Cuda nigdy nie ustają

Natknąwszy się na tę książkę, która jest zbiorem wywiadzików ze znanymi lub mniej znanymi ludzi pomyślałem ni mniej, ni więcej - zwykły zbiór wywiadzików :) Jednak książka ma w sobie "coś". Jest tu dużo światła (wręcz ŚWIATŁA) - wylewa się ono z opisów historii życia ludzi lub z odpowiadania na pytania uniwersalne. Nie ma tu zbytniego "księżowania", opowiadania o Bogu językiem zakazów i nakazów. Nie, nie - tu widać tylko Dobro, Miłość, Przebaczenie, Światło, Nadzieję, czyli wszystkie przymioty chrześcijańskiego Boga, obecnego w Kościele i w życiu ludzi, którzy zgodzili się coś powiedzieć. "Ciemności nie wyrzuca się przez okno wiadrem, ale włącza się światło pstryczkiem..." Chcesz zaczerpnąć Prawdy? Jeśli jesteś na bakier z przykazaniami lub zawadzają Ci one - polecam tę książkę! :) I wszystkim innym także Jestem zachwycony.

Świetna książka opowiadająca losy skrzywdzonego dziecka, który mimo tylu przykrości, upokorzeń i cierpień nie poddał się, ale zawalczył o siebie. Łzy, współczucie, litość, odraza, ale przede wszystkim podziw towarzyszyły min podczas czytania. Gorąco polecam, również ze względu na autentyczny przebieg wydarzeń. Książka dla tych, którzy chcą skończyć życie. Pomyślcie, że życie jest piękne!!!!

Bardzo podoba mi się pomysł z uwspółcześnieniem historii. Dzięki temu możemy zobaczyć, że historie biblijne to nie jakiś miniony czas, ale opowiadają o wydarzeniach, które i dzisiaj mogą się stać. Moim faworytem wśród uwspółcześnienionych historii jest ta o żonie Potyfara, a najsłabszą jest o Samarytance przy studni. Lekki styl, typowe amerykańskie poczucie humoru oraz przebijająca ewangelikalna pobożność sprawia, że mam mieszane uczucia. Na pewno różnię się od autorki wnioskami z historii biblijnych, ale jej spojrzenie wiele dało mi do myślenia. Amerykańskie poczucie humoru na początku mnie bardzo irytowalo, potem już trochę sie przyzwyczaiłam. Na pewno jest to książka warta przeczytania, szczególnie dla osób, które nie za często sięgają po Biblię.

W trakcie wywiadu P. Hurlak mówi, że się nie będzie wymądrzać i nie chce moralizować, ale robi to ksiądz, który z nią rozmawia, przez nieco tendencyjne pytania. Niektóre są dość osobiste (jakie to ma znaczenie, z iloma mężczyznami rozmówczyni była związana? grunt, że wyciągnęła wnioski i nimi się dzieli). Niekiedy jednak pytania księdza są sensowne, zasadne, choć prowokacyjne. Np. to czy dręczenia demoniczne, których P. Hurlak doświadczała od dzieciństwa, nie były tylko wytworem jej wyobraźni. Wartością tej książki jest świadectwo o spowiedzi – to nie tabletka na objawy choroby i bez konkretnych działań/decyzji łatwo się pogubić. I nic nie zmienić. P. Hurlak mówi, że trzeba strzec pokoju i wolności, jakie daje bycie blisko Boga. Wartościowa jest też uwaga o rozumieniu własnej historii zranień i grzechów w świetle biblijnej historii zbawienia. Świadectwo bardzo na te czasy.

Jeżeli interesuje Cię tematyka śmierci klinicznej, jeżeli chcesz wiedzieć, co dzieje się z człowiekiem w chwili śmierci, ta książka jest dla Ciebie. Zapisy świadectw wielu osób, którym dane było doświadczyć "przejścia na tamtą stronę" dają do myślenia. Możesz mieć wątpliwości, czy to nie są tylko wyobrażenia albo urojenia. Z drugiej strony, skąd człowiek znajdujący się w stanie śmierci klinicznej może wiedzieć, co w tym czasie dzieje się w innym pomieszczeniu? Lektura skłania do refleksji.

Lubię Szymona, lubię też x. Grzegorza więc do lektury nie musiałem się długo namawiać. Mądry dialog dwóch osób: dociekliwego dziennikarza i głęboko wierzącego księdza. Dialog o sprawach ostatecznych. Jak jest z tym Niebem, czy piekło jest puste, skąd wiadomo że czyściec to jednak jest? Co z tym Sądem Ostatecznym, kiedy będzie, jak przebiegnie? Pytania będące jednym z fundamentów naszej wiary. Myślę że wszyscy mamy tęsknotę za Nowym Życiem, przynajmniej ja mam choć to moje życie bardzo doceniam i chcę je przeżyć jak najlepiej to wyobrażam sobie czasem życie przyszłe. Ps. mam nadzieję że będzie tam jak zimą w Jakuszycach, chatka w górach z mnóstwem dobrych książek i pięknych rozmów.

To moje drugie spotkanie z nieżyjącym już o. Badenim. "Fotel z widokiem na pole" przeczytałam z największą przyjemnością. Ta książka również trafiła do mojej głębi szukając Światła we mnie. Niezwykłą sympatię czuję do o.Joachima. Ubogaca mnie duchowo. Zapewne powrócę do jego książek.

Warta przeczytania książka. Ukazuje ona nie łatwą drogę nawróconego muzułmanina i jego rodziny. Książka jest bardzo łatwa i przyjemna w czytaniu, co powoduje, że czytelnik ma chęć od razu ją przeczytać od początku do końca. Czytelnik chce wiedzieć co się dalej wydarzy. Jest to książka akcji, cały czas coś się dzieje. Trudno jest przewidzieć czytelnikowi dalszy rozwój wydarzeń.

Niezwykła książka ujawniająca prawdę o kobiecych sercach - potrzebach, pragnieniach i tęsknotach. Otwiera na to, kim się jest, jaką się jest i dlaczego zostałyśmy stworzone. Nie narzuca tego i nie poucza, tylko sugeruje. Zaprasza do wczytania się. Zachęcam ostrożnie, z dojrzałością i otwartością do niej podejść. Jest warta przeczytania i poświęcenia czasu, choć sama nie zgadzam się ze wszystkimi przemyśleniami w niej zawartymi. Też wiele jest w niej szokujących faktów. Nie jest to łatwa lektura. To, co mnie najbardziej ujęło i zapadło w pamięć, to kuszenie szatana Ewy. Dlaczego akurat ją? Dlaczego on jej nienawidzi? A drugą bycie "ezer kenegdo" w życiu Adama oraz ludzi wokół. Osobiście bardzo ją emocjonalnie przeżyłam i momentami doprowadzała do łez. Pomaga zrozumieć oraz zaakceptować, a wręcz uwierzyć siebie i swe piękno. Książka napisana z miłością. Będę wracać do tej książki.

Jedna z lepszych książek traktujących o wszechstronnym budowaniu relacji. Natknęłam się na nią przypadkiem w miejskiej bibliotece jeszcze zanim nawet poznałam mojego męża. Jednak już wtedy jej lektura dała mi solidne podstawy w zakresie tematyki związkowej. Polecam szczególnie parom, które są dopiero na początku drogi – pomaga uporządkować wiele spraw. u progu Sakramentu Miłości

Mniej luźna niż pozostałe książki o. Joachima. Wymagająca skupienia i powolnego czytania i rozważania. Nie znaczy to bynajmniej, że gorsza. o. Joachim pokazuje, że jak się chce to można, nawet zobaczyć Boga. Dodatkowo na końcu wydania mamy krótką biografię znakomitego dominikanina. Polecam dla szukających drogi do wejścia głębiej w wiarę.

O modlitwie. Listy do Malkolma to zbiór osobistej korespondencji z przyjacielem. Stworzona przez Lewisa na potrzeby ludzi jego pokroju- nawróconych na chrześcijaństwo i szukających źródła wsparcia w praktykowaniu wiary na co dzień. Dla osób niezainteresowanych może to wyglądać jak jedna z wielu religijnych gadanin, ciężka do zrozumienia, przepełniona filozofią i trudnym słownictwem. Książka jednak nie była stworzona w tym celu i to widać. Autor rozważa różne aspekty wiary, wyprowadza argumenty za i przeciw, porównuje różnice w podejściu do religii, ale jednocześnie dając nam pole do własnych rozważań, dając nam swobodę w sposobie wyrażania się, ukierunkowując nas w pewną stronę ale nie wiążąc nas kajdanami. Lewis uważa że każdy człowiek się od siebie różni, a co za tym idzie istnieje wiele sposobów praktykowania wiary(lub jej niepraktykowania). Uznaje on różnorodność metod wiary( np. liturgia w kościele wśród mas wiernych czy też samotna modlitwa), krytykuje jednakże wszelakie odstępstwa od obiektywizmu prowadzące do wyniszczania religijności dusz ludzkich i wskazuje że niektórych metod należy unikać( krytykuje chociażby unikanie modlitw pokutnych uznając to za unikanie odpowiedzialności wobec Boga). O zawartości książki można by rozmawiać długo, gdyby jednak to zrobić streszczenie nie byłoby streszczeniem a tekstem długim niczym oryginał. Najlepszym więc sposobem jest rozważenie książkowych tez we własnym umyśle.

Ci, którzy wrócili 12 września 2009 Caterina, 24-letnia córka Antonia Socciego, po zatrzymaniu akcji serca zapadła w śpiączkę. To cud, że w ogóle przeżyła. Wydarzenie związane z jej śmiercią kliniczną stało się dla Socciego początkiem badań nad zjawiskami z pogranicza śmierci, które doprowadziły go do wielu fascynujących odkryć. Autor ma świadomość, że temat ten budzi obecnie wielkie zainteresowanie. Świadczy o tym chociażby popularność książki neurologa Ebena Alexandra pt. Dowód, o jego doświadczeniu zaświatów. Socci wie jednak również, jak wiele na ten temat jeszcze nie zostało powiedziane. Korzystając ze współczesnych odkryć naukowych, odróżnia to, co jest tylko pozorem śmierci, czyli tzw. doświadczeniem przedśmiertnym, od tego, co jest śmiercią rzeczywistą. Przytacza niezwykłe relacje tych, którzy doświadczyli tego pierwszego stanu, ale też – co rzadsze i bardziej fascynujące – dociera do tych, którzy rzeczywiście umarli, lecz zostali wskrzeszeni i powrócili do życia dzięki cudownej Bożej interwencji. Socci sięga do pism mistyków i świętych, nauczania i tradycji Kościoła oraz świadectw osób, które mogą o sobie powiedzieć, że naprawdę DOŚWIADCZYŁY ŚMIERCI i życia, które rozpoczyna się po niej. Antonio Socci – dziennikarz RAI, dyrektor Szkoły Dziennikarstwa w Perugii, współpracownik włoskiego dziennika „Libero”, autor licznych książek, m.in. Śledztwa w sprawie Jezusa, Czasu burzy, Tajemnic Jana Pawła II i Czwartej tajemnicy fatimskiej. Uchodzi za jednego z najbardziej kontrowersyjnych i poczytnych publicystów religijnych na świecie. Jego książki rozeszły się w milionach egzemplarzy na całym świecie, a w samej Polsce sprzedano ich już ponad pół miliona.

Szymon Hołownia po raz kolejny udowadnia, że potrafi mówić o sprawach duchowych w sposób lekki, przystępny i jednocześnie głęboki. W swojej książce "Holyfood, czyli 10 przepisów na smaczne i zdrowe życie duchowe" łączy metaforę kulinarną z duchowością, tworząc inspirujący przewodnik po odżywianiu duszy. Już sam tytuł sugeruje nietypowe podejście do tematu – autor, zamiast posługiwać się tradycyjnym językiem teologicznym, sięga po metafory kuchenne. Proponuje czytelnikom konkretne „przepisy” na życie duchowe, które mają pomóc w jego regeneracji i wzmocnieniu. Takie podejście sprawia, że książka jest zrozumiała zarówno dla osób głęboko wierzących, jak i tych, które dopiero szukają swojej duchowej ścieżki. Hołownia przekonuje, że każdy ma dostęp do składników niezbędnych do zdrowego duchowego życia – są nimi modlitwa, refleksja, miłość bliźniego i otwartość na Boga. Kluczowym przesłaniem książki jest to, że nie potrzeba radykalnych wyrzeczeń czy skomplikowanych praktyk, by zadbać o swoje wnętrze. Wystarczy nauczyć się łączyć dostępne „składniki” w nowy, bardziej świadomy sposób. To optymistyczna i motywująca wizja, szczególnie dla tych, którzy obawiają się, że duchowy rozwój wymaga nadludzkiego wysiłku. Autor nie stroni od humoru i osobistych anegdot, co sprawia, że książka nie jest tylko teoretycznym wykładem, ale pełnym życia i pasji zaproszeniem do duchowej przemiany. Język jest przystępny, momentami dowcipny, ale jednocześnie niebanalny. Hołownia potrafi pisać z lekkością o sprawach poważnych, unikając patosu i moralizatorstwa. Interesującym aspektem „Holyfood” jest również fakt, że nie jest to typowy poradnik. Autor nie narzuca gotowych rozwiązań, lecz daje czytelnikowi przestrzeń do własnych przemyśleń i eksperymentów. Każdy może dostosować „przepisy” do własnych potrzeb, wybierając te elementy, które najbardziej do niego przemawiają. Dzięki temu książka staje się bardziej uniwersalna i może służyć zarówno jako inspiracja do głębszych poszukiwań, jak i jako proste wsparcie w codziennym życiu duchowym. Nie można jednak pominąć faktu, że metafora kulinarna, choć pomysłowa, nie każdemu przypadnie do gustu. Osoby preferujące bardziej klasyczne podejście do duchowości mogą uznać ją za zbyt lekką lub zbyt nowoczesną. Niemniej jednak, dla wielu czytelników będzie to świeże i inspirujące spojrzenie, które pozwoli im inaczej spojrzeć na kwestie wiary i duchowego wzrastania. Podsumowując, „Holyfood” to książka, która może stać się duchowym zasilaczem dla każdego, kto pragnie wzmocnić swoją wiarę i odnaleźć nowe sposoby na duchową regenerację. Jest pełna ciepła, mądrości i praktycznych wskazówek, a jednocześnie nie przytłacza czytelnika powagą. To propozycja zarówno dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z duchowością, jak i dla tych, którzy chcą odświeżyć swoje podejście do wiary. Hołownia serwuje duchowe danie, które może posmakować każdemu – wystarczy sięgnąć po książkę i spróbować!

Cierpienie zawsze jest po coś. Cierpienie może prowadzić do oczyszczenia. Cierpienie należy właściwie przeżyć aby zrozumieć jego sens i moc. Wówczas będzie to błogosławieństwo, a nie przekleństwo. Takie i inne spostrzeżenia znajdują się w tej szczupłej książeczce. Jednak jej treść jest potężna w swojej prostocie. Polecam gorąco!

Dostałam tę książkę od mojego spowiednika w ramach pokuty i jej lektura nie była ani łatwa, ani przyjemna. Autor patrzy na wskroś i obnaża w człowieku wszystko, przedziera się przez skórę, systemy nerwowe i dociera aż do kości. To uczucie nie tyle niekomfortowe, co raczej niezwykle bolesne. Bo nie da się czytać tej książki bez bólu w sercu spowodowanego tym, jacy jesteśmy. Książka ta otworzyła mi oczy dość stanowczo i bezwzględnie, ale jakże jest potrzebne takie spojrzenie na siebie. Przebrnęłam przez nią i dzięki temu nareszcie zobaczyłam moje serce, a raczej poszczególny kawałek przepaści, jaką jest. Zdecydowanie polecam dla każdego, kto nie boi się prawdy i jest gotów rozebrać swoje życie na najdrobniejsze cząsteczki.

C.S. Lewis, autor słynnych "Listów starego diabła..." stwierdził, że nie odważyłby się napisania anielskiego poradnika. A jednak znalazł się ktoś, kto podjął tak trudne wyzwanie i wyszedł z tego obronną ręką. Książkę dobrze się czyta, jest napisana z humorem i lekką ironią w granicach dobrego smaku, zawiera wiele trafnych spostrzeżeń co do kondycji duchowej współczesnego, zanurzonego w elektronice, społeczeństwa. Jeżeli coś mi przeszkadzało, to był to wyraźny rzymski katolicyzm anioła w typowo polskim wydaniu, z akcentem na kult maryjny; z Boga też zrobiono katolika. Pod tym względem dzieło O. Janusza Pydy nie wytrzymuje porównania z pierwowzorem, którego przekaz ma charakter ogólnochrześcijański, bez oparcia się na konkretnej doktrynie i dogmatyce. Niemniej jednak polecam tę pozycję. Do kompletu brakuje jeszcze "Listów starej diablicy..." i "Listów sędziwej anielicy..." dotyczących kuszenia i duchowego prowadzenia kobiety.

Duży plus daję za liczne cytaty z Pisma Świętego, ale czym dalej, tym jest ich coraz mniej. Czy książka w pełni wyczerpuje temat modlitwy? Uważam, że to zależy od tego, kto jak ją traktuje. Jeśli schematycznie to książka jest super. Jeśli jako dialog z Bogiem to trochę jej na pewno brakuje, mimo, że w wielu miejscach skłania do przemyśleń.

Głównym tematem książki jest modlitwa. Nie jest obszerna, ale bardzo treściwa i wypełniona podpowiedziami i radami jak się lepiej modlić. Jeżeli nie widzisz sensu w „klepaniu pacierzy” to jest to tytuł dla Ciebie. Osobiście wiele skorzystałem po lekturze tej pozycji i na pewno będę do niej jeszcze zaglądał w celu zdobycia inspiracji. Tytuł godny polecenia.