Dziewczyna, którą chcę zabić

Miałam ciężkie początki z tą częścią, bo na początku rozdrażniło mnie hasło o szerokich źrenicach kota odklejone trochę od tego, co naprawdę oznaczają. Ale jak już o tym zapomniałam to dobrze się czytało ten "realizm magiczny" o kotach prowadzących klinikę psychiatryczną jako ludzie, którzy przepisują koty. Fajnie, że weszliśmy głębiej w historie ludzi, z którymi ci ludzie-koty miały do czynienia w przeszłości i został nam uchylony rąbek tajemnicy.

Mój pierwszy horror przeczytany w 2026 roku. Sięgnęłam po niego z polecajki booktubowej u Zocharett. Z plusów: -bardzo płynny i nieskomplikowany styl autorki -świetnie przestawiona narracja oczami dziecka, jako ktoś, kto pracuje z dziećmi i młodzieżą, uważam, że uczucia Margot były pięknie pokazane -Wczułam się w uczucia bohaterki, które naprzemiennie wzbudzały we mnie litość i lęk -dość bolesne zakończenie (ale to moje osobiste preferencje) Z minusów: -z technicznego punktu widzenia, jest błąd w składzie m.in. w numeracji rozdziałów, więc dla mnie to odejmuje jakości profesjonalnej książki -motywacja głównych antagonistek, trochę mnie boli, że "złole" zostały sprowadzone tylko do jednej roli, co odejmuje im wiarygodności Czuje, że nie będzie to moja ulubiona książka 2026 roku, ale jest to dość ciekawa pozycja, miłośnikom horroru myślę, że przypadnie do gustu.

Powieść w kategorii literatura obyczajowa/romans? Osoba przypisująca gatunki dla tej pozycji chyba nie zapoznała się z książką. Na okładce widnieje starsza kobieta z nożem na pierwszym planie, a do tego postaci z niepokojącymi wyrazami twarzy (jedna osoba nawet z bronią). Pozycja szalenie ciekawa ze względu na swoją lekkość i bezpośredniość! Akcja rozpoczyna się niemal natychmiast i utrzymuje to tempo. Można tu znaleźć elementy obyczajowe - poznajemy mnóstwo postaci i obserwujemy ich relacje - całość ma złożoną strukturę i przypomina układanie puzzli (takich maksymalnie 250 elementów). Książka pisana krótkimi zdaniami, które nie męczą, a wręcz przeciwnie, sprawiają, że przyjemnie śledzi się te historie. Nie nazwałabym tej pozycji thrillerem, ale trzeba zwrócić uwagę na dużo czarnego humoru i morderstwa, które zdarzają się często. Autorka nie omieszka wrzucić masakrycznych opisów gdzieś pomiędzy sprzątaniem biura a krojeniem warzyw do zupy. Konstrukcja narracji też niczego sobie - autorka przedstawia wydarzenia z perspektywy kilku bohaterów, a niektóre dialogi wręcz „przekleja” w nowy kontekst. Zabieg ten zastosowany jest dopiero przy kulminacji wydarzeń, więc nie sprawia wrażenia sztucznego czy wymuszonego. Całość jest mieszanką absurdalnego, ironicznego kryminału , który polecam jako lekturę „pomiędzy” cięższe pozycje.

Książka jak gorące kakao w zimowy wieczór. Lekka i pozytywna lektura o tym jak jedno zdarzenie, spotkanie z przypadkową osobą albo rozmowa może zmienić naszą perspektywę a czasem wpłynąć nawet na resztę życia. Warto iść przez życie z ciekawością i otwartą głową, łapać okazję i nie bać się nowych doświadczeń. Autorka pisze też o małych rytuałach swoich bohaterów, które są ważną częścią ich codzienności i pozwalają czerpać przyjemność z życia. Chwilami można pozazdrościć bohaterom tego, że żyją swoimi pasjami. Wszyscy są niesamowicie wrażliwi na piękno świata jednak nie jest to przerysowane, pozostają naturalni. Książka skłania do refleksji, zachęca do dostrzegania piękna w małych rzeczach i do czułości dla samego siebie.

Sama nie wiem co napisać, co sądzić i tej historii. Na początku trochę mi się dłużyła, jakoś nie polubiłam się z Jet, ale z czasem zaczęło się to zmieniać i cała akcja też nabrała tempa. Główna bohaterka przeszła pewnego rodzaju przemianę, szkoda, że nie mogła doświadczyć życia we własnej skórze, zamiast żyć w cieniu siostry. Na koniec już nie byłam zaskoczona, ale wcale nie tak łatwo było rozgryźć kto stoi za zabiciem Jet i dlaczego. I zdecydowanie znielubiłam postać Dianne Mason.

Przeczytałam to doslownie na raz, książka wciągająca trzymająca w niepewności, zdecydowanie również łamiąca serce. Zupełnie inna niż wszystkie młodzieżówki Marty pierwsza na której się popłakałam. Myślę że zdecydowanie warta przeczytania potrzeba więcej książek które będą uczyć młodych ludzi.

Podobnie jak "Wrony", ta książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Wciąż przeraża mnie świadomość, że takie rodziny istnieją naprawdę i że systematycznie niszczą życie własnych dzieci. Dvorakova robi coś, co bardzo cenię: nie epatuje przemocą. Nie pokazuje jej w oczywisty, krzykliwy sposób. Nie ma tu dramatycznych scen "na pokaz", nie ma bohaterów-męczenników ukrywających siniaki pod ubraniem. Ta przemoc jest cicha. Milcząca. Jakby sama próbowała odciąć się od rzeczywistości. I właśnie dlatego działa tak mocno. Bo jako czytelnika nie tyle szokuje, co zaczyna drapać gdzieś pod czaszką. Uświadamia, że takie historie mogą dziać się tuż obok, za ścianą, niezauważone przez nikogo. Uważam, że zarówno "Wrony", jak i "W rany" to książki, które powinien przeczytać każdy rodzic. Bez wyjątku. Bo czasem wystarczy jedno słowo, jeden krzyk, jeden gest, by podciąć dziecku skrzydła. I wtedy, jak ta mała, zziębnięta i ranna wrona - już nigdzie nie odleci. Zostanie w swoim własnym piekle.

Cioteczka gdzieś tam sobie krąży w mediach, cos tam ma do powiedzenia. Ale książka i jej przygoda pielgrzymkowa do mnie nie przemówiła - chyba liczyłam na coś zabawniejszego, fajniejszego i z bardziej dosadnym tekstem. Tak cioteczka w swej przygodzie wywiązała się i była pomocna ;) Nie zwróciłam uwagi, że to jest któraś część. Lekka lektura

`ᝰᡣ𐭩 Zabójstwo przed GWIAZDKĄ` 🎅🎄😇🔪 > ╰┈➤ recenzja ⊹ ࣪ ˖────⋆˚𝜗𝜚˚⋆────⊹ ࣪ ★ Autor: Joel Jessup ★ Kategoria wiekowa: na książce nie ma, nie jest straszna, więc myślę, że tak 11+, a nawet mniej (chb, że się jakoś MEGA boisz książek o zabójstwach itd.) > Opis z Empika: Baw się w detektywa aż do świąt! Candlestow to z pozoru spokojna angielska wioska. Jej mieszkańcy właśnie szykują się do świąt. Wszystko się zmienia, gdy podczas próby corocznego przedstawienia bożonarodzeniowego zostaje znalezione ciało jednego z mieszkańców – pana Holly’ego. Do akcji wkracza inspektor Twelvetrees, ale nie działa sam – wspiera go doktor Harper, emerytowana lekarka, której bystre oko i znajomość sąsiadów okazują się bezcenne. Rozpoczyna się świąteczna zabawa w kotka i myszkę. Pierwszego grudnia u doktor Harper pojawia się tajemnicza wskazówka, odsłaniająca mroczny sekret jednego z mieszkańców. Ktoś gra w niebezpieczną grę, której celem jest zemsta, a każdy w wiosce może stać się ofiarą. Dzień po dniu, aż do świąt, wychodzi na jaw kolejna tajemnica, zbliżająca śledczych do odkrycia prawdy. Czy zdołasz rozwiązać wszystkie 25 zagadek, które przygotował morderca zwany Adwentem? Czy odkryjesz tę najważniejszą: kto zabił pana Holly’ego? Książka mi się podobała, była bardzo ciekawa, zwłaszcza ten motyw kalendarza adwentowego przestępstw.🎄 Mam jednak mieszane uczucia wobec tego, że autor przez całą książkę skupiał się na zagadkach i wydawało mi się, że nie rozwinął bohaterów (według mnie) Przykład: Główna bohaterka - doktor Harker. Na początku autor nie "opisał" jej i opowiadał jakby miała jakieś 20 lat dopiero pod koniec książki (bez skoku czasu) okazało się że ma tak ok. 50 i dorosłego syna. ╰┈➤ ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐/⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10) > » daję ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐, bo zdecydowanie warto przeczytać ~~~Bardzo polecam ⊹ ࣪ ˖────⋆˚𝜗𝜚˚⋆────⊹ ࣪

To nie jest moje pierwsze spotkanie z literaturą japońską ani z twórczością Michiko Aoyamy. Po raz kolejny jednak przekonuję się, że niektóre książki trafiają do nas w idealnym momencie. "Poniedziałek z matchą" cierpliwie czekał na swoją kolej na półce. Choć to niewielka lektura, coś podpowiadało mi: „poczekaj”. I rzeczywiście – sięgnięcie po nią w pewien kwietniowy poniedziałek, przy filiżance kawy, zapewniło mi niezwykle przyjemny, refleksyjny poranek. Autorka w subtelny sposób pokazuje, że każdy z nas – bez względu na to, kim jest – niesie w sobie unikalną historię. To skłania do zatrzymania się nad zawiłościami ludzkiej psychiki i motywacjami, które nami kierują. Zdecydowanie polecam tę książkę w momentach, gdy brakuje Wam spokoju; ta lektura przynosi kojącą ciszę i otula ciepłem.

Trzeci tom pozwala na dokładne poznanie księcia Xianle. Dostajemy dokładny opis zdarzeń, które były wspominane we wcześniejszych tomach. Tutaj historia jest płynniejsza i dużo łatwiej się przez nią przechodzi. Jednocześnie książka nie traci walorów, losy bohaterów są dalej wciągające. Cieszę się, że mam już u siebie 4 tom i będę go mogła od razu zacząć czytać.

Co to była za książka… Słyszałam o niej wcześniej sporo dobrego, ale totalnie nie byłam gotowa na to, jak bardzo mnie pozamiata. Pierwszy raz mam wrażenie, że to nie ja skończyłam książkę - tylko ona skończyła mnie. I najgorsze (albo najlepsze) jest to, że bardzo trudno powiedzieć, o czym ona właściwie jest. Bo niby o czarownictwie - ale wcale nie do końca. O dziewczynach - zdecydowanie. O samotności, strachu, niesprawiedliwości, gniewie… o rzeczach, które bolą głęboko, pod skórą. To jedna z tych historii, które nie tyle się czyta, co przeżywa. Akcja dzieje się w latach 70., w przytułku dla nieletnich dziewcząt w ciąży. Takim miejscu, do którego trafia się nie dlatego, że się chce - tylko dlatego, że “tak trzeba”. Bo wstyd. Bo hańba. Bo sąsiedzi. Dziewczyny rodzą dzieci, które są im odbierane, a one same nie mają nic do powiedzenia. Zero kontroli, zero wsparcia, zero człowieczeństwa. Poznajemy nastoletnią Nevę. I razem z nią trafiamy do świata, w którym dorosłym wolno wszystko, a dziewczynom… właściwie nic. I wtedy pojawia się czarownictwo. Nie jako jakiś bajkowy dodatek, tylko jako coś, co daje im namiastkę sprawczości. W końcu mogą coś zrobić. W końcu mogą oddać. W końcu mogą przestać być tylko ofiarami. Tylko że - jak to zwykle bywa - wszystko ma swoją cenę. Ta książka jest bolesna. Naprawdę bolesna. Kibicowałam tym dziewczynom przez cały czas, rozumiałam ich wściekłość i razem z nimi nienawidziłam świata, który je w to wszystko wepchnął. I to jest chyba jej największa siła - ona sprawia, że czujesz. Nawet jeśli nie do końca chcesz. Grady Hendrix stworzył historię, która jest jednocześnie mroczna i… w dziwny sposób pokrzepiająca. O kobiecej wściekłości, traumie i tej pierwotnej potrzebie bliskości i miłości, która potrafi być silniejsza niż wszystko inne. I naprawdę chciałabym móc dać jej więcej niż 5/5. Ale niestety - skala nie przewidziała takiej opcji. Ocena: 5/5 ⭐️

Gwiazdka. Opowieść przedwigilijna to bardzo poruszająca i smutna historia. To opowieść o miłości i nadziei, mimo przeciwności losu. Jak dla mnie zakończenie nie jest satysfakcjonujące, ponieważ jest otwarte, a przy tak krótkiej historii i realnej, powinno być zamknięte.

Emocjonalnie bardzo dużo się dzieje. Z każdą z bohaterek sympatyzowałam od początku. Po cichu liczyłam na happy end lottie I Sabine. Do momentu aż nie zaczęły być widoczne oznaki jej gnicia. Jej historia jest smutna , pewnie ze z jednej strony wolałabym żeby po prostu były nieśmiertelne. Jednak to odebrało by moc całej historii. Widzimy upadek Sabine. Powstanie Lottie, jej trudną historię, potrzebę miłości towarzystwa która koniec końców doprowadziła ją do śmierci. I mamy Alice która dopiero się "urodziła " . Ma przed sobą całe życie i to od niej zależy gdzie pojdzie. Kibicuje jej z całego serca . Zna mroczne historie swoich towarzyszek więc może wybrać inaczej. Całościowo historia mnie po prostu pochłonęła jakbym przeniosła się w każde z tych miejsc i była cichym obserwatorem. No i na koniec Giada mimo że w patrzeniu na całość historii była z nami krótko to wprowadziła takie światło że kiedy zgasło zrobiło się zupełnie ciemno 🥹 Jedyne czego mi trochę brakowało to perspektywy Sabine na koniec. Tak długo jej narracja mi towarzyszyła że jej brak był odczuwalny. Z ciekawości co działo się w jej umyśle kiedy odeszła Lottie, kiedy zaczęła polować na jej dziewczyny. I na sam koniec co sprawiło ze uwierzyła Alice, ściągnęła zbroję . Po części stała się zbyt pewna siebie, może to była pycha. Myśl że nic jej nie zagrozi bo wpływa w innych w 100% i ma wgląd do ich myśli. Albo po prostu przestała być ostrożna a wszelkie człowieczeństwo z niej odeszło i został tylko głód.

Czy zdarza się Wam czasem myśleć o tym, co sprawia, że tak lubimy sięgać po zatrważające historie o mordercach, duchach i ludzkich wypaczeniach, po biografie ludzi, których człowieczeństwo jest tak znikome, że zastanawiamy się, do czego jeszcze zdolny jest człowiek? Ja często sięgam po takie opowieści. I mimo, że niekiedy otwieram szeroko oczy z przerażenia, to nadal sięgam po kolejne takie historie. Za każdym razem książki te skłaniają mnie do refleksji nad życiem. Tym, którzy lubią takie klimaty, bardzo polecam książkę „Klątwy, duchy i zbrodnie” autorstwa Renaty Kuryłowicz. Renata z Worka Kości nie narzuca nam swojego światopoglądu, za co bardzo cenię jej twórczość. Nie każe czytelnikowi wierzyć w duchy i zjawiska nadprzyrodzone, ale pozostawia czytelnikowi przestrzeń na własne przemyślenia i doświadczenia. Książka podzielona jest na kilka części. W każdym rozdziale znajdują się mrożące krew w żyłach historie 🙀 niektóre o tyle bardziej, że wydarzyły się naprawdę. Znajdziemy tu historie o psychopatach, mordujących ludzi w takich sposób, jaki ciężko sobie wyobrazić; historie o duchach, które z zaświatów domagają się sprawiedliwości; historie o opętaniach i egzorcyzmach, które próbują zintegrować rzeczywistość realną z duchową; historie o wampirach i czarownicach, które zlewają w jedno wiarę z ludowymi przesądami. Autorka przedstawia nam również niesamowite miejsca, w tym też te nawiedzone, w różnych częściach świata. Każdy znajdzie tu coś dla siebie, ale nie są to łatwe historie. Niektóre siedzą w mojej głowie do tej pory i nie zamierzają jej chyba prędko opuścić. Bardzo szanuję autorkę za postawę, w której nawołuje nas do szacunku dla zmarłych oraz miejsc w których wydarzyły się makabryczne zbrodnie, np. miejsca morderstw, a nawet obozy koncentracyjne. Uważam, że ta książka napisana jest na wysokim poziomie. Autorka bardzo sprawnie korzysta z języka. "Klątwy, duchy i zbrodnie" skłaniają do wielu refleksji, poruszając tematy trudne i nie do końca wyjaśnione. Do tego jest bardzo ładnie wydana -jest to chyba jedyna różowa książka jaką mam w swojej bliblioteczce🌷🖤 Nawet zastanawiałam się dlaczego ten kolor został tutaj użyty? Może właśnie po to, żeby jakoś złamać ten makabryczny klimat, albo po to, żeby ubrać zbrodnię w różowy płaszcz... Jeżeli czytaliście, koniecznie dajcie znać o Waszych odczuciach.

Kingfisher nie zawodzi i drugi tom ,,Sworn solider" jest dla mnie jeszcze lepszy niż poprzedni, zostając pierwszą 5* w tym roku. Naprawdę, bardzo liczę, że inne horrory autorki pojawią się na naszym rynku, znacznie lepiej mi się ich słucha niż tych bardziej baśniowych wersji jej twórczości. Alex mierzy się ze skutkami swojej ,,grzybowej przygody" w rezydencji Usherów, którą znamy z pierwszego tomu. PTSD w jenu wypadku jest absolutnie zrozumiałe, zwłaszcza, że psychika Alex już wcześniej była nadszarpnięta przez wojnę w jakiej przyszło jenu uczestniczyć, czego dowiadujemy się w tej części. Ogromnym plusem dla mnie było wplecenie wątków ze słowiańskiego folkloru bowiem Moroj z jaką przyjdzie nam się mierzyć brzmi bardzo jak słowiańska Zmora lub Północnica, demon żywiący się oddechem lub duszą, przysiadający na klatce piersiowej śpiącego. Czy mówiłam już jak uwielbiam klimat przedstawiany przez Kingfisher? Nie? Autorka tak opisuje zapuszczoną, zawilgoconą wille w lesie, że prawie można poczuć zawilgocone drewno i kurz. Historia jest krótka, co dla jednych będzie minusem, ale uważam, że krótka, konkretna forma znacznie lepiej sprawdza się w takich wypadkach niż rozwlekanie historii i przedłużanie jej na siłę. Nie ma zbędnych stron czy wstawek mających zwiększyć objętość, wszystko co jest nam zaserwowane jest w pewien sposób potrzebne, nie krążymy dookoła tematu, który jest oczywisty dla czytelnika, ale z jakiegoś powodu nie dla postaci.

Historia ta bardziej podobała mi się w formie serialu, choć książka oczywiście nie była też zła i dobrze się ją czytało. Mimo wszystko przy tej ilości postaci lepiej wszystko wchodziło mając przed sobą wygląd postaci i pewnie ciężej byłoby mi się połapać , gdybym wcześniej go nie oglądała.

Jak miło czytac tak dobra książkę polskiej autorki i to jeszcze o moim województwie. Mieszkańcem Śląskiej aglomeracji nie jestem, jednak często bywałem w tych regionach ze względu na studia i to, iż są to rodzinne strony mojej mamy. Ale koniec o mnie, tu książka jest ważna. Od początku mnie wciągnęła, na początku opisami życia na Śląsku oraz legendami, później już swoim mrokiem i tajemniczością. Troche kojarzy mi się to z Kingiem mała społeczność i dreszczyk strachu, oczywiście jest to komplement a nie oskarżenie. Zakończenie rownież bardzo dobrze przemyslane ! Moze ciut uroku książce w moich oczach dodała znajomość miejsc, jednak i tak uważam ja za świetną pozycję. Jedna rzecz zdecydowanie mi sie nie podobała. Rozumiem, ze Śląska gwara nie jest prosta i osoby niemiejscowe nie zrozumiałyby części zdań. Zawsze można zrobić jakieś przepisy a nie robić z gwary to co imię Brajanek czy Dżesika z angielskim/amerykańskim Brayanem i Jessicą. Rozumiem jednak, że zabieg zastosowano w celu umilenia czytania. Zdecydowanie polecam

Książka mnie niestety rozczarowała. Spodziewałam się czegoś innego po tak dobrych ocenach i zachwytach nad nią. " Slewfoot" czyta się bardzo szybko i płynnie" , ale miałam nadzieję na gotyk i mrok a otrzymałam absurdalną historię, ktora była dość przewidywalna.

Czytając tę książkę w głowie chodziło mi pytanie jak wiele trzeba aby człowiek mógł kogoś zabić. Oczywiście każda normalna osoba powie, że nigdy by tego nie zrobiła. Problem w tym, że życie jest pełne ponurych niespodzianek i czasem nie mamy na to wpływu. Kierowca samochodu lub pociągu nie zawsze ma wpływ na to kiedy ktoś skoczy mu pod koła i chociaż w takiej sytuacji społeczeństwo nie widzi w nim winy, to nie wiemy co dzieje się w głowie samego kierowcy. Podobna sytuacja może się zdarzyć gdy chcemy komuś pomóc. Widzimy napaść i reagujemy instynktownie odrzucając napastnika, ale nie sposób przewidzieć czy kiedy go odrzucimy ten nagle nie uderzy głową w krawężnik lub w okoliczny kamień. Znów formalnie społeczeństwo nas nie potępi, ale ciężko powiedzieć jak sami na to zareagujemy. Co jednak dzieje się z kimś kto znajduje szczęście i w jednej chwili je traci? Kiedy ktoś się zakocha, zakłada rodzinę i wszystko idzie idealnie ciężko sobie wyobrazić nieszczęście. Nie można go jednak wykluczyć. Możemy wrócić do domu, który kochamy, a w jego wnętrzu znaleźć koszmar. To tworzy oczywiście w człowieku bolesną ranę, ale taką, której nie sposób wyleczyć w zwykły sposób. Nie pomoże tu żadne lekarstwo ani bandaż. Tylko przysłowiowy czas być może zaleczy ranę, ale czy na pewno? Człowiek w takiej sytuacji może popaść w gniew lub rozpacz, a oba uczucia bywają niebezpieczne. Gniew najpewniej będzie chciał ukarania sprawcy, co jest naturalne. Problem w tym, że nawet kiedy już dokonamy jedynej słusznej sprawiedliwości uświadamiamy sobie utratę celu. Szczęście nie wróci w ten sposób, a jedyne co może się pojawić, to krótka satysfakcja. Jeśli jednak sprawca zostaje niezłapany to gniew spada na wszystkich innych. Winna staje się policja, która wciąż nie złapała sprawcy i każdy bliski, który nie był w stanie obronić naszego szczęścia. Wszystko byle znaleźć winnego naszych nieszczęść. Sytuacja w książce bardzo mi się z tym kojarzyła. Widzimy tu człowieka, którego prześladuje ból, którego nic nie jest w stanie złagodzić. Nie ma lekarstw ani nikogo bliskiego aby mu ulżyć. Taki człowiek może popaść w załamanie lub próbować szukać miejsca gdzie ktoś go zrozumie. Nie jest dziwne, że jego kroki kierują go ku religii. Często nawet ludzie pozbawieni wiary idą ku niej kiedy nie wiedzą już co zrobić. Chodzi tu najpewniej o poczucie wspólnoty, której zaczyna coraz bardziej brakować. Niestety problem w tym, że często tacy ludzie są wykorzystywani, a ich ból jest dobrym źródłem finansowym. Nie każda religia ma to na celu, ale niestety w tym wypadku stało się jak stało. Problemem jednak staje się kiedy nowa religia tworzy w tym człowieku nierealną wiarę, a on zaczyna w nią wierzyć. Racjonalna osoba zda sobie sprawę, że to co próbuje osiągnąć mężczyzna jest nierealne, ale nie patrzymy tu z perspektywy normalnej osoby, a człowieka załamanego, który uwierzył w kłamstwa, bo te wydały się zwrócić mu nadzieję. Problem w tym, że jest tak zaślepiony osiągnięciem celu, że nawet nie zdaje sobie sprawy jak okrutną zbrodnie popełnia i ile bólu zadaje w ten sposób innym. W ten sposób widzimy książkę z dwóch perspektyw. Jedna należy do człowieka, który wierzy w coś nierealnego i jest gotowy na wszystko aby to osiągnąć, a z drugiej mamy naturalnie policje próbującą go zatrzymać. Jednak czy tak jest faktycznie? Twórca dawał pewne podpowiedzi o to kim jest sprawca, ale celowo unikał jego nazwiska i pewnie dlatego zawsze w jego fragmentach wszyscy mówią do niego pan. Mnie za to wciąż zastanawiało skąd miał takie pokłady finansowe, że nie pracując był w stanie płacić tak wiele sekcie i przy tym stać go było na wiele innych rzeczy. Gdybym się na tym skupił bardziej być może łatwiej bym się domyślił prawdy. Powiem szczerze, że początkowo planowałem dać ocenę 7, ale właśnie to zakończenie książki mnie kompletnie zamurowało i dlatego podniosłem ocenę. To była naprawdę ciekawa historia, która nakłoniła mnie do wielu przemyśleń, ale jednocześnie wiem, że nie na każdego tak musi podziałać.