Ciesz się każdą chwilą, każdą kanapką

Bardzo dobrze napisana książka. Pamiętam, że dobrze czytało mi się ta książkę. Sprawiła, że spojrzałam trochę inaczej na pewne kwestie "śpieszenia się". Dzięki niej zyskałam więcej spokoju i bardziej skupiałam się na swoich reakcjach i zaczęłam bardziej świadomie wybierać reakcje na pewne sytuacje jak nawet spóźnienie się na pociąg :) Polecam dla zabieganych z przekonaniem, że trzeba się śpieszyć i dużo robić wszystkiego.

O życiu, śmierci i zaświatach na serio i w żartach. Ten podtytuł oddaje sens i wymiar książki. Filozoficzne rozważania o śmierci zostają tu podane na lekko i z humorem, co nie znaczy wcale, że powierzchownie. I to chyba najlepszy sposób na podejście do tematu, choć rzadko praktykowany przez samych filozofów. W obliczu nieuchronnej śmierci tylko humor i dystans ratują nas od rozpaczy. No, chyba że mocna wiara, ale o tym też jest na stronach tej książki. Komu polecam? - miłośnikom dowcipów - miłośnikom filozofii - miłośnikom groteski - miłośnikom Woody'ego Allena. ;)

Ciekawa pozycja. Zdecydowanie zachęca do sięgnięcia po dzieła o wspomnianych filozofach! W lekki i przystępny sposób tłumaczy na współczesne czasy poglądy, pokazując przy tym ich uniwersalność! Polecam, choć zgadzam się z opiniami, które polecają czytać z przymrużeniem oka i jako podkładkę do bardziej retorycznych dzieł ;)

„Możesz być szczęśliwy już teraz – niezależnie od okoliczności. Nie musisz się odchudzać, nie musisz mieć pieniędzy na inwestycje giełdowe ani uznawać Jezusa za swego osobistego zbawcę. Zamiast tego potrzebne ci jest proste zrozumienie istoty rzeczy i wiedza, jak zastosować je w życiu”. Powyższy cytat niepokojąco przypomina „mądrości” z poradników, które pojawiają się obecnie jak grzyby po deszczu – a jeden głupszy jest od drugiego. Na szczęście nie z tego typu poradami mamy tu do czynienia. Peter J. Vernezze przybliża nam myśl stoicką, która pomaga uzyskać zdrowszy pogląd na rzeczywistość, co w dzisiejszych czasach odwrócenia wartości, zagubienia, manipulacji i dezinformacji (a także ogłupiających reklam i odmóżdżających poradników) jest potrzebne każdemu człowiekowi. Spostrzeżenia autora po części pokrywają się z wnioskami Olivera Burkermana, który w swoim „Poradniku dla pesymistów” wykazał destruktywny wpływ pozytywnego myślenia na ludzką psychikę, odwołując się między innymi do stoicyzmu właśnie. Przyjrzyjmy się więc, w jaki sposób doktryna stoicka może nam pomóc poradzić sobie z osobistymi wyzwaniami i przywrócić w naszym życiu równowagę oraz właściwą perspektywę. Ostrzegam jednak: nie jest to proste. Nic, co dobre, nie przychodzi bowiem łatwo. (...) Peter J. Vernezze analizuje różne sytuacje z ludzkiego życia, wykazując, w jaki sposób nasze błędne podejście do nich czyni nas nieszczęśliwymi. Chcemy dorównać nieosiągalnym, wyidealizowanym i komputerowo podrasowanym wzorcom, lansowanym przez media, poszukujemy hollywoodzkiej miłości, walczymy ze starością, która w kulturze gloryfikującej młodość stygmatyzuje. Dlatego ciągle poprawiamy swój wygląd, zmieniamy partnerów jak rękawiczki, a w dojrzałym wieku zachowujemy się jak nastolatki – i wciąż jesteśmy sfrustrowani i nieszczęśliwi. (...) Poświęcamy mnóstwo czasu i energii na gromadzenie dóbr i codzienne zajmowanie się nimi: sprzątamy nasze mieszkania, pucujemy samochody, pielęgnujemy trawniki. Pracujemy bezustannie, by zarobić na jeszcze więcej rzeczy, z których najczęściej nie mamy czasu skorzystać – więcej książek, których nie przeczytamy, więcej programów, których nie obejrzymy, więcej gadżetów niż potrzebujemy. Poświęcając się rzeczom niezależnym od nas, całkowicie zaniedbujemy to, co najważniejsze: własne wnętrza. Czyż może dziwić, że mimo wzrastającego dobrobytu jesteśmy coraz bardziej nieszczęśliwi? Fragmenty recenzji opublikowanej na blogu: https://zapiskinamarginesie.pl/2019/04/22/dont-worry-be-stoic/

"Statki w porcie są bezpieczne, ale nie po to się je buduje." - John Shedd Okazuje się, że po raz kolejny przeczytałem książkę ponownie bez świadomości tego faktu :D Przeczytałem ją pierwszy raz w 2014 ale wtedy starsze wydanie pod tytułem "Nie bój się bać". Napisałem wtedy o niej: "Czegoś innego spodziewałem się po tej książce, myślałem że będzie dokładnie o lęku, a ona była bardziej... no nie wiem jak to ująć - były sposoby na lęk, ale też sporo o pozytywnym myśleniu itp., nawet Prawo Przyciągania zostało wspomniane :) Więc nie to że rozczarowała, może nawet przeciwnie." - a jednak nic więcej o niej wtedy nie napisałem... chyba jednak mnie trochę rozczarowała ;) Ale faktycznie moje odczucia teraz są podobne w tym sensie, że książka bardziej jest o nastawieniu do życia, a nie tyle o lęku. I mam takie poczucie, że przyszła za późno ;) (i chyba w tym 2014 też to już było za późno), po prostu ja wiele z tych rzeczy już wiem (i stosuję!), więc to nie są jakieś nowości. Ale polecam gorąco jeśli ktoś sobie jeszcze tych treści nie przyswoił. To coś takiego, co każdy powinien wiedzieć, a kto jeszcze się nie stosuje, ten się po prostu unieszczęśliwia. No i "Mimo lęku" to moim zdaniem lepszy tytuł. "Nie ma ani śladu dowodów, że życie jest poważne!" - Jan Marshall (pdf.str. 61) Ale to też niesamowite w jaki sposób ta sama książka książka przeczytana w różnych momentach życia może nabierać różnego kolorytu, przesłania... Gdybym przeczytał ją 20 lat temu, byłaby na pewno najbardziej pomocna, to właśnie wtedy potrzebowałem takich wyjaśnień i potwierdzeń, że każdy człowiek się boi, ale trzeba działać mimo lęku by ułożyć sobie życie tak dobrze, na ile to możliwe :) 10 lat temu miałem to już w dużej mierze przyswojone i książka przeszła mi bez echa, co najwyżej zauważyłem jakieś analogie... Dzisiaj tym bardziej nie jest to dla mnie nic nowego, ale z kolei skupiłem się na innych fragmentach, jak np. ten cytat o powadze, albo podejmowaniu decyzji: "Zanim podejmiesz decyzję: 1. Skoncentruj się wyłącznie na modelu, w którym żadna ze stron nie przegrywa. Powtarzaj afirmację: „Nie mogę przegrać, niezależnie od rezultatów decyzji, którą podjąłem. Na świecie jest wiele możliwości, ja zaś szukam tych, które pozwolą mi uczyć się i rozwijać, a to daje mi każda droga”. Odsuń myśli o tym, co możesz stracić, skup się na tym, co możesz zyskać." (pdf.str. 92) "Nie istnieje nic takiego, jak dobra czy zła decyzja. Są po prostu różne decyzje." (pdf.str. 96) "(...) mam nadzieję, że zobaczysz, dlaczego niemożliwe jest zrobienie błędu. Tak jak każda decyzja stwarza okazję, by się czegoś nauczyć, każdy „błąd” daje również taką możliwość, co wyklucza popełnienie błędu. Pewnego wielkiego naukowca, który dwieście razy się mylił, zanim znalazł odpowiedź na palące pytanie, zapytano: „Czy nie niepokoi cię, że tyle razy poniosłeś porażkę?”. Odpowiedział: „Nigdy nie poniosłem porażki! Odkryłem dwieście sposobów, jak czegoś nie robić!” Po wielu rozważaniach doszłam do wniosku, że jeśli ostatnio nie popełniłeś żadnego błędu, musisz coś robić źle. Nigdy nie dolecisz na Hawaje! Nawet nie wystartowałeś z lotniska! Nawet nie oderwałeś się od ziemi! Niczym nie ryzykujesz – nie cieszysz się też „dobrem”, które może ci zaoferować życie. Cóż za marnotrawstwo!" (pdf.str. 101-102) - to zwłaszcza dobre w kontekście pracy, zmiany pracy: "A co jeśli trafię gorzej?" - w gruncie rzeczy nie ma żadnego "gorzej", jest "inaczej". A jeśli odczuwamy to jako gorzej, można zmienić raz jeszcze. I jeszcze raz. I jeszcze... aż będzie jednoznacznie lepiej :) Takie przesłanie odebrałem ja czytając tą książkę dzisiaj. I oczywiście nie mogłem sobie odmówić rozmowy z chatemGPT na ten temat :D a on, jak zwykle, fajnie podsumował to co czuję: a czuję przeskok z "potrzebuję odwagi, żeby zacząć żyć", na "teraz chcę żyć bardziej po swojemu i przestać przepraszać świat za własne wybory". I to już nie jest etap uczenia się odwagi, tylko etap korzystania z niej. (czytana po raz 1: 22-28.04.2014, czytana/słuchana po raz 2: 28.11-1.12.2025) 4+/5 [7/10]

Naprawdę miło zaskoczyłam się czytając tę książkę. Wciągnęła mnie jak najlepsza powieść, nie mogłam się oderwać, a tak w praktyce fabuła nie była zbyt rozbudowana. Podoba mi się sposób przedstawienia zasad, jakimi kierują się stoicy. Dzięki temu, że były one wplecione w perypetie Eryka, mogliśmy nie tylko poznać je w teorii, ale również zobaczyć na "żywym organizmie", jaki wpływ mogą mieć na życie. Uważam, że wybranie jednego bohatera i na podstawie jego historii przechodzenie przez różnego typu ćwiczenia jest dużo lepszym zabiegiem niż opisywanie osobno przykładów tak, jak to bywa w typowych poradnikach. Pozwala to wciągnąć czytelnika, zaangażować go w treść i życie bohatera, dzięki czemu książka może spodobać się również osobom, które nie czytają typowo rozwojowych treści. Jestem pewna, że wdrożenie choćby jednego ćwiczenia do własnej codzienności będzie miało pozytywny wpływ. Nie trzeba od razu stawać się stoikiem, żeby znaleźć trochę wytchnienia we współczesnym, pędzącym świecie. Myślę, że dzięki ćwiczeniom z tej książki jest to jak najbardziej możliwe.

Ksiązka z babolem powtarzanym w kulturze zachodu, bo egzystencjalizm potraktowano tu ("na wyłączność") w osobnym rozdziale, na tle innych traktujących o dziedzinach. Świetna do popularyzacji filozofii, z elementami logiki i (mniej lub bardziej) udanymi żartami. Jest utrzymana w formie dialogu i anegdot dwóch autorów. Nawet przyjemniej ją sie słucha jako audiobook (Jerzy Stuhr) aniżeli czyta.

Czasem wydaje mi się , że takie książki powinny być wprowadzane do systemu Polskiego nauczania, większa ilość młodych ludzi może by zmieniła swoje podejście do świata. Koncepcje i myślenie, chęć pomagania, umiejętność kontrolowania gniewu, złych emocji, bycia lepszym i doskonalszym człowiekiem dla siebie jak i dla całego świata, to na pewno by w jakiś sposób ukształtowało nasze polskie młode głowy.W tej książce zostało przekazanych bardzo dużo cennych i prostych wartości, dlatego też gorąco ją polecam.

Każdy z nas wie lub ma pewną świadomość na temat tego, jak dzisiejszy świat wykorzystuje zwierzęta. Zwłaszcza pierwsze parę rozdziałów jeżeli nie potrząśnie czytelniekiem, to na pewno zmusi do refleksji. Czym tak na prawdę stały się zwierzęta dla ludzi z XXI wieku? Znajdziecie informacje w tej książce. Myślę, że celem autora było uwrażliwienie czytelnika na krzywdy wyrządzane zwierzętom, środowisku i ostatecznie ludziom. Warto być świadomym co jemy i jak traktuje się zwierzęta, zanim trafią na nasz talerz. Zaskoczy Was to jak wiele rzeczy może być ze sobą powiązane.

Ciekawa, filozoficzna wędrówka przez przekrój życia. Podobało mi się odwoływanie się autora do poprzednich rozdziałów. W końcu w życiu też sięgamy pamięcią do minionych rozdziałów naszego życia. Trochę odrobinę momentami przekombinowane, wydumane, ale w końcu taka już jest natura filozofowania. Napotkałam nieznane wcześniej słowa (pewnie długo ich nie zastanę nigdzie ponownie), ale których użycie w tego typu książkach wzbogaca je i podnosi ich wartość.

Spodziewałam się raczej błyskotliwej podróżny po nieoczywistych wyborach, które mogą dotyczyć/dotyczą każdego z nas. A tu mamy jeden jedyny dylemat wagonika, tylko w różnych wariacjach i oczami różnych nurtów filozoficznych. Z jednej strony to świetne pokazanie czym one się różnią, z drugiej jesli kogoś sam problem nie wciągnął, to i wałkowanie go z różnych perspektyw pewnie nie zainteresuje, Książkę szybko się czyta, ale to co traktuje jako zarzut: absolutnie nic nie zmieniła w moim postrzeganiu. Może jedynie uśmiechnęłam się na myśl, że podobno osoby, które nie wahają sie przy tym wyborze maja większa tendencję do psychopatii. Cóż, nowy dzień, nowe informacje o samym sobie;)

Chciałbym wierzyć, że od dzisiaj moja zdolność do krytycznego osądu sytuacji moralnych znacznie wzrośnie. Wiem, że może się to z mojej strony okazać nic nieznaczącym przejawem myślenia życzeniowego. Jednak jednocześnie śmiem twierdzić, że moim prawem pozostaje możliwość mówienia o wszystkim co mnie frapuje. Zatem chętnie wysunę ostrożne stwierdzenie, że pod wpływem kolejnej już książki Jana Hartmana, sfera moralna stała się dla mnie bardziej wyrazista. Polubiłem naruszanie tabu, dobrze na mnie wpłynął przegląd własnych przekonań. Bo to, o czym pisze polski filozof, na każdym kroku skłania do refleksji dotyczących mojej osoby. Z każdą przeczytaną stroną byłem zmuszony do ustosunkowania się do problemów, których samodzielnie nie byłbym w stanie rozwinąć. Chylę czoła przed kimś, kto tak umiejętnie wzbudził we mnie chęć krytycznego myślenia. Mam wrażenie, że Jan Hartman w swoich publikacjach ciągle poszukuje "modus vivendi". Nie można mu zarzucić uprawiania dogmatyzmu, lecz bardziej zainteresowanie pewną ideą, zakładającą bezkonfliktowe współistnienie "za i przeciw" każdej dającej się racjonalnie wytłumaczyć teorii. Przykładem takiej sytuacji, gdzie panuje często ze sobą godzona wyraźna sprzeczność interesów, jest właśnie "Etyka!". Jej autor próbuje doprowadzić do tego, żeby czytający mogli stwierdzić, że w końcu zrobili duży krok do stania się istotami etycznymi. Że nabyli odpowiedniej pokory moralnej i nareszcie przestali być hipokrytami. Profesor Jan Hartman uświadomił mi, że okres etycznej transformacji nadal trwa a obecnie jesteśmy w jej szczytowym momencie. Centrum wzorca moralnego w porównaniu z poprzednimi wiekami uległo wyraźnemu przesunięciu i naszą rolą jest poradzenie sobie z wieloma wchodzącymi ze sobą w konflikt ideałami. Chcąc zachować we wszystkim umiar, musimy uchować zdrowy rozsądek i jednocześnie dbać o własne zdrowie psychiczne, tak ważne podczas rozdzielania prawdy od fałszu. A to wszystko w imię odkrywania indywidualności nowoczesnego człowieka. Już nie tylko po to, aby odróżnić dobro od zła, ale utrzymać racjonalną równowagę ducha. Święty Augustyn z Hippony powiedział: "Kochaj i rób, co chcesz". Jan Hartman przez pryzmat tego zaczepnego wyrażenia, odkrywa źródła moralności. Opowiada o etyce, która tak naprawdę jest zbiorem reguł bez spisanego kodeksu. Dzięki niemu śmielej będę zadawać pytania a wątpliwości nie staną się moją udręką ale intelektualnym wyzwaniem. Ludzką rzeczą jest wahanie, wystarczy mieć dobrego nauczyciela a wtedy łatwiej przez to wszystko przejść. Moim zdaniem, "Etyka!" Jana Hartmana stanowi dowód na bardzo wysoki poziom abstrakcyjnego rozumowania polskiego profesora. Zaznaczam, że jest głęboką teorią moralności a nie przykładem niskich lotów moralistyki.

W książce widać zaangażowanie autora w temat i jego przekonanie do do niego. Plus za humor i ciekawe porównania. Książka bardzo wartościowa, cały program może wydawać się niezbyt przydatny, ale autor udowadnia inaczej. Pokazuje, jak nasze emocje wpływają na ciało, co możemy zrobić, aby to kontrolować i jak ważna jest obserwacja. Opisuj świadomość i prawdziwe znaczenie szczęścia. Podaje konkretne scenariusze ćwiczeń. Trudne do zastosowania w moim życiu, ale może kiedyś spróbuje.

Książka „Tao Kubusia Puchatka "autorstwa Benjamina Hoffa pomaga zrozumieć, jak właściwe nastawienie i podejście mogą uczynić życie lepszym i pełniejszym radości. Poprzez komentarz do postaw bohaterów z książki o Kubusiu Puchatku autor przedstawia podstawowe zasady taoizmu. Wspaniała i bardzo mądra książka.

Bardzo dobry wstęp do rozważań na temat nieistnienia Boga. Autor w humorystyczny i przystępny sposób dowodzi szkodliwości religii, opartej na lękach i obawach człowieka. Bezczelność i skuteczność indoktrynacji polega na uderzaniu w najbardziej zagrożoną grupę - młodych ludzi. Aż dziw bierze, że nadal owa pijawka ludzkości, żerująca na naiwności i strachu istnieje i ma się dobrze.

Książka, po której zaczęłam regularnie medytować :) Yongey Rinpoche- jest w tej książce pełnym życzliwości przewodnikiem, który w mądry, ale nieprzeintelektualizowany sposób przybliża zagadnienia praktyk buddyzmu tybetańskiego. Ponieważ odbiorcami jesteśmy my, ludzie z tzw. świata zachodu, jest tu też dużo odwołań do neuronauki. Znajdziemy tu także opowieści o własnych zmaganiach autora z lękiem i trudnymi emocjami, okraszonych dużą dawką dystansu i humoru. To ten rodzaj książki, po której szczerze poczułam chęć wykonywania systematycznej pracy wewnętrznej, ukatywniającej szczęście i współczucie.

Lektura tej książki umocniła mnie w przekonaniu, że weganizm jest jedną z najwłaściwszych dróg, które mogą zmienić świat, a także, iż jest przyszłością sposobu życia, a już na pewno diety. Przyszłość będzie dziwić się kulturze naszych czasów, w której pomimo tak potężnego rozwoju zarówno gospodarczego, jak i medycznego, wciąż kultywuje się hodowlę rzeźną. W przyszłości będzie to nie do pomyślenia.

To jest książka wybitna. Przystępnie napisana, chociaż dotyczy etyki czyli pryncypiów. Świetnie ułożona, bo najtrudniejsze artykuły są w środku, a dokonania niosące nadzieję i pokazujące jak działać, aby się nie wypalić - na końcu. To na pewno, mimo 20 lat, które upłynęły od jej pierwszego wydania, książka epokowa i wciąż aktualna. Obyś miał rację Peterze Singerze co do misji XXI wieku - obyśmy raz na zawsze zerwali z gatunkizmem, czyli szowinizmem gatunkowym i rozwiązali dylemat moralny na korzyść zwierząt we wszystkich aspektach. Książkę polecam wszystkim, ale na pewno wszystkim tym, którzy przymierzają się lub już są weganami czy wegetarianami ze względów etycznych.

:-) spontanicznie zakupiona, wypatrzona w moim ukochanym antykwariacie z którego ciezko mi wyjsc z powodu znajomej, z którą sie zawsze dobrze rozmawia; ksiązka na poczatku mnie zaskoczyla, rozbawila, a koniec konców po prostu musialam ją mieć; naprawde dobrze działa na psychike; taki krótki, dosadny strzał :) Będę ją stosować i nosic przy sobie :) Polecam!

Książka bardzo ciekawa, ale jako wprowadzenie, pewne zarysowanie zagadnień. Wiele wątków jest potraktowanych bardzo skrótowo i pobłażliwie, ale trudno się dziwić, zważając na ilość postawionych pytań. Gdyby rzetelnie chcieć na nie odpowiedzieć i przedstawić różne stanowiska filozoficzne, to książka ta musiałaby liczyć co najmniej kilka tysięcy stron. Plus za połączenie wiedzy humanistycznej i ustaleń z dziedziny nauk ścisłych. Autor pozostawia wskazówki gdzie dalej sięgać, jeżeli dany temat nas zainteresował, ale co najważniejsze, po prostu rozbudza ciekawość. Czyta się to bardzo przyjemnie. Dobra lektura, jeżeli jesteśmy głodni wiedzy, ale nie wiemy od czego zacząć. Z kolei jak ktoś oczekuje naprawdę filozoficznej jazdy i "głębszych" rozważań, to odradzam.