Non/fiction. Numer 4: Zwierzę

Nie wiem o co to chodzi, że każdy kto przeprowadza wywiad z Vetulanim musi najpierw wywalić kilkudziesięciostronicowy wywód jaki to profesor jest wspaniały, elokwentny, jakie miał ciekawe życie. Większość osób, które sięgnęły po tę książkę, doskonale wiedzą jaki jest V., a resztę skusiła tematyka, więc tym bardziej przydługa laurka jest zbyteczna. Znając cięty język, chęć szokowania i styl V. można się było domyślać, że książka będzie momentami kontrowersyjna i jeśli nie przefiltruje się pewnych hasełek rzuconych w wywiadzie - przez pryzmat chęci zbulwersowania czytelnika i sprowokowania do szerszej dyskusji, przeszukania internetu w postaci twardych danych i statystyk - to dla wielu osób ta książka może być szkodliwa. Bo jeśli przyjmiemy bezrefleksyjnie tekst, że zoofilia nie jest taka zła, bo przecież żadne zwierze się nie pożaliło (bo nie mówi), no to faktycznie mamy problem. Albo, że pedofilia wśród dzieci płci męskiej jest ok, o ile molestuje kobieta, bo ON miał takie relacje ze służącymi i sobie bardzo chwali... No pozostaje tylko przewrócić oczami, bo trąci to wąsatym wujkiem z PRL a nie wybitnym naukowcem. Ale Vetulani taki był. Z jednej strony seksista, ale z drugiej zatwardziały feminista. Nigdy nie wiesz, czy on to mówi serio, czy żartuje. Albo się to przyjmuje, albo lepiej nie sięgać po wywiady z nim. Więcej uwag mam do pani Mazurek. Bo o ile w pierwszej części książki ograniczyła się tylko do zadawania pytań i prowadzenia wywiadu, o tyle w drugiej części jest już więcej jej dość szokujących prywatnych opinii typu tabletka dzień po dla "gówniarzy" bez kontroli lekarza nie podoba jej się, bo przecież tam są hormony, a owi "gówniarze" mają do niej szeroki i łatwy dostęp. No pewnie, że tak, przecież ciąża nie wywołuje żadnych skutków, wcale nie jest koktajlem hormonów, lepiej nie ryzykować z tabletką dzień po, bo olaboga hormony! O problemie wykluczenia komunikacyjnego pewnie nie słyszała. O tym, że nie w każdej miejscowości jest apteka, czy lekarz (już nie mówiąc o specjaliście) też nie ma pojęcia. Młoda kobieta, po UJ. Aż ją Vetulani usadził, że mówi z perspektywy osoby uprzywilejowanej. Ja to odczytuje jako nieuświadomiony mizoginizm. Bo w tej książce pada kilka haseł w podobnym tonie. I o ile V. widział, że czasami przybiera maskę dziada i bawił się tą kreacją, żeby za chwilę wyskoczyć, że on popiera marsze kobiet i prawo do aborcji, o tyle nie wiem czy pani Mazurek będzie do twarzy z podobną łatką.

„Dlaczego nie rozmawiam już z białymi o kolorze skóry” Reni Eddo-Lodge (2017) to esej w równej części przepełniony nadzieją co bezradnością. Czytelnikowi udziela się głównie to drugie. Autorka tłumaczy rzeczy z pozoru oczywiste – biały przywilej, figurę „złego czarnego”, dziecinne techniki ślepoty rasowej, lęk przed „czarną planetą” i dyskryminacją pozytywną, a także wtórny rasizm białego liberalnego feminizmu. Z pozoru, bo najbielej pod latarnią i nieprzypadkowo ludzie niepotrzebujący myśleć o swojej rasie burzą się, że ktoś ciągle podnosi temat rasy. To nie ich system wyklucza; ich system nagradza, czy tego chcą, czy nie. Ale nie żebym się biczował nad swoją białością – sama Eddo-Lodge pisze, że nie o to chodzi w jej wywodach. A o co? Tutaj dochodzimy właśnie do najsmutniejszego momentu książki, bo w sumie najbardziej przewidywalnego. Nikt nie wymyślił recepty na rasizm strukturalny, uprzedzenia i wciąż żyjące pokłosie kolonializmu. Nie wymyśliła go też Eddo-Lodge. Esej powstał w wyniku furii nad obecnym stanem rzeczy i dobrze posłużył jako katalizator poszerzania społecznej świadomości. Program pozytywny jest jednak bierny. Autorka wzywa świat do zmiany, ale nie zamierza jej sama przeprowadzać. Zmiana zakładałaby przyznanie się do winy tych, którzy na obecnym stanie rzeczy najwięcej zyskują (korporacje i rząd, akurat w kwestii rasowej wyjątkowo nie rząd polski). Czyli jest to mrzonka, która w ten sposób nigdy się nie spełni. Za mało w eseju Eddo-Lodge pracy u podstaw, ale jest to zrozumiałe. Czwarta fala feminizmu zakłada, że wiedza z trzech poprzednich trafiła już pod strzechy. A jeśli nie, to tym gorzej dla wszystkich, białych mężczyzn też. Konieczność intersekcjonalności i walki feminizmu o wyzwolenie wszystkich żyjących istot jest już przecież oczywista. Im szybciej wszyscy uświadomimy sobie i uzewnętrznimy to, o czym Eddo-Lodge pisze, tym szybciej lepiej się będzie żyło na tym łez padole. Nam wszystkim. https://www.instagram.com/metakonteksty/

Dostępny bezpłatnie do przeczytania esej (link na końcu), o tym jak społeczeństwo traktuje kobiety. Skłania do wielu przemyśleń. Cytat1: Gwałt to naruszenie najbardziej podstawowej autonomii – autonomii ciała. Autonomia ciała oznacza, że każda osoba ma kontrolę nad tym, kto lub co używa jej ciała, po co i jak długo: to ona o tym decyduje i to ona się na to zgadza lub nie. Dlatego nie wolno nikogo zmusić do oddania krwi, nerki czy organów; dlatego nie wolno nikogo dotknąć czy uprawiać z nim/z nią seksu bez jego/jej zgody; (...) dlatego nie wolno zmusić kobiety do donoszenia ciąży, a państwo tego nakazujące dokonuje ustawowego gwałtu. Kontrola nad własnym ciałem to podstawowe prawo każdej osoby – bez niego odebrana zostaje możliwość decydowania o sobie w tym najbardziej prywatnym i najbardziej oczywistym wymiarze: następuje fizyczne ubezwłasnowolnienie. Cytat2: Za zgwałcenie nieprzytomnej studentki Brock Turner odsiedział 3 miesiące, sędzia obawiał się bowiem, że dłuższa odsiadka będzie drastyczna dla młodego, zdolnego chłopaka z dobrego domu i zniszczy jego karierę sportową. W mediach nazywa się go byłym pływakiem, a nie gwałcicielem, bo to zawodowe osiągnięcia determinują mężczyznę, a nie ciało czy zachowania względem ciała. Ojciec Brocka prosił, by nie nazywać syna „gwałcicielem”, bo to za duża trauma za „20-minutową akcję”.(...)Hakerowi, który pomógł wykryć gwałt zbiorowy w Steubenville, gdzie grupa licealnych piłkarzy wykorzystała nieprzytomną dziewczynę, grozi większa kara (do 16 lat więzienia) za włamanie na konta niż gwałcicielom. Cytat3 W „kampanii społecznej” GIS-u przeciw tabletce gwałtu hasło brzmiało: „Mądra dziewczynka pilnuje drinka”. Konsekwencje takiego założenia są proste: skoro „mądra dziewczynka” zostanie zgwałcona po tabletce gwałtu dosypanej do drinka, to znaczy, że go nie upilnowała. To jej wina. W kampanii nie pojawia się ani przez chwilę winny, gwałciciel, przestępca – cała odpowiedzialność za potencjalny gwałt zrzucona zostaje na „mądrą dziewczynkę”, to ona jest tu podmiotem. To co, głupia dziewczynka może spokojnie być zgwałcona? Warto może zaznaczyć: do drinków nic nie „może zostać wsypane” – wsypuje konkretna osoba, która jest za to odpowiedzialna, tabletka gwałtu nie ma nóżek i nie wskakuje sama do drinków. http://wakat.sdk.pl/gwalt-to-przeciez-komplement-czym-jest-kultura-gwaltu/

Książkę streścić można w następujący sposób: opis danej dzielnicy (m. in. wymiana najważniejszych obiektów religijno-kulturowych, sztuki, mody, gastronomii, edukacji) + mała mapka narysowana fajną "kreską", wywiady z ludźmi związanymi z danym miejscem/obiektem, a na zakończenie działu - przepis przygotowania jakiegoś dania, wytyczne dot. ubioru lub nawet pielęgnacji twarzy. Nad wyrost czuć jednak skupianie się na sztuce, kreatywności, designie i modzie. W mojej opinii pominięty został aspekt urbanistyczny i ekologiczny - m. in. sieci transportowe, parki, zanieczyszczenia. Książka w oprawie miękkiej, klejona. Spis streści jest, ale pomocny nie będzie ze względu na swoją ubogość. Zdjęć jest dużo, ale często są wyrwane z kontekstu. Bez problemu część z nich można byłoby zrobić poza Tokio i przypisać do innego miejsca. Mam wrażenie, że niektóre to tylko "zapychacze do treści", a bliska perspektywa niektórych z nich - nie utożsamia w ogóle z miejscem, a przynajmniej nie z miejscem charakterystycznym dla Tokio. Ilustracje są podpisane, ale na końcu książki - więc za każdym razem trzeba wertować książkę. Ma to swój styl, ale niestety jest mało praktyczne. Niektóre strony można byłoby racjonalniej wypełnić tekstem. Szczerze powiedziawszy nie wiem do jakich odbiorców ta książka miała trafić.

Dobra rzecz. Bardzo zmysłowy papier. Do składu mam kilka uwag. Zdjęcia na rozkładówkach ze złożeniem w najgorszym miejscu. Wytłuszczenia z artykułu czcionką która sprawia, że poniżej mieszczą się 3-4 linijki tekstu. I jeszcze ten dziwny układ nachodzących na siebie, niby rzuconych na kartkę ilustracji zajmujących 1/3 strony, powtarzający się kilkakrotnie. Nie trafia w mój gust. ale ale To bardzo przyzwoity książko-magazyn. Coś jakby prenumerować kontynuację Antologii Polskiego Reportażu redakcji M. Szczygła, podzielonej na działy tematyczne i wykraczającej poza umowne granice naszej pięknej ojczyzny. (takie porównanie nie wprost:P) Każde zagadnienie traktowane jest jednak bardzo szeroko. Można by rzec, w przekroju czasowym i znaczeniowym. Zestaw, nie jest też kompletowany pod dyktando konkretnego klucza ideologicznego a poszczególne ujęcia tematu przedstawione zazwyczaj w minimum 2, potencjalnie polemizujących ze sobą tekstach. Warto.

Wiele książek tego typu po które miałam okazję sięgnąć, w większej części zawierało opisy konkretnych gatunków kwiatów. Tu natomiast mamy potężną dawkę wiedzy ogólnej o roślinach, co jest zdecydowanie dużym plusem tej książki. Na deser oczywiście też jest atlas z wybranymi gatunkami:)

Oto jest książka mówiąca wyraźnie, że biadolenie nic nie daje, a perfekcjonizm to cudowna wymówka, żeby ostatecznie nie robić nic. To książka o tym, że małe zwycięstwa też się liczą i należy je świętować, chociaż nie oznaczają wygrania wojny i składania broni. To też książka o tym, jak wiele się zmieniło w różnych aspektach naszego życia i jak bardzo tych zmian nie dostrzegamy, bo przyjmujemy je za pewnik, za coś, co było od zawsze. Autorka nie ucieka od pokazywania, jak wiele rzeczy jest jeszcze do zrobienia, nie głaszcze po głowie i nie mówi, że na pewno wszystko będzie dobrze. Ale daje czytelnikowi nadzieję, że dzięki wspólnym wysiłkom, wspólnej walce może jeszcze wszystko się zmienić. A nadzieja, podobnie jak i wiara, jest potężną siłą, która sprawia, że ludziom chce się chcieć.

Bardzo dobry reportaż o kobietach w Japonii i historii, przesiąknięta feminizmem, ale to dobrze - w kraju Kwitnącej Wiśni brakuje takiego wsparcia kobieta kobiecie. Ciężko mi było się oderwać, a pojawiały się tematy trudne. Jak ktoś już wcześniej wspomniał - brakuje happy endów, chociaż w jednej historii go znalazłam :) Polecam

Dobra, ciekawa i przyjemna w odbiorze. Dla osoby czytującej książki o podobnej tematyce nie będzie w niej niczego niezwykle odkrywczego. Niemniej fakt, że autor pisze z polskiej perspektywy jest dużą wartością dodaną książki. Brakuje polskich książek, które w podobnym duchu analizowałoby naszą (nie tylko zachodnią, ale także polską) kulturę i system społeczno-gospodarczy w którym żyjemy. Dla osoby lubiącej krytycznie analizować rzeczywistość w której żyjemy na pewno pozycja warta polecenia.

Należę do pokolenia, którego matki i babki wychowały się w biedzie, dlatego i ja wyniosłam z domu umiejętności pozwalające zagospodarować każdą cząstkę żywności. W moim domu niewiele się wyrzuca, a zakupy robi się z listą w ręku i tylko takie,jakie w danym momencie są potrzebne. Nie magazynuję żywności, rzadko zdarza mi się przegapić termin przydatności do spożycia. Dlatego ze zdumieniem przyglądam się zawartości kontenerów na śmieci na moim osiedlu po świętach, czy długich weekendach. Wyrzucone tacki z mięsem, gotowe dania, wędliny i pojemniki z sałatką jarzynową walają się wszędzie i potwierdzają tezę postawioną przez Martę Sapałę w reportażu „Na marne”- Polacy wyrzucają bardzo dużo żywności, przyczyniając się tym samym do marnotrawstwa i ekologicznej katastrofy. W dobie nadprodukcji i nadkonsumpcji temat tego reportażu jest niezwykle ważny. Autorka przygląda się zagadnieniu bardzo wnikliwie i z różnych stron. Rozmawia z freeganami, osobami bezdomnymi korzystającymi ze społecznych stołówek, organizatorami lodówek społecznych, gospodyniami wiejskimi, a także osobami, które przeżyły wojnę i wiedzą, czym jest prawdziwy głód. Poprzez te rozmowy tworzy zbiorowy portret społeczeństwa, które z jednej strony upojone możliwością dostępu do licznych dóbr zatraciło się w tym nadmiarze i beztrosko konsumuje i marnuje jedzenie, a z drugiej nauczone latami niedostatku potrafi wykorzystać każdą odrobinę żywności i przetworzyć ją w jadalne danie. Marta sapała nie poprzestaje jednak tylko na rozmowach. Próbuje też dotknąć problemu własnymi rękoma. Dlatego dołącza do grupy ludzi szukających jedzenia na śmietnikach i sprawdza, co można z niego przygotować, uczestniczy w kursie gotowania bez resztek, angażuje się jako wolontariuszka i obsługuje społeczne lodówki. Swoje spostrzeżenia popiera argumentami naukowymi, oddając głos specjalistom- naukowcom, ekonomistom, prawnikom. Mimo ciekawego tematu miałam wrażenie, że reportaż jest nieco nierówny. Autorce zdarzają się tu dłużyzny, niepotrzebne dywagacje, czasami zbyt drobiazgowo podchodzi do niektórych problemów. Na przykład historia mężczyzny, który niemyślnie podpalił budynek Biedronki,szukając jedzenia w kontenerze z usuniętą ze sklepu żywnością, nie wnosi nic do tematu, a jest nadmiernie rozwleczona. Podobnie jest w rozdziale, którego bohaterem jest sławny swego czasu piekarz z Legnicy, który trafił przed oblicze wymiaru sprawiedliwości za rozdawanie niesprzedanego chleba. Sama historia jest bardzo ciekawa, ale dlaczego autorka opowiada ją od roku 1936, kiedy niemiecki piekarz Alfred Türpitz zakłada w Liegnitz piekarnię, którą 50 lat później odkupi od miasta Waldemar Gronowski? Zainteresowały mnie rozdziały poświęcone badaniom nad rozmiarami marnotrawstwa żywności w Polsce, w których dokładnie przedstawiono, co ląduje w śmietniku, dlaczego i jaki typ gospodarstwa domowego generuje najwięcej odpadów. Sama zaczęłam się zastanawiać, jak wypadłabym w takich badaniach. „Na marne” to potrzebna książka, bo naświetla ważny cywilizacyjny problem i uświadamia, na czym polega odpowiedzialna konsumpcja.

To moja pierwsza książka o feminizmie. Choć jeszcze nie pracuje, a uczę się w szkole średniej. Dokładniej jestem w klasie informatycznej, gdzie jest 30 chłopaków i dwie dziewczyny z czego ja jestem jedną z nich. Zdecydowanie mogę powiedzieć, że mimo iż jesteśmy w wieku 18 lat to płeć męska już utożsamia się ze stereotypowym zachowaniem. Czytając tą książkę dowiadywałam się nowych sposobów na reagowanie w seksistowskich zachowaniach zarówno uczniów jak i nauczycieli. Polecam jako początek przygody z feminizmem.

O tym, że Mariusz Szczygieł jest świetnym reporterem i literatem, a jego książki można brać w zasadzie „w ciemno”, nikt nie musiał mnie nigdy przekonywać. Po „Nie ma” nie sięgałam dotychczas wyłącznie z powodu tematu przewodniego i traumatycznych doznań po przeczytaniu (już wcześniej) jednego z reportaży. Ten drastyczny, choć kapitalny tekst („Śliczny i posłuszny”) ukazał się w Gazecie Wyborczej w 2013 roku. Wywołał wówczas prawdziwą burzę, zarówno nagród, jak krytyki, a we mnie zachwyt nad formą i przerażenie treścią. Nie chciałam się więc „Nie ma” dręczyć, przewidując podobne emocje. Minęło kilka lat i postanowiłam spróbować, czy do książki o utracie i nieobecnościach dojrzałam. Trzydzieści reportaży połączonych jest jednym, choć niezwykle pojemnym elementem wspólnym - ich bohaterowie zmagają się z dręczącym brakiem - każdy kogoś albo czegoś „nie ma”, a bywa, że sami obarczają innych pustką pozostawioną po sobie. Rozumiem ideę, podziwiam odwagę autora, ale o ile pojedyncze teksty uważam za świetne lub co najmniej ciekawe, to całość mnie nie przekonała. Trudno było mi połączyć różne kategorie owego „nie ma” i znaleźć analogie pomiędzy kolejnymi rozdziałami-reportażami. Obok braków oczywistych i trudnych, lecz takich z którymi da się żyć, są jeszcze nieobecności niemożliwe do zapełnienia, a postawienie ich obok siebie może budzić wątpliwości. To temat zdecydowanie zbyt pojemny, żeby dało się z niego wysnuć jedną wspólną dla wszystkich tekstów refleksję, a jak mi się wydawało takie było założenie. Dla każdego czytelnika inny brak, inna nieobecność, czy utrata będą tą najważniejszą, najbardziej bolesną. A może właśnie o to chodziło, o pokazanie wielości znaczeń i interpretacji, a tylko ja chciałam znaleźć jakieś (chyba niemożliwe w ludzkiej egzystencji) poczucie uporządkowania i (co tu ukrywać) ukojenia lub przynajmniej oswojenia potencjalnych „nie ma”, których się obawiam. Uspokojenia i poczucia sensu w „Nie ma” nie znalazłam, a lektura okazała się (jako całość) raczej przygnębiająca. Wyróżniłabym reportaż o poetce Violi Fischerovej, za obecne w nim „czeskie klimaty” i pojawiające się postacie m.in. Bohumila Hrabala, chociaż od czasu, kiedy dowiedziałam się co ten miłośnik kotów robił z nadprogramowymi kociętami, moja sympatia dla jego literatury mocno ostygła. Zwróciłam również uwagę na reportaż „Nieznajomy wróg jakiś” o siostrach Zofii i Ludwice Woźnickich. Nie znałam dotąd ich literatury ani tragicznej historii. Może jakimś pomysłem jest czytanie „Nie ma” wybiórczo, a nie tak jak zrobiłam, czyli jako całość. Można się przekonać, ale myślę, że nie straci wiele czytelnik, który zna już twórczość autora, pomijając tę pozycję, skądinąd bardzo docenioną i nagrodzoną między innymi Nagrodą Literacką Nike (od jury i czytelników) i nagrodą Nike 25-lecia.

Analiza, bardzo często zapomnianych już wydarzeń. Rzucanie światła w nowy sposób na działalność, która z założenia nie wydawała cię mieć celu ani politycznego, ani patriotycznego. Życie jednak pokazuje, że w zależności od władzy, każdy dla siebie chce coś ugrać. W książce nie ma podziału na tych właściwych lub nie. Jedni przesadzają z patriotyzmem, drudzy znów zbyt go infantylizują. A prawda jest taka, że powinniśmy się uczyć, że nie tylko wzniosłe hasła i parady są ważne ale też dbałość o codzienne sprawy i naszą wspólnotę, choćby nawet wyrzucenie papierka do kosza na śmieci a nie trawnik.

To była prawdziwa uczta! Od trzech lat uczę się chińskiego i coraz bardziej interesuje mnie to, jak język wpływa na kulturę, sztukę i historię – a ta książka dostarczyła mi tego wszystkiego w idealnej dawce. Omówione zostało aż 20 największych języków świata i znalazłam tu mnóstwo ciekawostek do opowiadania rodzinie i znajomym ;) Najbardziej wciągające okazały się rozdziały dotyczące historii i ewolucji języków – zdecydowanie moje klimaty. Te bardziej językoznawcze fragmenty były trochę mniej porywające, ale nadal ciekawe. To zdecydowanie jedna z moich ulubionych książek tego roku. A najlepsze? Na półce już czeka „Gadka” tego samego autora – tym razem o językach europejskich. Ciekawostka: autor uczy się języka polskiego, więc w kolejnym tomie pojawił się rozdział specjalnie dla polskich czytelników!

Bardzo ciekawa pozycja i niech Was nie zmyli tytuł. To nie są rozmowy stricte o seksie. Autorka rozmawia z lekarkami, które oprócz seksuologii zajmują się innymi dziedzinami, które jednak z seksualnością mają związek np endokrynologią. Poruszane są różne problemy zdrowotne i ich przyczyny. W formie wywiadu, przyjemnie się czyta i szczerze powiem, że o niektórych schorzeniach czytałam pierwszy raz. Książka uczy, uświadamia i choć niektóre tematy były potraktowane pobieżnie, to sądzę że każdy to powinien przeczytać, i kobieta i mężczyzna. Polecam‼️

Tomasz Michniewicz w "Chrobocie" udowadnia coś bardzo niewygodnego: nasz życiowy sukces to w ogromnej mierze po prostu loteria kodu pocztowego. Zamiast klasycznego reportażu podróżniczego, dostajemy genialnie skrojone zderzenie 7 zwykłych życiorysów z różnych stron świata (od Finlandii po Zimbabwe). Michniewicz tnie ich losy w poprzek – dzieciństwo z dzieciństwem, praca z pracą. Kontrast jest uderzający. Szybko uświadamiamy sobie, że nasze codzienne "problemy pierwszego świata" i stresy w pracy to dla większości globu nieosiągalny luksus, bo tam walka toczy się o fizyczne przetrwanie. To lektura, która uczy potężnej pokory i skutecznie leczy z narzekania na głupoty.

Krzysztof Gonciarz. Pewnie wiele osób śledzących go na platformie YouTube poznało tę osobę w różnych sytuacjach. W jego komediowej odsłonie, przy pokazywaniu nagrań z Japonii albo może przy współpracy z Eurosportem przy zimowej olimpiadzie w Pjongczang. Obecnie przy letniej olimpiadzie w Tokio też można zobaczyć jego nagrania kulis. Ale jeżeli kogoś interesują początki tej osoby to powinien sięgnąć po „Rozum i godność człowieka”. Jest to wywiad-książka z Krzysztofem, która pozwoli go poznać trochę lepiej. Może też dać częściowo odpowiedź na to: kim jest Gonciarz? „RIGCZ” to skrót tytułu książki zawierającej wywiad z Krzysztofem Gonciarzem. Przeprowadził go Bartek Przybyszewski, któremu udało się wejść w życie YouTubera i wyrwać chwilkę czasu z tak ciasnego planu dnia bohatera wywiadu. Na samym początku można stwierdzić, że nie jest to pozycja, po którą może sięgnąć każdy człowiek. Trzeba choć trochę znać Gonciarza, żeby móc dobrze wczuć się w czytanie i odpowiednie zrozumienie niektórych wątków. Na początku trzeba odpowiedzieć na pytanie: kim jest Krzysztof Gonciarz? On sam nie jest w stanie określić się jednym zawodem. Jest on twórcą internetowym (YouTuberem), ale samą jego twórczość można podzielić na kilka stref. Wiele osób go zna z cyklu „Zapytaj Beczkę”, w którym pokazywał swoją komediową odsłonę. W ostatnich latach raczej pojawiająca się tylko okazyjnie. Zarazem jest autorem wielu videoblogów z Japonii oraz wielu ciekawych materiałów pokazujących Kraj Kwitnącej Wiśni lub inne części Azji Południowo-Wschodniej. Jest on również twórcą przedsiębiorstwa Tofu Media, które działa w branży filmowej. Również zna się on dobrze na montażu, nagrywaniu czy wykonywaniu zdjęć. Czasami wydaje się, że to „człowiek orkiestra”, bo ma za sobą m.in. reżyserię teledysku, produkcję płyty z kolędami wraz z Pawbeatsem czy nawet założenie wytwórni muzycznej. W Polsce zasłyną także z akcji z ciężarówką, która jeździła za podobnym pojazdem reklamującym zakłamane hasła dotyczące negatywnych skutków seksedukacji. Później trafił nawet do programu Kuby Wojewódzkiego.

Wciągająca lektura na wieczory, kiedy poczytał*byś coś mądrego ale nie masz weny do naukowej literatury. Jeżeli ktoś jest zainteresowany tematem designu polecam, bo na pewno warto się nią zainteresować. Cudowny format krótkich esejów, które nie przytłaczają ilością informacji i nie ma w nich naukowego języka. Autor ciekawie opowiada o swoim doświadczeniu i przypadkach projektowych. To pierwszy reportaż, który sama wybrałam, bo zaciekawiła mnie okładka (która pod względem projektowym jest genialna, nigdy takiej nie widziałam). Jestem bardzo zadowolona i na pewno wrócę do niego za jakiś czas :)