Czarna lista

Czy idealne życie istnieje? Molly, główna bohaterka, robi wszystko, by tak myśleli jej znajomi. Długo się zabierałam za przeczytanie tego thrillera psychologicznego. Okazało się, że nie jest to ciężki kaliber, fabuła nie jest mocno skomplikowana, są zwroty akcji, a nawet autorka zachwiała moimi podejrzeniami wobec złego charakteru jednej z postaci, dzięki temu wciągnęłam się w losy Molly i z zainteresowaniem przeczytałam o jej perypetiach, gdzie idealne życie może się diametralnie zmienić... Początek trochę mnie nużył, ale później historia nabrała tempa i nie mogłam się oderwać, aż do ostatniej strony.

Dawno temu, gdy wchodziłam w erę bycia "dojrzałym czytelnikiem" sięgnęłam już do twórczości Karen Dionne. Wspomnienia przekonują mnie, że "Córka króla moczarów" była czymś naprawdę intrygującym. Ponieważ rok 2026 rereadami stoi - a przynajmniej tak mu wróżę - chętnie zweryfikowałabym swój pierwotny osąd. Póki co, pozostaje mi wiara na przysłowiowe słowo. Skłaniam się jednak ku pozytywnej ocenie mojego ledwie uformowanego czytelniczego gustu. Jak inaczej mogłabym mówić o przebudzeniu dawnej frajdy? Pani Dionne kolejny raz dała radę! Wiemy co jest grane, wiemy jaki kurs obiera ta łajba - niemal od samego początku. Mimo to, autorka prowadzi historię w sposób znany skądinąd pod nazwą "kuszenie jeszcze-jedno-stronicowe". Trudno się oderwać. Jednocześnie dawno nie napotkałam tytułu tak niekomfortowego, testującego mój system nerwowy i cierpliwość. Cała reszta fabuły to ukłon w stronę koneserów dzikiej natury (niedźwiadki!) i swego rodzaju pochwała jej potęgi. Podobało mi się, bardzo 🐻

" Kiedy człowiek zrobi coś złego, próbuje zrzucić winę na innych." (str. 158) Jest to thriller psychologiczny bardzo smutny i dołujący. Bohaterkami są dwie kobiety, których wydarzenia z przeszłości odcisnęły się mocnym piętnem na późniejszym życiu. Lektura trzyma w napięciu i zmusza do zastanowienia się, jak cienka bywa granica między winą a przypadkiem, miedzy intencją a konsekwencją. Bohaterki są niejednoznaczne, pełne sprzeczności. Dzieciństwo Jo było koszmarem. Znęcał się nad nią ojciec. W wieku 10 lat wylądowała w domu dziecka, skąd często uciekała. Nikt nie chciał jej adoptować. Związała się ze starszym facetem, z którym miała dwójkę dzieci. Alkohol męża zniszczył małżeństwo. Wylądowała w więzieniu. Straciła wszystko, dom, dzieci. Później wylądowała na ulicy, jako bezdomna. Życie na ulicy, to była ciągła walka. Ellie straciła matkę, którą bardzo kochała kiedy miała sześć lat. Jej ojciec ożenił się ponownie. Macocha z początku była miła dla dziewczynki, choć ta bardzo tęskniła za matką. Jej życie zmieniło się diametralnie, kiedy macocha urodziła syna. Ellie kochała braciszka i często się nim zajmowała. Ellie dobrze dogadywała się z przyszywaną babcią. Macocha robiła wszystko by zatruć życie jednej i drugiej. Najpierw pozbyła się matki umieszczając ją w domu starców, oskarżając o rzeczy, których ta nie zrobiła. Później wymogła na mężu by wysłać Ellie do szkoły z internatem. Ellie miała dobre relacje z ojcem, lecz macocha robiła wszystko by je ograniczyć. Ellie coraz bardziej nienawidziła macochy. Ta celowo niszczyła rzeczy należące do matki dziewczynki, które miały dla niej dużą wartość. Szkoła z internatem nauczyła Ellie skrywać emocje. Kiedy zdarzył się wypadek Ellie znalazła się w szpitalu psychiatrycznym, gdzie poddawana była terapii wstrząsowej. Żyła w ciągłym strachu, że popełni błędy z przeszłości. Na studiach poznała wykładowcę, który był świeżo po rozwodzie i był zainteresowany studentką. Wkrótce zostali małżeństwem. Mieli dwójkę dzieci. Mąż notorycznie zdradzał żonę, zostawiał ją samą z dziećmi. Manipulował nią i wręcz terroryzował. Ellie całkowicie mu się podporządkowała i nigdy nie sprzeciwiała. Mimo ciągłych kłamstw męża, byli razem bo dla niej najważniejsza była rodzina. Każdy z bohaterów skrywał tajemnice, a niektórzy mroczną przeszłość. Motyw rodzinnego sekretu kładzie się cieniem na życiu bohaterek. Jedna żyje z poczuciem winy, która przenika każdy aspekt jej dorosłości. Druga nosi w sobie żal, stratę i przekonanie, że ktoś powinien ponieść konsekwencje. Usiłowały ułożyć sobie życie, lecz przeszłość nie pozwalała im o sobie zapomnieć. Jest to historia pełna emocjonalnych niuansów, w której nie ma jednoznacznych winnych czy niewinnych. To także historia o tym jak można zniszczyć dziecięcą psychikę i doprowadzić do tego, że zawsze będzie się żyło z poczuciem winy i zespołem stresu pourazowego. O manipulacji drugim człowiekiem, by zaspokoić swoje pragnienia i żądze. Autorka ukazała nam jak trudno żyje się bezdomnym. Brudni, głodni, często sięgający po alkohol i używki. Mieszkający na ulicy lub w opuszczonych budynkach. I zachowanie społeczeństwa w stosunku do nich. Jedni okazywali im serce i wsparcie, drudzy wręcz przeciwnie. " Odkryte sekrety bywają najbardziej bolesne." (str.455)

Jak to jest żyć z piętnem córki mordercy? Kathryn nie ma lekko, jej ojciec przed laty zabił jej przyjaciółkę, teraz odsiaduje wyrok za morderstwo. Dziennikarze nie dają jej spokoju, wciąż ją nękając. Córka odwiedza ojca, chcąc dowiedzieć się, gdzie porzucił ciało Elsie, jednak jej próby spełzają na niczym. W dwudziestą piątą rocznicę śmierci przyjaciółki, bohaterka dowiaduje się o zaginięciu małej Abigail z tego samego domu co przed laty Elsie. Prowadzona ciekawością co się stało, Kathryn postanawia pomóc w poszukiwaniach, jednocześnie probujac odkryć co się stało lata temy z Elsie. Jenny Blackhurst tak prowadzi historię w swoich książkach, że zawsze jestem zachwycona czytaną lekturą. "Córka mordercy" bardzo mi się podobała, wraz z główną bohaterką próbowałam rozwikłać zagadkę zaginięcia Abigail oraz co tak naprawdę zdarzyło się ćwierćwieku temu z Elsie. Każdy rozdział zachęcał, by nie odkładać książki na bok, a kontynuować przygodę. Napięcie budowane do samego końca, tajemnica goni tajemnicę, by ostatecznie zaskoczyć czytelnika. Mogę śmiało polecić Wam każdą książkę autorki, bo na żadnej się nie zawiodłam.

✨Fran podczas wieczornej przebieżki znajduje stojąca kilkuletnią dziewczynkę. Gdy pyta dziecko co tu robi podbiega jej matka. Fran nie może przestać myśleć o małej Esther, dlaczego ona ucieka z domu. Próbuję się zaprzyjaźnić z rodziną dziewczynki, jednak oni nagle się wyprawadzaja. Czy instynkt dobrze podpowiada Fran, że coś jest nie tak? ✨Ogólnie czytało mi się dobrze, całość była ciekawa, dobrze poprowadzony wątek sekty, jak wpływa na ludzi. Zakończenie zaskakujące, ciekawe zwroty akcji. Jednak Fran, jako główna bohaterka, była lekko mówiąc wkurzająca. W pewnym momencie miałam dość tej kobiety. Serio 🤷‍♀️

Książka pomogła mi wyjść z zastoju czytelniczego. Podczas czytania miałam mnóstwo teorii, ale i tak nie domyśliłam się zakończenia, a na końcu miałam takie ło ło ło. Bardzo podobał mi się styl pisania autora – lekki i wciągający. No po prostu płynęło się przez tę historię. Na plus bardzo dobrze wykreowani bohaterowie.

Zapowiadało się intrygująco-bezpłodność,agresja,alkoholizm,zdrada...,ale ilość przemyśleń głównych bohaterów powtarzających się co kawałek niestety przytłoczyły i robiło się nudno. Sama historia bardzo ciekawa,pokazuje do czego mogą doprowadzić kłamstwa i brak zaufania w małżeństwie .

Uważam, że jest to naprawdę dobry thriller. Najbardziej mi się chyba podobało to, że postaci są wielowymiarowe - nie ma jednoznacznie złych czy dobrych - tak jak w życiu :-) To dużo wniosło w samą strukturę lektury. Podejrzewałam dosłownie wszystkich, a to podniosło poziom ekscytacji i dobrej zabawy. Dodatkowo, obserwując bohaterów, mogłam odnaleźć w każdym z nich cząstkę siebie - nie sądziłam, że tego typu książka może mnie skłonić do refleksji. Jednym zdaniem - polecam, choć nie jestem znawczynią kryminałów (przeczytałam zaledwie kilka), to się wyciągnęłam i nie żałuję 🩷

Gdybym miała opisać tę książkę jednym słowem, byłoby nim "satysfakcjonująca". Daje dokładnie to, co obiecuje w opisie, ale sprawnie rozrzuca prowadzące do rozwiązania tropy, kilka razy sprawiając, że nawet nieco zwątpiłam w swoje założenie, kto jest mordercą. Oczywiście, odruchowo zgadywałam, obierając meta punkt widzenia, ale autorka przedstawiła przekonujące wyjaśnienie motywu. Przyznam szczerze, że o ile wyłapałam inne poszlaki, o tyle zupełnie umknęło mi szersze znaczenie przewijającego się od połowy książki motywu odkupienia poprzez przesłanie krwi. Może dlatego, że było wspominane tylko w bardzo konkretnym kontekście. Niejednokrotnie odnosiłam wrażenie, że te bardziej surrealistyczne momenty celowo skręcają w komedię, bo Quinn nie boi się żartować, ale jednak z wyczuciem, nie kończąc każdej poważnej sceny one-linerem. I ten humor często wynika właśnie z jaskrawości pewnych absurdów mormońskiej wiary (dialog o tym, dlaczego w Utah można sobie wybrać egzekucję przez rozstrzelanie). W ogóle o mormonach autorka zrobiła solidny research i to widać. Jak rzadko, nie zdarzało mi się przy lekturze domestic thrillera marszczyć brwi, mamrocząc pod nosem "to tak nie działa", bo tu generalnie poczyniono całkiem solidny research, by na jego fundamentach zbudować historię. Najprzyjemniejszym zaskoczeniem była dla mnie jednak powoli rozwijająca się więź między bohaterkami. Każda z nich jest narratorką niewiarygodną i skupioną na sobie, ale trudno im w ogóle nie współczuć i nie chcieć, by się dogadały, znalazły w sobie wsparcie – autentycznie przyjemnie jest więc czytać, jak nieufność walczy w nich z rozwijającym się trauma bondingiem. Zakończenie może i jest trochę naiwne, a trochę nie (sugestia powielania pewnych schematów), ale na pewno zasłużone. To nie jest jakaś wybitna książka. Czytając ją, nie czułam nawet by była specjalnie dobra warsztatowo. Ale rozrywki dostarcza mnóstwo.

W tej książce widać, jak drobne niedopowiedzenia potrafią urosnąć do rangi wielkich katastrof. Bohaterowie byli ciekawi i naprawdę ich polubiłam. Jedyny zarzut, jaki mam do tego tworu, dotyczy długości, momentami książka niepotrzebnie rozrasta się ilościowo.

Muszę przyznać, że tytuł zrozumiałam dopiero na końcu książki... Autorka rozsypała nam puzzle w postaci rozdziałów tak umiejętnie, że poznając ostatnie elementy tej układanki byłam naprawdę zaskoczona... Czyta się ją bardzo szybko, a każdy rozdział przeżywa z bohaterami... Zaskakująca książka...i trudna historia, poruszająca wiele trudnych problemów...

To było coś co lubię- trzymający w napięciu thriller psychologiczny ,z ciekawą intrygą ,mnóstwem tajemnic rodzinnych i zwrotów akcji. Z każdą nową odkrytą tajemnicą robiłam wielkie oczy z niedowierzania,a czym bliżej końca tym atmosfera robiła się coraz gorętsza. Kto porwał małą Mabel i jakimi kierował się motywami? Autorka bardzo dobrze wykreowała główne bohaterki -mamy zmęczoną matkę,zmagającą się z depresją,siostrę borykającą się z poczuciem winy i porywaczkę z obsesją dobrze spełnionej misji. Brak szczerej rozmowy i zrozumienia drugiej osoby powodują ,że każdy skupia się na sobie i chroni swoich sekretów ,a odnalezienie Mabel schodzi na drugi plan. Lekki styl pióra autorki sprawił ,że książkę czytało się błyskawicznie.

Powieść rozpoczyna aresztowanie przez policję pewnej kobiety podczas przyjęcia urodzinowego jej rocznej wnuczki. Goście są w szoku, zwłaszcza, kiedy wychodzi na jaw przyczyna tego wydarzenia. Córka aresztowanej, Marion, nagle zostaje wrzucona w wir przykrych zdarzeń, pozbawiona wiedzy kto jest jej prawdziwą matką? Ale to nie jest najmroczniejsza rzecz, jaką serwuje czytelnikowi autorka. Wciągająca, trudna, tragiczna. Bardzo dobra powieść.

Szukasz czegoś, co totalnie namiesza Ci w głowie? „Nie ten mąż” to genialny rollercoaster emocji, w którym Kathryn Croft udowadnia, że Twój partner może być kimś zupełnie innym, niż Ci się wydaje. Czyta się to błyskawicznie, a mroczne sekrety i zwroty akcji sprawiają, że szczęka opada do samej ziemi!

Całkiem niezła książka, słaby przypadek zbrodni ale cała otoczka tej sprawy nawet dobra. Świetna postać wszystkich bohaterów, każdy coś fajnego wniósł do całości. Dawno nie czytałam tak dobrze napisanej ksiazki żeby mnie nie irytowała żadna z postaci (no czasami na początku Pan ,,morderca"). Na miano thrillera czy kryminału to zabrakło tu wyraźnego obrazu morderstwa i przebiegu śledztwa, bardziej obyczajówka z morderstwem w tle. Polecam po względem różnorodności postaci, ze względu na postać z zaburzeniami psychicznymi.

„Ostatnie piętro” to podróż w głąb psychiki bohaterki, opętanej nienawistną obsesją na punkcie chłopaka, który spowodował śmierć jej syna. Akcja dzieje się dość powoli, a narracja skupiona jest przede wszystkim na ukazaniu historii tego, jak ów młody człowiek pojawił się w życiu bohaterki i jej rodziny, jak układały się ich relacje, jak wreszcie doszło do tragedii, po której matka postanowiła samodzielnie powziąć vendettę. Mimo braku dynamicznych wydarzeń fabuła wciąga dzięki psychologicznemu napięciu: czytelnik mocno zaznajamia się ze stanami i emocjami targającymi bohaterką, otrzymuje także możliwość przyjrzenia się sytuacji oczami jej byłego męża. „Ostatnie piętro” to powieść, która ma na celu skłonić odbiorcę do wczucia się w sytuację bohaterki, przeanalizowania jej postępowania, skonfrontowania się z własną moralnością i podjęcia refleksji. Czyta się ją szybko, a jeśli ktoś lubi taką właśnie tematykę psychologiczną, książka może naprawdę wciągnąć. Dla mnie była interesującą, inteligentną rozrywką. Polecam!

"Czasami tragedie dzielą rodzinę. Rodzice mają chronić swoje dzieci. Ale bywa odwrotnie.” Theo Somerton to jedenastoletni chłopiec ze spektrum autyzmu. Pewnego dnia widzi coś przez co ucieka. Nie mówi i nie reaguje na swoje imię… Rodzina Somertonów wybiera się na wakacje, w miejsce gdzie jeżdżą co rok. Cecelia, odkąd zdiagnozowali Theo, poświęca mu całą swoją uwagę, a przez to zaniedbuje swojego męża i córkę. Gdy Nick wyznaje, że ma dość takiego życia, dzieje się coś, co spowodowało ucieczkę chłopca, a Cecelia nie ma pojęcia o co chodzi. Pozostała jej w głowie czarna dziura. Gdy trafia do szpitala, zamyka się w sobie i nie chce z nikim rozmawiać. Policja ściąga jej córkę by wyciągnęła jakieś informacje, ale to również nie pomaga. Co tak naprawdę wydarzyło się w domku? "To nie jest ten zły mężczyzna. Nie jest mężczyzną, który krzyczy i którego się boję. Jest dobrym człowiekiem, ale słyszałem złego mężczyznę. Słyszałem go, ale nie mogę do niego iść. Jest złym człowiekiem.” Sięgając po tę książkę spodziewałam się, że fabuła pójdzie w troszkę inną stronę, jednak ta przedstawiona była równie dobra. Poznajemy chłopca, który ma autyzm i nie wie jak komunikować się z ludźmi. Potrafi pisać i posługuje się językiem migowym, ale czasami nawet to nie wystarczy. Dzięki tej historii możemy bardziej zagłębić się w jego świat i to jak postrzega „normalną” rzeczywistość. Ukazane są cztery perspektywy – Cecelii, Kaycee (córka Somertonów), Theo oraz Rose. Chwilami ciężko się ją czyta, ale ostatnie sto stron powoduje, że nawet na moment nie chce się jej odłożyć. Autorka świetnie ukazała moc rodzinnej miłości. "Jestem w bańce z Rose. Rose może pomóc. Słucham deszczu i czekam. Czekam, aż Rose pomoże.”

Jakoś od 200 strony (całość 326) akcja zaczęła się rozkręcać. Warto być bardzo ostrożnym prowadząc swój profil na serwisach społecznościowych. Ostatnio przestałam bywać na instagramie, po przeczytaniu książki jeszcze bardziej zaczęłam się zastanawiać ile z tego co tam widziałam to była "podkolorowana" prawda, w większości oglądałam jakieś zwierzaki i tak chyba zostanie.

Nawet wciągająca, fajnie zaprezentowane perspektywy działań każdego z bohaterow. Obraz jak łatwo wydajac przebarwione opinie mozna komus skomplikowac zycie. Na szczescie wszystko kończy sie dosyć pozytywnie choć na końcu pozostaje cien tajemnicy czy na pewno względnie dobra postac nie miała czegos za uszami...

Gillian McAllister zdążyła już przyzwyczaić swoich czytelników do thrillerów, które zamiast na krwawej akcji, koncentrują się na skomplikowanych dylematach etycznych. Jej powieść „Na twoją niekorzyść” to kolejna emocjonalna jazda bez trzymanki, która stawia przed nami pytanie: jak daleko posunąłbyś się, by chronić kogoś, kogo kochasz? Choć książka wciąga od pierwszej strony, finalnie oceniam ją na solidne 7/10 – to pozycja bardzo dobra, choć nie pozbawiona drobnych mielizn. Fabuła zawiązuje się wokół sytuacji ekstremalnej. Główna bohaterka, lekarka, staje przed wyborem, który w ułamku sekundy niszczy jej dotychczasowe, uporządkowane życie. McAllister po mistrzowsku kreśli psychologiczny portret osoby osaczonej – nie tylko przez wymiar sprawiedliwości, ale przede wszystkim przez własne sumienie. Autorka zmusza czytelnika do wejścia w skórę postaci i zadania sobie pytania: „A co ja bym zrobił na jej miejscu?”. To właśnie ten aspekt „moralnego niepokoju” stanowi o największej sile powieści. Narracja prowadzona jest w sposób gęsty i duszny. McAllister świetnie operuje napięciem, dawkując informacje i powoli odsłaniając kolejne warstwy kłamstw. Autorka ma unikalny dar opisywania paraliżującego strachu – tego rodzaju lęku, który czuje się w żołądku podczas lektury. Relacje między bohaterami są skomplikowane, pełne niedomówień i wzajemnych oskarżeń, co sprawia, że do samego końca nie jesteśmy pewni, komu tak naprawdę możemy ufać. Mimo znakomitego punktu wyjścia, w środkowej części powieści tempo nieco zwalnia. Niektóre monologi wewnętrzne bohaterki stają się powtarzalne, co sprawia wrażenie, jakby autorka na siłę chciała podkreślić jej dramatyczne położenie. Ponadto, finałowe rozwiązanie zagadki, choć zaskakujące, może wydać się niektórym czytelnikom nieco zbyt naciągane w zestawieniu z realistycznym tonem reszty książki. Granica między genialnym plot twistem a lekką przesadą jest tu bardzo cienka. Mimo tych uwag, „Na twoją niekorzyść” to thriller z wyższej półki. To nie jest zwykłe „czytadło” o morderstwie; to głębokie studium winy, kary i lojalności. Gillian McAllister udowadnia, że najstraszniejsze potwory nie czają się w ciemnych zaułkach, ale w naszych własnych głowach i trudnych decyzjach, które musimy podejmować. Jeśli szukasz lektury, która nie pozwoli Ci zasnąć, dopóki nie poznasz prawdy, a jednocześnie zmusi Twoje szare komórki do intensywnej pracy nad kwestiami etyki, ta książka będzie strzałem w dziesiątkę. To kawał rzetelnej, inteligentnej literatury gatunkowej, która zostawia czytelnika z poczuciem lekkiego dyskomfortu – a to w przypadku thrillerów komplement najwyższej wagi.