Nie zrodziła nas słodycz, lecz furia. Czułyśmy ją w kościach.
W Falls Landing na Florydzie – mieście pełnym parków rozrywki, bagnistych jezior i spalonych słońcem bugenwilli – w każdym zakamarku czai się coś złowieszczego. Paczka trzynastoletnich dziewcząt obsesyjnie krąży wokół córki miejscowego kaznodziei. Sammy jest hipnotyzująca, starsza i zakochana w Eddiem. Pewnego dnia znika bez śladu.
Nastolatki z ukrycia przyglądają się tragedii, nieświadomie zbliżając się do odkrycia mrocznego sekretu ich głodnego sławy miasta. To, co zobaczą, będzie je prześladować już na zawsze.
Te dziewczyny, dzikuski, brutalki, wiedzą wszystko o wszystkich – może nawet za dużo.
Dizz Tate, poprzez mrocznie piękny i hipnotyzująco brutalny obiektyw, uchwyciła przemoc, grozę i maniakalne uniesienia dziewczęcego dzieciństwa. „Dzikuski” to książka o pozornie nierozerwalnych więzach przyjaźni i chwili, gdy pękają one bezpowrotnie. Powieść idealna dla czytelników „Króliczka” Mony Awad.
Szukamy ofert...
Opinia
Długo zastanawiałam się, co mogę napisać o tej książce poza tym, że była dziwna i wprowadzała mnie w dyskomfort. Trochę czasu zajęło mi zrozumienie jej przekazu. Jej brutalność dociera do najgłębszych sfer umysłu, a duszny klimat wlewa się prosto do naszych myśli. Nie znam książki, która by tak koszmarnie, ale jednocześnie doskonale ukazała trudny dorastania i uniesienia, które za sobą niesie. Przestawia także dorosłość i rodzicielstwo, które pozostawia wiele do życzenia, a co za tym idzie, konsekwencje, które z tego wynikają. Te dziewczyny są idealnym przykładem wpływu otoczenia, a obserwowanie ich przyniosło mi wiele wniosków. Czy wam je zdradzę? Nie, myślę, że każdy powinien sam zrozumieć, jak szkodliwe jest dla nas uleganie złym wpływom.
Nieszablonowa, już sama narracja robi wrażenie i ukazuje wyjątkowość tej książki.
Jak na tak krótką książkę dłużyła się ona niemiłosiernie, ale to nie była dla mnie historia, którą czyta się jednym tchem. Ją trzeba zrozumieć, poczuć i przemyśleć. Bez tego będzie to jedynie zlepek słów, które nie składają się w nic sensownego. Udało mi się w niej zagubić niesłychanie wiele razy, a odnajdywanie się na nowo przynosiło ulgę.
A wiecie co jest najlepsze? Że w tym całym tragizmie jest ona piękna.
Dziwna, niekomfortowa, tragiczna i duszna to była lektura.
„Nie patrzą na nas, nigdy nie patrzyły. Nikt na nas nie patrzy i to nam daje dziką moc”
[ współpraca reklamowa z wydawnictwem ]
Długo zastanawiałam się, co mogę napisać o tej książce poza tym, że była dziwna i wprowadzała mnie w dyskomfort. Trochę czasu zajęło mi zrozumienie jej przekazu. Jej brutalność dociera do najgłębszych sfer umysłu, a duszny klimat wlewa się prosto do naszych myśli. Nie znam książki, która by tak koszmarnie, ale jednocześnie doskonale ukazała trudny dorastania i uniesienia,...
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to