Diabelski walc

Drugi tom. Detektyw Washington Poe zostaje oskarżony o morderstwo i to zaraz na pierwszych stronach. Czytelnik podążą za autorem starającym się wszystko odkręcić. Bardzo dociekliwe dochodzenie, niezmiernie zagmatwana historia kryminalna...czego chcieć więcej? Osobiście jestem zachwycona kryminałami tego autora, szkoda, że napisał ich tak niewiele i że wciąż nie ma tłumaczenia na język polski.

Jest to moja pierwsza książka od Johna Katzenbacha i przyznaję, że się nie zawiodłem. Świetna historia, z psychologicznego punktu widzenia bardzo mądrze napisana, nie zasypuje nas mnogością niezrozumiałych medycznych terminów, przez co czyta się ją bardzo lekko i przyjemnie. Przez całą książkę miałem uczucie, że to gotowy scenariusz na bardzo dobry film i nie zdziwiłem się, gdy wyczytałem że już co najmniej dwie książki J. Katzenbacha zostały zekranizowane! Jedyne do czego mogę się przyczepić to niedosyt, ostatnia część została zakończona zbyt szybko i trochę niezrozumiale (bynajmniej dla mnie), myślę że mogłaby być bardziej dopracowana. Jednak z ręką na sercu polecam książkę, wszystkim kochającym kryminały.

Oryginalne dość spojrzenie na milczący sojusz policjanta z przestępcą w mało znanych realiach Afryki po (?) aparthaidzie. Przyczynek: kryminały w kryminale, zabójca, który został wrobiony, zabójczyni, która wzięła na siebie nie swoją zbrodnię - ukarani przez samoistnego mściciela, z pełnym przekonaniem o słuszności odwetu, opartym na pozorach prawdy, które w końcu okazały się fałszywe.

Podobno jest to tom ósmy cyklu „Alex Delaware”. Nie ma to wielkiego znaczenia, bo powieści z tego cyklu da się czytać w dowolnej kolejności. Ciekawostką tego tomu jest zabawna historia pojawienia się w życiu Alexa i jego partnerki, lutniczki Robin, psa, buldożka francuskiego o imieniu Rover, zmienionym następnie na Spike. Oczywiście dla fabuły nie ma to specjalnego znaczenia. Alex Delaware, doktor psychologii dziecięcej, pracuje, a przynajmniej próbuje, z dwiema dziewczynkami. Ich ojciec zamordował matkę i siedzi w więzieniu. To jednak nie oznacza, że odebrano mu prawa rodzicielskie. Teraz zabójca domaga się spotkań ze swoimi córkami przynajmniej raz na dwa tygodnie. Na zlecenie sądu Alex miałby stwierdzić, jak coś takiego wpłynęłoby na dziewczynki. Do spotkań terapeutycznych z dziećmi doszło zaledwie kilka razy, bo później dziewczynki zniknęły wraz z opiekującą się nimi dalszą krewną. Delaware otrzymuje pocztą przesyłkę, kasetę magnetofonową z nagraniem czyjegoś makabrycznego wrzasku oraz sztucznego dziecięcego głosu, powtarzającego jak mantrę frazę o „niedobrej miłości” i wtedy zawiadamia przyjaciela, detektywa Milo Sturgisa. Po kilku dniach psycholog przypomina sobie, że dawno temu, w 1979 roku, kiedy jeszcze pracował w szpitalu, brał udział, a teoretycznie nawet organizował, konferencję naukową na temat dobrej/niedobrej miłości. W jednym z ośrodków zajmujących się wsparciem dla ludzi z marginesu, pracująca tam młoda kobieta, coś jakby terapeutka, ale bez kwalifikacji, została zamordowana przez klienta. Sprawca chwilę później, wychodząc z budynku z zakładniczką, został zastrzelony przez policję. I to jest wszystko. Tak się ta cała historia zaczyna. Nie widać żadnych wyraźnych powiązań, niewyraźnych też nie i w ogóle nie wiadomo, o co chodzi. Alexowi jednak wydaje się, że istnieje jakiś związek pomiędzy wydarzeniami i osobami. Pomaga mu Sturgis, ale początkowo zupełnie prywatnie, bo dla policji żadna sprawa tu nie istnieje. Przyjaciele prowadzą nieprawdopodobnie pokomplikowane dochodzenie. Opisywanych spraw i zdarzeń jest takie mnóstwo, że już minutę po zakończeniu lektury, nie byłem w stanie niczego z pamięci odtworzyć. Rzecz jasna, na bieżąco, wszystko jest jak najbardziej logiczne i sensowne, i... wciągające. „Niedobra miłość”, poza wątkami kryminalnymi, w końcu to powieść sensacyjna, koncentruje się, i to naprawdę głęboko, na kwestiach psychologii dzieci, ale nie tylko dzieci. Lektura zmusza do refleksji na temat psychologii, psychologów, terapeutów, ich wpływu na klientów, zasad moralnych tego zawodu i ich ewolucji z upływem czasu. Choć nie jest to powieść nowa, „Bad Love” wydano po raz pierwszy w 1994 roku, to jednak – w związku z niedawnymi aferami dotyczącymi terapii i terapeutów – nieustająco pozostaje aktualna. Nie, nie jest to najlepsza powieść Kellermana, ale świetnie pomaga uzmysłowić sobie, że psychologia nie jest dziedziną medycyny, że psycholog to nie jest lekarz, nie obowiązuje go przysięga Hipokratesa – w wielkim skrócie i uproszczeniu: przede wszystkim nie szkodzić.

Romansidło z dreszczykiem. Lubię od czasu do czasu przeczytać coś takiego. Biedniutka, ale jak się okazuje silna kobieta i macho, taki dobry-zły, który na koniec jest bardzo zakochany i wierny. Dobra książka na reset podczas urlopu. Fajnie i szybko się czytało, bo zagadka morderstw była całkiem spoko.

Osobiście podobalo mi się. Jednak jest to troche inna historia, gdyż Alex tutaj nie zajmuje się dokładnie dzieckiem, ale prawie dorosłą dziewczyną, która kiedyś była jego pacjentką. Byłam zaskoczona, co tak naprawdę stało się z jej matką, i w zasadzie, to takiego obrotu sprawy się nie spodziewałam.

Tom trzeci cyklu Frank Clevenger. Wcześniej przeczytałem czwarty i szósty (tak mi wpadły w ręce). Tym razem jednak czytanie nie w kolejności chronologicznej okazało się pomysłem chybionym. Powieści z tego cyklu składają się z dwóch głównych wątków: kryminalnego i ten zwykle jest zamkniętą całością oraz osobistego, psychologicznego, dotyczącego emocjonalnych rozterek głównego bohatera, jego narkomanii, problemów z kobietami i z adoptowanym synem. Ten drugi wątek w każdym tomie jest kontynuowany chronologicznie. W „Przymusie” czytelnik poznaje Billa Bishopa, problematycznego nastolatka, którego później doktor Clevenger adoptował, przedstawiona jest też zbrodnia w Nantucket – o rozwiązaniu tej zagadki czytałem w późniejszych tomach. Na wyspie milionerów, Nantucked, zamordowana została kilkumiesięczna córka milionera Bishopa. Podejrzenie pada na przybranego syna Bishopów, Billa. Psychiatra, Frank Clevenger, rozpoczyna rozwiązywanie zagadki – choć na początku kompletnie nie ma ochoty zajmować się tą sprawą, ale to dość częste w powieściach sensacyjnych. Reasumując – wiedziałem, jak się to wszystko skończy, ale czytałem, żeby poznać detale. Powieść, a raczej cykl, całkiem niezły, ale radzę jednak czytać we właściwej kolejności.

"Diabelska gra" to kontynuacja serii kryminałów z detektyw Kim Stone autorstwa Angeli Marsons. To historia, która od pierwszych stron trzyma czytelnika 'za mordę' i nie puszcza aż do samego końca. Wszystko za sprawą dwóch najmocniejszych i najbardziej poruszających wątków w literaturze - pedofilii i gwałtu. Czy zło może mieć piękną twarz? W przypadku Alex Thorne - kobiety, która wykorzystuje swoją urodę, błyskotliwy umysł oraz zawód psychiatry do manipulowania pacjentami - odpowiedź brzmi: zdecydowanie tak. Robi to nie tylko dla własnych korzyści, ale przede wszystkim z czystej satysfakcji, jaką daje jej krzywdzenie innych. To postać całkowicie pozbawiona sumienia. Choć od początku znamy głównego złola, nie jest on jedynym antagonistą tej historii. Z ogromną ciekawością śledzimy starcie dobra ze złem i do samego końca trzymamy kciuki za zwycięstwo tego pierwszego. Jednocześnie poznajemy dramatyczne szczegóły dzieciństwa Kim Stone, co nadaje fabule dodatkowej emocjonalnej głębi. Bardzo mocno wybrzmiewa tu motyw pedofilii oraz trauma ofiar gwałtu. Autorka porusza także temat kar niewspółmiernych do popełnionych czynów oraz systemu, który z nazwy powinien być sprawiedliwy lecz w praktyce nie zawsze taki bywa. Audiobooki z tomem I i II znajdziecie na Empik Go.

Wyobraź sobie, że zostałeś uwięziony we własnym ciele - w ciszy i ciemnościach. Masz przebite bębenki, zaklejone usta i oczy. W panice trudno ci nawet ustalić, w jakiej pozycji się znajdujesz. Kiedy się potkniesz, o upadku powiadomi cię dopiero ból zderzenia z podłogą. Twój oprawca ma nad tobą pełną kontrolę, napawa się twoim strachem. Wiesz, że nic cię nie uratuje. Jesteś bezradny. Tak właśnie czuje się każda ofiara seryjnego zabójcy, którego władze Oak Knoll, niedużego miasteczka w południowej Kalifornii, boją się nazwać seryjnym zabójcą. Tak jakby miało go to powstrzymać. Dzieło Tami Hoag zrobiło na mnie duże wrażenie - i to już od pierwszych stron, na których autorka tłumaczy, skąd wziął się pomysł osadzenia akcji jej powieści w latach 80-tych. Dziś, w dobie seriali o super genialnych grupach dochodzeniowych posługujących się super nowoczesną technologią (od "CSI - kryminalne zagadki" z trzech miast po "Criminal minds") niektórym, zwłaszcza tym młodszym, czytelnikom trudno pojąć, że jeszcze niedawno zabójców szukało się "ręcznie". Diagnostyka DNA raczkowała, odciski palców analizowało ludzkie oko, a nie komputer, bazy danych były w wielkich magazynach, w postaci ton papieru, a telefony komórkowe były drogie i wielkie. W tej (zamierzchłej) rzeczywistości było łatwo nie tylko mordować, ale i umykać sprawiedliwości. Skąd wziął się tajemniczy tytuł? Głębiej niż grób znajduje się labirynt biur i sal konferencyjnych, określany przez agentów FBI Narodową Piwnicą Analizy Brutalnych Zbrodni. Miejsce, w którym - jak sami żartują, ratując się czarnym humorem przed szaleństwem - "żyją i pracują dziesięć razy głębiej niż nieboszczycy w grobach". A nietrudno oszaleć, analizując motywy badanych tutaj morderstw. Nie bez powodu do najczęściej odwiedzanych miejsc w piwnicach Quantico należą toalety. "- Jak wy się do tego możecie przyzwyczaić? - zapytał cicho Mendez. - Dzieciaku! - odparł Vince. - Jak się do tego przyzwyczaisz, to oddaj odznakę i broń, bo nie będziesz już człowiekiem." W Oak Knoll grupka dzieci przypadkiem trafia na zwłoki kobiety, zakopane po szyję w miejskim parku. Tchórzliwy nerdzik z bogatego domu, dziewczynka z idealnej rodziny, syn policjanta oraz jego wierny cień - na każdym z nich makabryczne znalezisko robi ogromne wrażenie. Z tym, że dla trojga z nich jest wstrząsem, zaś dla czwartego staje się punktem zapalnym, który pchnie jego młodą, a już zwichrowaną psychikę w kierunku, z którego nie ma odwrotu... "On jest złamany i nie da się mu pomóc." "Głębiej niż grób" to kryminał bardzo mroczny, pełen scen niezwykle brutalnych, opisów, które poruszą nawet tych, co widzieli czy czytali już niejedno. Jednocześnie obfituje w celne analizy ludzkich zachowań, pokazuje, jak łatwo dać się omamić dobremu wizerunkowi (któż nie zna sytuacji typu "To był taki dobry sąsiad, zawsze mówił dzień dobry..."). Pokazuje gorzką prawdę o rodzinach idealnych tylko na zewnątrz. Ujawnia patologie w tzw. przyzwoitych domach, nie oceniając która jest gorsza - kontrolowanie życia wrzaskiem w bogato urządzonych wnętrzach czy kontrolowanie życia fizyczną przemocą, doprawiane cichym podpijaniem jednej strony i otwartym piciem drugiej. A czy patologią nie jest zamiatanie problemów pod dywan i ciche łzy, kiedy niby nikt nie patrzy? Toksycznych relacji jest tu aż nadto, aż chciałoby się znaleźć choć jedną rodzinę, w której jest miłość i bezpieczeństwo. No i mamy też dzieci, widzące o wiele więcej, niż chcieliby przyznać dorośli. Ktoś, kto czytał masę kryminałów bądź oglądał wiele takich filmów czy seriali, zobaczy w "Głębiej niż grób" szereg znajomych motywów typu policjant-beton, dziecko z problemami, które lekceważone mają tragiczne skutki, obsesję kontroli oraz jej owoce. Nie znaczy to jednak, że powieść Tami Hoag jest tendencyjna. Nic z tych rzeczy. Moim zdaniem to świetna książka - oczywiście, dla kogoś, kto lubi zanurzyć się w zły świat i trochę pobrudzić. http://kotekksiazkowy.blogspot.com/2017/12/gebiej-niz-grob-tami-hoag.html

Czytając książkę byłam pewna zakończenia, a gdy je przeczytałam moje zaskoczenie było niesamowite. Nie spodziewałam się go zupełnie. Książkę przeczytałam kilka miesięcy temu, ale nadal pamiętam jakie wrażenie na mnie wywarła. Mocna książka. Żałuje, że nie mam u siebie na półce. Warto przeczytać. Nawet teraz gdy sobie o niej przypominam mam ciarki na plecach.

Przeczytałam jednym tchem. Thriller jak dla mnie wart ogromnej uwagi. W pewnym momencie sama zaczęłam się zastanawiać, co ja bym zrobiła na miejscu głównych bohaterów, jakbym się czuła gdybym była obserwowana dwadzieścia cztery godziny na dobę? Czy potrafilabym wiedząc, że ode mnie zależy życie mojej jedynej córki wyciągnąć najważniejsza informacje od Elizabeth - dziewczyny, ze stwierdzoną schizofrenią która ostatnie dziesięć lat spędziła w zakładach psychiatrycznych? Autor stworzył niesamowicie rozbudowaną intrygę. Wszystko zostało dopięte na ostatni guzik.

Zanim przeczytałam opis książkę błędnie kojarzyłam z filmem o tym samym tytule. To mój debiut z piórem J. Nasaw i chętnie sięgnę po inne części o Agencie Penderze. Książkę czytało mi się naprawdę nieźle. Niektóre momenty (zwłaszcza na końcu) wydawały mi się nieco naciągane, ale poza tym książka trzymała mnie w napięciu. Ciekawy sposób prowadzenia wydarzeń - od początku wiemy kto jest zabójcą, psychopatą, ale stopniowo odkrywamy motywy, które nim kierują. Zabieg ujawnienia sprawcy na początku może zrazić tych, którzy czytają książkę z zapartym tchem do końca, by na finiszu poznać mordercę, ale u mnie zupełnie to nie wpłynęło na zainteresowanie fabułą. Ze wszystkich postaci najbardziej przypadła mi do gustu Linda - ciekawa kreacja.

Nieźle skomplikowana, mam wrażenie, że Erica Spindler lubi wprowadzać zamieszanie, by na koniec wszystko ładnie wyprostować i wyjaśnić. W tej książce do końca nie wiedziałam kto jest mordercą, a obstawiałam dosłownie wszystkich. Świetna zabawa podczas czytania.

" Trumna" to porywający thriller przy czytaniu którego nawet przez chwilę się nie nudziłam. Szybka akcja, ciekawy pomysł na fabułę i mroczna zagadka. Niestety są też minusy, a mianowicie, bohaterowie. Przy tak energicznie i dobrze przemyślanej akcji, postaci powinny świecić, być niczym chorągiew na maszcie, a tymczasem, każda osoba jest płaska. Niby żyją, mają swoje problemy i przemyślenia ale brakuje im pewnego realizmu, a ich zachowanie jest sztuczne i nienaturalne. Książka miała potencjał, czytało się dobrze z dużym zainteresowaniem, szczególnie byłam ciekawa zakończenia, które niestety nie zaskoczyło. Od jakiegoś czasu podejżewałam że coś jest na rzeczy. Mimo wszystko miałam w zanadrzu jeszcze przynajmniej dwa inne zakończenia. To jednak okazało się najciekawsze. Na jak długo pozostanie ta książka w mojej pamięci ? Nie wiem. Po przeczytaniu " Traktu " ta plasuje się na poziomie średnim co nie znaczy że nie polecam tej lektury. Miłośnikom powieści grozy może się spodobać.

Kolejna część cyklu tylko podkreśla fakt, że autorka ma coś do powiedzenia. Umie używać słów, umie budować napięcie, potrafi zaciekawić czytelnika, wciągnąć go w swoją historię. Świetna historia opowiedziana z dbałością o szczegóły i szacunkiem do czytelnika, z wartką akcją, ciekawymi bohaterami i nowymi i starymi. Jak na kryminał fantastyczne rozpoczęcie, jak na kryminał równie dobre zakończenie. Do tego para głównych bohaterów, którzy oprócz policyjnej pracy mają prywatne życie i niekiedy zdarza się, że uchylają nam rąbka tajemnicy jak ono wygląda. Trudno nie polubić bohaterów, trudno nie kibicować im w wykonywaniu zadań, trudno nie przyklaskiwać ich wyborom. Lubimy ich, szanujemy, podążamy za nimi krok w krok, razem z nimi kluczymy, niekiedy nawet bardzo, by trafić na rozwiązanie zagadki. Zaskakujące i równie mocne jak początek. I bardzo wiarygodne. Czytając książki Tami Hoag niejednokrotnie mam wrażenie, że jej historie są bardzo realne. Choć brutalne i okrutne, jednak napisane tak, że odruchowo możemy spoglądać przez ramię, czy aby nie stają się zbyt realne. Zdecydowanie zaczynam polować na kolejną, niestety ostatnią, część. Polecam, szczególnie zwolennikom kryminałów w których wszystko ma swój czas i miejsce, a bohaterowie nie są nieomylni, a jednej książce nie kryje się tylko jeden wątek i jeden zły człowiek.

Książka szybko mnie wciągnęła. Rzadko sięgam po niemieckich pisarzy ale było warto. Akcja szybka. Fabuła rozgrywa się wokół kliniki psychiatrycznej co wprowadza dodatkowe ciarki. Bohaterowie ciekawi i wielowymiarowi. Jak dla mnie może za dużo trupów… ogólnie czytało się przyjemnie chociaż zakończenie trochę mnie rozczarowało

Mocny i trochę przerażający thirler. Świetna fabuła a nawet dwie i ciekawie stworzone postaci. Pierwsza historia to morderstwo w szpitalu położniczym, gdzie lekarz zabija młodą laborantke, która robiła test na Aids z jego krwi. Żeby się to nie wydało doktor Lynch ją zabija. Skoro wie że jest śmiertelnie chory i jego czas się kończy planuje zemstę na współpracownikach których nie lubił. Jego charakter jest wypaczony przez swoje dzieciństwo i złe traktowanie przez opiekunkę w domu dziecka. Teraz w każdym widzi ją a w szczególności w pani sierżant Kate która jest mocno zdeterminowana żeby odnaleźć morderce.  Drugi wątek który się przeplata to porwanie noworodka dla okupu. Niby plan wychodzi doskonale, ale wszystko się komplikuje kiedy maluch zaczyna chorować. Kiedy dochodzimy do końca książki możemy się obawiać najgorszego. Jednak są świetne zwroty akcji i zakończenie jest happy endem.

Książka przy pierwszych stu stronach bardzo mnie wciągnęła, jednak z kolejnymi kartkami robiło się nudno. Liczyłam na ciekawszą akcję, która przedstawi te biedne dziewczyny. Przedstawione w dużej mierze jest śledztwo, by je odnaleźć. Dużo opisów jak dla mnie jest na plus - dzięki temu można bardziej wczuć się w bohatera. Nie jest to najgorsza książka jaką przeczytałam, ale też nie najlepsza. Zakończenie daje niedosyt, byśmy sięgnęli po kolejny tom z serii.

Mój zachwyt nad książkami Mary Kubica malał z każdą książką... tu nie było tak źle jak myślałam, ale czas odpocząć od tej autorki. Myślę, że jeszcze wrócę do jej twórczości, bo to dobre książki, ale potrzebuję urozmaicenia, bo już wszystko było zbyt przewidywalne.

To książka z niespiesznie prowadzoną akcją, która wymaga dużego skupienia, a napięcie budowane jest bardzo powoli. Wydarzenia rozgrywają się w Baltimore, mieście, w którym każdy kogoś nienawidził. Gdzie biali nienawidzili czarnych, czarni nienawidzili białych, ludzie z miasta nienawidzili tych z przedmieść, a biedni nie lubili bogatych. Dwie jedenastolatki Alice i Ronnie zostają skazane za zaginięcie i zabójstwo małego dziecka. Czy były zdolne do takiego okrucieństwa? Gdy po siedmiu latach wychodzą na wolność z zakładów poprawczych w ich rodzinnych stronach ginie kolejne dziecko. Czy coś łączy te dwie spawy? Sprawę prowadzi detektyw Nancy, która wcześniej znalazła ciało Olivii. To pełna tajemnic wstrząsająca historia, której zakończenie zaskakuje i którą polecam.