Cymanowski Młyn

Recenzja powieści Nataszy Sochy "(Nie) miłość. Z tobą i bez ciebie" z pewnością nie jest łatwa. Autorka podejmuje temat skomplikowanej relacji, w której niełatwo wyczuć jednoznacznie pozytywne czy negatywne emocje – związek Cecylii i Wiktora to pole minowe, w którym od dawna zbrakło miłości, ale i rozłąka nie jest prosta. Socha portretuje małżeństwo w sposób niejednoznaczny i nieoczywisty, pokazując, że pomimo wypalenia i rutyny, które zdominowały ich relację, obowiązek, a nawet resztki przywiązania mogą sprawić, że ludzie pozostaną ze sobą w kluczowych chwilach. Wypadek Cecylii staje się dla małżonków punktem zwrotnym, choć nie w sposób oczekiwany. Jest czymś w rodzaju wymuszonej konfrontacji z ich rzeczywistością – nie mogą już udawać, że w ich relacji nie ma problemu, bo stają się na siebie niejako skazani. Wiktor, mający już życie poza związkiem, musi odłożyć swoje pragnienia, a Cecylia, zmuszona do przyjęcia jego pomocy, odkrywa, jak małżeństwo, nawet pozbawione czułości, staje się próbą lojalności. Socha pokazuje, że „niemiłość” to stan złożony i paradoksalny. Oboje walczą o własną przestrzeń, ale i nie umieją tej drugiej osoby całkowicie wykluczyć ze swojego życia. Książka jest więc refleksją nad samą definicją miłości – czy jej brak oznacza koniec, czy tylko stagnację, z której można się jeszcze podnieść? Historia Cecylii i Wiktora nie daje prostych odpowiedzi, ale zadaje pytania, które każdy czytelnik może rozważyć w kontekście własnych relacji. Socha stawia przed nami lustro, zmuszając do zastanowienia się nad własnymi relacjami i nad tym, czym jest prawdziwe uczucie. Poprzez losy Cecylii i Wiktora autorka zdaje się sugerować, że miłość to nie tylko namiętność czy romantyczne uniesienia, ale często także prozaiczna codzienność, w której radość miesza się z rozczarowaniem. „Niemiłość” to stan, w którym bohaterowie tkwili już długo – odizolowani od siebie, wyczerpani narastającą obojętnością, lecz wciąż dziwnie powiązani czymś trudnym do zdefiniowania. Powieść jest napisana z dużą wrażliwością na detale. Socha opisuje drobne gesty, momenty ciszy, codzienne frustracje i niespełnione oczekiwania, tworząc portret relacji bardziej autentyczny niż romantyczny. Małżeństwo Cecylii i Wiktora to coś w rodzaju „cichego frontu” – pełne wzajemnych ran, pretensji, ale i cichego zrozumienia, które utrzymuje ich przy sobie, choćby na poziomie odpowiedzialności czy poczucia obowiązku. Warto docenić, jak autorka unika moralizatorskiego tonu. Nie ocenia swoich bohaterów, pozwala im być niedoskonałymi, pogubionymi, a nawet niekonsekwentnymi w działaniach i uczuciach. Dzięki temu ich historia nie jest jedynie „moralną lekcją” o konsekwencjach braku miłości, ale raczej realistycznym, psychologicznym portretem ludzi, którzy próbują odnaleźć sens w trudnej rzeczywistości. "(Nie) miłość. Z tobą i bez ciebie" to nie tylko opowieść o zaniku uczuć, ale też o poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, czym naprawdę jest miłość, a czym staje się życie bez niej. Dla jednych może być przestrogą, dla innych – cenną lekcją, że związek to proces wymagający wysiłku i odwagi, a nie jedynie biegłość w uniesieniach. Socha oferuje nam historię, która zmusza do refleksji, pozostawia ślad i sprawia, że po jej przeczytaniu długo nie możemy zapomnieć o Cecylii i Wiktorze oraz ich skomplikowanym, choć na swój sposób pięknym dramacie.

Zdecydowanie wolę książki osadzone w realiach życia. Być może inni czytelnicy potrzebują od czasu do czasu odmiany, ja nie. Nie przemawia do mnie historia dzieci z mgły i organizacji która zajmuje się stymulowaniem ich nadzwyczajnego rozwoju. Alicja wiedzie życie singielki i nagle okazuje się że ma się zaopiekować Mią dziewczynką, dla której jest niby jedyną krewną. Dobrowolnie przyjeżdża na lotnisko skąd zabiera dziecko. Dziewczynka od początku dziwnie się zachowuje. Ma też garderobę rodem z siedemnastego wieku. Jak dla mnie wszystko mocno naciągane. W prawdziwej rzeczywistości pewnie ktoś udałby się od razu na policję i to specyficzne dziecko trafiłoby do izby dziecka. W opowieści występuje też ciotka Aniela, która nie wiedzieć czemu nie jest informowana o kolejnych wydarzeniach. Takie sztuczne stwarzanie problemów. Przeczytałam i chyba nie sięgnę po następną pozycję autorki.

Arcydzieło. Kawał prawdziwego życia. Trudna książka ale mądra. Potrzebna bardzo. Dla mnie najważniejsze w niej było unaocznienie jakie są skutki przyzwalania na przemoc - nie ma że uda się dzieci uchronić, że rodzina musi trwać. To nie rodzina, to zgniłe gniazdo, z ktòrego wyfruną chore pisklęta. Autorka jest pełna empatii dla ofiar. Akcja toczy się niespiesznie i powoli dowiadujemy się co z czego wynika. Uczta.

Bardzo przejął mnie los Leny. Wiem, że to fikcja literacka, ale tak sugestywnie i wiarygodnie przedstawiona, że powinno ją przeczytać jak najwięcej młodych kobiet. Myślę, że to, co przytrafiło się Lenie, może spotkać każdą młodą, naiwną dziewczynę. Nie chodzi o to, by straszyć, ale trzeba być świadomym zagrożeń, wiedzieć, że nic nie jest takie piękne jak może się wydawać, a ludzie dla pieniędzy są gotowi na każde świństwo. Ciesze się, że takie książki powstają. Mam nadzieję, że dzięki przeczytaniu o losach Leny w niejednej, pięknej głowie zapali się ostrzegawcze światełko.

Wartościowa, z plot twistem na końcu. Trochę humorystyczna, trochę przejmująca. Pełna przemyśleń na temat wyglądu, kompleksów, obsesji piękna i tego, że to nie to piękno jest najważniejsze, a miłość do samych siebie i uśmiech. Dodatkowo po każdym rozdziale zamieszczone ciekawe informacje na temat naszegoxspoekczenstwa, kanonów piękna, statystyki, itp.

Kontynuacja historii rozgrywającej się w pensjonacie Cymanowski Młyn, gdzie zimowa sceneria tylko pozornie wprowadza spokój. Pod powierzchnią codzienności narastają napięcia, a kolejne tajemnice mieszkańców i gości zaczynają wychodzić na jaw. W centrum fabuły znajdują się zagadki dotyczące przeszłości bohaterów – ich ukryte tożsamości, niewyjaśnione obietnice i sekrety, które mają wpływ na teraźniejsze wydarzenia. Pojawiają się także wątki rodzinne oraz motywy zagrożenia, które stopniowo budują atmosferę niepokoju. To połączenie powieści obyczajowej i thrillera, w którym spokojne, zimowe tło kontrastuje z emocjonującą, pełną zwrotów akcji fabułą.

To była naprawdę nieszablonowa pozycja. Wręcz zakręcona, ale dość oryginalna według mnie. Postaci na plus, wydarzenia też były spójne i wciągające. Postać pani Mileny była zaskakująca - terapeutka, choć po godzinach trochę detektyw incognito. Szalone, ale to sprawiło, że książkę się pochłania z ciekawością - co dalej?? Sceneria pensjonatu na wyspie bardzo melancholijna i barwna. Postaci Klary i Marty oraz opis ich dzieciństwa wzbudziły moją sympatię. Tragedia, jakiej doświadczyła Marta była powodem terapii Marty. Były chaotyczne i mocno niemożliwe chwile, jednak mnie to nie przeszkadzało, bo traktowałam to jako element zabawy. Naprawdę, solidnie napisana opowieść obyczajowa i psychologiczna zarazem. Zakończenie było szczerze zwrotem akcji, którego gdzieś tam mogłabym się spodziewać, jednak nie do końca. I historia się wyjaśniła :) Nagle prolog zaczął mieć sens. Dla mnie była to przyjemna lektura, nie uważam jej za stratę czasu ;)

Muszę przyznać, że Katarzyna Grochola nie należy do moich ulubionych autorek a wręcz przeciwnie. Wiem, że potrafi zabawnie pisać ale jakoś mnie jej styl nie porywa. Męczę się czytając jej książki. Tym razem koleżanka poleciła mi jej książkę robiąc porządki u siebie i namawiała mnie żebym przeczytała bo jest to inna książka niż jej pozostałe. Ona sama nie przepada za Grocholą a ta powieść jej się spodobała. Ten argument mnie przekonał do tego aby ponownie spróbować coś z jej literatury. Zranić marionetkę to taki rodzaj bym powiedziała obyczajówki z wątkiem kryminalnym. Widziałam na wielu forach czytelniczych, że powieść jest zaliczana do gatunku kryminału, sensacji- ja zaliczam do innego gatunku. Autorka jak na nią zaskoczyła mnie bardzo. Poruszyła bardzo trudny temat jakim jest molestowanie seksualne małoletnich. Podeszła do tematu bardzo profesjonalnie i pierwszy raz Grochola mnie wciągnęła. Wszystko zaczyna się od samobójstwa zamożnego biznesmena. Śledztwo prowadzi Natan a pomaga mu antropolożka Weronika. Dwoje ambitnych ludzi na początku nie pała do siebie sympatią, rywalizują ze sobą i każdy chce pokazać swoją wyższość. W miarę upływu czasu dochodzą do wspólnego wniosku, że muszą połączyć siły aby rozwiązać zagadkę tajemniczego samobójstwa, które raczej jest morderstwem. Ktoś z nienawiści za wyrządzone krzywdy postanowił się zemścić na bogatym biznesmenie. W trakcie prowadzonego śledztwa na jaw wychodzą kolejne fakty, które komplikują całą sprawę. Powieść naprawdę zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Była to powieść, którą naprawdę chciało się czytać i intrygowała. Pomimo bardzo szybkiego odkrycia kto jest sprawcą i czym się kierował, książka nie straciła na wartości. Problem molestowania dzieci i krzywd jakie są im zadawane przez najbliższe osoby sprawił, że chciało się ją czytać. Katarzyna Grochola w bardzo dokładny sposób przedstawiła psychikę tych skrzywdzonych dzieci i całe zło, które ich spotkało. Niestety nie każde z nich umiało sobie z tym poradzić i pomimo wymierzonej zemsty nie odnaleźli spokoju ducha. Zbyt wiele zła się wydarzyło żeby takie dzieci mogły spokojnie dorastać i stworzyć normalne rodziny, związki. Przykre jest tylko to, że bliscy się do tego przyczyniają i często wiedząc o wszystkim, pozwalają na to. Przez to, że jest to raczej powieść obyczajowa a nie kryminał, możemy bardziej dokładnie poznać powody dokonywania zbrodni i motywy, które zmuszają ludzi do takich ostatecznych decyzji, a nie samo morderstwo. Pokazując chęć zemsty autorka również pokazuje jak ta zemsta niszczy tych ludzi i nie pozwala im normalnie żyć.

Czasami sięgam po kobiecą literaturę dla odprężenia. Książkę poleciła mi znajoma, więc zrobiłam sobie przerwę od kryminałów. I wcale się przy tej pozycji nie odprężyłam. Myślałam, że to będzie typowy romans i bardzo się pomyliłam. Jako osoba zbliżona wiekiem do głównej bohaterki, już od opisu dzieciństwa zaczęłam się z nią utożsamiać. Natalia stara się postępować słusznie. I gubi w tym siebie i własne pragnienia. Uszczęśliwia wszystkich, tylko nie siebie. Jej życie, jej małżeństwo, wybory- to poruszający, smutny i skomplikowany kolaż.

"INNA KOBIETA" - Karolina Głogowska, Katarzyna Troszczyńska Na początku książka wydaje się nudna, takie odniosłam wrażenie, ale w miarę jak człowiek czyta lub słucha, wciąga się w fabułę i losy dwóch głównych bohaterek. Zwykle gdy dochodzi do zdrady przez męża, partnera to jego bronimy, bo przecież on taki idealny a całą winę najczęściej zrzucana jest na NIĄ. Na tą co go uwiodła, dała dxxy, jak zwykle się mówi, bo on taki biedny i na pewno jak Ona by nie chciała, to ON by nie wziął, nie zdradził, nie odszedł...itd. Jak to wygląda z tej drugiej strony nie zastanawiamy się, nie wczuwamy i nie współczujemy, a mamy mordercze instykty i myśli. Ta książka pokazuje zwykłą kobietę Adę, z czteroletnią córeczką, po przejściach, po rozwodzie i taka co ma zasady. Nigdy z żonatym. Jednak to się zmienia.... Joanna to żona wiarołomnego męża. ON Piotr Borys idealny, zapracowany mąż i ojciec dwóch synów. Nastolatka i dwulatka. Spotyka na swej drodze Adę. Poznają się w pracy i ...banalnie się zaczyna ich zażyłość sexem, potem chcą więcej i więcej..... Jak to się skończy dla obu kobiet, która jest zła, a może żadna.... czy Piotr dokona właściwego dla niego wyboru, czy podejmie słuszne decyzje. Jak dzieciństwo i dorastanie wpływa na nasze wybory, decyzje i relacje z płcią przeciwną... dowiecie się z tej książki. Dużo rozjaśnia...pokazuje.... Nigdy życie i nasze czy kogoś innego decyzje nie niosą ze sobą biało czarnej rzeczywistości. Zawsze ma to różne odcienie, kolory, blaski i cienie. Nie rzucajmy kalumnie na NIĄ, bo odebrała nam partnera czy to w związku zalegalizowanym czy nieformalnym. To zawsze jest wybór i zdrada tego co odchodzi, tego co zdradza.... ale czy tylko jego wina? Czy my same czasem nie przyczyniamy się do tego, zostawiając jako pewnik faceta na bocznym torze w pogoni za codziennością, sprawami wyższej rzekomo rangi, sprawami zawodowymi, przyjaciółek, rodziny czy dziećmi? Gdzie jest to jego tylko i wyłącznie wina, a gdzie same opchnęłyśmy w inne ramiona. Czytajcie książka napisana w duecie, bardzo udanym i daję dużo do myślenia. Za początek trochę obniżam, ale także wersja audio jest doskonała. Polecam OCENA 08/10 OCENA 08/10 30/24 ( 12/02)/ OBYCZAJ 20/24 ilość stron: 432 DATA wyd: 30.01.2019 czas przewidziany czytania: 7 h 12 min. Czas słuchania: 09 h 02 min LEKTORZY: Aleksandra Spyra, Gabi Andrychowicz Anastazja Skończona 24.02.2024 (słuchana)

Rzeźbiarka Iga Stelmach, to 40 letnia kobieta, która przeżyła ogromną stratę w życiu. Wszyscy jej najbliżsi umarli w krótkim czasie, ojciec, matka, mąż, a potem córeczka. Tak się złożyło, że umarli wszyscy ci, których utrwaliła w swoich rzeźbach, w cyklu "Oblicza". Przeszła potworne załamanie nerwowe, zakończone próbą samobójczą i leczeniem w szpitalu psychiatrycznym. Na jednym ze spotkań autorskich w maleńskiej wiosce Kunice, otrzymała zaproszenie od sołtysa Krzysztofa Biskupa, aby zamieszkała w ich miejscowości. Argumentował, że bardzo lubią mieć u siebie wszelakich artystów i żyją wszyscy razem w zgodzie, kładą nacisk na więzi międzyludzkie. Iga postanowiła skorzystać, przeprowadziła się z Zielonej Góry z nadzieją, że zazna spokoju i znowu zacznie tworzyć. Kupiła dom w Kunicach, zrobiła sobie pracownię z prawdziwego zdarzenia i wyjechała, ku rozpaczy swojej przyjaciółki Agaty. Jak się okazało, sołtys nie rzucał słów na wiatr, cotygodniowe obowiązkowe zebrania podpisywania listy obecności, trzeba było usprawiedliwiać swoją nieobecność, po przedyskutowaniu spraw wioski rozpoczynali imprezy mocno zakrapiane, wszyscy przynosili jedzenie i picie i choć wszyscy bardzo miło się bawili, to z czasem zaczęło to wyglądać jak sekta. Iga zawiązała nowe znajomości, a nawet przyjaźnie. Zaczęła tworzyć. Ale też nie było tak różowo. Iga otrzymała anonimy o krótkiej treści "nie rób tego ", a nawet zmarła w dziwnych okolicznościach jej nowa przyjaciółka Mira, którą Iga wyrzeźbiła. I wszystko wraca do Igi ze zdwojoną siłą. Książka ciekawa, zaskakująca z wątkiem kryminalnym. Podobała mi się i polecam.

"Wśród nocnych cisz" autorstwa Małgorzaty Hayles to mroczny thriller, który wciąga od pierwszych stron. Książka oparta jest na przemyślanej fabule i głębokiej psychologicznej analizie postaci, co sprawia, że jest to lektura trzymająca w napięciu do samego końca. Główna bohaterka, Dagmara, otrzymuje szokującą wiadomość o śmierci swojego męża, co prowadzi ją do małej miejscowości Cisz. Tam odkrywa, że nie znała swojego męża tak dobrze, jak sądziła, gdyż ten ukrywał wiele tajemnic z przeszłości. Wraz z rozwojem fabuły, zagłębiamy się coraz bardziej w mroczne zakamarki ludzkiej psychiki i prawdziwe oblicze bohaterów. Autorka umiejętnie buduje atmosferę grozy i niepewności, stopniując napięcie w sposób precyzyjny. Zagadki i tajemnice, które pojawiają się na stronicach książki, skutecznie trzymają w niepewności. Dodatkowo Hayles kreuje interesujące postacie poboczne, takie jak opóźniony umysłowo Romek czy zagadkowa dziewczynka, co sprawia, że historia nabiera głębi i wielowymiarowości. Warto podkreślić, że "Wśród nocnych cisz" to nie tylko historia zawiłej intrygi kryminalnej, ale również opowieść o ludzkich emocjach, relacjach i tajemnicach, które mogą dręczyć nasze umysły. Autorka wnikliwie bada psychologiczne motywacje postaci, co nadaje powieści głębi i autentyczności. Jednym z największych atutów książki jest sposób, w jaki Małgorzata Hayles buduje napięcie. Każdy rozdział przynosi nowe zagadki i zwroty akcji, nie pozwalając na chwilę wytchnienia. Sposób, w jaki autorka posługuje się narracją, jest płynny i przekonujący. Dodatkowo atmosfera małego miasteczka, w którym toczy się akcja, została doskonale oddana przez autorkę. Cisza, spokój i pozornie idylliczne życie mieszkańców stanowią kontrast dla ciemnych tajemnic, które skrywają się pod powierzchnią. Jedynym może niewielkim minusem książki jest czasami nieco powolne tempo narracji, które może niektórych czytelników trochę męczyć. Jednakże, dla osób ceniących skrupulatne budowanie napięcia i rozwijanie postaci, jest to jedynie drobna niedogodność. Ogólnie rzecz biorąc, "Wśród nocnych cisz" to doskonały wybór dla miłośników kryminałów i thrillerów, którzy szukają nie tylko wciągającej fabuły, ale także głębszych refleksji na temat ludzkiej natury i tajemniczych zakamarków ludzkiej psychiki. Małgorzata Hayles udowadnia swoje mistrzostwo w kreowaniu mrocznych, intrygujących historii, które zostają w pamięci na długo po zakończeniu lektury. Podsumowując, "Wśród nocnych cisz" to świetnie napisany thriller, który zaskakuje, wciąga i trzyma w napięciu do ostatniej strony. Dla miłośników gatunku jest to lektura, którą warto poznać.

To naprawdę udana i przede wszystkim oryginalna historia. Humor nie jest tu przypadkowy, widać, że autor ma wyczucie i potrafi rozbawić bez przesady. Napisanie dobrej, zabawnej książki wcale nie jest takie proste, a tutaj wyszło to bardzo naturalnie. Całość czyta się lekko i z przyjemnością. Jestem ciekawa, jak autor poradzi sobie z kolejnymi tytułami, bo to dopiero pokaże, czy utrzyma ten poziom. Na ten moment bardzo dobra i udana lektura.

Książka ta wpadła w moje ręce zupełnym przypadkiem, w ramach paczki ze sprzedawanymi w ciemno podczas świąt książkami. Raczej nie w moim typie, ale jako że nie była to gruba cegła, postanowiłem dać szansę. No i było całkiem nieźle. Opowiadania całkiem ciekawe, dość różnorodne, choć w niektórych dialogach lekko widać rękę amatorów - albo spłycone emocje w wypowiedzi albo brak konsekwencji. Jako coś lekkiego do poczytania na zimowe wieczory daje jednak radę dużo bardziej, niż się spodziewałem. Inaczej jak w ciemno wciąż bym pewnie tej pozycji nie wziął, ale nie zmienia to faktu, że potrafiła ona momentami nawet trochę wciągnąć.

„Nie ma jak u mamy” to piękne zwieńczenie całej serii — pełne ciepła, humoru i tego charakterystycznego, pozytywnego spojrzenia na codzienność, które jest znakiem rozpoznawczym Magdaleny Witkiewicz. Książka od razu kusi piękną okładką, a potem zachęca lekkim stylem autorki i jej podejściem do życia. Czytając, ma się wrażenie, że podpowiada nam, by do codziennych spraw podchodzić z większym luzem i życzliwością. To, co szczególnie zachwyca, to galeria bohaterek. Aniela, Milena czy Edyta — każda z nich niesie w sobie cząstkę nas samych. Ich emocje, wybory i rozterki są tak zwyczajne, tak prawdziwe, że łatwo się z nimi utożsamiać. Ogromnym atutem jest też duża obecność Zofii, której ekscentryczności i energii po prostu nie da się nie uwielbiać. Ta część daje czytelniczkom to, co najcenniejsze: poczucie bliskości, przyjaźń, wsparcie i nadzieję, że w życiu naprawdę może być dobrze, jeśli tylko damy sobie na to szansę. To opowieść, która otula jak ciepły koc, podnosi na duchu i przypomina, jak ważne są relacje. Bardzo mi się podobała cała seria o Milaczku. Jest dla wszystkich, którzy szukają książek poprawiających nastrój i pokazujących, że dobro naprawdę potrafi wracać.

#mojaopinia #Sonia Boziu, zupełnie nieświadomie sięgnęłam po tę książkę.Zupełnie nie byłam przygotowana na to co jest w środku.Tytuł fajny, lubię to imię, okładka też ciekawa.Myślałam że jest to kryminał, a to jest, no właśnie co to jest? Nie obyczajówka, nie thriller, a w słowie ,,dramat" jest za mało dramatu. Tyle bólu, nieszczęścia, bezradności które mieszczą się w na kilku m2 nie jest w stanie udźwignąć żaden człowiek a co dopiero dziecko. Narratorka książki przekazuje nam wiadomości językiem zupełnie pozbawionym emocji.Jednym ciągłym zdaniem opisuje wydarzenia jakby oglądała to wszysytko przez grubą taflę szkła. Czytając tę książkę miałam wrażenie że jej nie czytam a słucham, zamykając książkę wciąż słyszałam słowa, ciągle miałam je w głowieJuż dawno żadna lektura nie namieszała mi tak w głowie. Najstraszniejsze jest to, że ,,Sonia" oparta jest na faktach. Wiem, zdaję sobie sprawę że teraz panuje swoista moda na książki o molestowaniu dzieci, o pedofilii wśród księży. Że zaczyna tworzyć się komercja i zaczyna się zarabiać na drastyczności tych opowieści. Myślę jednak że my jako dorośli powinniśmy chronić nasze dzieci, a takie książki są swoistym manifestem przeciw złu które czai się nie tylko za ragiem, nie tylko z monitorów komputerów ale w miejscach gdzie maleństwa mają czuć bezpiecznie czyli domu. Dziękuję że dobrneliście do końca.Polecam, cały swoim sercem polecam wam tę książkę. 10/10

Istnieją historie, które zapadają w nasze serca na zawsze. W swoim życiu spotykamy ludzi, których nie jesteśmy w stanie zapomnieć… I właśnie taka jest ta książka – totalny rollercoaster emocji. Od początku mnie wciągnęła i ciężko było się oderwać. Raz było wzruszenie, raz napięcie, a momentami aż łzy w oczach. Książka bardzo mnie poruszyła i na pewno na długo zostanie mi w głowie. Jeśli ktoś lubi takie emocjonalne historie, to serio warto przeczytać.

„Lato w Pensjonacie pod Bukami” to zbiór dziesięciu opowiadań autorstwa znanych polskich pisarek, w tym Agnieszki Krawczyk, Doroty Gąsiorowskiej, Magdaleny Witkiewicz, Marzeny Rogalskiej i innych. Akcja wszystkich historii toczy się w urokliwym pensjonacie położonym w Bieszczadach, prowadzonym przez panią Różę. Każde opowiadanie przedstawia losy innych bohaterów, którzy przyjeżdżają do pensjonatu, szukając ukojenia, nowych początków lub rozwiązania życiowych problemów. Pensjonat pod Bukami to miejsce, które przyciąga zagubione dusze. Goście pensjonatu to osoby z różnymi historiami: młode małżeństwa, zwaśnione siostry, dawni kochankowie czy samotne serca. Każdy pokój w pensjonacie zdobi grafika z cytatem z wiersza Edwarda Stachury lub piosenki zespołu Stare Dobre Małżeństwo, co dodaje miejscu magicznego charakteru i wpływa na refleksje bohaterów. Każda z autorek wnosi do antologii swój unikalny styl, jednak wszystkie opowiadania łączy ciepło, empatia i głębokie zrozumienie ludzkich emocji. Historie są pełne nadziei, pokazują siłę wspólnoty i możliwość rozpoczęcia wszystkiego od nowa. Czytelnicy doceniają książkę za jej relaksujący klimat i zdolność do wzruszania. „Lato w Pensjonacie pod Bukami” to ciepła i wzruszająca lektura, która przenosi czytelnika w malownicze Bieszczady, do miejsca pełnego magii i nadziei. Dzięki różnorodności opowiadań i głębi emocjonalnej, książka zadowoli zarówno miłośników lekkich historii, jak i tych poszukujących głębszych przeżyć literackich.

Bardzo wzruszająca książka. Jej bohaterki zmagają się z chorobą nowotworową w rodzinie. Audrey ma dwie córki Jess i Lisą. Obie nie rozmawiają ze sobą z powodu konfliktu sprzed prawie 30 lat. Audrey ma raka piersi i nie podejmuje walki o swoje życie. Przed śmiercią chce pogodzić siostry. Rodzina straciła jedną siostrę z powodu białaczki. Zoe miała 10 lat i była siostrą bliźniaczką Jess. Audrey mimo choroby jest aktywna. Śpiewa w chórze. Chodzi na lekcje rysunku. Bardzo wzrusająca powieść. Skłania do wielu refleksji nad życiem i śmiercią. Pęka serce.

Obłędna książka, dosłownie. Przeczytałam w jeden wieczór, nie mogłam się oderwać. Może i to jest nierzeczywiste, trochę naciągane, ale nikt z nas nie wie jakby się zachował w danej sytuacji, w danym momencie swojego życia. Dlatego nie ma co oceniać głównej bohaterki, wszystko jest sumą naszych doświadczeń, wrażliwości i podatności. Ja polecam.