Czerwony Pluton. 12 godzin w afgańskim piekle

Niesamowicie ciekawie opisany konflikt w Syrii. Dostajemy tu perspektywę Brytyjczyka, który nie mogąc znaleźć pomysłu na życie, postanawia walczyć z "czystym złem", czyli ISIS. Narracja Nasha przenosi nas w sam środek działań wojennych, dostajemy także szczegółowy opis sytuacji geopolitycznej z perspektywy międzynarodowego ochotnika. Czytelnikowi ciężko nie będzie się denerwować czytając o niekompetencji bojowników HSD, ale warto poznać tę historię. Czy działania Nasha coś dały? O tym niech zdecyduje czytelnik.

Wydarzenia z 11 września 2001 roku mocno nadwyrężyły świadomość o bezpieczeństwie amerykańskiej potęgi. Ten dzień, zmienił całkowicie pojęcie terroryzmu i zmusił światowe armie do stworzenia nowego planu działania. I tak jak ewoluowała struktura armii, tak również rodziła się chęć zemsty wśród młodych poborowych. W takich właśnie okolicznościach poznajemy głównego bohatera – Kevina Lacza, dziewiętnastolatka, który zapragnął wstąpić w szeregi sił specjalnych i jako operator Navy SEALs rozprawić się z bezwzględnym wrogiem. Czytając tę książkę rzuca się w oczy wyjątkowa nienawiść do wroga jaką podsycali pomiędzy sobą operatorzy Navy SEALs. Każdy zabity Talib spotykał się głośnym „huaaah” drużyny, a po zakończonej potyczce, z komentarzami typu „ale to było zaj@%#ste”. Swoją drogą w sieci można znaleźć bardzo trafne memy, które jak się okazują, powstały właśnie na podstawie odpowiedzi Kevina Lacza na zadane mu pytanie „ Co czułeś po zabiciu?”. Odpowiedź wówczas była krótka – „odrzut”, którą później skrytykował Krzysztof „PUWAL” Puwalski (ex GROM) podczas wywiadu w studiu Tomasza Drwala. Kiedy Clint Eastwood zaczynał kręcić zdjęcia do filmu American sniper (2014), Kevin Lacz dostał propozycję uczestniczenia w produkcji jako konsultant. Sprawa jednak rozwinęła się do takiego stopnia, że jako jedyny z Navy SEALs został wciągnięty do obsady grając samego siebie. Zarówno film jak i książka pokazują szereg wydarzeń z tamtych dni. Ukazują zagrożenie ze strony rebeliantów jak i amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości, który bardzo wnikliwie analizował każdy oddany strzał, każde potwierdzone zabicie. Kevin Lacz jako kolejny autor zwraca uwagę na skomplikowaną istotę wojny. Kogo zlikwidować, a kogo oszczędzić? Mężczyznę w wieku poborowym, zachowującego się podejrzanie ale niemającego broni, czy kobietę lub dziecko podnoszące porzucony karabin? Kevin Lacz porusza trudne tematy. Mogłoby się wydawać, że wojsko działa zerojedynkowo i wszystko jest jasne. Niestety wojna pokazuje zupełnie co innego i nic nie jest oczywiste. Część późniejszych problemów pozwala zniwelować proces selekcji do poszczególnych jednostek czy teamów, mimo to, czas spędzony w ciągłym zagrożeniu, może zadziałać jak bomba z dużym opóźnieniem? Nie bez powodu też PTSD stał się problemem wielu weteranów, którzy po powrocie z misji nie potrafią się odnaleźć w normalnej rzeczywistości. „Ostatni snajper” to historia oparta na wspomnieniach autora z ciężkich starć w irackim Ramadi, podczas których wraz z legendarnym Chrisem Kylem i zespołem SEAL Team Three wykonywali swoje zadania. To opowieść o codziennych misjach, strachu i odwadze. O wzajemnych „szyderach” z najdrobniejszych głupstw i łzach po stracie najbliższych kolegów. To kolejny brutalny i bezwzględny obraz wojny, który odciska swoje piętno na każdym żołnierzu. Bez względu na pochodzenie i jakiekolwiek specjalistyczne przygotowanie.

Po przeczytaniu dowiadujemy się jak wygląda codzienność saperów na misjach. Pierwsza część to opis niebezpiecznych misji jaką wykonują żołnierze specjalizujący się jak saperzy. Kulminacją tej części jest opis życiorysów kilku żołnierzy z których jeden poległ na zagranicznej misji, po czym ze szczegółami dowiadujemy się jak wyglądają procedury ze sprowadzeniem szczątków bohatera. Ta cześć najbardziej chwytała za serce jednocześnie opis rozpaczy, relacji rodziny po śmierci syna. Kolejna cześć to przedstawienie technicznej strony zawodu sapera od wyszkolenia po opis sprzętu którym dysponują jednostki tej grupy wojska. Czytelnik dowiaduje się o trudzie żołnierza sapera nie tylko za granica na misjach jak ale również o ich pracy w naszym kraju. Książka ta jest kompleksowa autor w zwięzły sposób opisał temat tego niebezpiecznego zawodu.

Ogromna wiedza z zakresu powstawania polskiej elitarnej jednostki wojskowej GROM. Opisy różnych misji i historii z czasów służby, po prostu wbijają w fotel. Książkę czyta się z zapartym tchem i ciężko się od niej oderwać. Książka jest również hołdem dla tych, którzy dla ojczyny oddali życie a także wspierali żołnierzy. Po skończeniu lektury, pozostajemy z niedosytem i głodem poznania kolejnych przygód, historii. Mam tylko nadzieję, że autor znajdzie czas na napisanie kolejnej części a ja nie mogę się już doczekać.

Opowieść Wira jest bardzo szczera. Jak większość komandosów z JWK nie kreuje się na bohatera. Potrafi powiedzieć o tym, co mu nie leżało, ile razy postąpił nie do końca w zgodzie z przepisami oraz ile razy wygrywał tylko dzięki niesamowitej determinacji. Odważnie mówi o niedociągnięciach wojskowej logiki oraz tzw. Monozy, której sam stał się ofiarą (do dzisiaj nikt nie wymyślił jak nostryfikować wysokie uprawnienia Wira w polskim systemie medyków). Ze swadą godną kumplowskiej opowieści przy piwie mówi o sytuacjach, które były dla niego trudne i pozostały w nim na zawsze. A takich jako medyk pola walki, latający w zespole MEDEVAC ma na swoim koncie kilka. Szkoda tylko, że korekta nie stanęła na wysokości zadania i w tekście można napotkać irytujące literówki. Pełna recenzja: https://historykon.pl/wir%e2%94%82-recenzja/

Autentyczność i szczerość, z jaką autor opowiada swoją historię, przyciągają od pierwszych stron. Czytelnik wchodzi w świat działań bojowych i życia na misjach wojskowych, odkrywając z bliska rzeczywistość, której zwykle nie mamy szansy doświadczyć. "Puwal" nie tylko dzieli się swoimi sukcesami, ale także boryka się z trudnymi emocjami, które towarzyszą mu w trakcie walki i oddziaływają na życie codzienne. Opowieść o przyjaźni i lojalności, które niosą żołnierze specjalnych oddziałów, jest jednym z najważniejszych wątków tej książki. Wierność kolegom i gotowość do pomocy w najtrudniejszych chwilach są tym, co podkreśla siłę charakteru i wyjątkowość tych żołnierzy. Język, którym posługuje się autor, jest prosty i przejrzysty, co sprawia, że książkę czyta się płynnie i bez problemów. "Puwal" umiejętnie buduje napięcie i emocje, co pozwala czytelnikowi wczuć się w każdy moment opowieści. Książka ta nie tylko ukazuje heroizm żołnierzy polskich sił specjalnych, ale także stawia pytania o sens wojny i jej wpływ na ludzi. Mimo trudnych tematów, które porusza, "Operator 594" jest pełen nadziei i inspiruje do działania, do podejmowania trudnych wyzwań i do poświęcenia się dla wyższych celów.

Świetna opowieść o tych, o których mówi się mało. Zwykle są niewidoczni i mocno oddaleni od celu. Jednak są i dla oddziałów szturmowych, które bezpośrednio zmagają się z wrogiem, ta świadomość, że ktoś nad nimi czuwa jest na wagę złota. Snajperzy to nie tylko ci, którzy likwidują wrogów z dużego dystansu. To przede wszystkim jednostki, których zadania polegają na obserwacji i ocenie sytuacji na polu walki. Bez względu czy jest to Kosowo, Irak, Afganistan czy wiele innych miejsc gdzie ich obecność jak dotąd była niezbędna. W kilku innych książkach o jednostce GROM, często przytaczany jest ten sam obrazek. Jednostka JW2305 jako nowy element Polskich Sił Zbrojnych musiała wykazać się w 1993 roku przed ówczesnym generałem na uroczystości w Rembertowie. Generała wówczas nie przekonały strzały oddane jednocześnie przez snajperów z trzech różnych pozycji, tworząc na tarczy jedną przestrzelinę. Wyśmiał wówczas dowódcę Sławomira Petelickiego i zarzucił mu manipulację. Petelicki podjął rękawicę i pozwolił generałowi narysować na planszy swój dowolny punkt. Gdy ten to uczynił, dowódca wyznaczył konkretnych snajperów, którzy mieli cel w zasięgu wzroku i wydał rozkaz. Od tego momentu GROM przestał być jedynie mrzonką o super jednostce. W jednym momencie stał się jednostką gotową do współpracy z najlepszymi na świecie, a jednym ze strzelających był autor tej książki. Karol Soyka prowadzi czytelnika po kilku misjach, w których brał udział jako snajper GROM-u, a raczej postać, którą wykreował, bo jak zapowiada na wstępie zmienił dane wszystkich żołnierzy, tym samym swoje. W ten sposób, jak tłumaczy, mógł pozwolić sobie na większą swobodę podczas opisywania starć nie narażając się na kontakty z poważnymi panami ze służb bezpieczeństwa narodowego. W rezultacie otrzymujemy ciekawą opowieść o polskich snajperach opowiedzianą przez narratora, który potrafi bardzo dokładnie przywołać minione wydarzenia. Zna się na rzeczy i pewnie co bardziej dociekliwy, doszuka się w tej historii wielu powiązań z historiami opartymi na prawdziwych nazwiskach. Krótko, bo zaledwie dwieście stron ale dla pocieszenia, to druga książka Karola Soyki, bo "Cel za horyzontem" gdzieś mi po drodze umknęła, więc grzechem byłoby nie nadrobić zaległości. Dla tych, którzy nie znają tych opowieści, proponuję zachować kolejność, bo w tej, znajdziemy kilka odniesień do poprzedniej książki. Nie wpływa to w żaden sposób na treść, ale kolejność to przecież kolejność. Ponadprogramowo cytat, jakże uniwersalny. „Lęk bierze się z niedostatków wiedzy. Zawsze tak było i będzie. Ludzie boją się tego, czego nie znają, natomiast wiedza cholernie dużo zmienia. Gdybyś zawsze wiedział, co cię spotka, co będzie jutro, czy wrócisz w jednym kawałku, nigdy niczego byś się nie bał. Ale my jesteśmy żołnierzami i ta niepewność jest naszym chlebem powszednim. I to jest w porządku. Ale co do pozostałych rzeczy, takich jak angielski, taktyka, zachowanie w terenie - wiedza jest decydująca. Wiesz, kiedy zyskasz pewność siebie? Kiedy będziesz wypełniony tą wiedzą po uszy i - co ważniejsze - kiedy zdasz sobie sprawę z tego, że ją masz. To cała tajemnica."

Jak dla mnie książka super, przeczytałam ją w bardzo krótkim czasie i bardzo przyjemnie mi się ją czytało😌 Czcionka jest świetna, wydaje mi się że jest większa niż w innych książkach które czytałam co też mi bardzo pomogło w czytaniu. W książce obecne jest dużo zdjęć co też jak dla mnie jest na wielki plus. Kupiłam ją głównie dlatego aby zmotywować się do nauki i osiągnąć, chociaż połowę tego co autor opisuje. Jedyny powód dlaczego daje 9 a nie 10 gwiazdek to, że nie ma informacji o studiach, o ich przebiegu itp. Ale poza tym jednym minusem, książka jest super i polecam ją każdemu miłośnikowi lotnictwa.🫶🫶

Sięgnęłam po tę pozycję po przeczytaniu “Kompanii braci” Stevena Ambrose’a. Książka napisana jest z punktu widzenia dowódcy kompanii E, zaczynając od samego początku jego edukacji i szkoleń na oficera, kończąc na losach najważniejszych członków legendarnej kompanii po zakończeniu wojny. W lekturze znaleźć można wiele interesujących opisów zdarzeń, które miały miejsce w czasie II wojny światowej. Major Richard Winters jest przykładem dowódcy, który na pierwszym miejscu stawiał zawsze swoich podopiecznych, niekiedy ryzykując swoją posadą. Pozycja idealna dla miłośników historii z czasów drugiej wojny światowej.

Obecnie trwająca wojna na terenie Ukrainy pokazuje, że w szeregi wojsk obrony może wstąpić każdy kto tego zapragnie. Ówczesne media podają dane, z których wynika, że po stronie wojsk Ukrainy są ochotnicy z Anglii, Stanów Zjednoczonych, Polski czy ostatnio deklarujący się z Japonii. Jak się okazuje taki rozwój działań nie jest szczególnym wyjątkiem i podobne akcje miały w historii wojen podobne scenariusze. „Psy wojen” to dla mnie wielka niespodzianka. Nie pamiętam kiedy kupiłem ten tytuł i może dlatego też zapomniałem dlaczego trafił na moją półkę. W każdym razie książka leżała dość długo i w końcu przyszedł czas żeby ruszyć z tematem na zasadzie czystek. Autor podzielił treść na dwie części. W pierwszej przedstawia czasy sięgające połowy XX wieku, a w drugiej już te bliższe naszym czasom. Oba te działy łączy jeden temat – polscy najemnicy, który dzisiaj jako określenie pracy źle się kojarzy, więc zastąpiono go później w tekście „pracą na kontrakcie”. Na pierwszy rzut leci temat Legii cudzoziemskiej oraz czasy pierwszej wojny w Wietnamie. Temat dla mnie zupełnie nieznany, ale z każdym zdaniem coraz szerzej otwierałem usta i brnąłem niczym żołnierze pośród indochińskich lasów. Gdzieś podświadomie przywołałem kadry z filmu ”Platoon” (1986) w reżyserii Olivera Stone’a. Bezwzględność, gwałty i mordy na niewinnych jak się okazuje, to nie tylko sceny odgrywane na podstawie scenariusza. Krzysztof Wójcik dzięki relacjom swoich rozmówców przytacza podobne wydarzenia. Otwiera podczas rozmowy zapomniane bądź wyparte wspomnienia ludzi, którzy mimo sędziwego wieku, nie są już w stanie kryć wstydu i łez. O francuskiej Legii poświęcona jest praktycznie cała pierwsza część książki. Nie bez powodu, bo ukazuje jej obraz na podstawie trzech relacji naszych rodaków. Obraz, który niewiele zmienił się na przestrzeni tamtych lat, pokazuje skrajnie rygorystyczny sposób zarządzania wojskiem jak i bezwzględne okrucieństwo wobec wroga. Bardzo mocna część i choć czytam dużo o relacjach z wojen, tutaj, usiadłem na przysłowiowej dupie. Rzeźnia. Druga część książki przedstawia czasy ówczesne, Irak, Afganistan oraz misje na terenie Pakistanu. I jak do tej pory uważałem, że to kraje o bestialskich zapędach, tak dzisiaj stwierdzam, że prezentują nie wiele więcej niż było wcześniej. Może istnieje jakaś granica okrucieństwa, która samemu oprawcy przestaje dawać przyjemność? We wspomnianym Wietnamie musiała znajdować się daleko poza wszelkimi granicami. Mało tego, nawet w czytanych przeze mnie horrorach nie doświadczyłem takich opisów tortur, a to już o czymś świadczy. „Psy wojen” to historie kilku naszych rodaków, z których każdy pragnął zarobić i odmienić swoje życie. To świetnie skonstruowane opowieści, przeplatane wtrąceniami bohaterów, które ukazują istotę pracy na kontrakcie w obcych jednostkach. To historie pełne niespodzianek i okrucieństwa wojny. Zwykle cudzej, nie do końca pojętej. I bez względu na to czy jesteś robotnikiem stoczni, lokalnym gangsterem, młokosem z prowincji czy byłym specjalsem bądź antyterrorystom, to nigdy nie jest Twoja wojna. To praca, w której stawką jest Twoje życie. Ps. Świetnie się czyta i aż poszukam sobie innych pozycji Krzysztofa Wójcika, by sprawdzić czy to nie przypadek.

Jestem zupełnym laikiem w temacie wojska i militaryzmu, ale tą książkę czyta się w miarę sprawnie i lekko - w końcu to żołnierska gadka! Tytułowy Borsuk, w swoim dzienniku oprócz relacji z życia żołnierza na misji w Afganistanie, dość dosadnie krytykuje polską armię. Złe przygotowanie (żołnierzy odkupują sprzęt od żołnierzy USA z własnej kasy) czy bardzo złe zachowania dowództwa, czy brak jasnych zasad przy podejmowaniu decyzji, to tylko kilka spraw, które opisuje Robert Polak "Borsuk".

Zbyt dużo koreańskich nazwisk, pogubiłam się w koligacjach rodzinnych Kimów. Książka właściwie niczego nie wyjaśnia, jeśli chodzi o Una. Nie można uznać go za mordercę, choć podejrzewany jest o zlecenie wielu zabójstw, bo działa "dla dobra swojego kraju", choć rządzi krwawo, jak to dyktator. Momentami miałam wrażenie, że została napisana dla komunistycznego reżimu Pjongjangu.

Ta książka to wywiad. Niby oczywiste, ale ja jednak nie doczytałem i dałem się zaskoczyć... Z początku trochę mnie to zniechęciło, bo tak długiego dobrego wywiadu nigdy nie czytałem. Natomiast - zdanie to po "Snajperze..." się zdezaktualizowało. Ten wywiad czyta się, jak powieść fabularną. Tak zbudowanej rozmowy z bohaterem jeszcze nie widziałem. Z podziałem na rozdziały, ze skokami czasowymi, ale zrobionymi tak, że czytelnik się nie zgubi. Bardzo przemyślana i atrakcyjna konstrukcja. Z początku rzeczywiście można było odnieść wrażenie, że tytułowy Snajper to człowiek idealny. Zawsze wiedzący co zrobić i jak się zachować. Ale w sumie to rozmowa z nim. Czemu miałby sam siebie oczerniać? To jego spojrzenie na armię. To jego spojrzenie na konflikty zbrojne. A gdy zamienimy się po prostu w odbiorcę tych treści. Nie zagłębimy się w przesadną analizę bohatera to czyta się to bardzo dobrze.

Wspomnienia Dillarda Johnsona. Szalony J, bo taki otrzymał przydomek uważany jest za najniebezpieczniejszego żołnierza wszechczasów. Poniekąd słusznie, chociaż ja uważam go przede wszystkim za największego farciarza. Wiele razy uciekał z ramion śmierci. Jest też człowiekiem o wielkim poczuciu humoru, wspaniałym żołnierzem i oddanym mężem i ojcem. J opisuje swoje zmagania na polu walki, ale też w innych dziedzinach życia. Bardzo przyjemnie się czyta, mimo iż dużo jest opisów broni i amunicji nie jest to nużące, bo dobrze komponuje się z danym fragmentem książki. Sporym urozmaiceniem są też zdjęcia. Ponad dwadzieścia lat służby w wojsku, niebezpieczeństwo i groźba śmierci miesza się z krótkimi chwilami wytchnienia. Ale i w takich momentach życie potrafi dać w kość.... Ale J to człowiek, który się nie poddaje łatwo. Ksiązka warta polecenia.

Ciekawa pozycja, napisana prostym, żołnierskim językiem. W końcu nie jest to literatura piękna. Tu chodzi przede wszystkim o ciekawe wspomnienia o tym, jak JW GROM działała w Zatoce Perskiej i jak wykonywała trudne zadania wojskowe na najwyższym poziomie. Wszystko przekazane przez żołnierza, którym tam służył.

Paweł Pieniążek w swoim reportażu zaznajamia czytelnika z sytuacją, jaka panuje w Syrii 2019 roku. Jak często jest w przypadku wojen na bliskim wschodzie, ciężko połapać się kto z kim walczy, a do tego swoje trzy grosze wrzucają mocarstwa światowe. W tle jak zwykle cierpnie niewinnych cywili. Książka jak najbardziej przystępna w odbiorze.

Bardzo fajna książka. Kiedy po raz pierwszy wpadła mi w ręce, ilość publikacji nt. GROM-u można było policzyć na palcach jednej ręki. Poznajemy tu sylwetkę jednego z pierwszych żołnierzy w/w formacji, a przy okazji siermiężny ale jednocześnie ekscytujący proces budowania jednostki, która w przyszłości będzie stawiana na równi obok Navy Seals, Delty i SAS. To, że dziś Naval i spółka mogą "gwiazdorzyć" w mediach i internetach jest możliwe min. dzięki autorowi i jego kolegom z pierwszego naboru. Fajnym uzupełnieniem jest druga i ostatnia książka autora pt. "Krew Snajperów". Siła i Honor Panie Karolu.

Książka ciekawa, na plus że uświadamia skalę terroryzmu w Rosji. Nie wybija się jednak bardziej szczegółową analizą, autor nie próbuje wejść głębiej w przyczyny terroryzmu, opisać szerzej motywacje służb które rzekomo inspirowały te zamachy. Książka ciekawa jako duża porcja wiedzy, podana w przystępnej formie

Niesamowita, do bólu prosta pozycja która nie gra z czytelnikiem w kotka i myszkę. Szkoda że pan „Sajer” nie napisał większej ilości książek… Opowiadane są z perspektywy pierwszej osoby losy Niemco-Francuza który ląduje najpierw w Wehrmachcie a potem nawet SS. Nic nie streszczając ciężko powiedzieć coś więcej, aczkolwiek kupcie a nie pożałujecie! Styl - prawdziwość i totalnie mi podchodzi, bohaterowie - złożeni jak cała wojenna zawierucha, a sama historia - trzyma w napięciu że ciężko się oderwać… Została moją ULUBIONĄ 🫡 P.S Nigdy więcej wojen…

[...] W każdej klęsce tkwi ziarno sukcesu, w sukcesie – ziarno klęski. [...] Niby wojsk ONZ mieli nie ruszać, ale jakby ruszyli... to co? Świat by się raczej nie wzruszył jedną polską kompanią, którą i tak wszyscy mieli gdzieś. 𝐊𝐔𝐋𝐈𝐒𝐘 𝐏𝐈𝐄𝐑𝐖𝐒𝐙𝐄𝐆𝐎 𝐏𝐎 𝐈𝐈 𝐖𝐎𝐉𝐍𝐈𝐄 Ś𝐖𝐈𝐀𝐓𝐎𝐖𝐄𝐉 𝐒𝐓𝐀𝐑𝐂𝐈𝐀 𝐙𝐁𝐑𝐎𝐉𝐍𝐄𝐆𝐎 𝐏𝐎𝐃𝐂𝐙𝐀𝐒 𝐏𝐎𝐋𝐒𝐊𝐈𝐄𝐉 𝐌𝐈𝐒𝐉𝐈 𝐖𝐎𝐉𝐒𝐊𝐎𝐖𝐄𝐉 𝐎𝐍𝐙 𝐖 𝐊𝐀𝐌𝐁𝐎𝐃Ż𝐘 ⵑ To nie jest stricte opis samej bitwy, a przedstawienie towarzyszących temu faktów historycznych, pokazanie skrajnego nieprzygotowania logistycznego polskiego kontyngentu, w zderzeniu z brutalną rzeczywistością Kambodży. Uczestnicy jechali z nastawieniem "pokojowym" no nie da się ukryć "finansowym" również, a w trakcie trwania misji zostali brutalnie zaatakowani. Jednak pomimo koszmarnego przygotowania przez sztab, gdzie brakowało podstawowego sprzętu, łączności, a czasem nawet broni i musieli zmierzyć się z fanatycznymi bojownikami Czerwonych Khmerów, odpowiedzialnymi za ludobójstwo w tym kraju, w warunkach, w których "wartownik stał z bambusowym kijem", zdołali to wszystko przetrwać i wygrać z atakującymi partyzantami. Duży szacunek za odważną postawę i nie posłuchanie rozkazu. To w połączeniu z ich determinacją, zdecydowało o ich przeżyciu. Przeskoki czasowe zaburzają rytm czytania, ale są konieczne do nakreślenia rysu historycznego. Chronologia zdarzeń jest ściśle zachowana. Opisy "działalności rewolucyjnej" Czerwonych Khmerów są porażająco drastyczne i bestialskie i nie dla osób o słabych nerwach czy żołądkach. To dobrze napisany reportaż historyczny oparty na faktach. Rzetelna dokumentalna opowieść Autora, który podczas podróży do Kambodży przemierzał szlak Czerwonych Khmerów oraz odwiedzał miejsca związane z tą misją ONZ. Relacje naocznych światków tego starcia, ukazują żołnierzy z ludzkiej perspektywy w ekstremalnych warunkach oraz ich zmagania i próby przystosowania się do panujących tam warunków, radzenie sobie z ewidentnymi brakami w wyposażeniu oraz politycznymi zależnościami panującymi w poszczególnych grupach członków ONZ. Wspomnienia żołnierzy, okraszone fotografiami z misji, archiwalnymi czarno-białymi zdjęciami z czasów Pol Pota, są momentami szokująco szczere aż do bólu. Jeśli chcesz dowiedzieć się skąd się wzięli Czerwoni Khmerzy, jak doszło do tej potwornej w skutkach rewolucji, przeprowadzonej przez zagorzałych fanatyków i skrzyżowania się ścieżek z polskimi żołnierzami, powinieneś przeczytać tę książkę. Pozycja obowiązkowa dla miłośników literatury faktu i reportażu, fanów tematyki wojskowej, osób zainteresowanych historią najnowszą współczesnej wojskowości. Nieoficjalny przebieg wydarzeń , o których ciszej niż o misjach w Iraku czy Afganistanie. 𝐖𝐀𝐑𝐓𝐎 𝐏𝐑𝐙𝐄𝐂𝐙𝐘𝐓𝐀Ć ⵑ 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 ⵑ 𝐙 𝐎𝐒𝐓𝐑𝐙𝐄Ż𝐄𝐍𝐈𝐄𝐌 𝐎 𝐁𝐑𝐔𝐓𝐀𝐋𝐍𝐘𝐂𝐇 𝐒𝐙𝐂𝐙𝐄𝐆𝐎́Ł𝐀𝐂𝐇 ⵑ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 : Na kanale Irytującego Historyka pojawił się ostatnio odcinek zatytułowany "Wojsko Polskie na misjach zagranicznych" https://youtu.be/lbNuLMeFzJg?si=l6ZMP_GqhtmuVMkL Właśnie dzięki niemu sięgnęłam po tę książkę.