Esej o typografii

Autor przedstawia wpływ rozwoju technologi i produkcji masowej na design. Opowiada wiele ciekawych informacji od architektury przez motoryzacje, modę i sztukę. Moim zdaniem jest trochę chaotyczna, taki przekaz myśli. Ale jest to książka w formie eseju więc ma to sens. Polecam szczególnie studentom architektury i projektowania wnętrz. Warto przeczytać. PS. bardzo ładna jest ta okładka, zwykle nie przepadam za jaskrawymi kolorami, ale tutaj mnie urzekł ten żółto-pomarańczowy.

Jeśli myśleliście, że o książkach wiecie już wszystko, to zajrzyjcie do Książki.
Och, co to jest za fascynująca lektura, nie macie nawet pojęcia. Pochłonęłabym ją za jednym zamachem, gdyby nie to, że zdrowy rozsądek kazał dawkować sobie tę przyjemność w jakiś sensownych kawałkach. Może zabrakło mi krótkiego rozdziału o różnych krojach pisma i ich twórcach i o typografii samej w sobie, no ale nie można mieć wszystkiego. Kolofon trochę zaspokoił mój informacyjny głód, ale to nie zmienia faktu, że mi mało ;)

Gdybym już koniecznie musiała kategoryzować książki i uznać coś tak uwłaczającego jak literatura kobieca, to zamiast książek na których okładkach widnieją panowie, co pogubili koszulki, widziałabym książki Virginii Woolf, Sylvii Plath czy Susan Sontag. Kolejna autorka, która mnie zachwyca nie mniej niż 20 lat temu. Przefiltrowana przez te lata - jeszcze bardziej. Niesamowite jak ponadczasowe są te obserwacje. Jasne, minęło 100 lat, świat posunął się o ogrom technologii. Ale umiera się tak samo. Ale Oxford Street w Londynie to nadal mydło i powidło, tyle że nowoczesne. Ale słońce tak samo gaśnie nad wrzosowiskami. I dzięki Bogu, że mamy jeszcze wrzosowiska. „Dobry esej zaciąga kurtynę wokół nas, ale musi to być zasłona, która nas włącza, nie zaś ogranicza.” Eseje Woolf są różnorodne i to tym bardziej pokazuje kunszt pisarki. Najbliższe mojemu sercu były jednak te o czytaniu i pisaniu. „(…) wtedy Wszechmogący, widząc nas, którzy przyjdziemy, dźwigając pod pachą książki, zwróci się do świętego Piotra i głosem jakby nieco podbarwionym zazdrością powie: „ Tym nie potrzeba już żadnej nagrody. My nie możemy im dać niczego więcej. To są ci, którzy kochali czytanie”. Jak dobrze, że jeszcze to mamy.

Te drobne rozprawki autora ukazują nam, tempo zmian zachodzącym W Japonii. Są to główne skrzypce tej książki. Jednak my, ludzie zachodu, jesteśmy w stanie wiele dla siebie wyciągnąć z tych przemyśleń i obserwacji. To hołd dla cienia oraz jego obrona, na którą zasługuje.

fantastyczna ksiazka, która otwiera oczy na wiele z pozoru oczywistych spraw wokół nas, na które jednak często nie zwracamy uwagi. to dla mnie kompendium światowych zmian przez ostatnich 200-300 lat na wielu polach. jestem bardzo ciekawa, jak wyglądałaby druga część, jeśli by powstała. od czasu wydania książki, a był to ledwie 2016 rok, wydarzyło się tak wiele!

Wciągająca lektura na wieczory, kiedy poczytał*byś coś mądrego ale nie masz weny do naukowej literatury. Jeżeli ktoś jest zainteresowany tematem designu polecam, bo na pewno warto się nią zainteresować. Cudowny format krótkich esejów, które nie przytłaczają ilością informacji i nie ma w nich naukowego języka. Autor ciekawie opowiada o swoim doświadczeniu i przypadkach projektowych. To pierwszy reportaż, który sama wybrałam, bo zaciekawiła mnie okładka (która pod względem projektowym jest genialna, nigdy takiej nie widziałam). Jestem bardzo zadowolona i na pewno wrócę do niego za jakiś czas :)

Z żalem muszę przyznać, że jestem tą książką nieco rozczarowana, zwłaszcza pierwszym esejem o gruźlicy i raku. Autorka stawia w nim kilka tez i z niektórymi nie mogę się zgodzić, choć bardzo się staram dostrzec jej perspektywę. O ile romantyzacja gruźlicy w sztuce faktycznie miała miejsce, to już trudno mi znaleźć przykłady na stygmatyzowanie osób chorych na nowotwór – a to właśnie zjawisko stanowi jedno z głównych założeń tego eseju. Sontag próbuje wykazać, że rak jest poniekąd kontynuatorem mitu gruźlicy, przy czym ma znacznie od niej gorszy PR. Chorzy ukrywają go przed pracodawcami i bliskimi, bliscy i lekarze – przed chorymi. Zamiast słowa „nowotwór” używa się eufemizmów („długa i ciężka choroba”). I z tym wszystkim się zgadzam, ale nie mogę tu dostrzec obarczania winą chorych czy ich gorszego traktowania – raczej strach i niewiedzę. Obecnie choroba nowotworowa uchodzi za karę bożą być może w jakichś wąskich grupach religijnych, ale jeśli nawet, to jest to raczej zjawisko marginalne. Czy w latach 70-tych było inaczej? Nie wiem, ale w literaturze i w kinie nie znajduję na to dowodów. Esej o AIDS już bardziej do mnie trafia. Należy oczywiście wziąć pod uwagę postęp medycyny – spora część podawanych informacji jest nieaktualna. Jeśli natomiast chodzi o kontekst moralny, to w przypadku HIV i AIDS rzeczywiście jeszcze dziś możemy się spotkać z narracją o „karze za grzechy”, „pladze”, „gniewie bożym” czy „wirusie stworzonym w laboratorium, który wymknął się spod kontroli”. Szczególnie ciekawe jest czytanie tego eseju po doświadczeniach covidowych – niektóre atawistyczne lęki i stare teorie spiskowe pozostają wiecznie żywe. Nigdy też nie zabraknie polityków czy korporacji, którzy zrobią z nich użytek.

"Wszystkie fotografie mówią: „Memento mori". Robiąc zdjęcie, stykamy się ze śmiertelnością, kruchością, przemijalnością innej osoby lub rzeczy. Właśnie dlatego, że wybieramy jakąś chwilę, wykrawamy ją i zamrażamy, wszystkie zdjęcia stanowią świadectwo nieubłagalnego przemijania." "Fotografowanie jest równoznaczne z przywłaszczaniem sobie fotografowanego przedmiotu. Oznacza wchodzenie w pewną relację, która kojarzy się nam z poznaniem, czyli zawładnięciem." Cudowne - jak zawsze - eseje autorstwa Susan Sontag. Napisane z ogromną skrupulatnością, wyczuciem. Pochłaniają.

Niezwykle wartościowy zbiór wywiadów z tłumaczami, przeprowadzonych przez Adama Pluszkę (ur. 1976), poetę, redaktora (obecnie redaktora prowadzącego w Wydawnictwie Marginesy), dających sporo do myślenia na temat przekładu. Pluszka zdołał przepytać na okoliczność osiemnastu tłumaczy różnych pokoleń. Wśród rozmówców są nazwiska powszechnie znane i darzone przeze mnie szacunkiem: Maciej Świerkocki (Jack Kerouac, Patti Smith), Dariusz Żukowski (Christoph Hitchens), Małgorzata Łukasiewicz (Max Frisch), Bogusława Sochańska (Hans Christian Andersen i Yahya Hassan), Jacek Giszczak (Alain Mabanckou), Agnieszka Walulik (Mo Yan), czy uważana przeze mnie za najwybitniejszą współczesną tłumaczkę literatury francuskiej i włoskiej - Anna Wasilewska (polecam szczerze zapoznanie się z zaproponowanymi przez nią "dziesięcioma przykazaniami tłumacza". Tom ten mógłby być jeszcze lepszy, może gdyby znalazło się miejsce dla takich nazwisk jak Marek Bieńczyk, Krystyna Rodowska, czy którykolwiek z tłumaczy literatury czeskiej/ słowackiej (choćby Andrzej Jagodziński, czy Jakub Pacześniak). Natomiast uważam, że najlepszym tekstem tej publikacji jest pełniący rolę wstępu esej Jerzego Jarniewicza pt.: "Antygony wracają, czyli o emancypacji tekstu literackiego". Porównując tłumacza do Antygony, zauważa, że zaczyna on odgrywać coraz większą rolę, niejako "emancypując się" spod władania autora, stając się autorem równoprawnym. Częściowo jest to również stanowisko na odwieczny spór na temat, czy przekład ma być wierny, czy piękny. Mówi się, że przekład jest kobietą... Cóż, bywają brzydkie i niewierne, jak również piękne i wierne. Serdecznie polecam tę wartościową książkę.

Historia chodzenia to historia wolności, mówi Rebecca Solnit w Zewie włóczęgi. Obserwując dzieje świata – coś w tym jest. A że jest to oczywiste? Nie szkodzi. O oczywistościach zawsze wiemy najmniej. Przełom lat 2010 i 2011. Mohamed Bouazizi, z braku lepszych perspektyw, podpala się na ulicy Bin Arus. Niedługo później w kolejnych państwach północnej Afryki (państwach w większości muzułmańskich) rozpoczynają się gwałtowne i masowe protesty przeciwko władzy. W krótszej lub dłuższej perspektywie prowadzi to do wojen domowych czy obalenia autokratycznych reżimów. Jednak najprostsza idea protestu to przede wszystkim wychodzenie na ulicę. Można stwierdzić, że do arabskiej wiosny doszło dzięki chodzeniu. Protesty przeciw ACTA? Chodzone. A cofając się w historię – czy szturm na Pałac Zimowy w Petersburgu nie był wielkim biegiem ku wolności (przynajmniej wtedy tak uważano)? Bolesław Prus promował z kolei jazdę na rowerze (zakurzona i zapomniana nowelka Ze wspomnień cyklisty) jako sposób pozbycia się czarnej żółci z organizmu i źródło nowych pomysłów. Chociaż sam z chodzeniem nie miał zbyt wiele wspólnego, oddalał się od domu raczej na niewielkie odległości. Mniej patetycznie – nawet przejście z salonu do kuchni ma swoje głębokie znaczenie. Chodzeniem i pochodnymi stoi cały świat. Nie da się od tego uciec. Chodząc myślimy, biegając – produkujemy endorfiny (ponoć). Wszystkie wcześniejsze zdania można uznać za banalne. Ale Rebecca Solnit udowadnia, że “wszyscy o wszystkim mało wiemy”, o chodzeniu zaś wiemy szczególnie mało. Aspekty polityczny i historyczny są tylko jednymi z wielu. Filozofia, religia, biologia, antropologia… Znów: rozwinięcie chodzenia pod kątem tych dziedzin może wydawać się proste. Niekoniecznie. Bo opis tego jak chodzimy, dlaczego chodzimy, po co chodzimy, tak naprawdę definiuje całe nasze życie. Czy bez pójścia do kościoła będziemy ludźmi wierzącymi? Czy muzułmanin nie biorąc udziału w pielgrzymce z Mekki do Medyny będzie prawdziwym muzułmaninem? Zew włóczęgi wymaga powolnego i dokładnego spaceru z wytężoną uwagą. Czytelnik musi chwytać szczegóły. Lektura (chyba każdej książki, nie tylko tej) nie powinna być jazdą bez trzymanki na autostradzie czy, absolutnie nie, lotem samolotem. Wraca Solnit z pytaniem: jak zmieniły nas nowe formy transportu? Samochód i samolot, czyli najbardziej bezduszne środki lokomocji, nie sprzyjają zbyt wielu refleksjom. Wręcz przeciwnie: generują niepotrzebny stres, o zanieczyszczeniu środowiska już nie wspominając. A co z telefonami? Chodzenie z nimi jest zaprzeczeniem idei chodzenia. Telefon przed oczyma uniemożliwia myślenie, obserwowanie świata, dostrzeganie szczegółów. A prawdziwym horrorem jest jazda samochodem z nawigacją… Nie sposób odnaleźć się w rzeczywistości znanej tylko z dwuwymiarowych uliczek Google’owskich map. Czasem trzeba się rozejrzeć. Chwycić detal. Orientacji w przestrzeni można się nauczyć, ale bez smartfona przed nosem. Przygoda w samochodzie? Niemożliwe. Rebecca Solnit mówi wprost: nie bójmy się chodzić. Czy to w sprawach ważnych, czy banalnych, przypomnijmy sobie, że nogi nie służą wyłącznie do przemieszczania się od kanapy do lodówki, ale że każdemu napięciu mięśni w nogach możemy nadać nowe znaczenie. Nawet przysłowiowe snucie po ulicach. Banały? A czy ktoś kiedykolwiek zastanowił się nad najbardziej prozaiczną rzeczą, jaką jest chodzenie? Warto wejść w tę książkę całym sobą.

Poszłam za ciosem. Od razu po skończeniu "Prostych rzeczy" zaczęłam czytać tę książkę, bo nie mogłam się nasycić pisarstwem Wichy. Teraz zachodzę w głowę z wielu "dlaczego?" i "jak to?". Książkę kupiłam kilka miesięcy temu i nawet ją zaczęłam, ale z jakiej przyczyny przerwałam, nie wiem. Może dlatego, że ....JEST.... [Rozkminiam] - źle napisana, bo bez dbałości o kropki, przecinki i całą interpunkcję, do której przywiązuję (za) dużą uwagę? - zbudowana z treści zrozumiałych tylko dla branży od architektury, dizajnu i innych takich i niczego nie da się w związku z tym zrozumieć, gdy się jest nieobeznanym w temacie laikiem? - nie ma w niej smakowitych nawiązań do literatury, ale tyle, żeby treści nie stały się nudziarskim zbiorem cytatów sklejonych tytułem lub głęboko ukrytą myślą autora? - nie ma w niej wspomnień z przeszłości, które pielęgnuję w sobie jako pamiątkę po czasach dawno minionych? - srogo poważna, nadęta albo z rozdmuchanym patosem, którym ziewam do bólu szczęķ? - nie wywołuje napadu śmiechu lub chichotów w zabawnych momentach, a potem wzruszenia, bo każdy by się rozpłakał czytając ten fragment tekstu? - bez polotu, bez myśli przewodniej, bez ładu i składu i zwyczajnie bez sensu? - jest daleka od tego, co lubię czytać, czyli dobrego pisarstwa? - nadaje się do skupu makulatury lub innego składowisko epapieru z ebooków? - pominięta przez innych literatów, którzy z powodu branżowej zazdrości krytykowali ten zbiór od tytułu do ostatniej puenty? - festiwalem ziewania z nudów, bo dobra książka bez trupa znalezionego nad rzeką , to "jedna wielka porażka". - kandydatką do konkursu na nudę, bo nawet trupów szafie nikt nie znajdzie, a zatem szkoda czasu i atłasu. - jak podręcznik z suchymi faktami bez jajcarstwa, przekory, poczucia humoru, przymrużenia oka, błyskotliwych podsumowań, czyli:"zieeew". Odpowiedź i zakończenie będzie krótkie: NIE JEST. Dalej nie rozumiem, dlaczego nie skończyłam tej książki zaraz po kupieniu. Reszta mojego przekazu w domyśle :)

Urodził się w Szwajcarii, ale wybrał Francję. Miał być grawerem zegarków, został jednym z najbardziej rozpoznawalnych architektów świata. O jego projekty zabiegali najbogatsi. Jaki był prywatnie? O ile autor nie żałuje opisów najbardziej znanych budynków zaprojektowanych przez Le Corbusiera, o tyle ledwie delikatną kreską rysuje jego portret, a przecież można było dołożyć mocniejszych barw. Zwłaszcza, że architekt zostawił listy i dzienniki, więc było z czego czerpać. Owszem, biografia pokazuje wizjonera, megalomana, podatnego na kobiece wdzięki ekscentryka. W czasie wojny współpracował z rządem Vichy, z nazistami i włoskimi faszystami. Był kontrowersyjną postacią? Z pewnością. Geniuszem? A jakże. Pytanie, czy geniuszom wolno więcej, bo jako człowiek nie wzbudza zachwytu... (cd recenzji na fb) https://www.facebook.com/KsiazkaZamiastKwiatka/photos/a.418885991470850/7321462231213157/

Szczegółowo, ale też dostępnie, autor omawia zawiłości niepozornych znaków typograficznych, kształtujących to jak obecnie wygląda pisownia. Mogło być przecież tak, ze spacji między wyrazami nie ma, a specjalne znaki oznajmiają nam miejsce na nabranie oddechu, albo mielibyśmy znaki podobne do cytatu na wypowiedź ironiczną, albo ..., albo..... Wciąż czekamy na znak wspólny znak !?. Niektóre znaki ulegają modom i zanikają inne trwają choć czasem w odmiennym kształcie. To i wiele innych treści jest w tej publikacji.

Na początku myślałem ze to dwie książki. Jedna część - historia ewolucji miast. Druga część - krytyka architektury typu "spektakl". Nie wiem na ile to kwestia książki, a na ile moje wolne myślenie, ale teraz odczytuję historię o tym, jak sławni architekci/architektki chcąc/niechcąc próbowali zmienić świat, i którzy ostatecznie zderzyli się z kapitalistyczną ścianą. Najważniejszy cytat: "Tacy architekci [krytycy "ikonicznych" budowli] są krytyczni jedynie wobec estetyki spektaklu, nie politycznej ekonomii, która je buduje".

Jedna z najciekawszych książek, jakie przeczytałam przez ostatnich kilka lat. Historia architektury wnętrz, z naciskiem na to, co siedziało ludziom w głowach i jak przekładało się to na sposób w jaki żyli. Napisana we wciągający sposób, rzuca wiele światła na współczesność. Pomaga zrozumieć historię i architekturę w ogóle. Czytając latały mi w głowie poprzednie strzępki wiedzy, zrozumiałam, że sporo z tego to były popularne przekonania, które z wiedzą wiele wspólnego nie miały.

„Dizajn tamtych czasów” to czwarta książka Wojciecha Grabowskiego. Zawiera ona kilka krótkich opowiadań, w których autor zabiera nas w swój świat dzieciństwa, przypadający na czasy PRL-u. Asumptem do wspomnień stają się przedmioty codziennego użytku: radio, telewizor, piecyk gazowy, tramwaj, samochody, motocykl, czy wystroju: żyrafa w Parku Śląskim, klomby. Przedmioty stanowią również pretekst do rozważań na temat sztuki PRL-u. Abstrakcyjne formy, kojarzące się z surrealizmem, obłe, opływowe kształty lub wręcz odwrotnie pasy, kanciaste linie – wszystkie te elementy składały się na dizajn tamtych czasów. Wojciech Grabowski mając na myśli sztukę użytkową PRL-u stwierdza „nie wiem, czy kiedykolwiek jeszcze sztuka była tak blisko ludzi”, „ta stylistyka ratowała świat, była radością w szarzyźnie”. Kolaże Wojciecha Grabowskiego zamieszczone w książce są uzupełnieniem tekstów. Utrzymane kolorystycznie w szarości, czerni, czerwieni, bieli współgrają z atmosferą i kolorystyką PRL-u. Ostatnie opowiadanie zatytułowane „Stanisław Zamecznik” jest pozbawione tekstu, który zastępuje kolaż. Widzimy na nim S. Zamecznika siedzącego na krześle z papierosem w ustach, obraz jest podkreślony czerwona kreską, w tle widnieją dwa czarne koła. Interpretacja kolażu zastępuje tekst, który sami musimy sobie dopowiedzieć. Opowiadania Wojciech Grabowskiego są nostalgią za dzieciństwem, wskrzeszają zapomniane, stare przedmioty, przypominają nazwiska projektantów i ich prace.

Autor sam sobie w wielu miejscach przeczy pisz o własności prywatnej, że: "musimy sie jej pozbyć dla dobra samych bogaczy", a strone wcześniej ludźmi prawdziwymi nazywa poetow, literatów filozofów, naukowców, ludzi kultury - a więc tych, którzy mają własność prywatną i to w stopniu. który umożliwia im zajmowanie się myśleniem, nie zaś pracą fizyczną. Słusznie jednak też zauważa, że autor nie powinien pisać pod publikę - a czego dziś jesteśmy świadkami, gdy wchodząć do księgarń widzimy półki uginające się od "książek" pisanych po to, by przypodobać się gawiedzi, tak by ta je kupiła. Słusznym jest również stwierdzenie, że materialne pomaganie biednym bardziej im szkodzi niż pomaga. W innym jeszcze miejscu s. 14 zaważa, że - "pracowitość, konieczna by pomnażać pieniądze, jest przy okazji bardzo demoralizująca". No dobrze, niemniej jednak ktoś musi pomnażać pieniądze, by ktoś miał środki na to, by tworzyć te automaty, ktore wyręczą ludzi od mechanicznych zajęć, jak wspomniane chociażby zamiatanie ulic. Jak więc Wilde chce osiągnąć oswobodzenie ludzi z pracy i nadać im to, co nazywa wolnością, bez nakładów finansowych? Tego nie wyjaśnia i to jest kolejny mankament tej pozycji. Irlandczyk pisze również, że "cnotliwym biedakom należy współczuć", bo układaja się z wrogiem. Czyni też ciekawe uwagi, jak gdyby próbował przemycic koncepcje Marksa z "Manifestu komunistycznego" (tym bardziej, że sam Wilde określeń socjalizm i komunizm używa wymiennie "Socjalizm, Komunizm czy jakkolwiek to sobie nazwiemy" s.7), a mianowicie tę: "Socjalizm na przykład unicestwia życie rodzinne. Wraz ze zniesieniem własności prywatnej małżeństwo w swojej obecnej formie musi zniknąć. To cześć tego programu" s. 20. Warte odnotowania są również dystynkcje czynione przez autora, jak na przykład, istnieć a żyć, samolubstwo a egoizm. Ostatecznie jednak - książka warta jest przeczytania jako ćwiczenie intelektualne, jako źródło cytatów, myśli, spostrzeżeń. Akurat to wydanie wiele zyskało dzięki posłowiu Cezarego Błaszczyka.

Świetnie wydany album z naprawdę wieloma ilustracjami I projektami Bermana. Historie artysty przyjemnie mi się czytało do okresu II Wojny Światowej, następnie jakiś chaos nastał w sposobie pisania i nie było to szczególnie przyjemne w odbiorze - miało to charakter jakiegoś długiego wykładu uniwersyteckiego, który miał odhaczyć kolejne punkty.

Zbiór reportaży, z którymi warto się zapoznać. Co prawda niektóre tematy nie są dla mnie nowe, ale i tak przeczytałam je z ciekawością. Przystępne teksty dla każdego, wprowadzają w świat zwierzęcy wokół człowieka. W dobie kryzysów warto szukać alternatyw a te reportaży ukazują nowe możliwości. Dają drogowskazy nowych horyzontów, otwierają też oczy na sprawy, o których jeszcze mówi się za mało. Oby jak najwięcej takich tekstów, a może dałoby się uratować świat, który tak lubiliśmy. Wszystkie w podobnych duchu napisane teksty wokół codziennych spraw człowieka stanowią dla mnie wartość. Polecam "Non/fiction" w ogóle, a numer 4. "Zwierzę" w szczególe.

Koleżanki i koledzy tłumacze, to książka dla was! Translatoryka jako samodzielna dziedzina jest bardzo młoda i nie da się jej oddzielić od historii literatury: Łukasiewicz w pięciu esejach kondensuje wszystkie najważniejsze szkoły, zwroty, nazwiska i poglądy. Weltliteratur z rozważanami o Mickiewiczu. Forenizacja i domestykacja. Tłumacz jako najwierniejszy czytelnik. Tłumaczenie jest jak kobieta. Ocalone w tłumaczeniu. Hermeneutyka. Doskonałe podsumowanie dla branży. Osoby spoza będą miały ciekawe wskazanie dalszych szlaków do odkrywania przekładoznawstwa, jeśli są zainteresowane tematem.