Chłopak z sąsiedztwa

Amanda Brown stworzyła powieść, dzięki której narodziła się klasyka kina czy też doskonały musical. Mowa tu oczywiście o ,,Legalnej Blondynce". Mało znana książka ,, Prawnik Elle Woods" to książka idealna na jesienne popołudnia. Skończyłam ją w pięć godzin z zegarkiem w ręku, ale nie odejmuje jej to czaru i zabawnej, podnoszącej na duchu lekkości. I choć nie jestem blondynką to cieszę się, że trafiłam na ten Legalny antydepresant. Wiele wątków zostało zmienionych na potrzeby Hollywoodzkich happy endów, więc obawiałam się, że Brown nie zawarła tu tej magii, której tak wiele znalazłam w telewizji lub na Broadwayu. Ku mojej wielkiej radości historia, choć odmienna, to wciąż piękna. Skupia się głównie na dążeniu Elle do udowodnieniu swojej wartości. Panna Woods została bez wsparcia i na każdym kroku wszyscy chcą jej udowodnić, że jej miejsce jest na okładce magazynu a nie w korporacji czy kancelarii. Książkowa Elle wydaje się bardziej poważna i mniej ,,cukierkowa"; jej poglądy zmieniają się wraz z rozwijającą się akcją. I chociaż podczas czytania nie mogłam doczekać się niedoczekanego (niestety) Emmetta/Luka Wilsona, wciąż jest to dla mnie przyjemna lektura. Obraz przełamującej stereotypy blondynki, osiągającej sukces ciężką pracą i zaangażowaniem sprawia, że brak wątku miłosnego wciąż zapewnia świetną zabawę. Historia godna polecenia.

Rewelacyjny, super thriller,,,pięć atrakcyjnych, pięknych kobiet wypoczywa na plaży spędzają wymarzone wakacje ich śladem podąża seryjny, psychopatyczny morderca, który chce je zabić. Doskonała fabuła, wartka akcja, trzyma w mocnym napięciu. Jest tu wątek kryminalny, intryga, romans, kryminał wszystko co lubię. Zaskakująca, interesująca lektura przeczytana jednym tchem.

Wiadomo - zakochali się w sobie, ale z powodu splotu niefortunnych okoliczności zostali rozdzieleni, ale żadne z nich nigdy nie zapomniało o tym drugim, i gdy znów spotykają się po 5 latach, uczucia odżywają z całą intensywnością. Przeżywają jeszcze trochę niefortunnych przypadków, po czym następuje wielki happy end i żyją długo i szczęśliwie. Zawsze uważam, że tego typu powieści dobre są dla starszych pań, które z życiowego doświadczenia wiedzą, że fabuły takich historii nijak się mają do rzeczywistości, i stanowczo odradzam czytanie romansideł młodym dziewczętom, dopiero wchodzącym w świat relacji damsko-męskich, bo po przeczytaniu czegoś takiego czeka ich niechybnie nic więcej, jak tylko jedno wielkie rozczarowanie. Niemniej, jeśli jest się już na tyle dorosłą, by wiedzieć, że romantyczna miłość to tylko mrzonka, o której fantazjuje każda z nas, ale nie zdarza się prawie nigdy, śmiało można po tę powieść sięgnąć i przez chwilę pomarzyć.

Do liceum Julii przyjeżdża z wizytą nastoletnia księżniczka. Obie dziewczyny nie mogą uwierzyć własnym oczom: są do siebie podobne jak dwie krople wody! Wpadają więc na pomysł, by na jeden dzień zamienić się rolami. Julia świetnie się bawi, do chwili gdy odkrywa, że księżniczka postanowiła dłużej cieszyć się wolnością. Jak szybko wszystko się wyda? I co powie narzeczony prawdziwej księżniczki, gdy zorientuje się, że został oszukany? Ogólnie książka jakoś nie wiadomo jak nie zachwyca ale przyjemnie się ją czyta. Czytając ją możemy się oderwać od rzeczywistości. Polecam tą książkę dla nastoletnich czytelniczek.

Świetna książka dla młodych i odważnych dziewcząt. Czytałam ją 10 lat temu i nadal pamięta, co u mnie raczej się nie zdarza. Wciągająca, dość realistyczna jak na "nastolatkowe lekturki". Z chęcią obejrzałabym ekranizację. Obie części bardzo dobre.

KIEDY MASZ ZŁAMANE SERCE I CHCESZ UCIEC NA KONIEC ŚWIATA, WYBIERZ NOWY JORK, BO TAM SPEŁNIĄ SIĘ TWOJE MARZENIA. Często w kulturze, w filmach, książkach oraz show biznesie mówi się, że Nowy Jork jest miastem gdzie można uciec i tam zacząć swoje marzenia, plany na życie i znaleźć miłość. To miejsce które przygarnia wszystkich i daje możliwość rozkwitania. Ale czy tak jest naprawdę? Czy Nowy Jork ma tą moc? Czy to miasto naprawdę sprawia, że można zmienić całe swoje życie przyjeżdżając, a może jednak ktoś jest potrzebny do tego? Czy będąc samym w obcym mieście sprawimy, że zmienimy wszystko? O tym jest ta książka, o zmianie życia przez jedno wydarzenie. Ale już czytając od początku człowiek może zastanowić się czy tak samo by było gdyby nie pierwsza osoba, którą poznała bohaterka książki Angela. Czy gdyby nie ona to tak samo by się zachowała Angela? A może by po jednym dniu wróciła do domu w Londynie. Bo z tego właśnie miasta pochodzi. Do Nowego Jorku przybyła właśnie z Londynu. Ale jak do tego doszło, że przebyła taką drogę? Już Wam mówię. Angela, gdy odkrywa na weselu przyjaciółki, że narzeczony ją zdradza i dodatkowo wiedzą też o tym inni znajomi postanawia uciec. Ma tylko trzy warunki: - musi to być miasto anglojęzyczne - musi być pełno sklepów - najważniejsze musi być daleko od Marka, swojego byłego narzeczonego I takim miastem jest Nowy Jork. Zwłaszcza dla dziewczyny z Londynu. Ślub jej przyjaciółki miał być początkiem ustalenia daty jej własnego ślubu, lecz zamiast tego było wielkie rozstanie. Szybka ucieczka z małą torba podróżną i lot samolotem. Czy to szczęście czy przypadek, ale pierwszy hotel gdzie zatrzymuje się taksówka to hotel Union przy Union Square Park. Pokój na jedenastym piętrze, długa kąpiel i pakiet powitalny od recepcjonistki Jenny sprawiają, że Angela szybko i spokojnie zasypia. Następny dzień nie będzie jednak leżeniem w łóżku i płakaniem, bo nowa znajoma ma już plan. Jenny Lopez postanawia pomoc zdradzonej dziewczynie i pokazać jej miasto. Często mówi się, że po rozstaniu kobieta zmienia fryzurę a tutaj mówią na to "Zmyj tego faceta z włosów". I tak o to Angie wychodzi na miasto z nową fryzurą, nowym makijażem i idzie na wielkie zakupy. Bo przecież potrzebuje wszystkiego. Choć moim zdaniem to była przesada jeśli chodzi o te ubrania. Wybrała ich bardzo dużo. I dodatkowo często w książce pojawia się motyw zakupów. A skąd niby ma tyle kasy, zwłaszcza gdy często podkreśla, że wydała już mnóstwo pieniędzy i nie ma z czego płacić za np czynsz czy pokój. A jest wolnym strzelcem i to zawsze narzeczony zarabiał więcej. Pod koniec chodzenia po sklepach Jenny zabiera Angelę w jedno miejsce i to muszę wręcz Wam zacytować: "Ruszyłyśmy przed siebie chodnikiem i po chwili weszłyśmy do parku. Tak pochłaniało mnie oglądanie rzeźb i ludzi, którzy stali w kolejkach, śmiali się i jedli lody, że zauważyłam ją dopiero, kiedy znalazłyśmy się przy ogrodzeniu. Stanęłam jak wryta. Była tam, naprawdę. Największy, najlepszy symbol Nowego Jorku i całej Ameryki. Potężna i dumna strzegła wejścia do zatoki. Statua Wolności. - Kiedy mierzyłaś ubrania, zastanawiałam się, gdzie powinnyśmy pojechać - Jenny powiedziała cicho - Dokąd, jeśli nie tam, gdzie tysiące ludzi najpierw doświadcza Nowego Jorku. Może to banalne, ale kto lepiej oficjalnie powita cie w tym mieście, jeżeli nie ona?" To piękny widok widzieć Statuę Wolności. Jest wielka i kiedyś była synonimem nowego życia. Ludzie płynąc statkami i widząc ją cieszyli się bo wiedzieli, że zaraz coś się zmieni, że uda im się stworzyć nowych siebie. Ale wracając do książki to Angela dosyć szybko wróciła do życia dzięki nowym koleżankom, do tego nowe ciuchy i wygląd i miasto sprawiły, że jej życie faktycznie się zmieniło. Jako pisarka książek dla dzieci marzyła o czymś swoim. Dzięki nowej znajomej poznała kolejne kobiety i tak o to dostała możliwość pisania blogu dla internetowego magazynu Look. Przygody Angeli w NY to jej blog gdzie opisuje randki, spotkania i jej życie w nowym mieście. A jak z życiem miłosnym? Mogę zdradzić jedynie, że pojawiło się w jej życiu dwóch mężczyzn. Dwóch różnych mężczyzn. Bankier i muzyk. Czy któryś skradnie jej serce? A może będą jedynie rozrywka, która pozwoli wrócić jej do randkowania. Aby wiedzieć jak to wyglądało dalej to musicie sami przeczytać. Sięgnęłam po tę książkę po 12 latach od ostatniego czytania. Jak ją kupiłam po premierze i przeczytałam wtedy w 2009 roku to była to dla mnie świetna książka. Super napisana i super pomysł. Teraz po 12 latach czytam ją i zastanawiam się co ja w niej takiego widziałam. Owszem pomysł i pokazanie NY jest świetne. Ale ten styl pisania... Chyba jednak przyzwyczaiłam się już do innego lepszego stylu. Książka jest prosto napisana, ale ma nadal magię miasta. A to miasto, mimo swoich wad ma w sobie magię. Zwłaszcza o północy gdy Times Square nadal tętni życiem. Fajnie było do niej wrócić. Ale jeśli nie kupiłam drugiej części to wtedy w tamtym momencie pewnie czułam, że nie chce dalej tego czytać. Ale teraz może bym się skusiła na kolejny tom :)

Bardzo nierówny zbiór opowiadań. O ile historie przedstawione przez Stephenie Meyer, Meg Cabot i Kim Harrison (a szczególnie przez tę ostatnią - niezwykle interesujący wstęp do serii o Madison Avery, która niestety całościowo była również dość średnia), o tyle opowieści pozostałych autorek, których nawet nie kojarzę z nazwiska, były po prostu pozbawione polotu i w sumie przeczytałam je tylko dlatego, aby dokończyć tę książkę.

Do tej książki trzeba dorosnąć! Nie wiem, czy współczesnej młodzieży miałaby szansę przypaść do gustu, niemniej przedstawicielkę pokolenia '90 urzeka nostalgicznym czarem licealnych potyczek i problemów sprzed... tych prawdziwych Problemów przez duże "P".

Wystarczy wypowiedzieć kłamstwo na głos, by większość ludzi uznała je za szczerą prawdę. Ponieważ większość ludzi, nawet gdyby sami kłamali setki razy dziennie, nie spodziewa się, że inni też to robią. W życiu chodzi o wychowanie następnego pokolenia, dostarczenie poczucia wartości, które nada ich światu znaczenie, nauczenie ich, żeby wierzyli w siebie i kochali innych. Jeżeli naprawdę się czegoś chce, trzeba o to walczyć.

Książka pokazująca że akceptacja siebie oraz swoich wad może doprowadzić do szczęścia. Nie ważne czy mamy koślawy nos,brakuje na ręku czy mamy problemy skórne - dopóki nie pokochamy siebie,nikt nie pokocha nas. „Penelopa” daje do myślenia. Pokazuje że mimo iż bohaterka nie jest idealna to jednak życie się do niej uśmiecha. Warta przeczytania.

O tej książce słyszałam kilka lat temu w moim ulubionym książkowym podcaście ("Girls Like Us"); nie sądzę, bym bez tego kiedykolwiek po nią sięgnęła, a na pewno nie w polskim tłumaczeniu (ten tytuł! Ta okładka!). I myślę, że sporo bym straciła, ponieważ Curtis Sittenfeld wydaje się bardzo świadomą autorką, która doskonale wie, dlaczego coś umieszcza albo pomija w swoich książkach, i że nie jest twórczynią, której prace można brać powierzchownie. Z pewnością sięgnę po inne jej książki, ale może wróćmy do "Prep" (odmawiam używania polskiego tytułu). Przede wszystkim, Sittenfeld z niesamowitą pieczołowitością, a zarazem naturalnością oddaje atmosferę bycia nastolatkiem z wiecznym lękiem, odgrywaniem ról i byciem niesympatycznym - ponieważ *żaden* z uczniów Ault nie jest do końca sympatyczny, ale to chyba najbardziej nastoletnia rzecz, jaką można znaleźć w bohaterach mających być nastolatkami: że są okropni, a autor nie boi się tego pokazać. Lee, nasza główna bohaterka, nie odstaje od tej reguły; Lee jest zresztą nie tylko bohaterką, ale również narratorką - nigdy jednak nie przestaje być postacią. Wszystkie opisane w książce wydarzenia relacjonuje z perspektywy około kilkunastu lat później, jako dorosła kobieta, i choć widzimy, że pewnych rzeczy się nauczyła poprzez pytania, które zadaje zarówno nam, jak i sobie (dlaczego taka była? Dlaczego myślała tak, nie inaczej?), innych wciąż nie jest świadoma. Sittenfeld do końca pozostawia bez jednoznaczego komentarza w tekście choćby rasizm Lee - a jednocześnie pojawia się pod koniec scena, która nie pozostawia wątpliwości, że autorka wszystko, co mogło unosić brew współczesnego czytelnika, umieściła tu właśnie w celu zbudowania pewnego większego obrazu, a nie z powodu własnej nieświadomości. Spotkałam się z opinią, że Sittenfeld pisze o rasizmie, nie eksploatując doświadczeń, których mieć nie może, tylko z perspektywy białych ludzi z klasy średniej, w przyziemności i lekceważeniu, jakie okazują pewnym sytuacjom, tworząc komentarz - jednocześnie nie traktuje czytelnika jak idioty, pozwalając mu odejść z jakimś własnym wnioskiem. Chociaż jest to książka o nastolatkach, zdecydowanie nie powiedziałabym, że jej targetem jest młodzież. Nie z powodu jakichś wyjątkowo wulgarnych scen, ale po prostu dlatego, że nastolatka mogłaby znudzić; mógłby jej po prostu nie zrozumieć, gdyż nie jest przypadkiem, że Lee opisuje swój pobyt w Ault już jako dorosła. Pewne wrażenia, nierozerwalnie związane z pozytywnym odbiorem tej książki, są ściśle wplecione w dorosłość, kiedy można się obejrzeć za siebie - niekoniecznie z tęsknotą za nastoletnimi latami, ale ze współczuciem dla młodszej, głupszej wersji siebie. Na koniec bardziej osobista refleksja: bardzo lubię książki o szkołach z internatem, niestety dwie ostatnie, na jakie trafiłam ("W moich snach to ja trzymam nóż" i "Moja mroczna Vanesso") wchodzą w tę nieznośną dla mnie narrację, że pochodząca ze średniej klasy nikta dostaje się w takie miejsce i ma ogromny potencjał, ale nikt go nie dostrzega; Sittenfeld z kolei idzie w ślady Tartt, tworząc postać, której cała wyjątkowość znajduje się w jej głowie i jeśli nikt jej nie dostrzega, jest to wyłącznie kwestia faktu, że jej nie posiada. Na szczęście dla mnie, bo taka kreacja jest nie tylko realniejsza, ale również ciekawsza. Niesympatyczni celowo protagoniści zawsze są lepsi od tych, którzy wychodzą tacy przypadkiem.

Siedmiu chłopaków,jedna dziewczyna,oraz miłosne rozterki.Przez cały śledzimy losy Megan,która nie jest zbytnio zadowolona mieszkaniem z siedmioma chłopakami, przyjaciółka radzi jej,żeby potraktowała ten wyjazd jako lekcje nauki o facetach i spisała na ten temat przewodnik. Książka dla tych,którzy szukają czegoś niewymagającego,bez żadnych 18+,z bohaterką,która jest sama przeciwko chłopakom,Mnie się średnio podobała,poza tym w najlepszym momencie nie wiem co dalej z Megan i chłopakiem,który się nią zainteresował.Jakby jest scena pocałunku i dalej nic i niewiadomo czy ich relacja się rozwinęła czy utonęła w marnym punkcie 🤔Nie wiem mam sobie dopisać zakończenie?

Zadziwiające, jak wciągająca może okazać się powieść o fryzjerce. Kulisy ekskluzywnych salonów Nowego Jorku są tu pokazane ze znawstwem, ale też humorem. Historia głównej bohaterki dość sztampowa, ot dziewczyna z małej mieściny przez lata wspina się na sam szczyt dzięki swojej pracy i wytrwałości. Mimo to czyta się to dobrze i bez znudzenia.

2 tom cyklu CHŁOPAK Z SĄSIEDZTWA. Bardzo zaskakująca książka, wciąga czytelnika w wydarzenia chociaż musze przyznać że nieco przewidywalne zakończenie. Kiedy kobieta odchodzi od ukochanego i traci tym samym dach nad głowa a zaraz potem traci prace nie można spodziewać się niczego dobrego a jednak.a jednak...

Trzecia i ostatnia wydana w Polsce część serii "Na wysokich obcasach" Gemmy Halliday nieco słabsza od dwóch pierwszych części jeśli chodzi o wątek kryminalny, natomiast nadal jest w niej obecny humor, który bardzo mi się podoba. Maddie nadal pozostaje sobą - kocha buty, kieruje się emocjami i ma najbardziej cierpliwego i wyrozumiałego faceta na całym świecie. Szkoda, że w Polsce wydano tylko trzy pierwsze części tej serii, bo tak lekkiej, zabawnej i rozluźniającej literatury czasem mi potrzeba.

Książka już dość dawno została wydana, a ja trafiłam na nią dopiero w 2019 roku. Szukałam książki lekkiej, łatwej i przyjemnej w stylu serii o Stephanie Plum i gdzieś wyczytałam, że "Śledztwo na wysokich obcasach" to powieść w tych klimatach. I rzeczywiście jest to książka, która nie należy do ambitnych, czy też do książek z ważnym przesłaniem. Jest natomiast doskonałą lekturą na leczenie stresu, zmęczenie codziennymi obowiązkami i zły humor. Napisana lekkim i przyjemnym językiem i przede wszystkim z humorem. Bohaterka nie jest idealna, czasami zachowuje się idiotycznie (której z nas to się nie zdarza), a to, co jej się przytrafiło nie przytrafia się na co dzień kobietom. Ale fajnie się o tym czyta. Polecam każdej kobiecie, która chce poczytać coś lekkiego. Zaznaczam, że nie jest to powieść ambitna. Jestem ciekawa kolejnych części - w Polsce przetłumaczono tylko trzy tytuły, a jest ich dużo więcej. I tak jak serię o Stephanie Plum, tak i tej w Polsce nie wydaje się systematycznie, tylko urywa, na którymś tam tomie. A szkoda, bo takie książki z humorem i o kobietach dobrze się czyta pomiędzy lekturami poważniejszymi i trudniejszymi.

Cudownie lekkie pióro Meg Cabot, które pamiętałam z "Pamiętników księżniczki" powróciło w tej książce! Wspaniale jest sięgać po książki przeznaczone dla dorosłego czytelnika i odnajdywać w nich tego samego autora, którym był, gdy czytaliśmy jego zupełnie niedorosłe tytuły... Ta sama świeżość i humor, kobiecość i jednocześnie męska polemika z nią, a wszystko to na 222 stronach dziennika, notatnika i maili bohaterów książki. UWAGA: czyta się z niecierpliwością! ;)

Nie opuszczając klimatów lektury miłej, lekkiej i przyjemnej zabrałam się z wielką chęcią za ‘Gwiazdy i gwiazdki’, bo kto by nie chciał poznać tajników życia w Hollywood? Książkę czytałam cały jeden dzień podczas mojej podróży do Polski, więc samo to świadczy o tym jak bardzo ‘ciężka’ jest to książka. Po prostu nie musiałam zbytnio skupiać się na treści by cokolwiek z niej zrozumieć. Lola Santisi… jest jak wszystkie jej znajomości z Hollywood: przewrażliwiona na swoim punkcie i uważa się za największą przegraną świata. Cóż, trochę to ma na własne życzenie. Jednak jest to postać dość sympatyczna, ale trochę irytująca. No, bo ile można czytać o ciągłym użalaniu się nad sobą? Litości dla biednych czytelników. Lola jest córką znanego reżysera, który po latach posuchy w końcu drugi raz nominowany jest do Oscara. Lola nigdy nie zaznała ojcowskiej miłości. Paulie Santisi poświęca się głównie swojej karierze i cały czas wierzy, że jego kolejny dzień chwały nadejdzie. On w zasadzie wymaga od swoich dzieci tego aby po prostu zachowywały się jak przystało. Jednak gdy jest się Lolą i na dodatek otacza się całe grono przystojnych aktorów nie trudno jest wpaść w tarapaty. Na dodatek na wsparcie matki – Blanci nie ma co liczyć, bo ona uznaje tylko pomoc różnych znachorów i innych dziwnych ludzi. Lolę poznajmy w momencie gdy leczy się z uczucia do niejakiego SMITHA (pełne imię i nazwisko nie zostało podane, ale to może być każdy aktor Hollywood), który złamał jej serce, gdy rozstał się z nią z powodu mało pochlebnych opinii (nie ukrywajmy się recenzje były fatalne) jej debiutu na wielkim ekranie. Jako młody i dobrze zapowiadający się aktor nie mógł być z kimś kto nie posiada nawet za grosz talentu. Lola ciężko to przeżyła. Wylądowała na kozetce u psychologa, który próbuje ją wyciągnąć z uzależnienia od aktorów. Lola nie wie kompletnie co ze sobą począć. Tak ciężko jest żyć w świecie gdzie ma się na pstryknięcie palcami stroje od najlepszych projektantów i każdy najmodniejszy gadżet (serio! No bo jak zdecydować się czy bardziej nam pasuje fioletowy róż czy może seledynowa zieleń?!). Jednak panna Santisi posiada ogromny talent jeśli chodzi o modę. Co prawda może żadna z niej projektantka, ale ma wspaniałe wyczucie stylu. Mając dwadzieścia sześć lat pora najwyższa coś ze sobą zrobić i w tym momencie dostaje propozycje pracy od swojego najlepszego przyjaciela Julianna, który jest początkującym projektantem, aby nakłoniła jakąś gwiazdę by pokazała się w jego stroju na gali Oscarów. Ma na to tylko lub aż siedem dni. Jednak los wcale jej nie sprzyja zsyłając na jej drogę kolejne przeszkody nie tylko w postaci nowych i przystojnych aktorów, którzy stanowią pokusę do tego aby nie przetrwać kolejnego dnia ‘trzeźwości’ oraz również rozkapryszone gwiazdy i gwiazdki… Lola ma swoje dwie najlepsze przyjaciółki, których życie również nie jest usłane różami. Obje mają swoje problemy, ale przede wszystkim wspierają się w każdej sytuacji. Mnie najbardziej zaintrygował początek przyjaźni między Kate a Lolą. Pamiętajcie najlepsze przyjaźnie zawiązują się gdy jakaś dziewczyna trzyma wam włosy podczas waszej bardzo bliskiej rozmowy z toaleta! „Gwiazdy i gwiazdki” ukazują brutalną prawdę o życiu wśród gwiazd Hollywoodu. Ich życie to ciągłe pasmo wymogów by być idealnym, by dostać upragnioną rolę i nagrodę. Ci ludzie mają jeszcze większe problemy ze swoją psychiką niż normalni ludzie. Autorki idealnie oddały to co się dzieje w ostatnim tygodniu przed Oscarami. Dzięki humorowi, ciętemu językowi jakim posługiwały się piszące powieść jest lekka i przyjemna w odbiorze, a przy okazji pokazuje brutalną prawdę, że nie wszystko złoto co się świeci. „W życiu każdego człowieka wcześniej czy później nadchodzi moment, który wszystko nieodwracalnie zmienia i wpływa na jego dalszą przyszłość, […].” ~ Amanda Goldberg, Ruthanna Hopper, Gwiazdy i gwiazdki, Warszawa 2008, s. 124.

Prosta, lekka i sympatyczna powieść dla niewybrednych. Zachowanie głównej bohaterki i jej przyjaciół bywało irytujące, ale tak naprawdę ilu jest 20-latków twardo stąpających po ziemi? Polecam jako odskocznia pomiędzy cięższymi i wymagającymi większego skupienia dziełami.

Książka jest wydana i napisana na 6+ Wątki szkoły najlepsze pod słońcem motywują do zdobywania najlepszych ocen. Wątki przyjazni są spoko, pokazują iż na prawdziwych przyjaciół można zawsze liczyć. Wątki pierwszych zauroczeń/miłości? Historia miłości została opisana z punktu widzenia chłopaka i dziewczyny . Ponieważ pierwszy raz się z tym spotykam uważam, że to miła niespodzianka.