Dwudziesta Żona

Przeglądając swoja bibliotekę znalazłam na półce "odłożoną na zaś" książkę "Księżycowa klatka". Doczekała się wreszcie przeczytania. Akcja powieści rozgrywa się we wczesnym okresie wiktoriańskim Afganka Daria zostaje przeklęta przez drugą żonę swojego ojca, pogankę sprowadzoną do domu mimo sprzeciwu całej społeczności. Dziewczyna miała zostać bezpłodna. Od tego dnia całkowicie zmienia się życie trzynastolatki. Rodzina jej narzeczonego zrywa umowę przedślubną, cała wieś się od niej odwraca bo została nic niewartą kobietą. Ojciec, chcąc naprawić swoje błędy, sprzedaje Darię Pasztunom. Książka jest bardzo wciągająca, akcja jest szybka i zaskakująca. Czytałam ja z dużym zainteresowaniem. Autorka w barwny sposób opisuje zwyczaje nomadów, stosunki panujące w tradycyjnej rodzinie muzułmańskiej i relacje miedzy Europejczykami i kobietami o ciemniejszym kolorze skóry. Czytając, lepiej zrozumiałam pogłębiające się różnice kulturowe. Powieść Lindy Holeman jest świetnym romansem o zabarwieniu kryminalnym. Polecam.

Bardzo długa. Większość tekstu trzyma w napięciu, wzbudza emocje i wciąga (bywały też nudne epizody). Książka podejmuje trudne tematy, m.in. wykorzystywania dzieci, przemocy, prostytucji. Autorka nie do końca uniosła ten ciężar, momentami jest zbyt lekko, zabrakło głębi, głównego przesłania, morału. Bywało sucho, mechanicznie. Jak na czytadełko to okej, wciąga, robi wrażenie, szczególnie rozdziały dotyczące Indii (barwnie, egzotycznie opisane), ale do arcydzieła daleko, bardzo brakuje głębi i przesłania.

Faktycznie to historia jak z bajki... Młoda hiszpanka z biednej rodziny wypatrzona przez bogatego hinduskiego władcę - jej życie zmienia się diametralnie. Lecz mimo otoczenia luksusem i dostępem do wszystkiego czego zapragnie, nie zawsze jest jej łatwo. Historia warta przeczytania, zwłaszcza, że wydarzyła się naprawdę 🙂

Sięgnęłam po tę książkę przypadkowo, łapiąc ją na szybko i myśląc, że to jeden z pamiętników czy autobiografii dziewczyny, która uciekła spod ciężkiej ręki islamskiego reżimu. Dopiero później okazało się, że mam doczynienia z innego rodzaju pozycją, z resztą pierwszą taką w mojej biblioteczce. Ale podobało mi się. Może było w niej za dużo o miłości, bo raczej stronie od takiej tematyki (zarówno w życiu jak i w fabułach książek ;p ) ale przyjemnie się czytało. Dobra na spokojne wieczory, bez skoków emocjonalnych, bez zapadania się w fotel. Po prostu przyjemna.

Ciąg dalszy losów cesarzowej Nurdżahan, nie ustępujący w niczym pierwszej części pt "Dwudziesta żona". Książka przenosi nas w świat politycznych rozgrywek i intryg w cesarskim pałacu. Podziw budzi niezmienność uczuć coraz już starszych bohaterów. Zakończenie pozostawia nas w melancholijnej zadumie nad kruchością naszych ludzkich planów i dążeń.

Saga rodzinna rozpoczynająca się od dziewczynki Lakszmi urodzonej na Cejlonie. Dalej akcja toczy się na Malajach. Kolejne losy młodziutkiej dziewczyny, która w wieku 19 lat ma już szóstkę dzieci wciągają czytelnika zawiłościami losu, magią egzotycznego miejsca i wspaniałą narracją. Mnie książka pochłonęła od początku. polecam

Opowieść rozpoczyna i zamyka historia Pawicy – leciwej Żydówki, handlującej biżuterią. Jej kolorowe stroje przyciągają uwagę przechodniów, a bogaty życiorys mógłby posłużyć jako ilustracja do wykładu na temat dwudziestowiecznej historii Iranu. Autorka celowo akcję książki umieszcza w dużych aglomeracjach miejskich – nie chce przeoczyć ani jednego wydarzenia politycznego, które choć w najdrobniejszym stopniu wpłynęło na obecny wizerunek i sytuację kraju. Powieści, oprócz walorów artystycznych, nie można odmówić wartości poznawczych. Narratorka wiernie opisuje tło społeczne i zwyczaje panujące w kraju szacha. Szczególnie skupia się na losach potępianej żydowskiej mniejszości narodowej i na tłamszonych obywatelach drugiej kategorii czyli kobietach. Wspaniała i przejmująca saga rodziny żydowskiej uwikłanej w burzliwą historię ziem dzisiejszego Iranu. Pozwala poznać wycinek historii najnowszej Bliskiego Wschodu, a także źródła wzajemnej wrogości kolejnych pokoleń Żydów i muzułmanów.

Świetnie napisana saga rodzinna. Kilkadziesiąt lat głownie w pięknej dzikiej Afryce, tragiczne losy kilku rodzin, kilka pokoleń na tle zawirowań historycznych. Problem walki na tle rasowym, zawłaszczanie ziemi, tłamszenie tradycji. Przy tym bardzo ciekawie opisane losy bohaterów.

Bardzo klimatyczna powieść. Jest to opowieść o młodej dziewczynie, która z pokorą poddaje się Losowi. Młodziutka Parvathi zostaje wydajna za bogatego mężczyznę. Jednak ten czuję się oszukany przez ojca dziewczyny i niemal odtrąca ją. Na skutek interwencji jednej ze służących, Parvathi zostaje i uczy się nowego życia. Z czasem zyskuje pewność siebie, uznanie męża i wielką, niestety niespełnioną miłość. A wszystko to w scenerii przepięknej Malezji targanej wichrami historii pierwszej połowy XX wieku. Powieść momentami jest bardzo naiwna ale ma swoisty klimat. Porusza, wciąga, budzi skrajne emocje. Styl jest lekki, przystępny, dzięki czemu dobrze się mi czytało. Dobra, niewymagająca lektura.

Islam, którego nie znamy. Nie jest to kolejna książka o biednej uciemiężonej żonie, którą mąż okłada i może się z nią rozwieść w każdej chwili. Trudno zakwalifikować tą książkę, trochę obyczajówka, trochę romans z rysem historycznym. Nie jest to książka historyczna, to luźne spojrzenie współczesnej autorki, wychowanej w duchu Zachodu, na świat islamu. Widać, że autorka chce przemycić swoje poglądy i zrobić z głównej bohaterki kobietę na zachodnią modłę, a z Mahometa kobieciarza, dlatego też książka wywołała takie oburzenie w świecie muzułmańskim. Nie wydaje mi się, by Aisza w rzeczywistości była taka, jaką opisuje się ją w książce. Akcja toczy się w 11 wieku, ale to nie ma znaczenia. To okrutny patriarchalny świat, w którym kobieta jest sprowadzona do funkcji przedmiotu. Małej dziewczynce, która zostaje przyrzeczona Mahometowi, nowemu prorokowi, zabrane jest jej nie tylko życie od dnia ślubu, ale już dużo wcześniej, kiedy żyje w pardzie, nie mogąc się widzieć z nikim spoza jej rodziny, z żadną koleżanką, nie może wychodzić na dwór. Z mężczyzn widzi tylko ojca i starego Mahometa, który przychodzi się do niej bawić. Taka sytuacja musiała wytworzyć w małej dziewczynce poczucie, że obaj panowie są wspaniali, troskliwi, bo poza nie znała nikogo innego. Przypomina mi to ofiary pedofili, które są latami więzione w piwnicach i rodzą im dzieci, a potem nie pozwalają złego słowa powiedzieć na swoich oprawców. Autorka co i rusz przypomina nam, że Aisza jest wojowniczką i ukochaną żoną Proroka, ale nikt nie pozwala jej walczyć, bawi się w wywijanie mieczykiem z Mahometem i tyle. Na froncie jest od opatrywania ran, jak inne kobiety. Dopiero pod koniec życia Mahometa to się trochę zmienia, ale tylko trochę. Jest jego ukochaną żoną, ponieważ jest najmłodsza, jest jego maskotką. Nie widziałam w tej książce miłości, a nazywanie tego romansem jest obrzydliwe. Nie jest to wysoka literatura, ale warto przeczytać, żeby docenić to, że nie urodziliśmy się w takim kraju jak Aisza. 

To moja druga przeczytana książka tej autorki. Mogę z czystym sumieniem polecać jej twórczość. W "Dziecku Estery" dostałam dokładnie to, czego mogłabym oczekiwać po książce tego typu. Z jednej strony wątek fabularny, dobrze skonstruowany, a z drugiej historyczne tło, dające obraz rzeczywistości. Myślę, że to dobra pozycja dla tych, którzy nic nie wiedzą o powstawaniu państwa Izrael i wojnach toczących się w tym regionie. Tło historyczne jest na tyle dobrze zarysowane, że daje pewien obraz rzeczywistości. Historia wielowątkowa, dająca ogląd na wydarzenia z różnych perspektyw. Prosty i jasny styl pisania autorki sprzyja pochłonięciu książki w krótkim czasie, mimo ciężkiego tematu.

Bardzo ciekawa i wzruszająca historia. Oprócz egzotyki jaka wiąże się z Tasmanią głównej bohaterki wrażenie na mnie zrobiła jej relacja z rodzicami. Niewątpliwie ją kochali ale ograniczenia jakie narzucał ojciec, powodowały, że matka i córka nie miały szans na okazanie sobie wsparcia w decydujących momentach. To skazuje obie na dramatyczne osamotnienie. Konflikt między miłością a niemożnością jej okazania jest osią tej opowieści. Bardzo polecam.

Bardzo lubię książki autobiograficzne. Białą Masajke czytałam lata temu, a do dziś pamiętam. Tę książkę też na długo będę miała w sercu. Bardzo podziwiam tę kobietę, to co przeżyła i ile. Wchodząc w tak obcy świat i odnaleźć się w nim potrafią naprawdę bardzo silne jednostki. Już czytam drugą książkę i oczywiście wciągnęła mnie tak samo. Najfajniejsze właśnie jest to, że co kilka rozdziałów wściekałam się na bohaterkę, to całe plemię, by potem w spokoju wszystko przemyśleć i zrozumieć bez oceny.

I tą pozycją zamykam swój rok czytelniczy 2022 Uważam, że akurat ta pozycja idealnie nadaje się na zamknięcie wyzwania ile książek przeczytam w danym roku bo jest bardzo piękną, refleksyjną powieścią. Opowiada historię trzech kobiet-babci, córki, wnuczki. Każda z nich to indywidualna osobowość. Każda zmaga się ze swoimi problemami i mrocznymi tajemnicami. Niby żadna nie potrzebuje bliskiej osoby a jednak gdy ich drogi się przecinają, okazuje się, że jest inaczej. Zaczynają w końcu ze sobą rozmawiać i słuchać nawzajem. Poznają swoje historie i stwierdzają, że są do siebie w jakimś stopniu podobne. Bardzo wzruszająca powieść pozwalająca uwierzyć w magię czasu i magię rodziny. Nagle to co było dalekie okazuje się bliskie a to co niemożliwe realne. Trzeba czasami tylko otworzyć się na drugą osobę i dać jej szansę. Czasami zewnętrzny wygląd bądź obcesowe zachowanie jest tylko przykrywką a w środku skrywa się piękne dno i wrażliwa, dobra osoba. I co najważniejsze…. Nauczmy się rozmawiać ze sobą i słuchać drugiego człowieka a wszystko inne stanie się prostsze.

Historia wielkiej miłości nastolatków Soledad i Joana, która przetrwała dziesiątki lat rozłąki. Autorka książki, Angela Becerra w piękny sposób, bardzo poetycki i trochę magiczny opisuje uczucia bohaterów. Akcja dzieje się niespiesznie. Pomału poznajemy losy Soledad i Joana, którzy brutalnie zostali rozdzieleni, a ich miłość miała szansę rozkwitnąć dopiero u kresu ich życia. Poznajemy również ich dzieci Aurorę i Andreu, którzy zafascynowani zagadkową śmiercią rodziców, odkrywają, każde na swój sposób, historię ich miłości. Ogólnie książka mi się bardzo podobała, tylko, że jestem realistką, a romantyzm ze mnie wyparował jak miałam naście lat. Jestem świadoma konieczności pewnych zabiegów w celu ubarwienia historii i podkreślenia wielkiej miłości głównych bohaterów, ale seks 80-latków to już była lekka przesada. Nie był opisany niesmacznie, ale zwyczajnie nie chce mi się w to wierzyć.

Minaret to historia o kobiecie która z wyższej pozycji zostaje pokojówka. Jej marzenia o miłości się nie spełniają. Ukojenie przynosi jej Religia. W jej życiu pojawia się młody chłopak, syn jej pracodawczyni. Zakochują się w sobie ale miłość nie jest im pisana...

Czas miłości to jedna z najpopularniejszych książek australijskiej powieściopisarki Colleen McCullough. Autorka Ptaków ciernistych krzewówukazuje wspaniałą panoramę rodzimej Australii (tym razem) końca XIX wieku. Niezwykłość kolejnych bohaterów prezentowanych na kartach powieści, piękno egzotycznych krajobrazów oraz niestandardowa fabuła utworu sprawiają, że jego sukces nie wzbudza żadnych wątpliwości. Czas miłości jest więc sagą prezentującą zawiłe losy zamożnego Alexandra Kinrossa, jego żony Elizabeth oraz kochanki, a jednocześnie jedynej prawdziwej miłości Alexandra - Ruby na przestrzeni kolejnych lat. Czy powieść McCullough należy zatem traktować jako kolejne "tanie romansidło" przeznaczone wyłącznie dla tzw. kur domowych? Faktycznie, z jednej strony romanse, w które wikłają się kolejne postaci książki, wzbudzają z pewnością więcej emocji wśród żeńskiej części czytelników. Warto jednak zaznaczyć, że australijska powieściopisarka rozbudowała znacząco warstwę psychologiczną utworu, poświęciła również sporo uwagi ówczesnemu społeczeństwu, konwenansom, jakim podlegają bohaterowie oraz niełatwej pozycji kobiet. Wraz z początkiem powieści autorka przybliża sylwetkę Elizabeth, łudząco przypominającej swym wychowaniem, postępowaniem oraz stylem życia bohaterki dziewiętnastowiecznych romansów Jane Austen tj. Elizabeth Bennet (tu nawet imię się zgadza) z Dumy i uprzedzeniaczy Anne Elliot - główną bohaterkę Perswazji. Elizabeth poznajemy w momencie, kiedy pozycja kobiet, a przede wszystkim sposób ich postrzegania przez otoczenie powoli ulega zmianie, czego najlepszym dowodem staje się nowoczesna, "wyemancypowana" postawa jednej z córek Elizabeth i Alexandra - Nell. W książce McCullough został wprawdzie obszernie rozwinięty wątek przedsiębiorstwa Alexandra, systematycznego zdobywania przez niego majątku, jednak, w moim przekonaniu, dla autorki bardziej istotna staje się warstwa psychologiczna poszczególnych bohaterów oraz sytuacja kilku kobiet, o której kluczowym znaczeniu wspomniałam wcześniej. W związku z tym czytelnik obserwuje: samotność młodej i uczuciowo niedoświadczonej Elizabeth, trudną miłość Ruby oraz jej walkę o przyszłość syna, przeżycia dwóch córek Elizabeth - Nell i Anny, a także ich opiekunki Jane. Losy wspomnianych bohaterek przeplatają się, silnie ze sobą wiążą, odsłaniając tym samym niezwykłą historię każdej z nich. Z kolei postaci męskie (tj. Alexander, Lee), w moim przekonaniu, posłużyły autorce wyłącznie do ukazania rozwoju postaci kobiecych, do właściwego zaprezentowania czytelnikowi ich marzeń, pragnień, jak również słabości i cierpień, które przynosi im życie. Alexander Kinross wydaje się być (teoretycznie) głównym bohaterem powieści, czemu dowodzi obszernie rozwinięty aspekt biograficzny tejże postaci. Poznajemy bowiem jego losy od momentu ucieczki z rodzinnego domu, poprzez tułaczkę i podejmowanie się kolejnych zajęć, skutkujących zdobyciem pokaźnego majątku. Jednak to właśnie kobiety, od których pod wieloma względami stara się uciec, determinują jego życie. Autorka wprowadza na pierwszy plan wątek miłosny, choć nie sądzę, abyśmy mieli w przypadku powieści McCullough do czynienia z typowym "trójkątem miłosnym", ponieważ relacja pomiędzy Alexandrem, Elizabeth a Ruby ulega szybkiemu rozwiązaniu. Autorka podjęła temat innych rodzajów miłości: rodzicielskiej, zakazanej, trudnej, ale również dojrzałej i spełnionej. W związku z tym czas, w którym funkcjonują bohaterowie, w istocie należy nazwać, za McCulloguh, CZASEM MIŁOŚCI. "Czas miłości" Collen McCullough to książka obszerna, ukazująca losy kilku pokoleń ludzi powiązanych ze sobą w różny sposób. Rozbudowana fabuła powieści sprawia, że czytelnikowi łatwo zagubić się w kolejnych historiach bohaterów, dlatego, aby lepiej zrozumieć motywacje postaci, warto dokładnie zagłębić się w kolejnych stronach utworu.

"Pawilon Kwiatu Brzoskwini" to książka, która na mojej półce czekała około 10 lat, aż w końcu ją przeczytam. Sięgnęłam po nią tylko i wyłącznie dlatego, że wybraliście mi ją w głosowaniu, które zorganizowałam na Instagramie. Gdyby nie, pewnie czekałaby kolejne dziesięć lat na swoją kolej. To historia strasznie smutna, miejscami wręcz dołująca. Opowiada o losach dziewczynki, która trafiła do domu uciech i była prostytutką przez większość swojego życia. Autorka maluje nam obraz Chin, który jest ciężki (a może nawet wręcz niemożliwy) do zaakceptowania. Dziecięca prostytucja, znęcanie się nie tylko nad dziewczynkami, ale także nad zwierzętami domowymi. Ciężko było czytać tę książkę w grudniu, gdzie czytelnik marzy o czymś lekkim i przyjemnym. Pierwsza część historii Xiang Xiang niesamowicie mnie wciągnęła. Druga już niekoniecznie. Mam wrażenie, że autorka miejscami zbyt odchodziła od głównego tematu a wątek poszukiwanej matki wychodził mi już bokami. Ileż można wciąż wałkować to samo? "Pawilon Kwiatu Brzoskwini" to wymagająca skupienia cegła licząca ponad 500 stron. Uważam, że mimo wszystko warto było ją w końcu przeczytać. Dostarczyła mi mnóstwa emocji, zaznaczyłam w niej sporo cytatów od których dostawałam gęsiej skórki. Historia była straszna, nie ma co tu dużo mówić. Nie jest to zatem pozycja dla każdego. Ci bardziej wrażliwi mogą mieć problem z jej czytaniem. Opisy są często bardzo obrazowe i szczegółowe przez co wzbudzają złość, rozżalenie, ale też strach przed tym, co wydarzy się na dalszych kartach książki. Czytacie na własną odpowiedzialność.

biorac do reki myslałam ze ksiązka z cyklu "mężczyzna i jego harem"...zaskakujący zwrot ksiązka o czasach wojny i rządach Hussajna naprawde wciągająca otwierająca oczy na swiat i zapoznająca z...tamtymi czasami. czlowiiek ma inne spojrzenie na swiat. niejednokrotnie poleciała mi lezka... polecam naprawde warta poznania historia...

Nura Abdi popełniła największą zbrodnię. Urodziła się dziewczynką w miejscu, w którym znaczy mniej niż zwierzę. Jej opis życia, które faktycznie jest udziałem setek tysięcy kobiet, sprawia że na nowo doceniamy świat, w którym taką książkę mamy okazję przeczytać, a nie napisać.