Cienie północy

Słodkie, klasyczne romantasy. Gabriel, legendarny Karpatianin i jego partnerka Francesca są bohaterami tego tomu. Poznajemy też Skyler, ich przybraną córkę oraz brata Gabriela, Luciana, który mnie zafascynował. Szybko przechodzę do tomu jemu poświęconemu.

Od dawna szukam dobrej książki o wilkołakach. Czy ta była dobra? Niekoniecznie, ale najlepsza z tych, które do tej pory wpadły mi w ręce. Pojawiło się kilka ciekawych wątków i postaci. Chociażby walkirie, które stanowią ciekawe urozmaicenie fantastycznego świata. Niestety miejscami akcja się rozpada, staje się nielogiczna. Opisy walk bestii są strasznie chaotyczne i bezsensowne. Główna bohaterka miejscami zachowuje się irracjonalnie i denerwująco. Król wilkołaków nie jest lepszy. Ogólnie jednak znalazłam tu ciekawy fantastyczny świat, z postaciami, które wpisały się w moje oczekiwania.

Czwarta część serii jest o Rio i Dylan. Kiedy Zakon dowiaduje się o położeniu sarkofagu z Prastarym , wysyła tam swoich wojowników aby dowiedzieć się czy jest pusty. Wśród nich był Rio. Po opuszczeniu przez towarzyszy grobowca Rio miał wszystko wysadzić. Niestety od razu tak się nie stało. W tym czasie Dylan jest na wycieczce z koleżankami jej mamy w górach gdzie znajdował się grobowiec. Podczas tej wyprawy dziewczynie ukazała się zjawa Evy prosząca aby poszła za nią i uratowała go. W ten sposób dochodzi do ich spotkania i kolejnych kłopotów dla Zakonu i Rasy. Tajemnica o ich istnieniu znowu została zagrożona przez artykuł Dylan. Czy ten problem zostanie rozwiązany, jaki wpływ na dalsze losy Rasy ma dar Dylan i czego się dowiedzą o Drakosie?

"Przeznaczenie nie ma nic wspólnego z tym, kim jesteś i skąd pochodzisz - powiedział z żarem. - Przeznaczenie zależy od serca i duszy. Ty po prostu musiałaś być kimś niezwykłym, Abby Barlow." I przez swoje dobre serce Abby została kolejnym Kielichem a wampir Dante, na którym ciążyła klątwa wiedźm, został jej obrońcą. Związani na wieczność aby chronić świat przed ciemnością. To moje pierwsze spotkanie z autorką i bardzo udane. Może akurat potrzebowałam takiej historii, fantasy z nutką ironicznego humoru, ale naprawdę losy wampirzego obrońcy i zadziornie pyskatej Abby, bardzo mi się podobały. Dante był dokładnie takim bohaterem, jakich uwielbiam 😍. Twardy, bezlitosny i od pierwszego spojrzenia pochłonięty pragnieniem zdobycia tej jednej. Postać kobieca natomiast, mimo wszystkiego, co ją spotkało, nie była zalękniona i rozhisteryzowana, a dzielnie walczyła ze złem i stawiała mu opór. Po tak udanym początku, z wielką przyjemnością sięgnę po kolejne części serii.

Okładka brzydka, tytuł jednoznaczny... a jednak można się pozytywnie zaskoczyć. Bardzo polubiłam Kyriana i Amandę (choć ta zalicza idiotyczne wpadki, jak np odwiedziny byłego). Może i schemat oklepany, jakościowo to ta książka jest na poziomie wattpadowych opowiadań, ale i tak miło czas spędziłam. Gdyby autorka nie leciała na ilość tylko na jakość i trochę bardziej rozbudowała historię, wątek greckich bogów itd. to by z tego mogła powstać jedna z popularniejszych serii paranormal romance, a tak to... jest miłe opowiadanie z odrzucającą okładką 😅

Odświeżyłam za jednym zamachem z pierwszym tomem. "Pocałunek archanioła" Nalini Singh w samej konstrukcji wydarzeń jest gorszy od poprzednika, ale mimo wszystko nie odbiera mu to uroku. Nie pozostaje mi nic innego jak czytać dalej. Nie mogę się już doczekać tych części, które będą opowiadały historie członków Siódemki Rafaela.

W szóstej części serii spotykamy Andreasa Reichena, który wykorzystując kontakty w Agencji pomaga dopaść pomocników Dragosa. Kiedy przebywa za granicą do jego Mrocznej Przystani przychodzi jego przyjaciółka zamieniona w sługę. Dochodzi do masakry. Wszyscy członkowie rodziny nawet najmniejsi zostają zamordowani. Po powrocie Andreas widzi całą tą rzeź i budzi się w nim dar odziedziczony po matce, którego skrywał i z którym walczył przez wszystkie lata. Od kiedy dowiedział się o jego istnieniu. Zaczął płonąć ogniem i niszczyć wszystkich, którzy mieli z tym koszmarem do czynienia. Reichen owładnięty chęcią zemsty dociera do Claire. Partnerki Wilhelma Rota , którego ścigał za okrucieństwo jakiego się dopuścił na jego mrocznej przystani. Czy akt zemsty się dokona? Czy Andreas w tym wszystkim się zatraci i pochłoną go płomienie? A może Claire uratuje go od zguby?

Najbardziej denerwujące w tej książce jest podejscie autorki do tematu seksu.Nie przeszkadza mi tutaj sama swoboda bohaterów w tej kwestii ale to, że uprawiają go w absurdalnych warunkach i momentach.Mam wrażenie, że kobieta nie może zrobić kroku by nie wpaść na jakiegoś przypadkowego penisa.Paradoksalnie im więcej takich sytuacji tym mniej pikanterii,wszystko odbywa się mechanicznie,niemal bez uczuć i namiętności,powszednia czynność jak jedzenie czy prysznic.Ogolnie brakuje bohaterom konkretnego charakteru i emocji.Zamierzam czytać serię dalej, bo pomimo pewnych braków ciekawi mnie czarny charakter tej historii oraz los i rozwój głównej postaci.

Riley Janson jest dhampirem- niezwykłym połączeniem wilkołaka i wampira. Pracuje dla Departamentu Innych Ras w Melbourne, skutecznie wykorzystuje tam swoją wilczą stronę. O dziedzictwie od strony ojca nie mówi głośno- nikt nie musi wiedzieć, że nie ma czystej krwi, ani że dzięki temu zyskała dodatkowe umiejętności.Rhoan- brat bliźniak Riley, znika w trakcie wykonywania misji dla Departamentu. W tym samym dniu dziewczyna znajduje na progu swojego mieszkania nagiego i bardzo przystojnego wampira, który twierdzi, że zna jej brata i może pomóc w odnalezieniu wilka. Dhampirzyca zrobi wszystko, by odnaleźć bliźniaka, mimo że w związku ze zbliżającą się pełnią księżyca powoli traci kontrolę nad własnym ciałem."Wschodzący Księżyc" to dość ciekawy romans paranormalny. Dużym zaskoczeniem było dla mnie to, że swoich podbojów Riley nie traktuje jako materiał na relację romantyczną. Do tej pory nie spotkałam się z takim podejściem w romansach (chociaż nie czytam ich zbyt dużo) i uznałam to za miłą niespodziankę. Kolejną, rzadko spotykaną w takich książkach kwestią jest to, że Riley nie jest nie do pokonania, nie jest bohaterką, która po każdym ciosie wstaje i walczy dalej. Myśli, że jest silniejsza niż jest rzeczywiście, ale bardzo często przegrywa walki z silniejszymi istotami. I to jest całkiem fajna odmiana. Nie sposób nie wspomnieć o ciekawej tajemnicy i licznych zwrotach akcji  w całej historii. Co mi się w książce nie podobało? Bardzo się cieszę, że autorka pozbawiła bohaterkę jakichkolwiek hamulcy, jednak w sytuacji gdzie życie jej brata (z którym ma bardzo bliską relację) jest zagrożone, RIley mogłaby przestać myśleć ciągle o seksie. Ja rozumiem księżycową gorączkę, no ale halo! Jakie ona ma priorytety? "Wschodzący Księżyc" to romans, a można nawet zaryzykować stwierdzenie, że erotyk, nie jest więc to książka dla każdego czytelnika. Ja sięgnę po kolejną część- jestem ciekawa dalszych rezultatów śledztwa Departamentu.

Jedna z niewielu serii o wampirach, które czytałem i mi się podobają. Trzeba przyznać, że autorka miała ciekawy pomysł na wampiry - nie martwe, ale "genetycznie zmienione", mogą (i muszą) jeść normalne jedzenie, ale potrzebują raz na jakiś czas także krwi, no i mają jakieś magiczne moce (trochę jak u Patrici Briggs). Również interesujący jest pomysł zorganizowania wampirów w Domy i cała związana z tym polityka. Główną bohaterkę da się polubić i łatwo czyta się o jej przygodach. Naprawdę warto sięgnąć po tę serię.

Nie często zdarza się aby po miernym pierwszym tomie następny robił tak ogromny pozytywny przeskok. Zdecydowanym pozytywem jest sama relacja głównych bohaterów. W końcu jesteśmy w stanie poczuć, że coś tu iskrzy. Do samego końca autorka trzyma nas w niepewności co sprawia, że trzymamy kciuki aby jednak się udało. Minus jest jeden wszystko zbyt uproszczone. Główna bohaterka jest intrygująca ale nie mamy tak naprawdę okazji jej poznać. Nie wiele o niej wiemy, a niemal wszystkiego dowiadujemy się z 'komentarzy' osób postronnych. A główny bohater? Jakby nie istniał przed tą książką. Czy mając rodzeństwo, na którym ci zależy czekasz setki lat aby je odnaleźć? Ogólnie książka trzyma wysoki poziom i naprawdę przyjemnie się ją czyta.

Książkę czyta się lekko, pomysł też jest jakiś. I na tym raczej zakończę pozytywy. Bohaterka jest strasznie irytująca. Pół książki podkreśla jaka to ona jest inna od wszystkich kobiet. Nie zna się na modzie, nie lubi kwiatów, twierdzi, że jest jedyną dorosłą kobietą, która lubi fajerwerki, a jak przeczytałam, że według niej małżeństwo jest dla kobiet, które potrzebują opieki, to aż mną zatrzęsło. Surprise, surprise! Nie możesz być inna niż wszystkie kobiety, bo wszystkie kobiety NIE SĄ TAKIE SAME. Prowadzi wewnętrzne monologi, które chyba miały pokazywać jakaś wewnętrzną walką z samą sobą, ale jednak to co pokazywały to płytka i głupia osobowość bohaterki. Pod koniec książki złapałam się na tym, że myślałam tylko o tym, żeby dała się zabić. I moja męka i jej by się skończyła. Powieść średnia, bohaterka słaba. Może autorce dam jeszcze jakąś szansę, ale tylko poprzez wzgląd, że to była jej pierwsza książka.

Stęskniony za przygodówkami poprzeplatanymi z akcją w stylu (Kate Daniels) zdecydowałem się sięgnąć po starsze pozycje, które przez masowe wydawanie innych książek mogły, znikać nam z oczu i znalazłem. Zapraszam na recenzje pierwszego tomu serii Dni mroku Joceyn Drakę pod tytuem "Nocny wędrowiec". Książka zaczyna się od starcia głównej bohaterki Miry z Łowcom wampirów Danausem co zapowiada nam dość wartką akcję, tym bardziej że wcześniej wspomniany łowca nie zamierza zabić głównej bohaterki, a zawiązać z nią trudną współpracę w celu powstrzymania starożytnej rasy Naturii (władającej nad żywiołami), którzy ponownie rzucają wyzwanie światu. Jako iż ludzie nie wierzą w istnienie Wampirów Mira musi niejako ostrożnie zacierać ślady walk i potyczek z tymi istotami co w całe nie jest takie proste. Mira sama w sobie jest jednak wyjątkowa, ponieważ mimo bycia wampirem posiada możliwość władania ogniem co z czasem okaże się mieć przyczynę w eksperymentach przeprowadzanych na niej przez jej stwórców. Główna, bohaterka, która dotychczas żyła w Sawannach we względnym spokoju, prowadząc własne interesy i rozkoszując się zabawą z innymi ludźmi musi zapomnieć o sielance i skontaktować się z najstarszymi wampirami w celu przygotowania się do wojny. Wraz z Danausem przybywa do Egiptu, gdzie musi się zmierzyć z prawdą na temat siebie samej, jednocześnie walcząc ze swoją traumatyczną przeszłością, którą zgotowali jej naturii 500 lat temu. Wspomniani oprawcy jednak nie odpuszczają świadomi umiejętności Miry próbują ją uprowadzić by posłużyć się nią przeciwko innym wampirom nie zdają sobie jednak sprawy z tego, że Mira mimo ciosów pozostanie tak silna i wytrwała w dążeniu do celu. Wkrótce nawet Danaus, który współpracował z nią na zasadzie mniejszego zła przekonuje się do niej widząc, że choć pożywia się ludzką krwią nigdy ich nie zabija, a młodszych od siebie wampirów otacza troską. Książka stanowi pierwszy tom większego cyklu, który z tego, co się orientuje posiada 6 tomów, z czego 4 są wydane w języku polskim, To może skutecznie zniechęcić niektórych do sięgnięcia po tę serię. Na wielki plus jest to, że na rynku pierwsze 4 tomy można dostać od 8 do 14 złotych, co jest naprawdę niską ceną i choć książki te nie są wybitne, a raczej dobre to za tę cenę jak najbardziej warto. Jeśli miałbym skupić się na parametrach, to cała fabuła jest średnia i mocno oklepana jednak im dłużej czytamy smakuje lepiej, ponieważ autorka wplata w nią kilka zagadek i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Rozbudowa drugoplanowych postaci, których jest sporo sprawdza się tu naprawdę imponująco, przede wszystkim widać, czego dana poostać chcę i jakie traumy bądź uczucia kształtują ich wybory. Akcja rozgrywa się w nocy, jako iż nasza protagonistka jest wampirem, momentami jest ona mroczna i makabryczna, tak więc myślę, że fani horrorów znajdą coś dla siebie ode mnie mocne 6/10. PS nie zniechęcajcie się tą oceną, bo następny tom podnosi poprzeczkę wyżej.

Całkiem dobra kontynuacja serii. Wbrew temu, co czytałem w niektórych komentarzach, ten tom nie jest wcale gorszy od pierwszego. Jednak jest trochę inny - więcej tu mniejszych i większych dramatów i może... melancholii? Trochę żal mi było Merit, zwłaszcza, że przez jakieś 3/4 książki jej relacja z Ethanem była trudna. Trochę przypominała mi tę między Auren i Midasem z "Glint", chociaż może nie do końca, aż tak... Mimo wszystko jest to wciąż jedna z lepszych serii o wampirach, które czytałem. Polecam.

W tej części poznajemy Talona, Wikinga, który przeklęty przez boga doświadczył w swoim życiu wiele strat. Rodzice zostali zabici, żona i dziecko zmarły na jego oczach, a najmłodsza siostra, którą obiecał się opiekować, została zabita na jego oczach. Wszyscy, których pokocha, giną. Czy jego największa miłość może odrodzić się nowym ciele? Czy na pewno jest śmiertelniczką? Czy uda jej się zdjąć z niego klątwę? Jakim odbędzie się to kosztem? Tymczasem zbliża się ważne święto, do Nowego Orleanu zjeżdżają łowcy, nawet Zarek z Alaski, którego lojalność zostanie wystawiona na próbę, a Dionizos z innymi spiskują, bo chcą uwolnić Niszczycielkę Apollymi. W tej części poznajemy też Styxxa, brata bliźniaka Acherona, a Ash w tej części pokazuje, na co go stać, jak się go wkurzy i wbije sztylet w jego serce, i jak ciężko nad nim zapanować.

Pierwszy tom serii z 1999 roku zawładnął wyobraźnią i marzeniami milionów kobiet w tym także moją. Wartka akcja, ciekawi bohaterowie oraz duża dawka fantastyki to materiał na dobrą książkę. Byłam nią zachwycona. Jeden wątek przeplata się z drugim nie pozwalając na nudę. Feehan w ciekawy sposób przedstawiła tytułowych bohaterów całej serii. Karpatianie to nieśmiertelna jednak nieliczna rasa. Potrafią przemieniać się w zwierzęta i z nimi rozmawiać. Śpią w ziemi, która lecz ich rany, nawet te najcięższe. Do życia potrzebują krwi oraz życiowej partnerki. Tylko dzięki niej nie zawładnie nimi mrok i nie przemienią się w wampiry (krwiożercze potwory z legend). Jednak Karpatianie powoli zaczynają tracić nadzieję. Karpatiańskich kobiet jest niewiele a dzieci rodzą się im rzadko (zwłaszcza dziewczynki). Nawet ich książe Michaił rozważa wyjście na słońce, bo wie, że jest bliski przemiany w wampira. Powstrzymuje go Raven. Kobieta na nowo rozbudza w nim uczucia, emocje i pragnienia. Jednakże Michaił wie, że nigdy wcześniej żadna ludzka kobieta nie przeżyła przemiany. Mimo to, między Raven a księciem Karpatian rozkwita uczucie. Głębokie, namiętne i dzikie. Jednak na drodze do ich szczęścia stają fanatycy. Michaił jak i reszta Karparian jest uosobieniem fantazji wielu, jak nie wszystkich, kobiet na świecie. Mnie najbardziej zafascynował Grigori, zwany mrocznym. Tajemniczy, silny uzdrowiciel ze srebrnymi oczami równie stary, co główny bohater tej części. Michaił oczywiście także jest silny i tajemniczy jednak jego barki obciążone są odpowiedzialnością za swój lud. To różni tą dwójkę. Grigori jest wolny. Wolności pragnie również Raven, przez co naraża się na niebezpieczeństwo. Nie rozumie, że Michaił chce ją chronić, bo ją kocha i jest dla niego wszystkim. Momentami zaczynała mnie drażnić. Raven nie można odmówić odwagi czy determinacji. Szkoda tylko, że chwilami postępowała strasznie głupio i bezmyślnie. Książka pokazuje, że romans i fantastyka mogą tworzyć jedną całość, bez dominacji któregoś z nich. Feehan pokazała się od wyśmienitej strony, jako pisarka. Już nie mogę się doczekać aż sięgnę po kolejne jej dzieła.

Zakończenie serii spełniło moje oczekiwania, nie raz śmiałam się jak szalona, wzruszenie i smutek również się pojawiły chociaż od kiedy tylko padło po raz pierwszy, że Bones nie żyje… wiedziałam, że to niemożliwe i spotkamy go już niebawem. Bardzo lubię w tej serii to, że główna bohaterka nie jest małą, bezbronna dziewczynka a potrafi stanąć przy swoim i jednocześnie ratować czasem dupe wszystkim wampirom wokół. A Bones… potężny badboy, ale jednocześnie zakochany chłopak. Cudo. Moja romantyczna dusza jest trochę niezadowolona z braku słodko pierdzacego zakończenia, potrzebowałam ślubu i przeczytania liściku od Bonesa, który zostawiła Cat w skrzyneczce. Ale mimo to jest to jedna z moich ulubionych trylogii :) Polecam!

Jest akcja intryga I swiat z wampirami demonami i innymi postaciami....część zdecydowanie lepsza niż pierwszy tom . Viper i Shay....jakoś nie zafascynowalo mnie zamiłowanie Vipera do gaci z aksamitu....no ale rzecz gustu. I na scenie pojawią się postać dla której odświeżam sobie serię...Levet! Kocham tego Gargulca! Levet wymiata!

Jeśli nie jesteście odporni na cringe to uważajcie, bo wbije on Was w fotel podczas lektury tej książki. Pierwszy raz miałam tak, że z zażenowania książka wypadła mi z rąk. Z drugiej strony historia Eleny mnie wciągnęła, a końcówka się spodobała, stąd 6 gwiazdek. Wartka akcja i napięcie pomiędzy bohaterami nieco wynagradzają język, jakim została napisana ta powieść oraz banalność niektórych motywów. Ogólnie pozycja niezbyt wysokich lotów, lecz jeśli macie ochotę na coś lekkiego, co przysporzy Wam rumieńców na twarzy, to zapraszam do czytania.

„Wieczne pragnienie” to pierwsza część historii o trzech przyrodnich braciach, żyjących samotnie , czyli w odosobnieniu od swoich pobratymców od stu lat. Wcześniej bracia żyli w credenti, czyli wampirzej społeczności, z której jednak uciekli powodowani złym, krzywdzącym i bolesnym traktowaniem. Nikolas to świetny tropiciel. Wysoki, barczysty o oczach koloru nocnego nieba i szorstkiej, mrocznej powierzchowności. Lucian z kolei jest wyjątkowo popędliwy, najpierw działa a potem myśli. Nigdy za nic nie przepraszał. To przerażający anioł z burzą białych włosów, który nigdy nie zaufał żadnej kobiecie mając w pamięci to, jak obeszła się z nim jego własna matka. Jest najokrutniejszym z braci. I wreszcie Alexander Roman. Ten najstarszy z braci liczy sobie trzysta lat. Jest wysoki, potężny i głęboko zraniony w dzieciństwie przez najbliższych. Bracia żyją wśród ludzi, prowadzą interesy w wielkich miastach, które pozwalają na takie odosobnienie. Wiodą egzystencję z dala od uwłaczających więzów credenti i wścibskich oczu Zakonu. Zakon Wieczności to dziesięciu czystej krwi wampirów, które przeniosły się do międzyświatów. Dziesiątka ta rządziła wszystkimi credenti na całej kuli ziemskiej, ustanawiała prawa i karała tych, którzy się do nich nie stosowali. Ich siedzibą jest Otchłań Cieni. Bracia skutecznie kryją się przed Zakonem, jednak do czasu. Wieczna Rasa staje w obliczu wielkiego zagrożenia, jakim jest działalność pewnego mieszańca, pół człowieka – pół wampira. Ethan Dare to wróg wampirzej rasy, mieszaniec z poczuciem misji, który pragnie skalać czystość wampirzej krwi. Z tego powodu członkowie Zakonu przyspieszają transformację Alexandra, żeby go namierzyć i zmusić do zabicia Ethana. Alexander zgadza się zniszczyć występnego mieszańca w zamian za spokój swoich braci. Wampir po transformacji jest nieodporny na światło słoneczne, wygłodniały i pożądliwy, ale też niezwykle silny i szybki. Alexander, jak przystało na syna Rasowego Samca zaczyna szukać prawdziwej partnerki. Przeznaczenie postawi go na drodze pięknej pani doktor, Sary Donohue, kobiety o traumatycznych przeżyciach z dzieciństwa, żyjącej z poczuciem winy za śmierć ojca i okaleczenie brata, noszącej w sobie zaskakującą tajemnicę. Szuka jej ktoś, kto z chorego uczucia do niej stał się imiti. Pijąc krew wampira stracił całe swoje człowieczeństwo, stał się istotą zdeprawowaną. Kryjąc się przed nim, Sara znajdzie ochronę pod opieką Alexandra. W tym czasie również kusząca Bronwyn Kettler, wampirzyca czystej krwi postanowi zaręczyć się z najstarszym z braci Romanów, będąc przekonaną, że genetycznie są idealną parą. Którą z nich Alexander postanowi naznaczyć jako swoją partnerkę, śmiertelną kobietę czy veanę – wampirzycę z Wiecznej Rasy? Prawdziwy wampir musi zdać się na wybór swojej krwi. Laura Wright to autorka licznych książek z serii Harlequin i jeśli ktoś czytał tego typu książki wyraźnie odczuje ten klimat przy lekturze „Wiecznego pragnienia”. Być może sprawiają to zbyt anatomiczne i szczegółowe jak dla mnie opisy scen erotycznych. Z ich powodu nie polecę z czystym sumieniem tej książki czytelnikom niepełnoletnim. Poza tym książkę czyta się lekko i szybko. Jest tu sporo pożądania, namiętności, niespełnionych pragnień, gorącej tęsknoty, zazdrości i słodkich dreszczy. Jak na romans ( nawet ten z gatunku paranormalnych) przystało. Akcja toczy się sprawnie i jest wciągająca, mimo że momentami jest zbyt przewidywalna. Charaktery postaci skonstruowane są dosyć czytelnie i jasno, można szybko zorientować się kto jest dobry a kto zły, co nie dla wszystkich będzie plusem. I jeszcze słowo o okładce. Ładna i miła dla oka. Niezbyt oryginalna, na półce sklepowej może zlewać się z innymi utrzymanymi w podobnej stylistyce. Jednak takie chyba są teraz trendy.