Conan i pradawni bogowie

[Książka przeczytana w ramach FKK] Zbiór 6 opowiadań o Conanie z Cymerii, ułożone w chronologicznej kolejności z wstępem, mapą kontynentu oraz esejem pt: „Era Hyboryjska” od samego twórcy Conana, czyli Roberta E. Howarda. Można powiedzieć, że ten autor jest twórcą podgatunku fantasy, magia i miecz. Ten zbiór jest złożony z pierwszych chronologiczne, przygód Cymeryjczyka. Po prawie wieku od jego stworzenia, te historie, według mnie, nie zestarzały się tak strasznie, jak na początku myślał_m. Cieszę się, że w tym wydaniu, Pik uwzględniło esej Howarda o historii ery, która „była” pomiędzy upadkiem Atlantydy a początkiem zapisanej historii, bo myślę że dzięki temu bardziej się wciągneł_m w stworzony przez niego świat. Wielkie królestwa, magiczne stworzenia, bóstwa, wielkie bitwy ale także małe zbrodnie, zagadki jak u Agaty Christie ale o wiele mniej zawiłe, kradzieże artefaktów oraz niecierpliwy charakter Conana, z tego właśnie składają się te pierwsze opowiadania o młodym Barbarzyńcy. To co mnie urzekło to świat przedstawiony, który został ciekawie przedstawiony i zapożycza garściami z prawdziwego świata, żeby dodać realności temu wykreowanemu światu. Opowiadani w tym zbiorze może nie są odkrywcze lub najlepsze z najlepszych ale bardzo dobrze się przy nich bawiłam. Nie widać w nich wieku tych historii, brak tu jakichkolwiek obrazoburczych lub rasistowskich treści a postacie kobiece, może nie są idealne ale jak na tamte czasy, to były całkiem okej i myślę że dzisiaj też by nikt na nie bardzo nie narzekał. Postacie Conana oraz innych ludzi których spotyka na swojej drodze są dobrze zarysowane, nawet jeśli każda z nich pojawia się tylko w jednej historii, oprócz naszego bohatera. Moje pierwsze spotkanie z postacią Conana było owocne, zabawne oraz zaskakujące. Nie spodziewałam się, że te historie wytrzymają presję czasu, a jednak im się udało. Gratulacje Robertowi za napisanie ponadczasowych historii. Jak trafi w moje ręce więcej opowiadań, to na pewno z powrotem zajrzę do świata Conana.

Nie jest to literatura najwyższych lotów, ale też sięgając po Conana, nikt przy zdrowych zmysłach tego nie oczekuje. Chciałem dostać wielkiego złodupca o gołębim sercu, który jednym ciosem miecza przepoławia przeciwnika i dostałem wielkiego złodupca o gołębim sercu, który jednym ciosem miecza przepoławia przeciwnika. Jestem ukontentowany.

Opinia dotyczy całego cyklu,czyli tomom od 1 do 9, W tych tomach znajdują się oryginalne teksty Howarda. Może ktoś nazwie prozę Howarda banalną i prostą,jednak jest to całkowita nieprawda. Na ogół spotykam się z dziełami fantasy,które rozwlekają się na wiele obszernych tomów,całe serie zajmują długie półki,eksponując swoje wydęte grzbieciska. Oryginalne utwory Howarda o Conanie,w porównaniu z tymi kolosami zajmują niewielką przestrzeń. Jednak jaka to jest przestrzeń. Tępo akcji,egzotyka,dzikość świata. To tylko nieliczne zalety,które wybijają dzieła o Conanie na sam szczyt. Świat ,w którym żyje Conan,jest opisany perfekcyjnie,a podobieństwa do naszej starożytności sprawia że cała ta fikcja staje się nam bliższa. Brak dziwacznych ras jak karły i elfy, dodaje dodatkowego realizmu. Howard po mistrzowsku nakreślił przygody Conana, który wyrwał się z kart książek i rozpanoszył się w barwnych komiksach,filmach, obrazach,grach komputerowych i systemach rpg . Więc jak można powiedzieć iż Conan,jest prosty i banalny,skoro 86 lat po śmierci swego ojca,wszędzie go pełno i w ogóle nie wyhamowuję z impetem prze dalej. Nie wiem czy jakikolwiek bohater Heroic Fantasy zaszedł tak wysoko jak Conan. Wielce prawdopodobne iż błękitnooki barbarzyńca zdeklasował wszystkich, rozgromił całą konkurencję. Ja właśnie dziś zdobyłem ostatni brakujący 8 tom, wielkiej dziewiątki. Teraz czekam aż Vesper wyda coś Howarda, bo ptaszki ćwierkają że przymierzają się do tego.

Och, jakie to było fajne i nostalgiczne. O Conanie przypomniał mi Tegorm z "Kwestii wyboru" MarMaxa Borowskiego (genialne nowe fantasy!). Jego bohater jest głębszy i ciekawszy, bo wielowymiarowy, ale ta atletyczna budowa ciała, wielkie mięśnie i siła - uh, aż mnie przechodzi dreszczyk na samo wyobrażenie :) Ale Conan to jednak król - bardzo przyjemnie było wrócić do korzeni.

Im człowiek starszy tym bardziej lubi zrelaksować się podczas czytania. Tak działają na mnie książki o Conanie. Nie wymagająca większego skupienia, rozrywka, dająca odpoczynek dla szarych komórek. Lubię tak beztrosko spędzone chwile. Plusy: + kolejne spotkanie z jednych z ulubionych bohaterów literackich; + Conan w nietypowej roli, samotny król próbujący ratować swoją królową; + samopas przemierza wschodni kontynent podążając za porywaczami; + czy uda się wyrwać ukochaną z rąk okrutnego czarnoksiężnika; + powroty Conana w miejsca znane z przeszłości, odwiedzanie starych znajomych; + przewodzenie morskim piratom, twardym góralom, pustynnym nomadom; + walka z okrutnymi i nieznanymi stworzeniami siejącymi strach w krainach; + relaks i odprężenie po trudach codzienności gwarantowane, o to chodzi; + dobrze że inni pisarze postanowili kontynuować cykl stworzony przez Howarda; + może nie zawsze z udanym efektem, ale z sentymentem sięgam po kolejne tomy. Minusy - mimo wszystko miejscami fabuła prosta, wręcz banalnie naiwna; - a już sama ucieczka z sali tronowej pełnej wrogów niewiarygodna. Ogółem książka dobra.

Och, jakie to było fajne i nostalgiczne. O Conanie przypomniał mi Tegorm z "Kwestii wyboru" MarMaxa Borowskiego (genialne nowe fantasy!). Jego bohater jest głębszy i ciekawszy, bo wielowymiarowy, ale ta atletyczna budowa ciała, wielkie mięśnie i siła - uh, aż mnie przechodzi dreszczyk na samo wyobrażenie :) Ale Conan to jednak król - bardzo przyjemnie było wrócić do korzeni.

W latach młodości pochłaniałem wszystko co wiązało się z Conanem od książek poprzez komiksy, a na filmach kończąc. Był to jeden z moich ulubionych herosów fantastyki. Teraz stopniowo odświeżam sobie „Czarną serię”. Może naśladowcy Howarda nie piszą już tak jak on, ale było całkiem dobrze. Plusy: + kolejne przygody i tarapaty Conana w jakie nieodzownie wpada; + nie jest mu dane zbyt długo zagrzać w jednym mieście miejsca; + interesujący pomysł na kult Boga-Pająka, czczonego przez ludność Yezud; + co skrywają głębokie podziemia świątyni bezwzględnego bóstwa; + relaks i odprężenie po nerwowym i stresującym dniu gwarantowane; + czasami potrzebna jest literatura nie wymagająca większego skupienia; + Conan jakiego nie znamy, gotowy dla miłości nawet zamieszkać na stałe; + pokazuje swoje bardziej ludzkie oblicze, uczucia które nawet jego zaskakują; + nie braknie gwałtownych pojedynków, bójek, sojuszy i zdrady; + kto lubi taką literaturę w zachwyt nie wpadnie, ale i się nie zawiedzie. Minusy: - Conan i nauka magii, to mi w barbarzyńcy z północy nie pasowało; - nie wierzę, że Conan byłby w stanie się ustatkować. Ogółem książka dobra.

Lubię czasami w ramach relaksu sięgnąć po książki z cyklu Conan. Szczególnie te opowiadania napisane przez Howarda. Lin Carter oraz L. Sprague de Camp stanęli na wysokości zadania i ich wersja przygód Conana przypadła mi do gustu. Plusy: - miło spędzone chwile i relaks przy czytaniu kolejnych przygód Conana; - odwiedzamy Bezimienną Wyspę, Amazonki, odnajdujemy Koronę Kobry; - niespodziewanie Conan spotyka na Czarnym Wybrzeżu starego przyjaciela; - walki, pojedynki, brutalne i bezwzględne starcia z różnymi wrogami, - dworskie intrygi, knowania i zdrady w celu przejęcia władzy; - Conan chroni i broni córkę króla przed zapędami czarowników; - ludzie nie cofną się przed niczym aby osiągnąć swój cel; - spora dawka czarnej magii, zmuszania ludzi do uległości; - kilka zaskakujących zwrotów akcji, Conan nie zawsze wygrywa; - podobał mi się pomysł na mięsożerne drzewo Amazonek; - ciekawe chociaż trochę melancholijne zakończenie. Minusy: - opowiadania pisane przez Cartera i de Campa są bardzo schematyczne; - miejscami fabuła przewidywalna, wręcz naiwna. Ogółem książka dobra.

Jako fan gier "Fallout" musiałem przeczytać tę książkę, gdyż podobno stanowiła podwaliny pod "Bractwo Stali". Sama książka bardzo ciekawa - losy ludzkości po wojnie atomowej z perspektywy klasztoru pod wezwaniem tytułowego Leibowitza. Moim zdaniem świetny pomysł z zakonem zbierającym dokumenty sprzed apokalipsy. W trakcie lektury pojawia się parę filozoficznych kwestii (czy eutanazja jest zła, czy ciało z dwiema głowami ma jedną czy dwie dusze, czy "postęp" musi być zawsze "zdehumanizowany" itp.). Trudno powiedzieć aby świat przedstawiony był jakoś bardzo plastycznie przedstawiony, ponieważ akcja dzieje się głównie na pustyni i w klasztorze, więc jakichś wielkich opisów świata tutaj się nie doświadczy. Książka jest podzielona na 3 części, a w każdej części jest inny bohater. Bohaterowie są dobrze skonstruowani, zapadający w pamięć. Przez całą powieść czuć lęk przed wojną atomową, warto przeczytać i doświadczyć tego w powieści :)

Zbiór wybranych opowiadań z dorobku Lovecrafta, nie mniej, nie więcej. O ile sama twórczość Howarda do mnie nie trafia i prędzej mierzi krew w moich żyłach, niż ją mrozi, uważam że „Zgrozę w Dunwich” warto przeczytać dla samego przekładu na język Polski autorstwa Macieja Płazy. Pan Maciej udowadnia tu, że tłumacz również jest swego rodzaju pisarzem, który musi na nowo zinterpretować dzieło i dobierając odpowiednie słowa, umiejętnie oddać to co autor miał na myśli. Musi przy tym przedstawić to w sposób angażujący, co bohaterowi tej opinii wyśmienicie się udało. Jesli chcesz zapoznać się z mistrzowskim podejściem do kwestii tłumaczenia, koniecznie polecam to wydanie.

Pierwszy tom to świetne wprowadzenie do tego rewelacyjnego cyklu. Od samego początku autor daje jasno do zrozumienia, że najważniejszy jest i będzie tutaj Kane, który jest (anty?)bohaterem wymyślonym fenomenalnie i jedynym swoim rodzaju. Powieść z dzisiejszego punktu widzenia nie robi już takiego wielkiego wrażenia - świat jest niestety zdecydowanie zbyt pobieżnie opisany, dialogi trochę kuleją, język narracji jest dość prosty i do tego tłumaczenie też nie pomaga (przynajmniej w wydaniu Phantom Press). Ale co z tego, skoro dostajemy niesamowitego bohatera i świetną fabułę, która (pomimo prostoty i naiwności niektórych rozwiązań) nie pozwala się od tej powieści oderwać! Świetne wprowadzenie do jednego z najważniejszych cyklów Heroic Fantasy! Tako rzecze ostatni fan staroszkolnej fantastyki... Dzisiaj niestety prawie nikt już tak nie pisze. Szkoda...

Jedna z pierwszych książek, jakie kupiłem (w zasadzie w ciemno — wiedziałem tylko, że to fantasy), i jedna z tych, które w ogóle wprowadzały mnie do świata fantasy. To lekka i całkiem przyjemna powieść, z motywem drogi i zemsty, okraszona humorem, który jednak nie każdemu przypadnie do gustu. Po latach sięgnąłem po nią ponownie i nie zestarzała się najgorzej. Zaznaczam jednak, że może przemawia przeze mnie nostalgia. Mimo to było na tyle dobrze, że w odmętach internetu dotarłem do oferty kupna drugiego tomu, na który właśnie czekam! Kurier w drodze :)

Trzy opowiadania, z czego dwa w stylu lovecraftowskim, napisane tak przekonująco i umiejętnie, że czytając zapomniałam, że to nie proza Lovecrafta, a Howarda. Pierwsze opowiadanie także bardzo dobre, z typowym dla oldschoolowego fantasy silnym i szlachetnym głównym bohaterem. Zdecydowanie moje klimaty. Polecam.

Najbardziej przykre rozczarowanie czytelnicze, czyli rozbudzone znakomitym początkiem nadzieje, a potem równia pochyła. Wielka szkoda, bo byłam kupiona po zaledwie kilkunastu stronach. Obiecująco jest mniej więcej do połowy - alternatywny wiktoriański Londyn, pomysłowe steampunkowe elementy, intrygująca zagadka, a przede wszystkim niesamowity klimat (obskurne zaułki, deszcz, mgła, toksyczne opary i inne przyjemności ery rewolucji przemysłowej). A potem wszystko bierze w łeb i przeradza się w kolejną wersję setki razy już opowiedzianej historyjki o paradoksach podróży w czasie. Autor zdecydowanie przeszarżowuje z dziwacznymi pomysłami, a pod sam koniec mamy już regularną bitwę, która ma zapewne dostarczyć emocji, a jest po prostu nudna. Doczytywałam siłą woli. Na kolejne części ochoty nie mam.

Czasem w ramach oddechu od najnowszej fantastyki sięgam po starsze powieści. Ostatnio zaczynają mnie męczyć masowo występujący nastoletni bohaterowie w książkach fantasy. Szukam więc coś klasycznego jak Kane czy Conan. Plusy: + kolejne udane spotkanie z Kane, przeklętym przez bogów, prawie nieśmiertelnym zabijaką, gotowym na wszystko, żeby osiągnąć swój cel; + jak niebezpieczne jest korzystanie z mocy nad która się nie panuje; + nie zawsze dokonane wybory są słuszne, akceptowane przez innych; + przez większość książki Kane jest antybohaterem, zdradliwym kłamcą; + pomimo dość prostego języka czytało mi się dobrze z zainteresowaniem; + wciągający opis bitwy nad rzeką pomiędzy dwoma miastami - państwami; + dobre pomysły na wszelakiego rodzaju stwory bagienne i kosmiczne; + żądza władzy zaślepia, w dążeniu do celu nie liczy się liczba trupów; + kawał twardej „męskiej” fantastyki z olbrzymim herosem na czele; + intrygujące zakończenie, nie każdy jest zły do szpiku kości. Minusy: - oprócz momentów interesujących, mamy też fragmenty nudnawe; - narracja prowadzona trochę chaotycznie, niezrozumiałe przeskoki fabularne. Ogółem książka dobra.

Trzeci raz w życiu przeczytałem "Ostatniego Powiernika". Za każdym razem podobał mi się coraz bardziej. Szczęściem, a zarazem pechem tej książki jest to iż została - przez autora - powiązana ze Śródziemiem. Dzięki temu ktoś o tym pisarzu, poza Rosją, usłyszał. Tytuł publikacji stał się znany. Jednakże LOTR ma wielu nie tyle fanów co żarliwych fanatyków, którzy nie lubią gdy ktoś dokonuje rażących zmian we wymyśle Tolkiena. Chyba, że to jego primogenitura. Trzeba zrozumieć prozaiczną kwestię. Śródziemie dla Jeskowa było tylko gotowym płótnem z zarysem przy którego pomocy chciał ukazać czytelnikowi multum procesów i zjawisk geopolitycznych, ekonomicznych, wywiadowczych, politycznych oraz socjologicznych jakie widzieliśmy i widzimy w naszym świecie realnym. Zwłaszcza teraz, w obliczu konfliktu proxy Rosja-USA. Świat Śródziemia stał się przez to bliższy Dark Fantasy. Konflikt o pierścień zyskał bardziej racjonalne, rozbudowane podłoże. Stał się wojną cywilizacji, wywołaną zresztą z inicjatywy zakulisowych sił. - Zaczęło się od rewolucji naukowo-przemysłowej jaka miała miejsce w Mordorze (przypominającym nieco Persję), który zyskał przodującą rolę w miarę spokojnym świecie. - To działało na niekorzyść Czarodziejów z Białej Rady, mających pilnować równowagi. Status Quo zostało zachwiane, a magia stawała się bezużyteczna. Zatem oni sami tracili pozycję. Jeden się sprzeciwił, a dodam iż charakterystyka postaci z LOTR jest zgodna z działaniami w Powierniku. Ktoś jest pochopny i energiczny. Ktoś jest mądry, racjonalny i wyniosły. A ktoś inny prosty, zainteresowany się jedynie przyrodą. - Na pierwszy rzut Oka powodem konfliktu była chęć obrony szlaków handlowych przez Mordor, który - jako cywilizacja przemysłowa, "fabryka świata", i z powodu degeneracji środowiska - oparł się na eksporcie technologii. Uzależnił się przy tym od dostaw żywności do swego kraju. To zirytowało rolniczo-feudalny Gondor, drugą potęgę w regionie, czerpiącą zyski z handlu trasą prowadzącą poprzez Ithilien. Działania polityczne i militarne są racjonalne. - Ale jednocześnie zostają nam przedstawione działania zakulisowe magów, zbieżne z tym co znamy z LOTR. Ktoś umiera aby zrobić miejsce komuś innemu. Gdzieś tam mamy przewrót wojskowy, który wymusza na oficjalnej władzy działanie zgodnie z koncepcją czarodziejów. W innym królestwie dochodzi do mordu na władcy i zastąpienia go własnym kandydatem. Sam Jeskow podkreśla przy tym absurd "oficjalnej wersji wydarzeń" (LOTR). Np. Denethor "popełnił samobójstwo" poprzez oblanie się oliwą i samospalenie na ułożonym przez siebie stosie, a w jego miejsce wchodzi "cudownie odnaleziony" dziedzic wywodzący się z legendarnej dynastii. Cud. Takie tam "kolorowe rewolucje", opatrzone siermiężną propagandą. - Elfy nie są już wyidealizowanymi istotami. Jeskow sięgnął do innej wersji ludowej, irlandzkiej. Fairy. Czyli elfy znane szerzej z książek Pratchetta bądź Clarke. Są całkowicie obce, tajemnicze, zainteresowane sobą, pełne pogardy dla wszystkiego co nie jest elfie. Okrutne i przy tym wyrafinowane. Sam dwór funkcjonuje właśnie jak u Fairych, z dodatkiem... Komitetu Centralnego ZSRR. Kto ma nieco wiedzy o przepychankach komisarzy, pozycji pierwszego sekretarza, roli "prezydenta"... albo widział / czytał "Śmierć Stalina"... ten szybko się odnajdzie. - Mamy też takie detale, które są aktualne obecnie. Dehumanizacja wroga i przedstawienie go jako bezlitosnej "Siły Zła". Bierzemy to co widzimy w książce. Zestawiamy to z propagandą dotyczącą Rosji. Nawet słowo "ork" pełni w niej podobną rolę jak w książce - pewne grupy etniczne zostały zbestalizowane i zdehumanizowane w celu usprawiedliwienia ich eksterminacji. Gdyż cały "Władca" to nic innego jak wersja propagandowa mająca tworzyć Legendę Władcy Gondoru. Taki tam propagandowy standard aby tylko przypomnieć "Pamiętniki" Juliusza Cezara. Można by się tutaj rozwodzić ale brakuje mi na to czasu. Jeskow stworzył dość krótką książkę. Bardzo inteligentnie. Bardzo umiejętnie. Merytorycznie, korzystając z wiedzy historycznej (umiejętnie zaimplementowane analogie i cytaty). Ekonomicznej. Politycznej. Ekonomicznej. Wywiadowczej. Społeczno-kulturowej. Umbar funkcjonujący jak połączenie XVIII wiecznej Hiszpanii i Włoch? Proszę bardzo. Mordorska misja cywilizacyjna w Haradzie, wzorowana na działaniach Cyryla i Metodego? Jest. I tak dalej i tak dalej. Nawet dygresję (Ranger, Harad) są osobnymi ale sprawnie dodanymi historiami, które same w sobie są ciekawe i jak najbardziej realne gdy mowa o mechanizmie działania. Zatem nie ma co się zrażać bądź być uprzedzonym. Ja po książki sięgnąłem zaraz po ponownej lekturze "Hobbita" i "Władcy". Jestem zachwycony. Użeczony, gdy zestawiłem bieżącą wiedzę "geopolityczną" z tym co się działo w książce. Trzeba się tylko cieszyć. Ja, gdy mowa o fantastyce, nie widzę za bardzo konkurencji dla Jeskowa gdy mowa o poruszonych przeze mnie aspektach. Może Sapkowski i to tylko gdy weźmiemy jego historyczno-fantastyczną "Trylogię Husycką". Już pominę twórców nadmiernie rozbudowanych uniwersum, który tworzyli "wszerz" zamiast w "głąb". Jak Jeskow. Trzeba podejść bez uprzedzeń, z otwartym umysłem, i przeczytać. Zwłaszcza iż akcja bardziej indywidualna też jest dobra. Fajne romanse. Sprawnie ukazane pojedynki. Mechanizmy pracy służb. Nawet nieumarli nekromanty. W LOTR ich główną bronią był strach. Tu też. Ale to w jaki sposób wywołują nim szaleństwo u ludzi... to się naprawdę Jeskowowi udało. Czytać.

Był rok 2012 kiedy kupiłem „Legendę Kella”. Mija właśnie trzeci od chwili kiedy pierwszy tom „Kronik Mechanicznych Wampirów” trafił na półki księgarń a tekst, który teraz czytacie nie będzie tylko i wyłącznie moją opinią o tej książce. Poznacie również historię o tym, jak zostałem oszukany przez wydawnictwo. Książka, o której dzisiaj mówimy miała być olbrzymim sukcesem. Miała zdobyć polski rynek. Wydawca rozpływał się zarówno nad fabułą książki jak i samym autorze. Czas jednak pokazał coś innego. Ale zacznijmy od początku. Tytułowy bohater „Legendy” wiedzie spokojne życie. Po latach tułaczki po świecie, po staniu się weteranem wielu bitew, odkłada swój topór w kąt i grzeje swoje stare kości przy domowym ognisku. Jednak czas pokoju nie może trwać długo, a bohater którego przeznaczeniem jest wojna znów musi stawić czoła zagrożeniu w postaci tajemniczego ludu Vaszynów. Atmosfera w powieści jest mroczna. Tajemnicze stworzenia, do tego góry zimą gdzie wcześnie zapada mrok a jedynym źródłem światła są gwiazdy i księżyc oraz wrażenie ciągłego zagrożenia. Jak dla mnie – bomba! Opisy nie tylko scen erotycznych ale i scen walki są bardzo naturalistyczne. Krew leje się wszędzie a wnętrzności ciągną się po polu bitwy. Na chwilę uwagi zasługuje również wspomniany przeze mnie wcześniej lud Vaszynów. Są to ludzie, którzy poddali swoje ciała różnym modyfikacjom, stając się w końcu bardziej maszynami niż tym do czego zostali stworzeni. Jedynym paliwem czy też smarem (jak kto woli), który zapewnia odpowiednie funkcjonowanie werków jest ludzka krew. Budują oni Rafinerie Krwi, gdzie z ludzi powstaje odpowiednia odżywka. W momencie kiedy poznajemy to przerażające społeczeństwo (nie jest to bowiem horda stworów ale doskonale zorganizowane i wykształcone społeczeństwo) z początku idiotyczny tytuł trylogii nabiera sensu. Chociaż ja osobiście wolałbym nazwę „Kroniki Zegarowych Wampirów” niż obecnie funkcjonujące tłumaczenie, ponieważ właśnie do mechanizmu starych zegarów najbardziej podobna jest konstrukcja ciał Vaszynów. Nie mogę przejść obojętnie obok według mnie największego minusa tej książki. Czy jest nim ogromne podobieństwo do „Sagi Drenajów” Davida Gemmella? Już bowiem sam bohater ze swoim toporem jest wręcz lustrzanym odbiciem Drussa i jego Snagi. Narracja prowadzona jest w bardzo podobny sposób, dialogi skonstruowane są na podobieństwo tych w „Sadze”. Zresztą można się tego spodziewać już od samego początku ponieważ Andy Remic dedykuje „Legendę Kella” właśnie Gemmellowi. To właśnie ta nie znajomość historii Drenajów wpływa na negatywne oceny i opinie recenzentów. Minusem książki nie jest samo podobieństwo ale to, że ktoś kto wcześniej nie spotkał się z Drussem i kompanami nie może odpowiednio odebrać tej książki. Ja mam to szczęście, że Sagę Drenajów udało mi się przeczytać. Dlatego też pewnie widzę pewne „smaczki” niedostępne dla każdego. Poza tym jeśli krytykujemy fabułę nie możemy zapomnieć o tym, że nie znamy jej całej. Jest to bowiem pierwszy tom trylogii a historia toczy się dalej. Na Kella należy spojrzeć z perspektywy całości a nie tylko i wyłącznie pierwszego tomu. Ostatnimi czasy w sieci pojawia się coraz więcej recenzji „Legendy Kella”. Wbrew pozorom nie napawa mnie to optymizmem. Dlaczego? Ponieważ ludzie piszący je w 80% zdobyli swoje książki na wyprzedażach. Nauczony doświadczeniem wiem, że oznacza to jedno: wydawnictwo nie zamierza kontynuować serii. Dlatego właśnie czuję się nie dość, że porządnie wkurzony to i oszukany przez „Fabrykę”. Myślę, że jest to kolejny gwóźdź do trumny działu fantastyki obcej tego wydawnictwa. Czytelnicy tracą zaufanie, nie wiedzą czy kupować daną książkę ponieważ nie wiedzą czy będą mieli szanse dobrnąć do końca danej opowieści. „Legenda Kella” to z pewnością tytuł nie dla każdego. Jeżeli lubisz mocną, męską literaturę a do tego znasz „Sagę Drenajów” Davida Gemmella to z pewnością jest to książka, która przykuje Twoją uwagę. Jeżeli jednak nie spełniasz kryteriów , o których wcześniej mówiłem to lepiej zostawić tę książkę tak samo jak to zrobił wydawca. Wielka szkoda, że ta historia nie zostanie opowiedziana do końca polskim czytelnikom. [recenzja pierwotnie ukazała sie na moim blogu: http://zapomnianypokoj.blogspot.com/ zapraszam]

Przed przeczytaniem tej powieści na pewno w jakimś stopniu przydatna jest względna znajomość dzieła Tolkiena. Ja sam "Władcę pierścienia" czytałem dość dawno, dawno temu, a nawet gdyby to uczynił nie w tak odległej przeszłości to i tak nie mam pamięci do imion. Trochę to przeszkadzało bo czasami nie byłem pewny o jakiej postaci jest mowa - ratował to może trochę film, ale ten przecież też oglądałem (ostatni raz) ponad kilka lat temu. Początek, gdzie opisywana jest bitwa o Śródziemie, faktycznie nie jest zbytnio ciekawy - tzn. dla kogoś kto dobrze się orientuje w przebiegu całej wojny może to być interesujące. Dla mnie niestety pewna część nie była jasna albo nie potrafiłem się połapać w tych wszystkich nazwach krain czy postaci. Podobnie zresztą jest w dalszej części książki, kiedy do gry wchodzą przeróżne organizacje i wywiady. Kto i dla kogo pracuje - można się w tym pogubić (może gdybym nie robił przerw w czytaniu byłoby łatwiej to ogarnąć?). Tak czy inaczej, pomijając niejasne dla mnie fragmenty, książka bardzo mi się podobała. Akcja była wartka a i losy poszczególnych postaci (z baronem Tangornem na czele) bardzo mnie interesowały. Tym samym zdecydowanie polecam.

Kawał dobrej historii, nie tylko o wikingach ale o Europie na drodze do chrystianizacji. Jak ktoś sam odrabiał lekcje to ucieszą go takie nazwy jak Jomsborg czy imię Haralda Sinozębego pojawiające się na kartach powieści.Może się również czytelnik zdziwić słysząc, że akcją powieści rozrgrywa się po wydarzeniach znanych z serialu "Wikingowie". Szkoda, że ta powieść poszła w zapomnienie, bo to kawał dobrej rozrywki i super lekcja historii. Warto!

To jedna z najdziwniejszych książek jakie czytałam, ma w sobie coś niepokojącego. Wahałam się czy zostawić ocenę 0 czy dać 10, ale niech już będzie. Dodatkowo jestem absolutnym psychofanem gry Planescape Torment i wieloświata, nie potrafię być obiektywna.