Dziwne przygody pana Zająca

Opowiadanie napisane przez Kiplinga ukazało się w zbiorku ,,Just so stories’’ w 1902 roku. Napisał je z myślą o własnych dzieciach. Książka większego formatu, okładka miękka. Kolorowe ilustracje. Treść poświęcona jest rozwojowi cywilizacji od zarania dziejów, czyli począwszy od człowieka pierwotnego. Zamieszkanie w jaskini, pierwsze prymitywne dla danych warunków sprzątanie mieszkania, rozpalanie ognia, łączenie się ludzi w pary , warzenie jadła, oswajanie zwierząt, polowanie, wychowywanie dzieci są takimi pierwszymi jej przejawami. Pierwszym udomowionym zwierzęciem został pies, który miał strzec dobytku człowieka, a w zamian dostawał przysmaki do jedzenia w postaci kości. Później oswojono dzikiego konia, który za świeże sianko w ramach posiłku ,jeździł z mężczyzną na polowanie, woził ciężary. Krowa zgodziła się dawać mleko człowiekowi za świeżą zieloną trawkę jako pokarm. Najbardziej w procesie asymilacji uparty był kot. Chętnie łowił myszy, zabawiał dziecko, usypiał do snu pięknym mruczando, pod warunkiem ,że nie ciągnęło go za ogon. Ale nigdy nie podporządkował się do końca człowiekowi. On ustalał zasady gry. Mleczko chętnie pił trzy razy dziennie, ocierał się o nogi, grzał przy ognisku, kiedy mu było zimno. Zawsze jednak chodził swoimi drogami. Wtedy kiedy on chciał to korzystał z dobrodziejstw człowieka. Tak jest po dziś dzień. I to jest najpiękniejsze , ta właśnie dzikość naszego kota. Najbardziej zachowała się owa niezależność u naszych europejskich dachowców. A te wspomniane w treści rzucanie butami czy toporkiem przez mężczyznę w te urocze zwierzątka , to możemy włożyć między bajki. Człowiek pierwotny był nieokrzesany, więc i w jego postępowaniu można zauważyć kompletny brak kultury i należytego zachowania. Jest teraz XXI wiek i trochę inne jest podejście do zwierząt, oczywiście nie u wszystkich, skoro schroniska pękają w szwach. Ale to już pogawędka na zupełnie inną książkę. Lekturę polecam ze względu na unikatowe ilustracje Bohdana Butenki oraz na dość ciekawe podejście do tematu aklimatyzacji zwierząt w warunkach hodowli przez człowieka. Interpretacja wyjaśniająca dlaczego pies zawsze, no prawie, goni kota zasługuje również na naszą uwagę. Najważniejszy jest oddany hołd kotu jako zwierzęciu zaradnemu, sprytnemu, umiejącemu utrzymać swoją pozycję w hierarchii społecznej. Książka napisana w sposób humorystyczny i nie wszystko trzeba tak przyjmować dosłownie. Polecam kociarzom oraz mądrym dzieciakom!

Jeżyk we mgle jest międzynarodowym bestsellerem opartym na rysunkach Franczeski Jarbusowej do kultowego rosyjskiego filmu. Książka opowiada o przygodach Jeżyka który wyrusza do swojego przyjaciela Niedźwiadka, aby razem liczyć gwiazdy. W drodze do przyjaciela spowija go tajemnicza mgła w której spotyka... co jest dla mnie i ku memu zaskoczeniu dla mojego syna innego w tej książce to rysunki. Dzięki nim bardzo się wycisza podczas czytania. Prawie wszystkie książki dla dzieci są nasycone soczystymi barwami a ta jest szara. Idealna lektura na dobranoc. Kartki w tej książce są przyjemne w dotyku a magia, subtelność, delikatność obejmuje czytelnika z każdym kolejnym przeczytanym zdaniem. Narrację cechuje maksymalna prostota a zarazem bogactwo symboli. Jest coś w tej książce ukrytego i nie dającego się jednoznacznie zinterpretować.

Dzień, w którym spojrzało na mnie czujne, szeroko otwarte oko z okładki tej książki, pamiętam bardzo dobrze. To była księgarnia "Ambelucja", miejsce z duszą, w którym miłość do książek czuć w powietrzu, nietuzinkowe i absolutnie zachwycające. Będąc w Sopocie, koniecznie zajrzyjcie do tej cudownej księgarenki, niech jej magia nie zniknie. Takie miejsca trzeba wspierać. Oko patrzyło na mnie z całą swoją mocą. Nieco schowane, ukryte w głębi regałów ciężkich od innych cudowności, ale na tyle wyraźne, że nie można było go nie zauważyć. I gdy tylko wzięłam do ręki "Dzień, w którym zamieniłem się w ptaka", wiedziałam, że do domu wrócimy razem. Okładka, której fakturę czuje się pod dłońmi, gruby i matowy papier, ascetyczne rysunki przypominające szkice, czerń, biel i puszyste, błękitne pióra. Tekstu jest niewiele, ale nie ma potrzeby, by było go więcej. Jest nieco poetycki, ale nietrudny w odbiorze. I emocje, najpiękniejsze, najmocniejsze, takie, które pozwalają latać. Każda strona to miłość, zakochanie, cudowny stan, gdy motyle trzepoczą w brzuchu skrzydłami. Lekkie zamroczenie i ogromne pokłady poświęcenia, kreatywności i odwagi. "Dzień, w którym zamieniłem się w ptaka" miłość, być może tę pierwszą, pokazuje jako stan ponad wszystkie inne. Gdy nie liczy się opinia kolegów z klasy, gdy marzysz i myślisz tylko o tej wyjątkowej osobie. Znasz jej zainteresowania, które za chwilę stają się również Twoimi. Podążasz jej śladami i robisz wszystko, aby zwróciła na Ciebie uwagę. Przebierasz się nawet za wielkiego ptaka, choć ciężko się wtedy gra w piłkę. A czy uczucie zostanie odwzajemnione? Tego nigdy nie wiadomo, ale dopóki się nie odkryjesz, nigdy się nie dowiesz. "Nie jestem już ptakiem. A jednak mogę latać".

18/52/2018 Oceniam na 6+++ R E W E L A C J A. Dla tych, którzy nie lubią ruszać się z domu, zastąpi wycieczkę do ZOO. Przecudownie wykonane ilustracje są zachwycające. Najważniejsze informacje nt. głównych bohaterów zmieszkałych dane tereny są trafne i wyczerpujące. Pod każdym kryterium oceniam na Arcydzieło!! :)

Czytałam i przeglądałam tą publikację już kilka razy. Zawsze odkrywam w niej coś nowego, zaskakującego i... mądrego. Regulamin skierowany jest do dzieci i młodzieży. To proste zasady jakie powinni przestrzegać w okresie wakacyjnym. W książce starszy brat, uczy młodszego reguł i zasady, tak by bezpiecznie przeżyć każdy dzień. Muszę tu dodać, że nie są to standardowe zasady, którymi my rodzice karminy nasze dzieci. Nie ma ani słowa o przechodzeniu po pasach, nie braniu słodyczy od obcych. Są jednak inne, równie ważne. Treść jest raczej lakoniczna. Ale wraz z obrazem zapraszają do świata wyobraźni... do zmiany postrzeganie świata. Popatrzmy na to co jest wokoło oczami dziecka. Ilustracje są obrazami olejnymi, pełne są soczystych barw. Przykuwają wzrok. Nie są jednoznaczne, posiadają element (lub kilka), który wytrąca nas z realizmu zapraszając nas do korzystania z dziecięcej wyobraźni. Opowieść jest tajemnicza, prosta, wyjątkowa, niezwykła, pobudzająca wyobraźnię, z magicznymi elementami.

Z serii: dla dzieci, ale dla dorosłych chyba nawet bardziej. Książka o tym, jak wytworzyliśmy granice - te fizyczne i mentalne - przez które jedni mogą być względnie szczęśliwi, a ci po drugiej stronie już niekoniecznie. Nie ma tu jednak odpowiedzi, co z tym zrobić - to jest jednak straszliwie trudny temat, złożony problem. Dla dzieci książka jest dobra, jeżeli jest potrzeba rozmowy na tematy okołomigracyjne. Przepięknie ilustrowana.

Rewelacyjna książka bez tekstu, zawiera same obrazki, które podbudzają wyobraźnię dziecka. Przykładowo pokazane jest zdjęcie gąsienicy i całego zielonego liścia na lewej stronie a na prawej tej samej gąsienicy, która wraca i podziurawionego liścia. Daje do myślenia co się stało:) Na zasadzie akcja i reakcja. Obrazków jest naprawdę dużo. Czasami dotyczy to rozwiązania jakiegoś problemu. Dwie osoby stoją nad przepaścią, mężczyzna po lewej stronie, kobieta po prawej. Na kolejnej stronie, para jest już obok siebie. Oba brzegi łączy most. Książka pobudza wyobraźnię:) Zdecydowanie polecam. Książkę można wypożyczyć w Bibliotece Otwartej w Łodzi - przy ul. Narutowicza

Śliczna książka, opowiadająca historię myszy, która konstruuje samolot, by polecieć do Nowego Jorku. Jest przepiękna, ilustrację bardzo mnie urzekły, zwłaszcza, że jest to pierwsza książka tego autora. Strasznie lubię szkice różnych maszyn przedstawionych w tej książce. Sama historia natomiast jest inspirująca i zostawia czytelnika z takim ciepłem w środku, po skończonej lekturze. Polecam! P.S. A pozatym myszka na tych ilustracjach jest przesłodka.

Ten tomik z serii zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie. Dobór informacji, podanych w zrozumiały sposób sprawi, że zarówno młodszy i starszy czytelnik znajdzie coś dla siebie. Brawo dla autorki warstwy merytorycznej. Jak dla mnie wypadła ona w swoim zadaniu lepiej niż Dave Goulson w Insektarium.

Nieśmiertelny klasyk z niemieckiej literatury dziecięcej, którego studiowano, adaptowano, parodiowano, unowocześniano i po prostu czytano dzieciom. To jest zadziwiające, jak wielki wpływ na popkulturę miał ten prawie 180-letni zbiór wierszyków i obrazków. Istnieje dziesiątki wersji językowych czy dialektycznych, setki wydań, a niektóre zwroty czy imiona weszły na stałe do języka potocznego, czy terminologii medycznej. „Jaś Straszydło” powstał jako prezent gwiazdkowy dla 3-letniego syna Hoffmana po nieudanych poszukiwaniach przyzwoitej książki. Jego przyjaciele z wydawnictwa zasugerowali, by wypuścić ją na rynek. Jak tylko książka została w 1845 roku wydana, odniosła ogromny sukces. Już za życia autora powstało wiele wersji, w których wprowadzono kilka poprawek. Nie tylko tekst przypadł ludziom do gustu, ale także oprawa graficzna. Książka była zarówno bestsellerem (później longsellerem), jak i wynalazkiem. Była to bowiem pierwsza narracyjna książka skierowana do dzieci od trzech do sześciu lat. Od „Jasia Straszydło” rozpoczęła się także wielka kariera książek obrazkowych dla dzieci. Jednak to nie wyjaśnia w pełni tego fenomenu. Dlaczego książka cieszy się wciąż niesłabnącą fascynacją? Czemu jest tak ciekawym obiektem badań wielu specjalistów? Pobieżne zerknięcie na tekst wyraźnie sugeruje, że jest to dzieło kontrowersyjne. Pozornie mamy tu zbiór dziesięciu rymowanych wierszyków dla dzieci. Poza jedynym tytułem o nierozgarniętym myśliwym bohaterami są nieletni. Są to często nadpobudliwe, okrutne, złośliwe, nieposłuszne czy lekkomyślne dzieci, które nie słuchają dorosłych albo powielają jakieś dziecinne nawyki. Zawsze spotyka ich na końcu okrutna kara, ostracyzm czy przykre nieszczęście. Do nich zaliczają się takie kwiatki, jak spalenie żywcem, poważne okaleczania ciała czy zagłodzenie na śmierć. Teksty te są groteskowym uosobieniem tzw. czarnej pedagogiki albo pedagogiki autorytarnej. Przewaga dorosłych nad dziećmi i przemoc występują tam w skrajnej formie, a to wywołuje szok… jak w horrorach. To musiało zafascynować nieprzywykłych do takiej formy ludzi. Przesadnie okrutne wersy w połączeniu z absurdalnym humorem i drastycznymi obrazkami dla dzieci jeszcze wyraźniej wpływały na wyobraźnię. Z prawdziwą edukacją nie miało to wiele wspólnego już w biedermeierowskich czasach. Pomimo kontrowersji i sprzeciwów, książka nie zaginęła w odmętach historii, a inni twórcy przekształcali ją i dopasowali na zmieniających się czasów albo kreowali własne wersje. Jednak nie przechodzi się do historii na zwykłym wywoływaniu szoku. Wiele zagadnień, które poruszają wierszyki, pochodzą z lekarskiego otoczenia autora. Poza tym większość tych opowieści mają ponadczasowy charakter, bo zawsze będą istnieć nieznośne dzieci, które nie będą się słuchać dorosłych, będą się znęcać nad innymi czy odmawiać jedzenia posiłku. Dorośli jednak poważnie zastanawiają się, czy taka książka jest w ogóle odpowiednia dla młodych czytelników. Zdania są podzielone, a stosunek do stylu i formy w dużej mierze zależy od psychiki, poczucia humoru i doświadczeń życiowych. Osobiście jednak nie czytałabym jej swoim dzieciom na dobranoc. Niezależnie od kontrowersji i debat wokół treści, „Jaś Straszydło” należy do najbardziej wpływowych książek dla dzieci z XIX wieku. Dzisiaj, poza krajami niemieckojęzycznymi, dzieło to nie jest dobrze znane. Przyjrzałam się również naszemu polskiemu wydaniu z 1933 roku, które odświeżono później w 1987 roku. Zmieniono imiona dzieci, dopisano dla rytmu wersy i szata graficzna jest inna. Preferuję oryginalny tekst i ilustracje, co nie znaczy, że nasze wydanie jest gorsze. Po prostu pierwowzór jest tak kultowy, że zbyt duże ingerencje w tekst i rysunki nie są raczej pożądane. Gdybym najpierw poznała spolszczenie i ilustracje Bohdana Nowakowskiego, to pewnie nie wywarłoby na mnie takie wrażenie.

Zaskakująca książka, która w przewrotny i do tego zabawny sposób pomoże rozprawić się ze strachem u małego szkraba. Zaczyna się jak standardowa opowieść grozy i skrzętnie wykorzystuje motywy charakterystyczne dla tego gatunku, a wszystko po to, żeby nagle i przewrotnie pokazać czytelnikowi, że każdy się czegoś boi, nawet ten, po którym byśmy się tego nigdy nie spodziewali.

Boże, jak ja to kocham! Książka wydana jeszcze na długo zanim ja pojawiłam się na świecie. Czytałam ją gdy byłam dzieciakiem, a teraz czytamy córce z mężem na zmianę i wszyscy mamy masę radości. Uwielbiam "Remanent" Pani Chotomskiej! Pozycja obowiązkowa dla każdego dziecka i każdego rodzica. Książka ma tyle lat, a nadal bawi i zachwyca. To taka dziecięca klasyka. Polecam całym sercem.

Autor znany głównie jako piewca ziemi śląskiej i z utworów mocno osadzonych w jej realiach np. " Łysek z pokładu Idy ", " Ondraszek " czy " Wyrąbany chodnik ". Wprowadził ten region do polskiej literatury. Ocalił od zapomnienia śląskie tradycje, folklor, zwyczaje i niezwykłość tych ziem. Nie zapomniał o dzieciach na co dowodem jest ta książeczka. Są w niej przedstawione w lekkim, gawędziarskim stylu baśnie i legendy śląskie. Opisuje piękno krajobrazu i charakter lokalnych społeczności. BEZ LEWACKICH I TĘCZOWYCH DEGENERACJI !!! POLECAM !!!

Niespotykana forma książki dla małych i dużych odbiorców. Opowieść o najważniejszych mitach greckich przedstawiona w formie labiryntów. Duży format. Zwięzłe opisy przedstawione na poziomie zrozumiałym dla każdego. Świetna zabawa przy odkrywaniu wszystkich najdrobniejszych szczególików.

Gro Dahle zaprasza nas do świata dziecięcych emocji. Nie rozsiadajcie się wygodnie. Nie ma na to czasu. Jest wojna. Nie jakaś daleka, odległa, mało odczuwana. Te walki są tu, obok nas. I bolą najbardziej. Wojna zawitała do domu. Walki bolą, dotkliwie kłują, ranią... Wojna dotyczy Mamy i Taty. Dotyka jednak całej rodziny. Godzi w dzieci, które to obserwują, słyszą... Nie potrafią opowiedzieć się po żadnej ze stron. Bo każda jest dla nich ważna. Gubią się w lękach, obawach przed odrzuceniem, zmagają się ze złością i smutkiem. Mocna przerażająca książka o dziecięcych emocjach. Jej prosty język i sugestywne obrazy są skierowane do dzieci, ale przekaz ładunku emocjonalnego bólu odbiorą także dorośli czytelnicy. Z perspektywy dorosłych wiemy, ze takie wojny, kiedyś dobiegają do końca. Dziecko nie wie... Do nas należy zadbanie o emocje dziecka, o jego spokój. Bądźmy uważni... Obok tej publikacji nie da się przejść obojętnie.

"Waćpanie, sam pan sprawia te czary, bo raz taki, raz siaki przychodzi do miary!" Opowiastka o biednym Jasiu Kapeluszniku i jego dziwnyn kliencie wciąga, bawi i przyciąga uwagę prostymi,trochę mrocznymi ilustracjami, ciekawym pomysłem na fabułę i ładnym językiem. Przeznaczona dla młodszych dzieci, spodoba się im na pewno - warto ją wyszukać w jakimś antykwariacie.

Ciekawa i piękna opowieść dla dzieci wzbogacona intrygującymi ilustracjami. Tak naprawdę to właśnie ilustracje sprawiają że ta książka jest niezwykła, bo bez nich historia chłopca i pluszowego zajączka raczej niczym specjalnym by się nie wyróżniała. Polecam do poczytania dziecku.

Zbiór zabawnych ciepłych wierszyków dla dzieci z 1972 roku. Są krótkie, kilkuwersowe wierszyki, i nieco dłuższe - wszystkie urocze. Tekst dopełniają kolorowe ilustracje Zbigniewa Rychlickiego. Na uwagę zasługuje np. wierszyk o kaczkach i ich taczce, do której postanowiły kupić motorek, żeby jechać do Kaczkowa (do tamtejszego baru na flaczki). Motorek miał być kupiony za złoty kaczeniec, niestety siostrzeniec-postrzeleniec zgubił cenny środek płatniczy. Idealny do wprawek logopedycznych jest „wiersz, w którym syczy przez cały czas” - opowieść o chcącym się ostrzyc z okazji chrzcin Szczepanie Szczygle 😉 Zauroczył mnie wierszyk pt. „Dwa jeże” o kolczastych klientach zakładu fryzjerskiego zainteresowanych tematem modnych fryzur - "A czy na jeża ktoś się czesze? / O proszę panów, całe rzesze"; uśmiałam się z dzieckiem czytając o kawce, która miała czkawkę, na co lekarstwem było zjedzenie szczypawki! Jest też dłuższy wierszyk o psie chrapiącym na kanapie, o słodkim pałacu króla Pippina, o panu Kocie łapiącym myszy pod tronem angielskiej królowej, czy oryginalnym latającym prosiaczku. Dla Ludwika Jerzego Kerna zwierzęta były ludźmi w innej skórze - jak pies Ferdynand uczłowieczony się w powieści „Ferdynand Wspaniały” (1963), czy fajansowy słoń Dominik, który rośnie i zaczyna mówić ludzkim głosem w „Proszę słonia” (1964). Także w „Mądrej poduszce” znalazły się wszystkie najważniejsze wiersze Kerna pisane dla dzieci, zwierząt jest baaardzo dużo. Trudno nię lubić tych utworów, i nie uśmiechać się czytając powyższy zbiorek. 😍🧡❤️💜💙🩵 Najlepszą puentą będą słowa L. J. K.: "Nie jestem za bardzo nieśmiały Ani za bardzo wyniosły. Gdy piszę dla dzieci, to piszę w ten sposób, Żeby mógł to zrozumieć nawet dorosły." 😀