Eliza i jej potwory

Name: Eliza i jej potwory
Rating: 7,3 (484 reviews)
Author: Francesca Zappia
ISBN: 9788372296931

Francesca Zappia

7,3 / 10

484 ocen

85 opinii

Feeria

Wydawnictwo: Feeria literatura młodzieżowa

400 str.

Kategoria:: literatura młodzieżowa
Format:: papier
Tytuł oryginału:: Eliza and her monsters
Data wydania:: 2017-10-25
Data 1. wyd. pol.:: 2017-10-25
Data 1. wydania:: 2017-05-30
Liczba stron:: 400
Czas czytania: 6 godz. 40 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788372296931
Tłumacz:: Marek Cieślik

więcej

Eliza ma 18 lat i jest prawdziwą ekscentryczką i nerdem, a do tego boryka się z chorobliwą nieśmiałością oraz brakiem jakichkolwiek znajomych. Drwiny, wyzwiska, przemykanie pod ścianami i nieustanne okupowanie swojego pokoju - tak wygląda jej życie w realu. W internecie za to jest LadyKonstelacją, ekstremalnie popularną na całym świecie autorką komiksu Morze potworne. Ma tam też swoją niewielką, ale wierną grupę wsparcia. Funkcjonuje więc właściwie tylko w sieci, rzeczywistości poświęcając tak mało uwagi, jak tylko się da.
I wtedy do jej szkoły trafia Wallace, były futbolista, a obecnie fan Morza potwornego i twórca fanfików na jego temat, który sprawia, że Eliza zaczyna dopuszczać do siebie myśl o życiu poza siecią. Hm, może związki międzyludzkie mają jakiś sens?

Ona i Wallace stają się sobie coraz bliżsi, dziewczyna nie chce jednak ujawnić mu swojej tajemnicy. Problem w tym, że z sekretów nigdy nie wynika nic dobrego i przez nie cały kruchy świat Elizy może runąć z hukiem… I jak wtedy stawić czoła swoim lękom? Jak pokonać własne potwory? Czy da się być blisko z kimś w realu?

Średnia ocen

7,3 / 10

85 opinii 484 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Eliza i jej potwory w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,7

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Opinia społeczności i

Eliza i jej potwory

Eliza i jej potwory przyciągnęła mnie do siebie już za sposobem samego okazania powierzchownego konceptu. Sprawiła, że gryzłem się po rękach, gdy odkładałem jej zakup i koniec końców, porwała mnie do tego stopnia, że skończony tom odłożyłem z powrotem na półkę zaledwie kilka godzin po rozpoczęciu lektury. Rzadko zdarza mi się przeczytać książkę w jeden dzień (i to niecały). Zazwyczaj rozkoszuję się nimi od dwóch do czterech dób, ale z Elizą było po prostu inaczej. Uwięziła mnie. Pociągnęła mnie na dno, zupełnie jak potwory pociągnęły na dno główną bohaterkę i nie chciały puścić do samego epilogu. Szczerze mówiąc, nie jestem pewien jak stosownie opisać uczucia przypisane do tego dzieła. Może Wallace skutecznie by mnie przy tym poinstruował, a może dobrego wyjścia nie ma i jedyne co mogę zrobić to szczerze polecić tę lekturę dla osób o podobnym sercu co moje. Bo chociaż tak - ta książka miała swoje defekty - bo chociaż Eliza zdecydowanie potrafiła być odpychająca, bo chociaż przeuroczy Wallace potrafił zachowywać się jak ostatni palant, bo chociaż problemy w tej książce niektórym wydać by się mogły kompletnie nielogiczne... Ja tego tak nie odebrałem. Zrozumiałem postawę Elizy i niezależnie od tego, czy zachowywała się słusznie, czy nie - rozumiałem ją. Kumałem, o co jej chodzi, jakby to sama zgrabnie ujęła. Jako zagubiony nastolatek zakochany w tworzeniu oraz literaturze, bardzo się z nią utożsamiałem. Można wręcz powiedzieć, że widziałem w niej samego siebie i nie odrywając wzroku od tego faktu, wspierałem ją, zamiast nienawidzić, bo świadomy byłem tego, że w wielu przypadkach najprawdopodobniej postąpiłbym tak samo, jeśli nie gorzej. Eliza popełniła wiele błędów. Jej rodzice i Wallace również. W tej książce nikt nie był bez winy i to właśnie ujęło mnie za serce. Zrozumienie własnych błędów, przyznanie się do nich oraz pozwolenie sobie na to, aby dojrzeć do brnięcia na przód... Eliza i jej potwory niesie ze sobą przenikliwie słodko-gorzki przekaz. Jest urocza i bolesna, irytująca i rozczulająca... Zupełnie jak my. Te niedojrzałe kwiaty młodego pokolenia. Tak idealne w swoim braku idealności.

Zgłoś

215

Oceny książki Eliza i jej potwory

Średnia ocen

7,3 / 10

484 ocen

Twoja ocena

0 / 10

44 ocen

57 ocen

123 ocen

140 ocen

71 ocen

24 ocen

12 ocen

6 ocen

1 ocen

Opinia

108

Resia

16.01.2026

7 / 10

Na półkach:

Jestem oczarowana.
Książka opowiada historię Elizy walczącej z potworami. Tymi wokół niej i tymi znajdującymi się w niej samej.
Jestem oczarowana postacią Wallace'a. Który daje mi absolutnie golden retriever energy. I został moim książkowym crushem.
Książka porusza temat zaburzeń psychicznych, społecznych, lękowych. Żałoby. Psychoterapii.
Postacie natomiast są idealnie nieidealne.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

1052 użytkowników ma tytuł Eliza i jej potwory na półkach głównych

Przeczytane 596
Chcę przeczytać 448
Teraz czytam 8

264 użytkowników ma tytuł Eliza i jej potwory na półkach dodatkowych

Posiadam 174
Ulubione 34
2018 20
2019 15
2021 9
Chcę w prezencie 7
2019 5

Tagi i tematy do książki Eliza i jej potwory

nerd nieśmiałość samotność internet tajemnica

Inne książki autora

Więcej

7,0

Now Entering Addamsville Francesca Zappia

7,7

Wymyśliłam cię Francesca Zappia

więcej

Francesca Zappia

Autorka powieści młodzieżowych. Lubi pisać, czytać, rysować i straszyć swoich przyjaciół.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Jak pokochać freaka

Rebekah Crane

Do książki „Jak pokochać freaka” autorstwa Rebekah Crane podchodziłam dosyć sceptycznie – jest to literatura młodzieżowa, a młodzieżą już nie jestem. Miło się jednakże zaskoczyłam, bo okazało się że książka mi się spodobała. Powieść ta opowiada o letnim obozie dla młodych ludzi z problemami. Obóz jest miejscem gdzie nastolatkowie z problemami zderzają się z innymi osobami z podobnymi rozterkami. Z czasem dowiadujemy się po kolei co przyczyniło się do ich nieprzyjemnych objawów, bo jak się okazuje – wszystkie ich zachowania mają swoje podłoże. Hannah cierpi na depresję, Grover ma lęki przed zostaniem schizofrenikiem jak jego ojciec, Bek jest mitomanem, a Cassie i Dori mają zaburzenia odżywiania. Wśród nich jest również główna bohaterka o imieniu Zander, której problem jest inny – niekontrolowanie wyrywa sobie włosy na głowie. Czemu? Zachęcam do przeczytania żeby się dowiedzieć 😊 Powieść czyta się bardzo przyjemnie i lekko, osobiście wciągnęłam całą w ciągu jednego dnia. Bohaterów się lubi, wydają się sympatyczni mimo swych, często niecodziennych, zachowań. Jako czytelnik kibicowałam im i życzyłam jak najlepiej. Książka jest natomiast dosyć przewidywalna i schematyczna. Czuć też momentami, że tytuł kierowany jest głównie do młodzieży. Podsumowując uważam, że dzieło Rebekah Crane czyta się naprawdę przyjemnie. Książka ciekawi, jest przyjaźnie napisana. Nie ma w niej natomiast wielkiego zaskoczenia, historia jest dosyć prosta, miejscami możnaby rzec naiwna. Mimo to uważam, że dla przyjemności, bez większych oczekiwań, można ją przeczytać 😊

Mago

ocenił na 6 2 lata temu

#niewidzialna

Sharon Huss Roat

Lubię różnorodność. Czytam niemalże wszystko. A #niewidzialna przykuła moją uwagę okładką. Wiedziałem, że to książka młodzieżowa i bardziej skierowana do dziewczyn niż do chłopaków. Mimo wszystko zacząłem lekturę i było dobrze. Główna bohaterka przypominała mi momentami Carrie od Stephena Kinga. Vicky jest bardzo nieśmiała. Do tego stopnia, że zwykłe „jestem” powiedziane w szkole przy sprawdzaniu obecności bywa dla niej trudne. Dobrze radzi sobie z grafiką komputerową i tworzy profil #observi , który szybko zdobywa popularność. Vicky jest anonimowa i dba o to, aby tak pozostało. Fabuła jest prosta, życiowa, prawdziwa. Ukazuje problem i na przykładzie Vicky pokazuje, że można go przezwyciężyć. Trzeba jednak nieco odwagi, aby wyjść ze swojej strefy komfortu, ale także dużo wsparcia od bliskich. Warto zatem rozmawiać o swoich uczuciach i emocjach. Naprawdę warto sięgnąć, bo książka pokazuje jak wygląda życie szesnastolatki, która ma problem z nieśmiałością. Pokazuje również jak wyglądają jej relacje w szkole, pierwsze imprezy, relacje z rówieśnikami i te wszystkie inne około szkolne tematy. Mi czytało się bardzo dobrze i momentami przenosiłem się w czasie do swojego liceum. Poczułem się, jakbym znów miał te naście lat. Chociaż? Ja zawsze czuje się młodo :-)

MamCzytanko

ocenił na 9 3 lata temu

Dziwna i taki jeden

Meagan Brothers

Całkiem przyjemna książka. Na początku mi się trochę dłużyła, ale ostatnie 3/4 pochłonęłam właściwie za jednym zamachem. Nie sądziłam, że aż tak mi się spodoba, bo jestem na nią trochę za stara lol Ale to może dlatego że w roku 2008 kiedy rozgrywa się akcja byłam niewiele młodsza niż bohaterowie. A może dlatego że z perspektywy czasu łatwiej mi było trzeźwiej spojrzeć na ich problemy.

Patusza

oceniła na 8 2 lata temu

Gdy słowa zawodzą

Julie Buxbaum

Pełna ciepła powieść dla młodzieży poruszająca temat neuroróżnorodności, prześladowania w szkole oraz żałoby. Książka jest ukazaną z dwóch perspektyw opowieścią o powoli rodzącej się relacji między Davidem, chłopakiem z zaburzeniami ze spektrum autyzmu i Kit, która właśnie straciła w wypadku ojca. Ogólnie książka bardzo mi się podobała, ale zakończenie mnie rozczarowało, było dla mnie jakieś takie zbyt dramatyczne na siłę. Mimo wszystko polecam serdecznie.

Vinga46

ocenił na 7 3 lata temu

Wymyśliłam cię

Francesca Zappia

Dawno żadna książka mnie tak nie pozytywnie zaskoczyła. Świetnie się czyta, przeżycia głównej bohaterki są wciągające i chce się je poznawać, pokazanie wewnetrznej walki ze sobą i ze swoimi demonami genualne. Zaskakujący płot twist pod koniec. Nic tylko czytać :)

Agnieszka Alicja

oceniła na 10 8 miesięcy temu

Goodbye Days

Jeff Zentner

Nie spodziewałam się tak dobrej pozycji w kategorii literatura młodzieżowa. Piękna opowieść o stracie, cierpieniu i żałobie. Podobało mi się to, że Carver potrafił rozmawiać o swoich emocjach, że pojawił się wątek terapii. Cieszę się, że autor nie poszedł w tak popularny wątek "leczenia" przez miłość. Bardzo emocjonalna pozycja.

justyna

oceniła na 10 2 miesiące temu

Miłość, która przełamała świat

Emily Henry

Książka, którą udało mi się przeczytać po raz kolejny po kilku latach. Bardzo się cieszę, że w tym roku postanowiłam posprzątać swoją biblioteczke, bo dzięki temu mam okazję powrócić do właśnie takich perełek, które są już powoli zapomniane. Jest to książka młodzieżowa, która zapadła mi w pamięci, opowieści tutaj zawarte bardzo mi się podobały, ogólnie historia jest trochę chaotyczna, ale mi to nie przeszkadzało akurat i szybko ją przeczytałam. Historia oparta na dwóch światach, gdzie możemy zagłębić się w umyśle drugiej osoby z czym nie spotkałam się do tej pory w innych książkach, dodatkowo jest tutaj opisane wkraczanie w dorosłość. Oczywiście nie zabrakło tutaj miłości. Dlatego, że dziewczyna posiadała korzenie indiańskie są tutaj takie elementy typu przypowieści, mity. Polecam Natalie spędza ostatnie letnie wakacje w swoim rodzinnym domu w Kentucky przed wyjazdem na studia. Można było by powiedzieć, że dzień jak codzień nic ciekawego się nie dzieje. Jednak nie jest to zwykła dziewczyna. Zaczynają dziać się dziwne rzeczy, a pewna miła i tajemnicza osoba ostrzega ją, że ma trzy miesiące na uratowanie pewnego chłopaka. Nie wie co o tym myśleć. Pewnego razu poznaje chłopaka imieniem Beau i od tego momentu czas jakby się zatrzymałam i byliby tyko oni we dwoje. Jak potoczy się ta historia?

Sayuri_book_coffee

ocenił na 7 2 lata temu

Chłopak, który bał się być sam

Marieke Nijkamp

Przerażająco smutna historia o samotności, lęku i marzeniach. Jeden dzień, jedna decyzja i pięćdziesiąt pięć minut zmieniło życie wielu ludzi na zawsze. Ale ów zmiana następowała stopniowo, przez nikogo nie zauważona, drążyła mrok który w końcu wylał się i doprowadził do tragedii. Niesamowicie silnie emocjonalna opowieść.

Hailey

ocenił na 9 1 rok temu

Prawie ostateczna lista najgorszych koszmarów

Krystal Sutherland

Książka ciekawa, począwszy od okładki i tytułu "gdyby nie słodki różowy homar, na okładce, byłby to niezły pomysł na horror, idąc za tytułem", tak pomyślałam biorąc do ręki tą pozycję. Ku mojemu zaskoczeniu, niezbyt oddaliłam się od prawdy, ponieważ "Prawie ostateczna lista najgorszych koszmarów" spod pióra Krystal Sutherland opowiada historię "strasznie dziwnej rodzinki" Solarów począwszy od głównej bohaterki Esther, po jej brata bliźniaka ( o dziwo różniącego się, niczym dzień od nocy) Eugena, na ojcu przebywającym w piwnicy skończywszy. Pewnym elementem grozy, jest fatum ciążące na rodzinie, którym jest ...(tadam) Fobia, : matka Esther boi się pecha, brat ciemności, ciotka węży, a sama Esther ? Jeszcze tego nie odkryła. Stąd też wzięła się prawie ostateczna lista najgorszych koszmarów, która ma uchronić ją przed śmiercią. Czego boi się Esther? Jaką rolę odegra w jej życiu Jonah, czy rodzina Solarów ma szansę na normalne, pozbawione fobii życie? Muszę przyznać, że mnie jako psychologa z zamiłowania i mam nadzieję, kiedyś z zawodu tematyka fobii, umieszczona w książce dla młodzieży (bo do takiej kategorii należy ją zaliczyć) zainteresowała na tyle, że postanowiłam zagłębić się w jej treść i zaliczyć do grona, dobrze napisanej lekkiej lektury. Polecam!

Claudinne32ck

ocenił na 6 2 lata temu

Podtrzymując wszechświat

Jennifer Niven

WOW!!! Jaka to jest dobra młodzieżówka. Moje spojrzenie na nią może mieć inny wymiar ponieważ jest tutaj dziewczyna, która była "najgrubszą nastolatką w Ameryce (nota bene) autorka mówi nam , że nie tak bardzo, ale również była otyła. Połowa świata (ja na pewno) może się utożsamić z główną bohaterką. Bardzo polubiłam Libby. Jest również Jack który ma zaburzenie neurologiczne prozopagnozję (słyszeliście takie pojęcie?). Nie rozpoznaje on twarzy. I co dziwne udaje mu się do czasu to utrzymać w tajemnicy przed wszystkimi. Tych dwoje nastolatków spotyka się w liceum. Jest to książka o akceptacji drugiego człowieka, o tym, że nie można ludzi poznać po wyglądzie zewnętrznym (niestety nadal tak robimy ... zwłaszcza nastolatkowie). Nie chcę pisać Wam więcej, ale uwierzcie mi mogłabym na temat tej książki rozpisać się bez końca. Ja mam inne wydanie tej książki (inna okładka).

rteclaw

ocenił na 10 6 miesięcy temu

Problem

Non Pratt

Powieść zawiera uniwersalne, jak i współcześnie aktualne wątki. Wiele osób może odnaleźć w niej nawiązanie do swoich młodzieńczych PROBLEMów. Nastoletnia ciąża staje się coraz bardziej powszednia i we współczesnym świecie coraz częściej się o niej mówi. Historia przedstawia zmagania, z jakimi musi się zmierzyć przyszła, młoda mama, a także wartości, które są tak ważne w obecnym świecie, takie jak rodzina, przyjaźń czy miłość. W pierwszej części książki akcja toczy się powoli - czytanie staje się trochę żmudne - jednak bliżej końca zdecydowanie przyspiesza i wciąga czytelnika. Głównie dzięki zakończeniu ją polecam. Miłej lektury!

Marylka01

ocenił na 7 4 lata temu

Kłamczucha

E. Lockhart

Świetny, dobrze wyegzekwowany pomysł na prowadzenie narracji. Bardzo oryginalny. Czyta się trochę jak puzzle, wszystko powoli układa się w całość. Koniec jest troszkę przyspieszony i niestety można się lekko pogubić. Czegoś jednak tej książce brakowało. Bohaterowie byli dość mdli, oprócz głównych bohaterek. Dodatkowo widać spore inspiracje, których jednak autorka się nie wypiera. W języki angielskim książkę czytało się bardzo lekko i przyjemnie. Wręcz płynęło się przez tekst. Nie jest to książka tak dobra jak „byliśmy łgarzami”, ale nie rozumiem tak niskiej średniej ocen.

Aurelia Pietruszyńska

oceniła na 7 2 lata temu

Wieczór filmowy

Lucy Courtenay

Ależ tu są świetne porównania (może jest ich odrobinkę za dużo, ale idc). "Zmuszam się nawet do śmiechu, chociaż brzmi on tak, jakby kanarek dostał się pod kosiarkę" i, chyba mój ulubiony, "Dołącza do nas Raz, podskakując niczym rozkochany w poezji epoki wiktoriańskiej kangur".

szaramysz

ocenił na 7 4 dni temu

To zdarza się tylko w filmach

Holly Bourne

To zdarza się tylko w filmach - To nie miało się tak skończyć… 💔🎬 TA KSIĄŻKA ZŁAMAŁA MI SERCE. Serio, nie byłam gotowa na taki finał. Weszłam w tę historię z myślą, że dostanę uroczą opowiastkę o miłości jak z komedii romantycznej… i owszem, było uroczo - ale też boleśnie prawdziwie. Audrey to bohaterka, z którą od razu się zżyłam. Przeżywałam wszystko razem z nią - jej ból po rozpadzie rodziny, niepewność, próby zbudowania siebie na nowo. I nagle pojawia się Harry - czarujący, lekko bezczelny, z obsesją na punkcie kina. Ich relacja wydaje się jak żywcem wyjęta z filmu, tylko że… z biegiem stron coraz bardziej czuć, że to jednak życie - nie scenariusz. Przez książkę się płynie - styl autorki jest lekki, dowcipny, a jednocześnie nie boi się trudnych tematów: rozstania, zdrady, samotności, wykluczających się oczekiwań. To nie tylko historia miłosna, ale i opowieść o dojrzewaniu, o rozczarowaniach i o tym, jak zrozumieć, czego tak naprawdę się chce. To książka, która udaje, że jest „tylko romcomem”, a tymczasem zostaje z czytelnikiem dużo dłużej, niż się wydaje.

Zuzu

ocenił na 7 8 miesięcy temu

Milion odsłon Tash

Kathryn Ormsbee

“Milion odsłon Tash” była dla mnie naprawdę dość sporym, pozytywnym zaskoczeniem. Zazwyczaj wolę książki fantasy, współczesne młodzieżówki zawsze rysowały mi się jako nudne i bardzo płytkie. Jednak zainteresowało mnie, kiedy moja przyjaciółka, która zazwyczaj książek nie czyta, przyniosła tą książkę do szkoły - i zaczęłam czytać ją na lekcjach. Już od pierwszych stron byłam dość zaskoczona, bo spodziewałam się czegoś w najlepszym wypadku przeciętnego, a książka okazała się być naprawdę przyjemna do czytania. Pierwszy raz doświadczyłam też tak silnego utożsamiania się z główną bohaterką. Choć nie jestem youtuberką ani tym bardziej fanką Tołstoja, to bez problemu potrafiłam wczuć się w jej ekscytację na widok tylu nowych obserwujących czy komentarzy oraz brzęczenia w głowie wszystkich negatywnych opinii. Naprawdę polubiłam Tash, jej przyjaciół oraz jej relacje z siostrą i rodzicami. Według mnie, wszystko przedstawione naturalnie, bez tanich dram i bezsensownych kłótni. Wszystkie wydarzenia i reakcje bohaterów miały jakiś sens. Plus również za przyjaźnie pomiędzy bohaterami, naprawdę mnie urzekły ;) Choć nie jest to może książka, która zostanie ze mną do końca życia, to na pewno będę ją dobrze wspominać.

Mellonel

ocenił na 8 2 miesiące temu

Wszystko razem

Ann Brashares

Mam przed sobą egzemplarz recenzencki, który zdobyłam na wymianie książkowej. Niestety nie wiem, jak wygląda finalny i nie mogę się zbytnio wypowiedzieć. Przedstawia cztery osoby siedzące na piasku, wpatrujące się w morze. Moje drugie spotkanie z pisarką i niestety coś poszło tutaj nie tak. Na samym początku mamy opisanych bohaterów, a że jest ich sporo, to taka notatka jak najbardziej jest na miejscu. Czytało się szybko, lekko, bez blokad. Można powiedzieć, że chwilami bardzo szybko. Nie byłam tak zachwycona jak przy poprzednio czytanej powieści kilka lat temu. Bohaterów mamy sporo i niemal każdy z nich jest narratorem. Ciągłe przeskakiwanie drażniło mnie niesamowicie. Może jeszcze gdyby były pełne rozdziały, a nie fragmenty, lepiej by się czytało, a tak to mój poziom irytacji niemal sięgnął zenitu. Nie lubię, jak traktowane wątki są po macoszemu, albo teraz napiszemy 10 zdań na ten temat, a potem nagle siup z punktu widzenia inne wydarzenie u kolejnej postaci. Nie będę też pisać o bohaterach, bo tak pokręconych rodzin i historii nie słyszałam. Nikt nie zyskał mojej sympatii, niestety. Jednak ważne jest to, że autorka podejmuje się tematu waśni rodzin, niczym w Zemście od Fredry... Kłócą się, jest jeden dom, w którym mieszkają naprzemiennie!!! I brzmi to niedorzecznie. Nie wyobrażam sobie tyle razy w roku mieszkać na walizce w dwóch domach. Brakuje tutaj rozmowy między bohaterami i to stanowczo. Brakuje osoby, która mocno by nimi potrząsnąła i kazała się ogarnąć i zachowywać jak człowiek. Nawet na ważnym wydarzeniu nie potrafią się zachować jak należy, wszystko niszcząc. Mnóstwo tajemnic i niedopowiedzeń... Akcja odpowiednie tempo - raz przyspiesza a raz zwalnia, ale też nie ma nudy z tymi postaciami, oj nie... Reasumując stwierdzam, że nie jest to świetna książka. Dobra, ale bez szału. Duży plus za lekkie pióro oraz za tematykę. Minus za ciągłe przeskoki narracji, brak emocji. Takie 6/10. Dlatego też nie polecę Wam jej, sami musicie stwierdzić, czy po nią sięgnąć czy nie.

Tylkomagiaslowa

oceniła na 6 1 rok temu

Krzywda. Historia moich blizn

Eve Ainsworth

Opisana w tej książce problematyka to historia nastoletniej dziewczyny, która ucieka od swoich życiowych problemów w samookaleczanie się. Tematyka jest więc nie tylko ciekawa, ale i bardzo potrzebna, bo przecież taki problem dotyka całej masy dzieciaków - i nie tylko - na całym świecie. Sęk jednak w tym, że moim zdaniem Autorka zupełnie tę opowieść skopała. Główna bohaterka tej powieści, Gabi, boryka się ze stratą swojego ukochanego dziadka. Nie potrafi otworzyć się przed swoimi rodzicami (którzy zdają się zbyt zajęci swoją pracą, niż własnym dzieckiem), nie może dogadać się ze swoją matką (którą oskarża o chłód, jeśli nie wręcz o brak uczuć wobec siebie czy własnego ojca), wstydzi się przyznać do swoich problemów przyjaciołom (którzy co i rusz wyciągają do niej pomocną dłoń). Ja wiem, że można się aż tak zamknąć we własnym cierpieniu i depresji. Ale jeśli Autorka chciała napisać książkę, która mogłaby pomóc dzieciakom, zmagającym się z podobnymi problemami, to powinna chyba swoją bohaterkę skonstruować nieco inaczej. Pojawia się tu całe mnóstwo problemów - depresja poporodowa, alkoholizm, porzucenie przez rodziców. Ale mam wrażenie, że wszystkie te wątki potraktowane zostały bardzo pobieżnie. Aż się prosi o zagłębienie w temacie, o więcej treści. A już samo zakończenie rozwaliło mnie na łopatki. Znaczy - ja rozumiem, że tak wyszło może prawdziwiej, bardziej wiarygodnie. Ale bez postawienia tej finalnej kropki, wydaje mi się, że cała ta opowieść nie spełni swojego celu. Nikogo nie przekona, że warto szukać innych sposobów na radzenie sobie z problemami, niż skorzystanie z żyletki. Szkoda. Książka z potencjałem i bardzo potrzebna. Ale w takiej formie nie spełni swojej funkcji...

goskrzys

ocenił na 6 10 miesięcy temu

Mirror, Mirror

Rowan Coleman Cara Delevingne

Jak na literacki debiut - super. Jeśli Cara popracuje nad bardziej treściwym przekazywaniem informacji na temat otoczenia bohaterów, będzie z niej super pisarka. Co do samej książki - mam mieszane uczucia. Historia ciekawa, jednak za bardzo chaotyczna i zaplątana. Bohaterów mogę podzielić na tych, których uwielbiam i tych, których nienawidzę. Zbyt mało realistyczne przedstawienie życia z pozoru normalnej, jednak nietuzinkowej młodzieży. No i - powtórzę się - mega dobry debiut. Czekam na klasyczne "mniej znaczy więcej" od Cary.

Dominik

ocenił na 6 5 miesięcy temu

Szczęście w miłości

Kasie West

Jak zwykle Kasie West nie zawodzi. Z zaciekawieniem i z przyjemnością chłonęłam rozdział po rozdziale. Polubiłam główną bohaterkę, momentami jej współczułam lub dzieliłam z nią inne emocje. "Szczęście w miłości", jak większość powieści Kasie West bawi i uczy, i to w nienachalny sposób. Autorka w tej powieści wskazuje między innymi na problem jakim są pieniądze, jak łatwo jest stać się przez nie zaślepionym, ocenianym (przez innych), czy nieufnym (wobec innych). Podobał mi się stopniowo budowany związek głównej bohaterki z przyjacielem, jak również wątek z pracą w Zoo i mrówkojadką.

Dedersi

ocenił na 7 2 lata temu

Jedyne wspomnienie Flory Banks

Emily Barr

Główna bohaterka bardzo mnie irytowała, lektura sama w sobie jest nudna i przygnębiającą. Cały czas dzieje się to samo jedynie od części 2 zaczęło się trochę dziać, ale nie za dużo. Daje 7 gwiazdek bo mimo wszystko uważam, że to niezly dramat i zakończenie było naparwdę dobre.

agnieszka Zalewska

oceniła na 7 4 lata temu

Cytaty z książki Eliza i jej potwory

Ludzie w depresji nie chowają się przed swoimi potworami. Ludzie w depresji dają im się pożreć.

Francesca Zappia Eliza i jej potwory Zobacz więcej

Jestem kompletnym wrakiem ludzkim i jest mi z tym całkiem dobrze.

Francesca Zappia Eliza i jej potwory Zobacz więcej

Lubię wmawiać sobie, że może pójdę - lubię wmawiać sobie, że zrobię mnóstwo różnych rzeczy - ale i ja, i mój mózg, i wszyscy inni dobrze wiemy, że koniec końców stchórzę i zabarykaduję się w swoim pokoju z talerzem pizzaroladek i Netfixem.

Lubię wmawiać sobie, że może pójdę - lubię wmawiać sobie, że zrobię mnóstwo różnych rzeczy - ale i ja, i mój mózg, i wszyscy inni dobrze wie...

Rozwiń

Francesca Zappia Eliza i jej potwory Zobacz więcej

Więcej