. Czyż to nie brzmi szalenie? Zalety już były, a gdzie wady? W sumie jedna, ale za to dość poważna – przyzwyczajony do krótkich form autor nie do końca sobie radzi z poprowadzeniem spójnej fabuły przez całą, ponad 300-stronicową powieść. Rozdziały o pobocznych bohaterach w teorii mają sens, przedstawiając różne losy „klientów” czasowego biznesu, ale w praktyce trochę rozmywają główny wątek. A skoro o nim mowa... Początkowo masz wrażenie, że ta historia prowadzi cię do jakiejś konkluzji, ale im dalej w las, tym bardziej zaczynasz się czuć, jakby nawet sam autor nie bardzo wiedział, do jakiego finału ta opowieść podąża. Jeżeli w ogóle taki był cel, a nie po prostu sama na poły socjologiczna zabawa koncepcją świata, w którym można nagiąć dotychczasowe prawa fizyki i chronologii. Ale ogólnie przyjemna lektura, nie żałuję. [Skrócona wersja recenzji facebookowej, pełny post tutaj: https://www.facebook.com/ostatniazzielonych/posts/pfbid02XEeuxvTY6jH8LCqTdEGnaaBb1haREDhThjZSxxT3B2a6hyMFqKX6Ph6jjTd7zdegl]

Dystopia, z jednej strony sprawia wrażenie realistyczne, z drugiej prezentowane jest społeczeństwo w zasadzie groteskowe. Powszechne zdebilnienie uzyskane dzięki mediom/socjalmediom spowodowało odejście ludzi od nauki. To miejsce zajmuje wiara, związany z nią wszechpanujacy zabobon i wynaturzona politpoprawność. Globalne ocieplenie doprowadziło do zalania ogromnych terenów, jest to oczywiście kara boża. Kto próbuje twierdzić inaczej jest brutalnie pacyfikowany przez władającą tym światem Świątynię. Podobnie jest ze szczepieniami, ewolucją, itp., ateiści giną na stosach i podczas publicznych kaźni. Powszechna jest całkowita otwartość - ekshibicjonistycznie pornograficzna - w każdym aspekcie. Każdy ma prawo wiedzieć o bliźnim wszystko i wszystko oglądać. Prywatność, niechęć dzielenia się swoim życiem on-lin 24/7 jest jednym z najcięższych grzechów. No i trafia się bohater, któremu to nie do końca pasuje. Powieść w oczywisty sposób korzysta ze dorobku poprzedniczek w rodzaju "Roku 1984" i podobnych, jednak kładzie akcenty na bardziej współczesne bolączki trapiące społeczeństwa. Jest niegłupio napisana (jeśli przyjmiemy za dobrą monetę estetykę groteski, absurdu), z niewybitną ale przyzwoitą fabułą (siłą rzeczy o charakterze służebnym) i niezłymi postaciami. "Ślepa wiara" nie odkrywa Ameryki ale nie jest też całkowitym epigonem. Używa już odkrytego narzędzia do skomentowania współczesnego społeczeństwa i wysłania sygnału ostrzegawczego - "Słuchajcie, panie Człowiek, trochę zbaczacie ze ścieżki, to może się skończyć słabo." Losy głównego bohatera bardzo silnie przypominają historię gościa zwanego Jeszua z Nazaretu. Tylko trochę na odwrót. 8/10 (może odrobinę na zachętę)

Wildstein, przez to kim jest, uchodzi głównie za prawicowego publicystę i trochę za bufona. Mało kto pamięta jednak, że to polonista i pisarz. I trzeba sobie powiedzieć szczerze - pisarz bardzo dobry, a w tej pozycji nawet wybitny. Polska prawica cierpi na brak dobrych piór - a jak już są, to muszą być z kimś na tej prawej stronie skłócone. A publika zajmuje się czymś innym niż powieściami, nawet jeśli stale sięga po książki to raczej po takie, które wskażą wroga i utwierdzą w przekonaniu że my mamy rację. A Czas Niedokonany Wildsteina jest znakomitą powieścią, po prostu znakomitą. Losy kilku pokoleń rodziny Broków, choć żydowskiej, są obrazem Polski XX i XXI wieku. Wciągająca, mocna, przeszywająca duszę lektura. Must have - bez względu na stosunek do politycznych poglądów autora.

Historia bardzo klimatyczna. Rosja, Sankt Petersburg, początek XX wieku. Rewolucjoniści, agenci, szpiedzy, przeróżne służby policyjno-państwowe. Oczywiście jak Rosja to też mamy mroźną śnieżną zimę, biały krajobraz, trupy w śniegu lub ciała w przeręblach zamarzniętej rzeki. Postacie ciekawe, dobrze zarysowane, zapadają w pamięć (choć nadmiar pań w czarnych woalkach gmatwa akcję, ale chyba taki był zamiar). Nie brak też komizmu postaci w różny sposób uzyskiwanego. Sama zagadka kryminalna niezbyt wyszukana, ale czyta się dobrze, gdyż akcja jest wartka, liczne zwroty wydarzeń, zawieszenia. Polecam

Perth i jego aglomeracja to najbardziej odizolowane miasto świata, a słońce świeci tam przez wiecej dni w roku, niż gdziekolwiek indziej. Jacek Kaczmarski mieszkał w tamtych stronach ze swoją rodziną we wczesnych latach 90-tych. To właśnie w miejscowości Two Rocks, gdzie usytuowany był dom Kaczmarskiego, najprawdopodobniej znajdowała się tytułowa plaża dla psów, choć wzdłuż całego wybrzeża Australii Zachodniej jest ich wiele. W książce "Plaża dla psów" splatają się losy kilkunastu mieszkańców Perth o szeroko pojętym pochodzeniu europejskim oraz powiazanym z reżimami komunistycznymi. Autor wplata wątki o tym jak dotarli do Perth, przed czym uciekali, czego szukali, co ostatecznie znaleźli i jak dalej dźwigali swój bagaż doświadczeń. Powieść Kaczmarskiego można traktować jako pewnego rodzaju pamiątkę po czasach i ludziach lat 90-tych w Australii. Od tego czasu kraj ten zmienił swoją politykę imigracyjną. "Plażę dla psów" czytałam na raty i to w bardzo rozległym przedziale czasowym. Okazała się nieco odmienna od znanej mi większości twórczości Jacka Kaczmarskiego, ale mimo wszystko to cząstka jego życia, która dopełnia całości.

Umiera papież, obserwujemy od wewnątrz trwające miesiącami konklawe. Z jednaj strony kardynałowie pełni są dewocji, wydaje się, że nie na pokaz, że niby wierzą w to wszystko, ale z drugiej to interesowni politykierzy, pełni zawiści, pychy, egoizmu, uprzedzeń rasowych i innych, podzieleni na zwalczające się koterie. Do tego autor dorzuca surrealizm we włoskim stylu, taki trochę delikatniejszy Buzzati. Absurdalne oddziaływania nadprzyrodzonej/magicznej natury są na porządku dziennym. Często mają wymiar groteski, farsy, momentami niemal slapstickowej. Są pełnoprawną częścią rzeczywistości, w istotny sposób wpływają na bohaterów. I teraz nie wiadomo, czy autor używa ich do obśmiania (razem tym całym naturalnym bajzlem) w bardzo subtelny sposób całej tej chrześcijańskiej idei, ze szczególnym naciskiem na watykańskie gniazdo szerszeni, czy całkiem na poważnie prezentuje walkę dobrego ze złym, dziejącą się na skrzyżowanych płaszczyznach - realnej i nadprzyrodzonej. Dużo tu aspektów psychologicznych zupełnie na poważnie. Warsztatowo całkiem w porządku. Dziwna pozycja, bo do końca nie dotarło do mnie co autor miał na myśli. Z pewnością nie powiem, że poznanie tej lektury jest koniecznością, jednak jest na tyle oryginalna, że nie będę zniechęcał. Być może coś mi umknęło i inny czytelnik będzie w stanie odkryć w niej coś więcej. 7/10

Jestem w księgarni mam 10 zł,mało sam wiem.Ale jest półka książki,po bardzo niskiej cenie. Od 6 do 22 zł.Jedną z nich jest Plan Sary,moje ulubione kryminały retro.Już nie tylko Lewandowski,Krajewski,Wroński.Nazwisko Jaszczuk nie znałem,kupiłem w ciemno. I oczarowałem się,Plan Sary to świetny retro kryminał.Taki jaki zawsze chciałem przeczytać. Autor zabiera nas do Lwowa,rok 1938.Miasto pełne kontrastów:bogaci,kontra biedni,Żydzi,Polacy,Ukraińcy. Od wytwornych dam,po cichodajki uliczne. Co ciekawe,bohaterami tropiącymi występek są dziennikarze Kuriera. Autor widać kocha Lwów,bo opisuje także jego takie prywatne oblicze,jak spacery ludzi.Jak kuchnię lwowską,czy gwarę. A ja cieszę się,że te 10 zł mądrze wydałem.

Mimo że "Wilki i orły" to fikcja literacka, autor bardzo wiarygodnie oddaje realia konfliktu zbrojnego. Fabuła wyraźnie nawiązuje do prawdziwych wydarzeń – drugiej wojny czeczeńskiej. Szczególnie doceniam ogrom pracy włożonej w research, co uważam za jeden z największych atutów książki. Jak przeczytałam w opisie, autor prowadził rozmowy zarówno z uchodźcami wojennymi, jak i Czeczenami oraz rosyjskimi żołnierzami walczącymi na terenie Kaukazu Północnego. Co więcej, podkreślono, że skala "zebranego" okrucieństwa była tak duża, iż autor musiał ją złagodzić na potrzeby książki. Aż trudno sobie wyobrazić, jak wyglądała w rzeczywistości, skoro fabuła i tak pozostaje bardzo drastyczna i brutalna. Zgodnie z zapowiedzią dostajemy tu zarówno wojnę wywiadów, wielką politykę, jak i krwawe starcia. Jak trafnie ujęto w powieści: „Nieludzka wojna rodzi nieludzkie czyny.” Duża liczba bohaterów, przy jednoczesnym braku wiodącej postaci, pozwala spojrzeć na konflikt z wielu perspektyw. Postacie reprezentują obie strony, dzięki czemu otrzymujemy szeroki i niejednoznaczny obraz wojny. Autor wyraźnie pokazuje, że każda ze stron ma swoje racje i winy – na wojnie rzadko istnieje prosty podział na dobro i zło. Początkowo mnogość bohaterów może wprowadzać pewną dezorientację, jednak z czasem coraz łatwiej odnaleźć się w fabule. Język powieści jest przystępny, a akcja dynamiczna, dzięki czemu książkę czyta się szybko i z zaangażowaniem. Dialogi w większości brzmią naturalnie i wiarygodnie, choć momentami zdarzają się wypowiedzi zbyt patetyczne i górnolotne, co wpłynęło na moją końcową ocenę. Najmniej przekonał mnie natomiast wątek miłosny – wydał się sztuczny i niepotrzebny, przez co odstaje od reszty historii.

Bez wątpienia (według mnie oczywiście) pisząc tę książkę Waldemar Łysiak był w świetnej formie! To jedna z najlepszych (znowu wg mnie:)) w jego dorobku. A może to temat, tak bardzo interesujący, powoduje, że taka mi się wydaje? Ta książka to istna kopalnia wiedzy o historii najnowszej Rosji (czasów Putina) oraz naszej (III RP) pełna wstrząsających (dla tych, dla których są nowością) faktów. I nie ma co zastanawiać się czy te, wydawałoby się zupełnie nieprawdopodobne sprawy, rzeczywiście się wydarzyły. Każdy kto śledzi wydarzenia na bieżąco - wie, że tak. Od razu przypomina mi się wielka awantura gdy zaczęły być ujawniane nazwiska byłych "TW" (wątek poruszony w książce) i, co gorsza, haniebna reakcja na to naszych "ludzi kultury" i celebrytów. To wtedy wyrobiłam sobie zdanie na temat tego środowiska i zraziłam do niego na zawsze. I myślę (a w każdym razie mam nadzieję), że nie tylko ja...A to tylko jeden przykład z książki...Łysiak pokazuje (przypominam - to rok 2008) historię powstania III RP i znane nam osoby ze świata mediów i polityki takie, jakie są naprawdę - a nie jak wykreowały ich wizerunek media. Dziś, dzięki wyciekom przeróżnych nagrań oraz taśm - mamy tego namacalne potwierdzenie i wiedzę dużo bogatszą! Polecam film "Kern" (można znaleźć na YOUTUBE). Dopiero po jego obejrzeniu dowiedziałam się jak niszczono niewygodnych ludzi w III RP. Większość osób zna historię córki b. marszałka sejmu tylko z idiotycznego i zakłamanego filmu "Uprowadzenie Agaty" - warto dowiedzieć się czegoś więcej... Kto chce poznać obecną Rosję chociaż trochę, a nie tylko oglądać Władimira Władimirowicza maszerującego po czerwonym dywanie w TV - zdecydowanie powinien po "Lidera" sięgnąć. Łysiak, ten znawca historii, polityki i mechanizmów działania służb specjalnych - to wspaniałe źródło wiedzy o tym kraju i procesach jakie tam zachodzą. A całe to bogactwo faktów w otoczeniu (jak to u Łysiaka) dobranych odpowiednio wierszy i wierszyków, aforyzmów (autorstwa nie tylko rożnych znanych postaci ale i autora), anegdotek oraz ciekawostek z życia postaci historycznych (i nie tylko) spoza głównego politycznego nurtu (a więc mało znanych przeciętnemu czytelnikowi) z różnych okresów historycznych. Prawdziwe oblicze "partyzantki" kierowanej przez braci Bielskich, interesująca historia kobiety szpiega, która była pierwowzorem postaci Milady z powieści "Trzej muszkieterowie" Dumasa, dzieje Emilii du Châtelet - wieloletniej przyjaciółki Woltera oraz historia nazwy misia "Teddy-bear" - to tylko niektóre z nich. Nie mogę się też oprzeć pewności, że autor pod nazwiskami wymyślonymi opisuje również osoby rzeczywiście istniejące - jak pewien powiązany z Polską profesor z Uniwersytetu w Ottawie, w książce występujący pod, jakże wiele mówiącym nazwiskiem, "Kundelka" - niedouk (a może po prostu karierowicz?) , którego szeroko znane na świecie prace historyczne cieszą się wielkim uznaniem, czy postać jednej z bohaterek - Klary Mirosz , której koneksje i sprzyjające układy pozwalają publikować prace kompletnie oderwane od rzeczywistości historycznej - za to zgodne z jej przekonaniami!. Przecież niemało obecnie jest takich "naukowców" - i to światowej sławy! Cisną mi się nazwiska, ale zmilczę... No i oczywiście , jak to u Łysiaka - morze politycznej niepoprawności - co po prostu uwielbiam! Gdyby nie fakt, że od kilkudziesięciu lat pisarz ma u mnie w biblioteczce oddzielną półkę - wstawiłabym "Lidera" pomiędzy książki z historią najnowszą - polecam wszystkim tę ucztę!