Ciao amore, ciao. Morderstwo w Rzymie

Nie przepadam za ocenianiem innych czasów, przez ludzi żyjących w zupełnie innej rzeczywistości. Lepszej czy gorszej, to już zupełnie inna sprawa. Czy wypieranie historii przez Danie, to taki zły pomysł ? Porównując to, żeby daleko nie szukać, naszego kraju, gdzie często i gęsto, sporo ludzi wyciera sobie buzie tą czy tamtą historią, czy to w ramach przekonań czy, zwyczajnie przyziemnych, i tak ludzkich, finansowych lub swojszych racji, doprowadziło do czegoś dobrego ? Rasizm ? Kasty ? To niby u nas, ludzie pracujący choćby w korporacji lub wykształceni nie czują się lepsi od innych ? Pewnie stąd te zamiłowanie do pisania np. mgr. Inż na drzwiach czy wizytówce ;-) Dlatego nie szokuje mnie opis Duńczyków i ich podejście w tej książce. A skoro autorka wybrała emigrację, to chyba jej też. Historia smutna, a może paradoksalnie, niektóre te kobiety rzeczywiście dostały trochę lepsze życie, niż to, które zostawiły. Gdyby nie ta historia, system opieki w Danii, dzisiaj wyglądałby też inaczej, a który opisuje się na końcu. Finalnie, uważam, że warto poświęcić te kilka godzin na poznanie tej historii. Czyta się szybko. Chyba, że ktoś szuka sensacji. Pikantnych scen. Okrutnych opisów. Tego nie ma. Czytając początek i opis płynięcia statkiem na wyspę, przypomina sceny z książki/filmu „Wyspa tajemnic”. Czy to była ta wyspa Blackwell, amerykańska wersja wyspy ?

Długo zajęło mi przebrnięcie przez tę cegłę, nie dlatego, że była nudna, ale dlatego, że mam ograniczoną zdolność do czytania o ludzkiej przemocy. To bardzo dobrze napisana i zrozumiała historia konfliktu izraelsko-palestyńskiego, bez próby tuszowania którejkolwiek ze stron. Możemy tylko mieć nadzieję, że dzięki współczesnym mediom (internetowi, SoMe) okropne traktowanie Palestyńczyków zostanie ujawnione i w końcu Izrael ugnie się pod presją społeczną innych krajów. W to, że którykolwiek zbrodniarz wojenny z obu stron zostanie pociagnięty do odpowiedzialności niestety wątpię.

Są reportaże, które uderzają siłą tematu, i takie, które próbują tę siłę zbudować konstrukcją. Urwany ślad. Zaginieni w amerykańskich parkach narodowych autorstwa Jon Billman stoi gdzieś pomiędzy. Punktem wyjścia jest historia zaginięcia Jacoba Graya w Great Smoky Mountains National Park — i to właśnie ona niesie największy ciężar emocjonalny. Problem w tym, że sam rdzeń tej opowieści można by zamknąć w znacznie krótszej formie. To jeden z tych tematów, który działa najmocniej w koncentracie: tajemnica, niepokój, niedopowiedzenie. Billman jednak idzie szerzej. Rozbudowuje narrację o kolejne przypadki, analizuje działania służb, wchodzi w psychologię zaginięć, a momentami zahacza o niemal obsesyjne śledzenie szczegółów. I tu zaczyna się gra z czytelnikiem — bo z jednej strony czuć, że to wszystko jest trochę „nadpisane”, że autor próbuje rozciągnąć historię ponad jej naturalną pojemność. Z drugiej jednak strony, trudno odmówić mu rzetelności i zaangażowania. Czytałem tę książkę z mieszanymi odczuciami. Były momenty, kiedy wciągała mnie jak dobry thriller — zwłaszcza gdy skupiała się na konkretnych ludziach i ich historiach. Ale były też fragmenty, gdzie czułem zmęczenie materiału, jakby opowieść krążyła wokół tego samego punktu, próbując znaleźć nowy kąt, który nie zawsze był potrzebny. Ostatecznie to całkiem niezły reportaż — taki, który bardziej doceniam za pracę włożoną w jego stworzenie niż za samą esencję historii. Najlepiej działa wtedy, gdy przestaje być analizą, a staje się opowieścią o człowieku zagubionym w miejscu, które z definicji miało być przestrzenią wolności.

Kolejny reportaż z serii Sulina, który wymyka się prostym kategoriom reportażu czy literatury podróżniczej. Dla mnie to raczej literacki fresk utkany z esejów, rozmów, wspomnień i miejskich mitów. Fresk, który próbuje uchwycić Neapol w jego najbardziej sprzecznej, pulsującej formie. Już na poziomie konstrukcji widać, że Kępiński nie interesuje się linearną opowieścią. Zamiast tego prowadzi czytelnika przez miasto fragmentami, jakbyśmy sami błądzili jego ulicami, skręcając w kolejne zaułki historii, kultury i codzienności. To Neapol widziany z wielu perspektyw, przez rozmowy z mieszkańcami, przez literaturę, przez pamięć i przez teraźniejszość, która nieustannie przetwarza przeszłość. Największą siłą tej książki jest jednak dla mnie język. Kępiński operuje stylem gęstym, obrazowym, momentami niemal poetyckim, ale nigdy przesadnie ozdobnym. Jego opisy mają w sobie coś z reporterskiej precyzji, a jednocześnie potrafią przechodzić w ton niemal oniryczny. Dzięki temu Neapol nie jest tu tylko miejscem, staje się stanem umysłu. Skosztujcie sami: „W Neapolu piękno przenika brzydotę, brud przykrywa wspaniałe mozaiki (…) spalone motorowery albo samochody są pamięcią codzienności.” To zdanie właściwie streszcza całą filozofię tej książki. Kępiński nie próbuje „oczyszczać” miasta ani go estetyzować, przeciwnie, pokazuje, że jego tożsamość rodzi się właśnie z napięcia między tym, co zachwycające, a tym, co odpychające. Brzydota nie jest tu defektem, lecz integralną częścią pejzażu. „Neapol to świat z lekka psychotyczny. Z jednej strony religijny (…) z drugiej okrutny i zbrodniczy.” To jedno z najcelniejszych ujęć ducha miasta. Kępiński znakomicie uchwycił tę schizofreniczną dwoistość, religijność splatającą się z przemocą, sacrum z profanum, świętość z przestępstwem. Co więcej, autor sugeruje, że te porządki nie tylko współistnieją, ale wręcz się warunkują. To bardzo dalekie od stereotypowego, „turystycznego” spojrzenia. Warto też podkreślić, że język Kępińskiego buduje specyficzne napięcie emocjonalne. Nie jest to narracja neutralna, czuć w niej fascynację, ale i niepokój. Autor nie ukrywa, że Neapol bywa przytłaczający, chaotyczny, a nawet brutalny, ale jednocześnie nie pozwala czytelnikowi się od niego zdystansować. Kocham takie reportaże, jest niemal oniryczny, ponieważ Kępiński rzeczywiście tworzy coś na pograniczu snu i dokumentu, rzeczywistość jest tu realna, ale jednocześnie lekko przesunięta, jakby filtrowana przez emocje, pamięć i wyobraźnię. Istotne są też tematy, które autor podejmuje, od historii i polityki, przez działalność kamorry, po kwestie społeczne, migracyjne i kulturowe. Jednak nie są one podane w formie suchych analiz, ale zawsze zakorzenione są w konkretnych historiach, twarzach, rozmowach. Najciekawsze jest jednak to, że mimo całej tej „ciemnej” strony, mimo przemocy, chaosu, biedy, to książka wcale nie zniechęca do Neapolu, wręcz przeciwnie. Jest w w tej książce coś na kształt literackiej ody. Nie naiwnej, nie idealizującej, ale głęboko zaangażowanej emocjonalnie.

Bardzo ciekawa pozycja dla osób zainteresowanych historią i kulturą USA. W porównaniu do "Rozkładu...", o którym pisałam jakiś czas temu, "Oślizgłe macki..." wydają się mieć mniejszy potencjał dezaktualizacji - siłą rzeczy, bo to z założenia publicystyka skupiająca się na odtworzeniu historii Stanów Zjednoczonych, a w mniejszym stopniu na bieżących wydarzeniach, choć do nich zmierza od początku. Tarczyński bardzo zręcznie ukazuje wzajemne wpływy kultury popolularnej i rzeczywistości USA. Szczególnie doceniam ustępy poświęcone fenomenowi serialu "Z archiwum X", choć sama nigdy go nie oglądałam. Spojrzenie na przeszłość z perspektywy rozwoju teorii spiskowych daje ciekawy punkt widzenia. Uzmysławia, że nie są one wymysłem ostatnich dziesięcioleci, ale spełniając określoną rolę w porządkowaniu rzeczywistości (raczej pozornym), a nawet kształtowaniu zbiorowej tożsamości, towarzyszą ludziom od bardzo dawna. Co ciekawe zmienia się właściwie tylko ich substancja, która jednak oparta jest zawsze na podobnych schematach. Co jeszcze ciekawsze - niektóre z nich, co wielokrotnie przyznaje sam autor, okazują się prawdziwe. Nie możemy czuć się bezpieczni 😉

Lubię Lungen, kimkolwiek jest. Przełęcz była wybitna, Zato dobre, aczkolwiek trochę się wymęczyłam. Kręciłam się w kółko analizując to samo zagadnienie , powtarzane tu jeszcze raz i raz jeszcze. Gdyby skrócić treść o połowę, wszystkim wyszłoby na zdrowie. Ale plus zniewątpliwy za informację.

Ciekawe jak wiele można się dowiedzieć o ludziach, kiedy obserwuje się ich po porażce. Książka jest raczej biografią psychiatry, który był zaangażowany w diagnozę czołowych postaci trzeciej rzeszy. Zaskoczyło mnie to trochę, bo myślałem, że książka będzie koncentrować się na procesie w Norymberdze. Studium umysłów Goringa, oraz jego popleczników, to arcyciekawe fragmenty. Jednak książka niestety nie składa się tylko z nich. Warto zwrócić uwagę, że kiedy bohater tej książki bada umysły więźniów, nie zna on pojęcia "psychopata", które jak podano w książce, pierwszy raz zostało użyte cztery lata przed procesem i główny bohater nie miał okazji się jeszcze z nim zaznajomić. Mamy więc tam opis osobowości, czołowych postaci nazistowskiego rezimu, nieskażony jeszcze dzisiejszym nowoczesnym nurtem psychiatrii i psychologii. Bohater tłumaczy czytelnikowi od zera jakie są zaburzenia więźniów i czym są jego zdaniem spowodowane. Chciałbym dać tej książce dużo wyższą ocenę, jednak po zakończeniu procesu narracja straciła tempo i momentami mnie nudziła. Jednak jest to nadal bardzo wartościowa książka z perspektywy przede wszystkim moralnej i historycznej. Głównie dlatego, że więźniowie nie są tam osądzani, a raczej profesjonalnie diagnozowani. Teraz mogę obejrzeć film z czystym sumieniem.

Jest to pozycja zdecydowanie lekka, ale trzymająca poziom i mocno wciągająca. Niby zwykła historia, która mogłaby przydarzyć się każdemu, ale im dalej w las, tym robi się ciekawiej. Czy ratując komuś życie robimy rzecz dobrą? Jak prawidłowo ocenić motywacje, które nami kierują? Gdzie kończy się dobro a zaczyna kalkulacja? Jak rozpoznać, czy ktoś jest dobrym człowiekiem? W którym momencie zdajemy sobie sprawę, że nie gramy czysto? Na ile nasze wybory są spontaniczne, neutralne? Czy pomimo najlepszych intencji zawsze gramy fair? Na ile znamy samych siebie? Książka świetnie poprowadzona, o niedużej objętości, trochę przewidywalna, a mimo to ciekawa. Zaskakujące zakończenie. Z niedomówieniem, ale wystarczająco czytelnym, żeby pobudzić wyobraźnię.

Jest luty 2026. Książkę przeczytałam pod koniec ubiegłego roku, a teraz siadam do jej oceny. Czy coś z niej pamiętam? Niestety nic. Mam tylko wspomnienie, że dobrze są ją czytało. Wniosek? Albo Kreta jest tak mało ciekawa albo autor nie umiał z niej nic wycisnąć. Stawiam raczej na to drugie.

To jeden z lepszych reportaży, jakie czytałam z tej serii. Temat książki bardzo mnie interesuje, a sama lektura otworzyła mi oczy na wiele aspektów związanych ze zdrowym i świadomym stylem życia. Pozwoliła spojrzeć na niektóre kwestie z zupełnie innej perspektywy i uświadomiła mi wiele rzeczy, które wcześniej umykały mojej uwadze. Książkę czyta się znakomicie – narracja jest dynamiczna, wciągająca, a jednocześnie oparta na rzetelnym i solidnie przygotowanym materiale.

Nieco nużyły mnie pierwsze rozdziały - miałam wrażenie, że zlewają się w jedną masę, ale później było już tylko lepiej i ciekawiej. Ostatecznie książkę oceniam jako ciekawą pozycję o przerażającym systemie koreańskiej edukacji. Szczerze współczuję koreańskim dzieciom - być może kiedyś nadejdzie u nich jakaś edukacyjna rewolucja. A nam pozostaje się jedynie cieszyć, że w Polsce mamy (mimo wszystkich bolączek) raczej zdrowe podejście do edukacji.

Nadprzyrodzone. Śledztwo w sprawie duchów. Will Storr To taka książka, po której lekturze zostaje lekki chaos w głowie, gdyż zmusza do zakwestionowania swojej wizji reportażu. Tylko jak tu kwestionować temat, który tak naprawdę sam w sobie budzi sprzeciw gdy mówimy o logice i twardych faktach? Autor odwiedził wiele miejsc związanych z działalnością medium, seansów spirytystycznych, satan.istycznych kółek wzajemnej adoracji. Podróżując po Stanach spotyka sceptyków i głęboko wierzących w ideę zdarzeń paranormalnych. Nie próbuje przekonać, ale zaprezentować temat, który wywołuje tak szeroki wachlarz poglądów, w szczególności wśród fanów tego typu publikacji. To, co przebija się przez ten reportaż to wpływ jaki mają te spotkania na autora i jego perspektywę, która zaczyna gibać się w zależności od miejsca, czasu i ludzi. Można powiedzieć, że nie do końca to profesjonalne, ale zapytam znowu, czy temat taki może być potraktowany czysto zdroworozsądkowo i pozbawiony subiektywnej opinii? Daleko mi od ferowania wyroków. Przeczytałem ten reportaż bardziej z ciekawości niż pogłębienia konkretnej wiedzy. To, co mnie zastanowiło to wizja Ameryki, która po raz kolejny pokazuje się w mocy swojej eklektyczności. Typowo, gdy ci się wydaje, że coś wiesz, tak naprawdę nie wiesz nic. A może to po prostu natura ludzka, wszędzie i w każdym miejscu rządzi się swoimi, nieprzewidywalnymi prawami. Trzeba samemu przeczytać i wyrobić sobie opinię. Mnie niektóre sceny przeraziły a inne rozbawiły. Chociaż też przyznam, że odkładam książkę z pewnego rodzaju niedosytem ale i świadomością, że wydarzenia paranormalne nigdy nie będą do końca wyjaśnione. Taka to już ich magia. Współpraca barterowa z Wydawnictwem Czarne

Santiago Roncagliolo zaiste jest pisarzem wszechstronnym: czytałam już jego thriller, powieść historyczną, a teraz reportaż. I za każdym razem książka się broni, wciąga, opowiada historię, która nie jest typowa, również z uwagi na małą obecność na naszym literackim podwórku literatury z Peru. Czwarty miecz jest poświęcony tematowi w zasadzie średnio mnie interesującemu: a i tak przeczytałam z ciekawością. Dodam, że napisać książkę o tak enigmatycznej postaci, o której jest tak mało źródeł, to też sztuka. Koniec końców to znowu zaduma nad stanem Peru, a szerzej nawet południowoamerykańskich państw, w których nie dzieje się dobrze, wielu ludzi żyje w niewyobrażalnej nędzy i nic się tu nie zmienia...

W swojej książce Katarzyna Tubylewicz stara się w nieco reportażowy, a nieco eseistyczny sposób opisać zjawisko świadomej bezdzietności. Dzięki swojej formie książkę czyta się szybko; choć w moim przypadku wyjątkowo w grę wchodziło przesłuchanie audiobooka, to uważam, że przeplatanie się osobistych doświadczeń poszczególnych kobiet z refleksjami i danymi zadziałało na poziomie przystępności. Autorka opowiada o skali bezdzietności, odnosząc się głównie do perspektywy kobiet, które decydują się nie mieć dzieci z różnych powodów: emocjonalnych, społecznych, ekonomicznych czy klimatycznych. I właśnie to jest jedną z największych wartości książki: autorka nie przyjmuje jednej właściwej tezy, a oddaje głos różnym osobom w postaci “chórów kobiet”. Tym samym treść wypełnia kalejdoskop zbieżnych perspektyw, ukazując w ten sposób złożoność zjawiska, dając poczucie autentyczności, a równocześnie unikając moralizowania. Nie można natomiast powiedzieć, aby książka wyczerpywała temat. Pełni raczej funkcję otwierającą, będąc dobrym punktem wyjścia do refleksji, mogących prowadzić nawet do zadania sobie niełatwych pytań. Ponadto trafia w niewątpliwie istotny i aktualny społecznie temat, bowiem dotyczy realnego zjawiska demograficznego i kulturowego, które pokazuje zmianę myślenia o rodzinie, kobiecości i spełnianiu się. Tym, co przykuwa uwagę w tej publikacji, jest odniesienie się do faktu, że w języku polskim brakuje neutralnych określeń dla osób bezdzietnych, a ponadto ujawnia językowe i kulturowe schematy, przez które osoby bezdzietne są marginalizowane. Dodatkowo Tubylewicz decyduje się podważyć narrację, wedle której życie bez dzieci jest uboższe czy gorsze, a bezdzietność jest równoznaczna z egoizmem lub niedojrzałością. W tym kontekście wykonano przysłowiowy kawał dobrej roboty, przez co dochodzi do nieśmiałego zredefiniowania przyjętych norm. Nieśmiałego, bowiem autorka pozostaje w roli obserwatorki. I chociaż nie unika kontrowersyjnych perspektyw (sam temat bezdzietności należy do takich), to rzadko tworzy mocniejsze, bardziej wyraziste tezy. Ponadto Tubylewicz nie wchodzi w potencjalne konflikty (np. społeczne czy ideologiczne); tym samym książka jest wyważona, ale niekiedy brakuje jej pazura. Dodatkowo kuleją odniesienia do kontekstu społecznego, co oznacza, że w małym stopniu zostały poruszone kwestie systemowe, takie jak polityka rodzinna czy rynek pracy, a książka pozostaje na poziomie doświadczeń jednostek. Mimo to nierówny jest poziom samych historii: niektóre są poruszające, inne wydają się mniej reprezentatywne lub zbyt skrótowe, by naprawdę wybrzmieć. Trzeba pamiętać, że autorka wzięła na warsztat zjawisko budzące silne emocje. I być może właśnie to czyni z niej ważny głos w debacie społecznej, który może pomóc wielu osobom poczuć się mniej osamotnionymi w swoich wyborach.

Dobrze napisana, ale straszliwie powierzchowna. Nie do końca wiem o czym ostatecznie jest: o kraju i jego historii, o mieszkańcach buntujących się przeciwko reżimowi, o autorze i spotykanych po drodze ludziach. Żaden z tych obszarów nie wydaje mi się wystarczająco pogłębiony. W efekcie dostałem lekturę, do której mogę zastosować frazę zasłyszaną kiedyś i przyjętą za swoją: fajnie, fajnie ale co z tego?

10 kwietnia zaczynam czytać reportaż i co za zbieg okoliczności, to data symboliczna, wtedy przylatują mewy do domu Bjørk za kołem podbiegunowym w północnej Norwegii niedaleko Tromsø. Na mewy wołają krysie- po norwesku tak to czule brzmi. Ale to nie tylko opowieść o Bjørk i jej mewie. Potem przychodzi lato, czyli połowa czerwca i najjaśniejsze dni w roku. Okoliczne wyspy przeżywają najazd turystów, którzy uciekają od upałów Południa. Okazuje się, że turyści jak mewy też nie są tam mile widziani, brudzą, zostawiają odchody. Mewy to też symbol imigrantów, którzy próbują się zagnieździć w północnej Norwegii (w Tromso jest 150 narodowości), ale nie pozwalają kolce: lodowatego wiatru, słońca, które nie zachodzi od maja, kolce milczenia, samotności. Bo tu za zimno na słowa. Hjem to dom, przygnębiający, ale i niezwykle ciekawy w swej dzikości i surowości ów północny obszar Norwegii. Autorka potrafi poetycko oddać tę surowość, tak, że przyciąga ona jak magnes. Stajemy oko w oko z dziką przyrodą, a ona wzbudza paradoksalne odczucia. Zarówno czułość, bo na pierwsze bazie po norwesku mówi się gąski, a na mewy krysie, przyjaźnie kojarzą się renifery i łosie, ale smutek jak lodowaty wiatr z fiordu Balsfjord przenika każdego, nawet tu urodzonych. Dla Ilony Wiśniewskiej od lat Tromsø to hjem, niegdyś zasypana śniegiem mieścina na dalekiej północy Norwegii, dziś szybko rozwijające się miasto, trzecie co do wielkości w Arktyce. Milion osób rocznie przybywa tu, by obserwować zorzę. „Miasto, które wchłania albo izoluje, daje perspektywy albo nie daje wyboru. I to dotyczy nie tylko ludzi, ale także zwierząt.” Lato jest tam jak jedno długie zdanie. Reszta jest milczeniem, które zostaje w głowie. Teraz krysie będą dla mnie symbolem Norwegii. A wyobraźnia podążać będzie za wzrokiem Amundsena. Polecam.

Istnieją książki, które się czyta — i są też takie, które się zamieszkuje. Aglo. Banką po Śląsku autorstwa Zbigniew Rokita należy do tej drugiej kategorii: nie tyle opowiada o miejscu, ile pozwala wejść w jego puls, jego oddech, jego pamięć. To nie jest reportaż w klasycznym sensie. To raczej topografia doświadczenia — rozpisana na głosy, niedopowiedzenia i pęknięcia. Rokita prowadzi czytelnika przez Śląsk nie jak przewodnik, lecz jak ktoś, kto sam wciąż szuka odpowiedzi. „Aglo” staje się tu nie tylko przestrzenią geograficzną, ale stanem świadomości: zawieszeniem między tym, co było, a tym, co dopiero próbuje się nazwać. Najbardziej poruszające w tej książce jest to, że autor nie próbuje niczego „domknąć”. Śląsk nie zostaje wyjaśniony — zostaje odsłonięty. W fragmentach. W języku, który nieustannie balansuje między reporterską precyzją a poetyckim drżeniem. To właśnie język jest tu bohaterem równorzędnym z ludźmi i miejscami: czasem twardy jak węgiel, czasem miękki jak wspomnienie wypowiedziane półgłosem. Czytając, miałem wrażenie, że Rokita pisze o przestrzeni, która istnieje nie tylko na mapie, ale i w ciele — w pamięci pokoleń, w akcentach, w gestach. „Banka po śląsku” to nie tylko metafora zamknięcia czy odrębności, lecz także delikatna bańka pamięci, którą łatwo naruszyć, ale której nie sposób zignorować. To książka o tożsamości, która nie chce być jednoznaczna. O miejscu, które nie zgadza się na uproszczenia. O człowieku, który próbuje opowiedzieć świat, wiedząc, że każda opowieść jest tylko przybliżeniem. Jako czytelnik i jako autor, odnalazłem w tej książce coś szczególnie bliskiego: odwagę pisania „pomiędzy”. Pomiędzy gatunkami, pomiędzy językami, pomiędzy historią a teraźniejszością. To przestrzeń ryzykowna — ale właśnie tam rodzi się literatura, która zostaje z nami na długo. „Aglo” nie kończy się wraz z ostatnią stroną. Ona trwa — w pytaniach, które zostawia. W ciszy, którą po sobie zostawia. W tym nieuchwytnym poczuciu, że dotknęło się czegoś prawdziwego, choć nie do końca nazwanego.

Reportaż próbujący przybliżyć okoliczności tragedii statku Heweliusz. Temat głośny i na czasie za sprawą serialu na Netflixie. Reportaż dość krótki, a jeden wstrząsający. Napisany fenomenalnie, wciągająco i wartko. Autor podejmuje próbę wytłumaczenia co się mogło stać, gdzie najprawdopodobniej został popełnione błędy i czy ostatecznie to błędy ludzkie czy potęga natury przechyliły szalę; kto powinien ponieść odpowiedzialność, gdzie leży wina? Widzimy ten maraton porażek, błędów, zaniedbań io ciągłego „przymykania oka” i zastanawiamy się, których można było uniknąć, a które zaważyły o życiu lub odebrały resztki szans rozbitków. I czy Heweliusz był skazany na zagładę? Wiele pytań, odpowiedzi dużo mniej. Na plus fakt, że pojawiają się wypowiedzi tych, którzy przeżyli, tych którzy nadal opłakują zmarłych i tych, którzy byli bezpośrednio związani z całą sprawą. Najtrudniej pogodzić się z tym, że prawda już na zawsze została pogrzebana na dnie razem z wrakiem Heweliusza i pozostanie tajemnicą morza. 
Tylko ludzi żal. Tych którzy zostali i tych, którzy wciąż szukają. E.A.W.

Bardzo drobiazgowa relacja szesciu osob z pierwszych chwil i dni po wybuchu. Trudno wykrzesac z siebie komentarz w obliczu takiej katastrofy. Zreszta ten reportaz raczej komentarzy nie potrzebuje. Po latach dodano rozdzial o dalszych losach tych samych bohaterow, ktorych, co ciekawe, traktowano w Japonii dosc podle. Warto przeczytac.

Świetna książka o urbanistyce i architekturze, polskich miast, którą czyta się jak powieść. Aż chce się wybrać na wycieczkę śladami historii opisanymi w książce. Dzięki tej lekturze inaczej zaczynam patrzeć na otaczające mnie budynki. Serdecznie polecam!