Drzewo

Książka o akceptowaniu odmienności i o budowaniu relacji w nowym środowisku. W klasie pojawia się nowy uczeń Sam. Patrzymy na niego oczami Archibalda. Widzimy jak nowy jest intrygujący, ale i irytujący; jak jego odmienność może być ciekawa i pokazać nam coś nowego i dodać wartości naszemu życiu. Przyjaźń potrzebuje trochę czasu by rozkwitnąć. Książka może pomóc oswoić się dziecku w nowym miejscu z nowymi ludźmi. A i nam dorosłym też może zwrócić uwagę na dynamikę rodzących się relacji.

Bardzo lubię tę opowieść. Niby prosta, nieco abstrakcyjna, ale jaka prawdziwa. Najchętniej dołączyłbym do bohaterów i ruszyła w nieznane. Moje córki bardzo lubią. Ogromnie ciekawe bo odróżniające się od innych książek ilustracje a właściwie fotografie. Na koniec moja refleksja po przeczytaniu: "Jak to dobrze poczuć się w końcu diamentem..."

Ładna opowieść o szukaniu odpowiednich przyjaciół, którzy dadzą nam wsparcie, jakiego potrzebujemy w trudniejsze dni. Jeż czuje się smutny i potrzebuje przytulenia, ale nikt nie chce tego zrobić, bo ma kolce. W końcu trafi na tego kogoś, komu niestraszne igły. Fajne minimalistyczne ilustracje uzupełniają prosty, zrozumiały tekst.

Pięknie zilustrowana książka o pszczołach. Tekst napisany wierszem, ale prostym językiem, więc książka trafi będzie zrozumiała dla przedszkolaków. Dla mnie wiersz trochę mało zgrabny i niektóre fragmenty trochę mi "zgrzytają". Ale warto sięgnąć.

Ładnie zilustrowana książka o emocjach. Mój syn bardzo lubi element kolorowego serca z otworami. Mnie podobają się niektóre opisy, bo oddają to, co czasami mnie samej siedzi na sercu :) Może to być doskonały punkt wyjścia do rozmów z dzieckiem o tym, jak możemy się czuć i co możemy z tym zrobić ("Czy całus mamy uleczy mój smutek?").

Ładnie zilustrowana książka o księżycu i o tym, co dzieje się na świecie w nocy, gdy księżyc świeci. Noc - trudny temat dla ilustratora, bo jak tu pokazać coś w ciemności. Britcie Teckentrup to się całkiem nieźle udaje. Jej ilustracje są ciekawe, artystyczne. Uzupełnia je tekst, który jest trochę słabszy, mniej ciekawy i nie zawsze zgrabnie przetłumaczony. Spodziewałam się czegoś więcej, ale książka w porządku. Moich przedszkolaków jednak nie zainteresowała. Może jeszcze kiedyś do niej wrócimy.

Czas to dziwna rzecz. My dorośli dużo o nim mówimy. Znamy się na zegarku i czasie. Ale zawsze gdzieś się spieszymy, bo jesteśmy już spóźnieni. Czas to dziwna rzecz. Gdy chcemy go zatrzymać, to ucieka. Gdy mógłby biec szybciej, wlecze się jak żółw. Czas to dziwna rzecz. Każdy odczuwa go inaczej. Wszystko zależy od nastroju... Dla dzieci super porą na wstawanie jest piąta. Mój syn jest w tym mistrzem. I każdy zaspany rodzic prosi o przysłowiowe 5 minut. Bo to tyle co nic. Ale nie dla dzieci. One potrafią zrobić użytek z każdej minuty. Jeśli chcecie się o tym przekonać, to przeczytajcie książkę. Autorka ukazuje nam w niej jeden (tylko jeden) dzień z życia rodziny lisków. I odkryjcie razem z małymi urwisami tajemnice czasu. Pełna humoru opowieść o czasie. Tym spędzanym w pośpiechu, z nie uwagą, ale także o tym wspólnym celebrowanym. Opowieść o pięciu minutach.

Lato u babci w moich wspomnieniach pachnie dojrzałym zbożem i skoszonym sianem, smakuje papierówkami i ciepłym mlekiem prosto od krowy, które pozostawiało nad wargami zabawne wąsy, brzmi gwarem rozmów i odgłosami maszyn rolniczych. Lato u babci kojarzy mi się z wolnością, radością i dużą swobodą w dziecięco-kreatywnym wypełnianiu czasu. To jedne z najcieplejszych i najpiękniejszych wspomnień, jakie noszę w sercu. A Wam z czym się kojarzy lato u babci? Noi nie wiedział co sądzić o swojej babci, u której przyszło mu spędzić letni czas. Babcia była dziwna i robiła zaskakujące rzeczy. Spędzali więc czas oddzielnie, jakby babcia była tak zatracona w swojej samotności, że nie zauważyła obecności wnuka. Aż przyszedł sztorm i wszystko odmienił. Zburzył pokoleniowy mur, który utrudniał relację bohaterów opowieści, stawiając podwaliny pod wspomnienia wspólnych chwil spędzonych na ratowaniu ptaków. „Lato u babci” Benjiego Daviesa odczytywania może być jako opowiastka o wakacjach u babci. Ale nie byłabym sobą, gdybym nie dostrzegła między wersami opowieści o samotności, która jak sieć oplata starsze osoby i z której trudno się wyswobodzić by nawiązać relację z drugim człowiekiem. Ale również opowieści o tym, że nuda bywa zgubna i potrafi zwieść na manowce, jak Noiego uwięzić na skałach na morzu w czasie sztormu. Książka jest pięknie wydana, przy zachowaniu standardów i wymiarów poprzednich pozycji o Noim („Mój wieloryb”, „Powrót wieloryba”), więc wraz z innymi książkami tego autora i ilustratora wydanymi nakładem @znakemotikon prezentuje się wspaniale w biblioteczce. Największą siłą tej książki są oczywiście niezwykle klimatyczne ilustracje – ciepłe, stworzone miękką kreską z wykorzystaniem stonowanej, przyjemnej palety barw. Nieprzesycone nadmiarem detali cieszą oko i zachęcają, aby do nich wracać raz za razem. Mimo, że książka ta, jak i inne o tym uroczym małym chłopcu, są bardzo krótkie, to wciąż z ogromną chęcią i dużą częstotliwością do nich wracamy.

Wielu rodziców w swoim życiu doświadczyło pewnej ciekawej sytuacji. Nadchodzi wieczór, kąpiemy swoje dziecko, dajemy kolację, czytamy bajkę, śpiewamy kołysankę, całujemy w czółko i kładziemy spać. W tej lub innej kolejności. Po dłuższej chwili uciekamy z pokoju śpiącego dziecka, by z ulgą, po ciężkim dniu odetchnąć i samemu zrelaksować się, wykąpać się, obejrzeć coś i pójść spać. Jednak spryt i wrażliwość naszych dzieci są większe, niż sobie wyobrażamy. Nieraz nie spodziewamy się, kiedy drzwi do pokoju malucha się otworzą, a zza nich wyjrzy jego głowa, na podłodze będzie słychać ciche "tup, tup, tup", a pod kołdrę dorosłych wkradną się zimne stopy naszej latorośli. Pewnie bylibyśmy nieugięci, gdyby nie te słodkie słowa "czy mogę dzisiaj spać z wami?". Dobranoc, gorylku autorstwa Peggy Rathmann to bardzo podobna historia. Krótka, przepięknie ilustrowana bajka ma miejsce w ogrodzie zoologicznym, a jej głównymi bohaterem jest tytułowy gorylek - malutki, kochający psoty zwierzak. Historia opowiada właśnie o jednej z nich. Zbliża się wieczór, ZOO zostaje zamknięte, a dozorca, zanim uda się do swojego domu, sprawdza wszystkie zagrody i żegna się ze zwierzętami. W pewnym momencie, kiedy dozorca mija klatkę goryla, ten wykrada mu klucze zza paska, wychodzi ze swojej klatki i po kryjomu otwiera wszystkie zagrody, które mija gorylek skradający się za dozorcą. Tym sposobem za dozorcą tworzy się korowód, o którym człowiek nie ma zielonego pojęcia i dociera z nim aż do swojej sypialni. Rozbiera się, kładzie do łóżka i praktycznie od razu zasypia. Jego żona życzy mu dobrej nocy. I tutaj dzieje się coś niesamowitego, a mianowicie - wszystkie zwierzęta po kolei odpowiadają żonie dozorcy. Kobieta nie ukrywa swojego zdziwienia, jednak postanawia stawić czoła wyzwaniu i odprowadza wędrujące zwierzęta do ich zagród. Dobranoc, gorylku to bardzo zaskakująca, zabawna i ciepła opowieść, którą można różnorako interpretować. Z jednej strony jest to analogia do naszych dzieci, które również wędrują ze swoich łóżek do łóżek rodziców, a rodzice, zmęczeni, odprowadzają swoje latorośle z powrotem. Z drugiej strony książeczka pokazuje, że zwierzęta również potrzebują bliskości, czują tak samo jak ludzie i tak samo chcą być traktowane, z miłością i czułością. Na szczególną uwagę w tej książeczce zasługują ilustracje. Są nieziemskie. Wypełniają całą kartonową książeczkę, od prawej do lewej, od dołu do góry. Po otworzeniu pierwszej strony czytelnika uderza feeria barw i tak aż do ostatniej strony. Szczerze powiedziawszy, przy tych ilustracjach można spędzić długie godziny, odnajdując wciąż nowe, coraz ciekawsze elementy, które nie sposób zauważyć przy pierwszym rzucie oka. Dużym atutem historii autorstwa Peggy Rathmann jest mała, właściwie śladowa ilość tekstu. Dzięki temu historię gorylka można opowiadać tysiąc razy na tysiąc różnych sposobów, a książeczka nie znudzi się po dwóch wieczornych czytaniach. Rodzic może pobudzić swoją wyobraźnię i dziecka, wymyślając coraz to nowe opowieści, na długo zapadające w pamięć. Dobranoc, gorylku to doskonała pozycja dla rocznej córki, którą fascynują cudownie kolorowe ilustracje, ale myślę, że sprawdzi się także kiedy podrośnie i sama będzie mogła dopowiedzieć sobie historię do obrazków. Serdecznie polecamy Dobranoc, gorylku od Peggy Rathmann i wydawnictwa Dwie Siostry!

Ta książka jest doskonałym przykładem tego, dlaczego kocham rozkładanki. W środku jest przepiękna. Poziom skomplikowania elementów przestrzennych zachwyca. Jest tu to, co na powierzchni wody, ale dużo więcej potrafi się dziać pod powierzchnią, gdy odchylimy strony książki. Mój czterolatek też był zachwycony i za każdym razem odnajdywał na ilustracjach coś nowego. Świetna rzecz. Szkoda, że nie ma kolejnego wydania.

Staliśmy się wraz z dziećmi fanami dwóch pierwszych książeczek Agaty Królak "Robimisie" i "Robimisie", zwłaszcza ta pierwsza skradła serduszka moich dzieciaków. "Czujemisie" ma tłumaczyć dzieciom co to są emocje, i robi to w bardzo banalny sposób dostosowany do najmłodszych. Krótkimi zdaniami przywołuje różne sytuacje i pozwala dzieciom się w nich odnaleźć. Są opisy pozytywne i negatywne, choć miałem poczucie, że tych drugich jest więcej, a to pewnie dlatego, że uczucia pozytywne przeżywa się naturalnie, natomiast te negatywne już trudniej, często są dla dziecka niezrozumiałe i bolesne. Więc myśląc i mówiąc o emocjach zawsze więcej czasu im poświęcamy.  Grafika jest prosta, mi raczej się nie podoba, ale dzieciaki bardzo ją lubią. 

W Zielonym Lesie zaczęły dziać się dziwne rzeczy. Mieszkańcy lasu każdego poranka odnajdywali w swoich domach Popielicę. Codziennie spędzała noc u innego ze zwierząt - u Królika w pojemniku na marchewkę, u Jelenia na jego rogu, w bucie Niedźwiedzia czy w pozytywce Wiewiórki. Pewnego dnia wszystkie zwierzęta miały już dość znajdywania Popielicy, w różnych zakamarkach swoich domostw. Tłumaczenia, że nie mogła zasnąć w swoim łóżku i szukała innego miejsca nie pomogly, a zwierzęta poprosiły ją by przestała do nich przychodzić nocami. W końcu nastał spokój, ale nie trwało to długo. Wszyscy mieszkańcy przerazili się, gdy malutka Popielica wyniosła się z ich Zielonego Lasu do Szarego Lasu w poszukiwaniu towarzysza do spania. Jej nowym kompanem miał być... Wilk! Czy uda im się uratować Popielicę? Dlaczego nie chciała spać w swoim łóżeczku? Czy od teraz będzie spała sama? Opowieść o zrozumieniu, szanowaniu granic drugiej osoby, ale i o pomocy innym w potrzebie. Pokazuje, że czasem trzeba drążyć, by poznać prawdę, która może kogoś uratować i że nie warto wstydzić się swoich emocji. Moją pierwszą myślą o tej książce było to, że ilustracje w niej zawarte są dość specyficzne. Nie byłam pewna czy L. się z nimi polubi, bo zdarza mu się odrzucić książkę tylko ze względu na oprawę graficzną 😆 Lubi jednak leśne zwierzęta i dał jej szansę. Historia spodobała się nam obojgu i od tego czasu sam chętnie często ją przegląda i "czyta" po swojemu. Bardzo lubię takie książki z przesłaniem i cieszę się, że się z nią polubił 🤍

To kolejna książka, którą z okazji Dnia Dziecka trwającego u mnie przez cały czerwiec, chciałabym Wam polecić. Bardzo króciutka, opowiadająca o jak ważnej istocie_akceptacji uczuć. Mały Taylor postanowił pewnego dnia COŚ zbudować. Jak postanowił, tak też zrobił. Niestety doszło do tragedii, bo budowla zawaliła się... I wtedy chłopcu przyszli z pomocą różni doradcy: 🐥,🐻,🐘,🐍,🦘 a nawet hiena. każdy miał dla niego jakąś radę, każdy chciał Taylorowi powiedzieć, co ma czuć, jak się zachować i co ma zrobić. Ale chłopiec tego nie potrzebował. Doradcy więc sobie poszli. I w tym momencie przykicał 🐰. Królik, który wysłuchał Taylora i jego opowieści o tym, co się wydarzyło, co czuł, co chciał zrobić ... A jak historia się skończyła? Przeczytajcie sami. Natomiast sobie i wam życzę, żeby każdy z nas miał w swoim życiu, obok siebie, chociaż jednego takiego prawdziwego Królika i byśmy również i my byli dla innych takimi 🐰. Książka z którą pracuje z maluchami jeżeli chodzi o emocje, uczucia, ale też polecam ją rodzicom, dorosłym w trakcie prowadzenia warsztatów Szkoły dla Rodziców i Wychowawców. Tak często zapominamy o tym, że tak niewiele potrzeba. Wystarczy po prostu być, bo "czasem uścisk znaczy więcej niż słowa"🫂 Cudowna. Polecam

Wzruszyłam się przy czytaniu. Jakie to było piękne, jakie dobre dla dziecka i dla rodzica. Czytałam po angielsku "Daddy long legs" i wiem, że już tej historii z głowy nie wyrzucę. Idealna książka dla czytającego taty, bo uczy miłości i szacunku nie tylko dzieci do rodziców (w tym przypadku do taty oczywiście), ale i tacie pozwoli się zatrzymać i zastanowić, czy spędza ze swoim dzieckiem wystarczająco czasu. Bardzo podobają mi się również ilustracje. Są niby proste, ale tak ciepłe i kolorowe, że dziecko momentalnie się w nich zakocha i będzie chciało do tej książeczki wracać. Bardzo, bardzo polecam. Jeśli chcecie coś więcej o treści, to napiszę, że dostaniecie tutaj wiele sposobów na przemieszczanie się, ale tak naprawdę dostaniecie ogromny ładunek emocjonalny, od którego drży serce. Bo co zrobi tata, gdy dziecko go potrzebuje? Otóż WSZYSTKO :) 8/10 warto drodzy tatusiowie zainwestować w tę pozycję

Książka pokazuje nam rodzicielstwo oczami mamy i taty. Myślą nad tym jak potoczy się przyszłość ich maluszka. Zakładają, że będzie dobrym, pomocnym człowiekiem, który ma wielką wyobraźnię. Wspierając dziecko w dorastaniu i jego wyborach, których jest całe mnóstwo zawsze będą obok niego. Mamy tu ukazaną miłość rodzica, która jest silniejsza niż wszystko inne. Każdy z nas zastanawia się kim będą nasze dzieci i jak potoczą się ich losy. Każdy z pewnością też widzi to co w naszych maluchach jest dobre - ich odwaga, mądrość, kreatywność czy ciekawość świata. Zawsze będziemy ich kochać,nie ważne kim się staną. Przepiękne ilustracje uzupełniają tą wyjątkową treść. Nie będę jednak oszukiwać, że to świetna książka dla dzieci. Mój syn chętnie jej słuchał i dopytywał co widać na obrazkach, ale jest to książka głównie dla rodziców, a w szczególności myślę, że dla mam. Jeśli wybieracie się na baby shower lub robicie prezent dla świeżo upieczonej mamy to miejcie tą propozycję na uwadze, bo nada się idealnie na taki prezent od serduszka.

Kolejna historia z życia chłopca o imieniu Noi, który mieszka samotnie z ojcem nad morzem. Nadchodzi zima i tata wyrusza na ostatni połów w sezonie. Kiedy nie wraca wieczorem, Noi zaczyna się martwić i rusza na jego poszukiwania. Niestety, sam przez to wpada w tarapaty. Na szczęście pomoc przychodzi, gdy powraca wieloryb, którego Noi poznał wcześniej. Książka zachwyca swoimi ilustracjami, prostotą opowieści, która niesie przy okazji spory ładunek emocji.

Książeczka nie tylko dla maluchów, czy wszystkich kociarzy. Dorośli też mogą ją polubić, a w szczególności ci, którzy chcą łyknąć trochę atrakcji w postaci abstrakcji. Picture book z kotami w tle. Książeczka dużego formatu, twarda oprawa, matowy grubszy papier. Przesłanie ogólne na przykładzie akurat kotów jest takie, że każdy jest inny i lubi co innego. Co nie oznacza ,że ktoś jest gorszy. Dopiero wszyscy razem tworzymy piękny kolorowy świat. Sama autorka , która jest wielką miłośniczką kotów ,pokazała nam się jeszcze również jako ilustratorka książki. Ilustracje są piękne, duże , kolorowe. Akwarela. Niektóre ukazują nam prawdziwe realistyczne sylwetki kotów, inne zaś tchną abstrakcją. Spotykamy tu koty, które uwielbiają wygrzewanie się na słonku, namalowane jakby z promieni słonecznych. Koty, które preferują deszcz mają futerko składające się z kropelek opadowych większych i mniejszych. Przewijają się koty tęczowe, zimowe, miejskie, jesienne, kochające naturę, uwielbiające szaleństwo zabawowe, chadzające parami , koci samotnicy, marzyciele z głowami w chmurach, realiści twardo stąpający po ziemi, prowadzące nocny tryb życia, aktywne o poranku, lubiące pływać w wodzie, plażowe leniwce, uprawiające wspinaczkę , brykające po łące jak młode źrebaki, chowające się w różnych kryjówkach. Na pewno znacie jeszcze inne cechy kotów z autopsji, jeżeli sami posiadacie w domu choć jednego futrzaka. Jeżeli chcecie się dowiedzieć jaki pomysł miała autorka na pozostałe kocie cechy i jak odmalowała te kotki, sięgnijcie po tę książeczkę. Nie będziecie się absolutnie nudzić. Czasami przy niektórych ilustracjach mocno się zdziwicie. Naprawdę jest co oglądać. Bardzo oryginalna i ciekawa książeczka.

Nie gaś ciekawości świata u swoich dzieci, bo to jedna z największych i najpiękniejszych cech jakie mają. Przeurocza książeczka o tym jak ważne jest podróżowanie na koniec świata. Literalnie. Niezależnie od wszystkich i wszystkiego. Niezależnie od przeszkód, tych naprawdę ważnych i tych zupełnie wymyślonych, przez nas samych i ludzi wokół. Tata wyjaśnia synkowi, że żadna przeszkoda nie jest na tyle ważna by porzucić naprawdę ważne marzenia. I każda przeszkoda może być zawsze okazją by odkryć piękno życia, którym żyjemy.

Jakie mogą być samochody? Zwyczajne, ratunkowe, ale i zupełnie zmyślone i niezwykle zabawne. Carl Johanson albo ma niezwykła wyobraźnię dziecka albo ma synów, którzy doradzają mu jak mogą wyglądać i jakie mogą mieć nazwy przeróżne auta. Mamy tu mnóstwo genialnych pomysłów, które inspirują nas na stworzenie swojego własnego, wyjątkowego, wymyślonego, jedynego w swoim rodzaju auta.

Fajna pozycja, która w ciekawy sposób opowiada o wyobraźni i czytaniu książek. To krótka opowieść, mająca na celu zachęcić dzieciaki do samodzielnych lektur i pobudzająca ciekawość świata. Ładne rysunki nawiązują niekiedy do znanych pozycji dla najmłodszych i trochę starszych odbiorców.