Dziewczyna z wrzosowisk

Od dawna cenię powieści Niny Zawadzkiej. Choć nie miałam jeszcze okazji przeczytać wszystkich jej książek, te, które znam, wywarły na mnie ogromne wrażenie i żadna mnie nie zawiodła. Autorka ma niezwykły dar opowiadania historii w sposób, który jednocześnie porusza i skłania do refleksji. Szczególnie cenię jej styl – lekki, a zarazem przepełniony emocjami – oraz umiejętność wiernego oddawania realiów historycznych. Z największą przyjemnością sięgnęłam po „Czas poświęcenia”, powieść inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami, której akcja toczy się na dwóch płaszczyznach czasowych. Na kartach tej powieści Nina Zawadzka snuje historię miłości zrodzonej na kłamstwie, którego konsekwencje odczuwane są przez kolejne pokolenia. W roku 1980 Małgorzata Adamiec otrzymuje list dotyczący wniosku o emeryturę swojej teściowej. Dokument zostaje odrzucony z powodu rozbieżności między danymi przedstawionymi przez rodzinę a tymi znajdującymi się w Archiwum Państwowym. Zaintrygowana i zaniepokojona kobieta postanawia odkryć prawdę. Jej śledztwo prowadzi do rodzinnego sekretu, który przez lata pozostawał skrzętnie ukrywany. Druga linia fabularna przenosi czytelnika do roku 1933, do niewielkiej wsi Malinicze, znajdującej się w granicach Związku Radzieckiego. Poznajemy tam Emilię Dreznal – młodą dziewczynę dorastającą w trudnych warunkach. Jej rodzina, sprzeciwiająca się władzy i odmawiająca wstąpienia do kołchozu, popada w poważne długi. Napięcia między Polakami a Rosjanami, brutalna pacyfikacja wsi oraz widmo Wielkiego Głodu zmuszają rodzinę do dramatycznej decyzji – Emilia zostaje wydana za mąż za wierzyciela. Z biegiem lat kobieta podejmuje coraz odważniejsze działania, próbując sprzeciwić się opresyjnemu systemowi i ratować innych Polaków. Każdy jej krok wiąże się jednak z ogromnym ryzykiem. Nadzieja na ocalenie pojawia się dopiero wraz z wybuchem wojny i atakiem nazistowskich Niemiec na Związek Radziecki – wydarzeniem, które zmienia losy bohaterów w sposób nieoczekiwany. „Czas poświęcenia” to powieść, która – podobnie jak wcześniejsze książki autorki – pochłonęła mnie bez reszty już od pierwszych stron. To historia, która trafia prosto w serce, porusza najgłębsze emocje i nie pozwala o sobie zapomnieć jeszcze długo po odłożeniu książki. Czytelnik zostaje z nią na dłużej – z bólem, refleksją i trudnymi pytaniami. Nina Zawadzka po raz kolejny udowadnia, jak niezwykły talent pisarski posiada. Jej kunszt i wrażliwość w budowaniu świata przedstawionego robią ogromne wrażenie. Z niezwykłą precyzją i autentycznością odtwarza realia życia w ZSRR lat 30., nie oszczędzając czytelnika. Pokazuje brutalność systemu, wszechobecny strach, głód i rozpacz zwykłych ludzi – tak sugestywnie, że momentami aż trudno złapać oddech. Opisy Wielkiego Głodu oraz represji wobec Polaków są przejmujące, bolesne i wstrząsające do głębi. To nie są tylko słowa – to emocje, które wręcz przelewają się z każdej strony i pozostają w czytelniku na długo. Na szczególne uznanie zasługuje także kreacja bohaterów. Emilia to postać silna, ale jednocześnie bardzo ludzka – jej decyzje nie są łatwe ani oczywiste, a każda z nich niesie ze sobą ciężar konsekwencji. Czułam jej strach, determinację i rozpacz. Z kolei wątek Małgorzaty dodaje powieści elementu tajemnicy i sprawia, że historia nabiera dodatkowej głębi – pokazuje, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość i jak długo mogą żyć rodzinne sekrety. Najbardziej urzekła mnie jednak umiejętność autorki do oddawania emocji. Każda scena jest przesiąknięta uczuciami – od miłości i nadziei, przez lęk i zwątpienie, aż po rozpacz i poświęcenie. To właśnie emocjonalna warstwa powieści sprawia, że trudno się od niej oderwać. Dla mnie była to niezwykle intensywna i poruszająca lektura. „Czas poświęcenia” potwierdził tylko, że Nina Zawadzka potrafi tworzyć historie, które nie tylko opowiadają o przeszłości, ale też zostają z czytelnikiem na długo po zamknięciu książki. To powieść o sile kobiet, trudnych wyborach i cenie, jaką czasem trzeba zapłacić za prawdę i wolność.

Evelyn i Joseph, siedemdziesięciokilkulatkowie, którzy wiedzą, że został im tylko rok życia. U kobiety zdiagnozowano Parkinsona, choroba będzie postępować. Jej mąż jest w dobrym zdrowiu, jednak nie chce żyć bez Evelyn. Decydują się odejść z tego świata razem, na własnych zasadach. Informują swoich bliskich, że to ich ostatnie miesiące. Dla wszystkich jest to wielki szok. Czy decyzja Evelyn i Josepha to akt egoizmu czy bardziej bezwarunkowej miłości i oddania drugiej osobie? Książka od samego początku zalała mnie falą przeróżnych emocji. Zaczęło się od mojej złości na bohaterów połączonej z mieszaniną współczucia i zdziwienia. To, co Evelyn i Joseph zamierzają zrobić, dotyczy przecież nie tylko ich, ale też ich dzieci, wnuków, którzy nie potrafią zrozumieć decyzji seniorów i cierpią. Przez to postępowanie małżeństwa wydało mi się bardzo egoistyczne. Abyśmy lepiej zrozumieli motywację Evelyn i Josepha, autorka zabiera nas w retrospekcyjną podróż przez ich życie. I wtedy pojawia się w czytelniku nić zrozumienia…. Widzimy, jak wiele małżeństwo razem przeżyło, a co bardzo mi się podobało, nie były to wyłącznie dobre chwile, ale i te bardzo trudne, które potrafią scementować uczucie dużej mocniej niż radosne momenty. Nie jest to też tak naprawdę opowieść wyłącznie o losach dwójki seniorów, gdyż poznajemy też problemy dzieci Evelyn i Josepha. Każde z nich musiało mierzyć się ze swoimi troskami, a ja podczas lektury często się czułam, jakby książka mną potrząsała, próbując uświadomić mi, co jest najważniejsze w życiu. Pozwolę sobie podsumować recenzję jednym z cytatów z książki: „Zdarzają nam się różne rzeczy i nie możemy zrobić nic innego, jak tylko żyć najlepiej jak umiemy i mieć nadzieję, że będziemy na nie gotowi”. Czytajcie, u mnie ta powieść trafia do tegorocznej topki.

Lubię od czasu do czasu przeczytać coś co napisała Kristin Hannah. Pomimo lekkiego pióra dotyka często ważnych, trudnych ludzkich spraw. Bez zbędnego filozofowania osiąga głębię i zmusza czytelnika, choć chyba trzeba uściślić - czytelniczki do refleksji. Przynajmniej u mnie to tak działa. Tym razem autorka porusza problem udziału kobiet w wojnie w Wietnamie. Bohaterka powieści zgłasza się do wojska na fali haseł i apeli głoszących jej słuszność i wartość. Jako pielęgniarka poznaje prawdziwe jej oblicze. Traumatyczne przeżycia, powrót w czasach, gdy mit tej wojny upadł i zderzenie z brakiem akceptacji w społeczeństwie doprowadzają do jej załamania. Czy podniesie się, czy jak wielu pozostanie niedoceniona i zapomniana? Czy da radę usunąć z głowy i duszy koszmar wojny, zawód w miłości i utratę bliskich osób? Czytałam z zainteresowaniem.

„Potomkowie złych ludzi” to pierwsza część sagi „Sandomierskie wzgórza”. Akcja przenosi nas do Sandomierza i Gór Pieprzowych. Jednym z bohaterów jest Eustachy, tajemniczy mężczyzna uczestnik wielkiej wojny, budzący postrach wśród mieszkańców Sandomierza. Siostry Marcjanna i Alina nie miały normalnego, spokojnego domu, bo rządził w nim alkohol, przemoc, bieda ból i cierpienie. To powieść pełna emocji, walki, wzlotów i upadków, mówiąca o tym, że nie powinno się oceniać człowieka po wyglądzie i pozorach. Zwraca uwagę na wpływ traum, przemocy psychicznej i fizycznej życie człowieka.

Odpowiedni czas, odpowiedni moment, bie bylam w stanie jej odłożyć dopóki nie skończę... świetna delikatna historia, Anna moja imienniczka, kochana samotna dziewczyna, pozostawiona sobie, silna osobowość... jej, kocham ją za postawę ale nie do końca, czasami mnie wkurzała ale to było na pewno zamierzone przez autorkę... piękna ksiazka 🥹❤️‍🩹

Jaka jest wasza ulubiona, zagraniczna autorka? Paryż, tuż przed wybuchem II wojny światowej. Amerykańska rzeźbiarka Elise poślubia francuskiego malarza Oliviera. Latem na świat przychodzi ich córeczka, Mathilde. Juliette, właścicielka księgarni, mama dwóch chłopców, rodzi swoje trzecie dziecko, córeczkę Lucie. Kobiety bardzo szybko stają się sobie bliskie. Dzielą się swoimi radościami, ale w związku z niepewną sytuacją, także troskami i obawami. Wybucha II wojna światowa. Aresztowanie Oliviera, który był zaangażowany w działalność antynazistowską sprawiła, że Elise także stała się celem. Chcąc chronić swoją córkę, zostawia ją pod opieką swojej przyjaciólki, a sama, pod zmienionym nazwiskiem, opuszcza Paryż. W 1943 roku na księgarnię Juliette spadają bomby. Załamana Juliette wyjeżdża do Ameryki. Po powrocie do Paryża Elise chce odzyskać córkę, ale wszelki ślad po Mathilde i Juliette zaginał. Czy oklepany temat? Możliwe, ale @kristinharmel z takich tematów robi takie emocjonalne bomby, że klękajcie narody. Nie wiem, jak ona to robi, ale nie uroniłam na tej historii łzy. Ja ryczałam jak bóbr. @kristinharmel jest mistrzynią w łączeniu faktów historycznych z fikcją lub raczej historiami zainspirowanymi realiami. Autorka tworząc postaci Elise, Juliette, Ruth osadziła je w okupowanym Paryżu. Mieście, które zostało zajęte przez Niemców w 1940 roku, udowadniając po raz kolejny, że potrafi przepięknie opowiadać historie jednostek, snując opowieści o dramatach zwykłych ludzi, a nie skupiając się na wielkiej polityce. "Paryska córka" zbudowana jest na motywach, które od razu do mnie trafiły. Całym fundamentem powieści jest macierzyństwo, przyjaźń i utrata, ale także wina, nadzieja, odpowiedzialność i poświęcenie. I nawet jeśli wojna zabierze ci wszystko, więź przetrwa. Ja przepadłam! I jak dla mnie to najpiękniejsza powieść autorki. Kocham i zdecydowanie polecam!!

„Medea z Wyspy Ognia” Magdy Knedler to udana kontynuacja, która rozwija historię znaną z pierwszego tomu, pogłębiając zarówno wątki fabularne, jak i psychologiczne portrety bohaterów. Autorka ponownie stawia na klimat – tym razem jeszcze bardziej intensywny, pełen napięcia i emocji, które towarzyszą postaciom w ich trudnych wyborach. Największą siłą książki jest dalszy rozwój głównej bohaterki. Jej przemiana, wewnętrzne konflikty i decyzje nadają opowieści głębi, a jednocześnie sprawiają, że trudno pozostać wobec niej obojętnym. Relacje między postaciami są bardziej skomplikowane i wielowymiarowe, co dodatkowo wzbogaca fabułę. Styl Knedler pozostaje plastyczny i sugestywny, a świat przedstawiony nadal przekonuje swoją autentycznością. Tempo akcji jest nieco bardziej wyrównane niż w pierwszym tomie, choć wciąż zdarzają się spokojniejsze fragmenty, które służą budowaniu napięcia i pogłębianiu emocji. To książka, która utrzymuje poziom serii i dostarcza czytelnikowi zarówno emocji, jak i refleksji.

O rodzinie, o relacjach rodzinnych, siostrzanych, małżeńskich, o wzlotach i upadkach, wielkich problemach i małych radościach. Epicka! Niby nic się nie dzieje, a jednak przekaz jest dosadny. Będę tęsknić za wszystkimi bohaterami. Myślę, że za jakiś czas wrócę do tej powieści. Polecam czytać wolno, w skupieniu, nie w biegu. Ta powieść otula swym ciepłem 💖

Z książkami pani Wysoczańskiej problem mam taki, że wiedząc, iż nie jest to literatura wysokich lotów, i tak chętnie po nią sięgam. Nie wiem, co robię nie tak 😉 Również ta historia napisana jest łatwo i przyjemnie. Czyta się błyskawicznie i przede wszystkim dla przyjemności. Wątek z przeszłości był ciekawy, historia Gretel bardzo mnie wciągnęła. Kibicowałam zarówno jej walce o utrzymanie winnicy jak i osobistym decyzjom. Wątek współczesny. Cóż... W tej bajce zabrakło jedynie smoka 😆 No nie! Czułam się, jakby zakpiono z mojej inteligencji. Osoby szukające dobrej literatury będą zawiedzione. Miłośnicy powieści obyczajowej i lekkiego tonu będą mieli okazję poznać historię kobiety uczącej się niezależności i sprawczości na tle wydarzeń z 1934 roku.

Moja ulubiona autorka w formie. Powieść bardzo ciekawa, a ja do tego przeczytałam ją w czasie, kiedy obchodzona jest kolejna rocznica zbrodni katyńskiej. Ta okrutna karta z historii, to zasadniczy wątek w książce przeplatany drugą wojną światową. Warszawa. Młoda mężatka Karolina z małym synkiem Krzysiem i teściami należącymi do warszawskiej inteligencji. Małżonek Stanisław, oficer Wojska Polskiego internowany przez Sowietów. Niemiecki, okrutny nazista z młodą małżonką. Codzienne życie splecione między te wyraziste postacie. Po raz kolejny pokazana prawda, że wojna nie jest czarno- biała, i to co widać nie zawsze jest jednoznaczne. Akcja w tej powieści toczy się tak szybko, że nie sposób oderwać się od lektury. Za każdym razem pani Wysoczańska dobrze przygotowuje się do tego, aby solidnie pokazać tło historyczne, autentyczne postacie, organizacje, wydarzenia osadzone w obyczajowy wątek powodują, że nie tylko przeżywa się losy bohaterów, ale odrabia się lekcję historii. Bardzo polecam.

Znacie serię „Utracone córki” Soraya Lane? Ja przepadłam bez reszty. To jedna z tych historii, które wciągają cicho, a potem nie chcą wypuścić. Jeśli, tak jak ja, pokochaliście książki Lucinda Riley, to tutaj odnajdziecie podobną magię... tę nieuchwytną mieszankę tajemnic, emocji i podróży przez czas. Schemat bywa znajomy, a fabuła momentami przewidywalna… ale zupełnie to nie przeszkadza. Bo w tych książkach chodzi o coś więcej. O klimat, o emocje, o to uczucie, kiedy z każdą kolejną stroną odkrywamy fragment czyjegoś życia i zaczynamy nim oddychać. Każda część to jak bilet w jedną stronę... do miejsc pięknych, pełnych historii i sekretów. Tak właśnie było w przypadku „Córki z Paryża”, gdzie czytelnik zanurza się w zmysłowy, elegancki świat przedwojennej mody, pełen blasku, ale i ukrytych dramatów. Tajemnicze drewniane pudełeczka prowadzi Blake do Francji. Ukryty w nim skrawek materiału i pewien szkic sukni ma być wskazówką do odnalezienia bliskich. Pomaga jej w tym pewien atrakcyjny mężczyzna, który szczególnie interesuje się historią mody. Co z tego wyniknie? Między nimi zaczyna rodzić się coś nieoczekiwanego… ale czy uczucia pomogą odkryć prawdę, czy raczej jeszcze bardziej ją skomplikują? Dokąd zaprowadzi Blake ta pełna emocji podróż? I co tak naprawdę kryje się za szkicem sukni, który miał być jedynie wskazówką…? Autorka w tej części poruszająco ukazuje, jak niewiele dawniej mogły osiągnąć kobiety pozostawione bez wsparcia mężczyzny nawet jeśli wyróżniały się talentem, determinacją i ogromną pracowitością. To historia, która budzi emocje i skłania do refleksji nad niesprawiedliwością tamtych czasów. Jeśli lubicie powieści, które przenoszą w malownicze zakątki świata i pozwalają na chwilę zanurzyć się w minionych epokach, ta seria z pewnością Was oczaruje i zostanie z Wami na długo.

Zapomniane niedziele najbardziej porusza w historii Hélène — jest wciągająca i naprawdę chwyta za serce. Styl lekki, tempo dobre, książkę czyta się bardzo przyjemnie. Gorzej wypada część współczesna — niektóre wątki są jakby urwane albo rozwiązane na szybko. Szczególnie romansowe historie Justine wypadają mało wiarygodnie i nieskładnie. Ogólnie dobra, emocjonalna opowieść, ale wyraźnie nierówna między przeszłością a teraźniejszością

Nieco ckliwa opowieść, biorąc pod uwagę okoliczności umiejscowienia jej bohaterów w tamtym czasie i na tamtym pokładzie liniowca. Choć są w niej momenty, które pozwalają bardziej i szerzej poznać historię samej tragedii, to niektóre z jej opisów są nieco ciężkie do przetrawienia. Niemniej szacunek dla autorki za samo wyzwanie. Książka na pewno zachęca do pokłonienia się nad innym publikacjami o Titanic'u, a może nawet i nad spojrzeniem na nowo, na film J. Cameron'a. A już na pewno przypomina o niezwykłej muzyce z tego filmu, autorstwa J. Horner'a.

Córka z Genewy” to już czwarty tom cyklu o Utraconych siostrach — serii, do której mam ogromną słabość. Choć momentami fabuła bywa przewidywalna, jest w niej coś niezwykle wciągającego, co sprawia, że czytanie daje mi czystą przyjemność i trudno się oderwać. Tym razem wraz z główną bohaterką wyruszamy do Genewy, gdzie krok po kroku odkrywa ona historię swoich przodków. To poruszająca opowieść o miłości, która nigdy nie doczekała się spełnienia, pełna tęsknoty, niedopowiedzeń i emocji, które zostają z czytelnikiem na długo. Całość otula aura tajemnicy — królewski diadem, zaginiony brylant i sekrety przeszłości nadają tej historii wyjątkowego klimatu. To książka, którą pochłania się z prawdziwą przyjemnością... lekka, a jednocześnie pełna emocji. I zdecydowanie jedna z tych, po których natychmiast ma się ochotę sięgnąć po kolejny tom.

Może będzie to odbierane źle w oczach fanów twórczości Sparksa. Przyznam szczerze, że parę lat temu sama należałam do tego grona. Ta pozycja w żadnym stopniu mnie nie porwała... Była to bardzo miałka historia i tak myślę, że gdyby za parę dni ktoś mnie zapytał o czym była ta książka to nie byłabym w stanie odpowiedzieć na to pytanie.

Fabułę powieści, choć jest fikcją literacką, Anna Rybakiewicz oparła na autentycznych wydarzeniach, jakie miały miejsce w sierpniu 1942 roku w okolicach Jedwabnego, gdzie gestapowcy w bestialski sposób zamordowali dwa polskie małżeństwa, oskarżone o pomoc okolicznym partyzantom. Po blisko osiemdziesięciu latach dzięki Stowarzyszeniu „Wizna 1939” udało się zlokalizować miejsce zbrodni i godnie pochować szczątki zamordowanych. Na podstawie tych wydarzeń Anna Rybakiewicz stworzyła piękną, wzruszającą powieść, której bohaterami ustanowiła rodziny Bagińskich i Matejkowskich, mieszkańców wsi Przestrzele niedaleko Łomży oraz ich dzieci - Basię i Romka, a także Lesława Zarzyckiego. Trójkę tych młodych ludzi łączy nie tylko walka z okupantem, różnego rodzaju akcje dywersyjne czy odwetowe, ale przede wszystkim lojalność, bezwarunkowa przyjaźń, oddanie, gotowość do poświęcenia życia, a także miłość, którą Basia obdarowała jednego z nich. Książka niezwykle wzruszająca i wciągająca, poruszająca i mocno emocjonalna, z bohaterami z krwi i kości, tak jak ta tytułowa miłość. Wprowadzony przez autorkę wątek współczesny, poświęcony poszukiwaniu miejsca zamordowania rodziców Romka i Basi, które prowadzi jej wnuczka Urszula Sarnacka - antropolog, to również bardzo ciekawy i interesujący wątek powieści. Bardzo podobała mi się ta książka, zarówno sposób pisania autorki, jak i wykreowani przez nią bohaterowie, a także stworzony klimat oraz emocje i realizm tamtych czasów.

Zaryzykowałabym stwierdzenie, że ta część była lepsza niż poprzednia. Podobały mi się motywy związane ze zdrowiem psychicznym, fotografią oraz lalkami buduarowymi. Nie do końca jestem przekonana co do Adama, do tego, jak to z nim zostało rozwiązane, ale mogę przymknąć oko, bo całość na prawdę wciągała. Pozytywnie zaskoczyła mnie też sprawa z chłopcami, spodziewałam się większej dramy, a wyszło bardzo satysfakcjonująco i z klasą. Nawet pierwszy mąż Mady zyskał w moich oczach. Książkę, tak jak pozostałe części czyta się bardzo szybko i już nie mogę się doczekać kontynuacji. Mam nadzieję, że będzie.

Są takie książki, które pachną miejscem. Otwierasz pierwszą stronę i nagle czujesz aromat duszonych pomidorów, skórki cytryn suszącej się w słońcu i kawy pita gdzieś przy małym stoliku przed domem. Właśnie takie wrażenie zostawia „Tam, gdzie kwitną cytryny” autorstwa Aurora Tamigio - saga rodzinna zanurzona we włoskiej codzienności, pełnej namiętności, bólu i kobiecej siły. To historia kilku pokoleń kobiet, które próbują odnaleźć siebie w świecie urządzonym przez mężczyzn. Świecie, w którym kobieta ma być cicha, posłuszna i najlepiej niewidoczna. Ale czy da się całe życie tłumić własne marzenia? Czy można nie pragnąć czegoś więcej? W centrum opowieści stoi Rosa - kobieta, od której wszystko się zaczyna. To ona zdobywa się na odwagę, by wyrwać się z domu pełnego przemocy i stworzyć nowe życie u boku ukochanego Sebastiana. Ich wspólna osteria staje się czymś więcej niż miejscem do jedzenia. To azyl. Przystań dla zagubionych. Dom budowany nie tylko z kamienia i drewna, ale przede wszystkim z czułości i uporu. I właśnie relacja Rosy i Sebastiana jest jednym z najmocniejszych punktów tej powieści. Taka miłość zdarza się raz? A może właśnie przez nią później tak trudno komukolwiek dorównać ideałowi? Potem poznajemy kolejne kobiety tej rodziny - Selmę i jej córki. Każda z nich niesie własne pragnienia, lęki i ambicje. Jedna chce się uczyć mimo przekonania, że edukacja kobietom niepotrzebna. Inna marzy o wielkim świecie i filmowej karierze. Jeszcze inna próbuje spełnić marzenia, których ktoś wcześniej nie odważył się zrealizować. I właśnie to jest w tej książce piękne - bohaterki nie są identyczne. Nie wszystkie są silne w ten sam sposób. Nie każda potrafi walczyć głośno. Czasem największą odwagą jest po prostu przetrwać kolejny dzień. Autorka pokazuje też, jak bardzo rodzinne historie potrafią wpływać na następne pokolenia. Ile dziedziczymy po matkach i babkach? Czy można uwolnić się od ich niespełnionych marzeń, lęków i wyobrażeń o miłości? A może nosimy je w sobie, nawet jeśli próbujemy żyć po swojemu? Ogromnym atutem tej powieści jest klimat. Włoska prowincja żyje tu niemal własnym rytmem - pełnym plotek, tradycji, rodzinnych obiadów i emocji, które wybuchają nagle jak letnia burza. Jednocześnie gdzieś pod powierzchnią cały czas pulsuje smutek. Bo choć bohaterki kochają mocno, równie mocno bywają ranione. To książka niespieszna, ale właśnie dzięki temu tak wciąga. Pozwala wejść w życie bohaterów, usiąść obok nich przy stole, poczuć ich tęsknoty i frustracje. Nie ma tu tanich dramatów ani przesadnych zwrotów akcji. Jest życie - czasem piękne, czasem okrutne. To jedna z tych historii, przy których łatwo zatracić poczucie czasu. Ma w sobie emocjonalną intensywność kojarzącą się z powieściami Elena Ferrante, a momentami przywołuje klimat rodzinnych sagi "Sycylijskie lwy". Czyta się ją z ogromną lekkością, mimo że porusza trudne tematy. Idealnie sprawdzi się podczas spokojnych wieczorów — z herbatą, kocem i chwilą tylko dla siebie. To książka, którą naprawdę warto mieć na swojej liście.

Bardzo lubię powieści tej pisarki, są pełne miłości, ciepła, takiej życiowej mądrości. Wzbudzają ogrom emocji, przemyśleń, zastanawia się nad sobą, swoim życiem. Ta książka przedstawia historię życiową kilku osób, które zmagają się z wieloma problemami, które mogą przytrafić się każdemu z nas. Polecam wszystkim, naprawdę warto!

Uwielbiam sagi rodzinne. Są pełne ludzkich błędów, namiętności, problemów, codzienności, małych chwil szczęścia i wielkich smutków. To wszystko osadzone w dusznej, włoskiej scenerii zaczynającej się w latach 30. XX wieku. Odważna, nieszablonowa główna bohaterka, Anna - zamiejscowa - wyprzedzająca czasy, w których żyła, oraz odstająca od społeczności, w której przyszło jej zamieszkać. Zatopiłam się w tym wspaniale oddanym, włoskim klimacie.