Chłopak Beaty

"Klasa Pani Czajki" ma w sobie coś oldschoolowego, a gdy zobaczyłam kiedy została wydana książka (w czasach kiedy ja byłam rówieśniczką bohaterów) zapaliła się we mnie lampka wspomnień. Z zainteresowaniem śledziłam losy uczniów klasy A, chociaż muszę przyznać, że książka nie do końca zestarzała się dobrze. Teraz jest zupełnie inne podejście do pewnych spraw, więc dla kogoś młodszego książka może się wydawać dziwna i nieodpowiednia. Ja jednak bawiłam się całkiem dobrze i zamierzam kontynuować przygody bohaterów w liceum.

Buba to nastolatka, która według innych ludzi ma wszystko - matkę, znaną pisarkę romansideł, tatę, prowadzącego telewizyjnych programów, wesołego dziadka (mój zdecydowany faworyt, świetny facet ;) ) a nawet pomoc domową! Ale mimo tego wszystkiego dziewczyna nie czuje się szczęśliwa. Ma dość bycia kojarzoną jedynie z popularnymi rodzicami ("Czy ty, dziecinko, nie jesteś przypadkiem córką tej znanej pisarki?"), którzy tak naprawdę nawet nie zwracają na nią uwagi. Jedyną osobą na całym świecie, która uważa Bubę za wartą uwagi, jest jej dziadek, który spędza z nią każdą wolną chwilę (najchętniej przy partyjce ogóra albo brydża). Ale Buba potrzebuje czegoś więcej. W tej książce przeżywa wzloty i upadki, niektórych przyjaciół traci, innych zdobywa, zakochuje się... Jednym słowem: samo życie! Wszechobecny humor i świetni bohaterowie sprawiają, że książkę czyta się jednym tchem :) Polecam zarówno nastolatkom (12+), jak i ich rodzicom - ich książka nauczy jeszcze więcej niż pociechy, uwierzcie ;)

Jeśli po zakończeniu ,,Pamiętnika Jedynaczki”, pomyśleliście, że życie Pauliny stanie się spokojne, to byliście w błędzie. Mama dziewczyny wciąż nie może znaleźć pracy, rodzina znów zaczyna coś ukrywać. Paulina spotyka się z Maćkiem, synem pani Abramskiej, ale chłopak też nie mówi jej wszystkiego. Problemy nie omijają też Beaty, której chłopak również nie jest z nią do końca szczery, oraz Iwona, która zakochała się w nowym nauczycielu matematyki. Nie czytałam ,,Sekretu Dzikiego” jako dziecko, więc to było moje pierwsze spotkanie z tą książką. Podobnie jak pierwsza część, jest napisana w prosty i przyjemny sposób, nie brak tu humoru, życiowych mądrości i poruszania codziennych problemów takich jak bezrobocie jednego z rodziców czy niesympatyczni ludzie z klasy. Hanna Kowalska – Pamięta zwraca uwagę na to jak ważna jest przyjaźń oraz rodzina. Paulina jest jedynaczką, więc tym bardziej lgnie do swoich dwóch przyjaciółek – Iwony i Beaty. Dziewczyny zawsze się wspierają i pomagają sobie w każdej sytuacji, traktują się wyrozumiale, nawet gdy nie zgadzają się ze sobą. Paulina ma małą rodzinę z którą nie zawsze potrafi się dogadać, ale bardzo silna więź łączy ją z ciocią Małgosią. Autorka pokazuje również ciepłe relacje nastolatki z rodzicami. Mimo, że nie zawsze jest kolorowo, obie strony starają się, by ich rodzina była dobra i kochająca. Podejrzewam, że gdybym przeczytała tą książkę w tym samym wieku, co pierwszą część, również byłabym nią zachwycona. Chyba jednak nie jestem już grupą docelową dla ,,Sekretu Dzikiego”, no i nie mam już sentymentu z dzieciństwa jak w przypadku ,,Pamiętnika Jedynaczki”. Tajemnice bohaterów nie wydawały mi się już takie ekscytujące, sekrety cioci Małgosi i Maćka odgadłam dość szybko. Niektóre kwestie nie zostały dokładnie wyjaśnione bądź stało to się zbyt szybko i to też mi się nie podobało – to jest książka dla dzieci. Kowalska – Pamięta skupiła się tu bardzo na wątkach miłosnych, co nie do końca było dobre, ponieważ ucierpiały na tym inne kwestie, no i bardzo młodzi bohaterowie chwilami wydawali się bawić w dorosłych. Oceniam ,,Sekret Dzikiego” na siedem gwiazdek, ponieważ niższa ocena byłaby niesprawiedliwa. Nie jestem już grupą docelową tej książki i to oczywiście, że nie spodobała mi się tak jak osobom młodszym. Dla dzieci i wczesnych nastolatków to naprawdę dobra propozycja, ponieważ nie porusza zbyt trudnych tematów, bohaterowie są sympatyczni, a książka ma wyraźny morał i pokazuje dobre wzorce, nie będąc moralizatorską. ,, Wiesz, czasami, nie zawsze, ale czasami… Trzeba komuś zaufać(…) Nie pytać o nic, po prostu zaufać. I to tylko tyle.”

Książka niby dla nastolatek, a jednak nie do końca. Bezradni rodzice z irytującymi dziećmi na czele, które bywają mądrzejsze od nich. Na całe szczęście potem każdy się ogarnie (poza tatusiem), co jednak jest zbyt piękne, by uwierzyć w magiczną przemianę na przełomie zaledwie kilku dni. Zakończenie takie przewidywalna, takie oklepane, ale szczęśliwe, z dużą ilością zakochanych ludzi. Czytając to już u schyłku swojego nastoletniego okresu i zdając sobie sprawę z własnej młodzięczej głupoty, patrzyłam na naszą Zuzankę z uśmiechem, bo jej błyskotliwe podejrzenia co do koleżanek bardzo mi się podobały. Uważam jednak, że nastolatka o zbuntowanym sercu i z "prawdziwymi" problemami, mogła by potraktować to nawet poważnie, nie zauważając w tym humoru. Nawet przyjemna, szybka lektura, nie wymagająca wysiłku. Jednak jeśli ktoś poczuł już smak tych bardziej "wygórowanych" książek, może nie zostać zaspokojony.

Zabawna. Dla mnie nowe spojrzenie na bycie jedynakiem. Nie rozumiem, skąd te głupio niskie noty - książka jest naprawdę dobra, zabawna, napisana niezłym, młodzieżowym językiem. I jest umiejscowiona w ABSOLUTNIE ZŁEJ KATEGORII. To POWIEŚĆ dla MŁODZIEŻY, a nie literatura dziecięca 🙄

Wszystkie książki Autorki zmuszają do refleksji i owszem można je czytać jako lekkie czytadła, ale zawsze przez warstwę humoru i opisów codzienności przebija się głębsza treść. Za to właśnie cenię Ewę Nowak. Mimo że nie należę do targetu wiekowego, zazwyczaj potrafię utożsamiać się z którymś bohaterem. W tej części zabrakło mi takiej postaci. Wszystkie osoby są dość schematyczne i wydają mi się bardziej pewnymi typami osób niż pełnokrwistymi postaciami, które mogłabym spotkać w życiu. Mimo pewnych niedociągnięć wciąż uważam tę książkę za wartą przeczytania. Polecam wielbicielom Autorki oraz powieści młodzieżowych.

Lekka, przyjemna, lecz nie mniej wciągająca książka. Historia o nastolatce i jej wakacjach, jednak nie jest to banalna historyjka o wakacyjnej, nastoletniej miłości. Pojawia się motyw relacji: z rodziną, rówieśnikami, światem. Miło spędziłam przy tym utworze moje wakacje. Serdecznie polecam

Powieść to drugi tom opowiadający dalsze losy Buby – nastoletniej brydżowej mistrzyni. Niestety życie nastolatki zaczyna przypominać grę w karty – raz wygrana a raz przegrana. Buba i Miłosz rozstali się, a miejsce dziewczyny zajęła szczupła i długonoga Rebeka. Dziadek, na którego zawsze mogła liczyć nastolatka teraz został pochłonięty przez wirtualny świat, zapomina o wnuczce, zaprzestaje gry w ogóra – przynajmniej tej w prawdziwym świecie i jako „Blondyneczka” czatuje z „Eksplozją Seksu”. U Olki – starszej siostry Agnieszki dalej nie jest kolorowo, młoda kobieta przechodzi kolejny kryzys w małżeństwie, a na dodatek jest w drugiej ciąży. Mama Buby dalej nie za bardzo interesuje się córką, jest bardzo zajęta pracą i podekscytowana możliwością zekranizowania powieści. Tata dziewczyny, którego nie satysfakcjonuje obecna praca ciągle siedzi zamknięty w swoim pokoju i wirtualnym świecie. Pojawia się także wiele nowych postaci takich jak Pan Klemens, Pan Protek, czy Sierota – kolega z klasy Buby, który tak naprawdę ma na imię Staś i wcale nie jest sierotą. Czy Buba poradzi sobie z nowymi problemami? Czy dziewczynie uda się przywrócić dziadka ze świata wirtualnego do tego rzeczywistego? Kim okaże się tajemnicza „Eksplozja Seksu” z którą tyle pisze starszy pan? Czy Buba dalej będzie grać w karty? Czy do życia nastolatki ponownie zapuka miłość? Czy w sezonie ogórkowym naprawdę tyle może się zdarzyć? Barbara Kosmowska w swojej powieści ukazuje świat nastolatków takim, jaki jest naprawdę – nie pozbawiony problemów, trudnych relacji rodzinnych, nowych przyjaźni i znajomości, a także pierwszych miłości. Książka opisuje dalsze losy nastolatki poznanej w pierwszej części, poznajemy także nowych znajomych dziewczyny i bliżej członków jej rodziny. Powieść wciągająca, zdecydowanie warta uwagi z wieloma zwrotami akcji, humorystycznymi wstawkami i nowymi przygodami, a także problemami młodych ludzi.

Całkiem niezła, ale po opisie spodziewałam się czegoś lepszego... Średniej długości, akcja toczy się szybko, ale poczułam jakiś taki niedosyt. Mimo to polecam tak dla osób w moim wieku - 14 lat. Fajnie się czyta :) A w Kubie po prostu się zakochałam, nie wiem nawet, dlaczego :D

Agrafka – Izabela Sowa Książkę tę otrzymałam bardzo dawno temu i od razu w tamtym czasie zabrałam się do jej czytania. Niestety prób w dokończeniu lektury było kilka, początkowo książka mnie nie zainteresowała, choć przesłanie jest jak najbardziej wartościowe. Jednak przebrniecie przez początek sprawiło mi trudność. Agrafa jest typowym utworem dla nastolatków, poruszającym ważne tematy dorastającej dziewczyny. Mamy tutaj idealną rodzinę, ale jak wiem każdy kij ma dwa końce, dlatego ostrożnie z ocenami. Czasem jedno słowo i jedna osoba potrafi nam odwrócić obraz o sto osiemdziesiąt stopni. Pojawia się tutaj również wątek pieska, który mnie osobiście najbardziej porusza. Myślę, że wielu nastolatków może utożsamić się z główną bohaterką a rodzice czytając utwór mogą na chwile wejść w buty swoich dzieci – co gorąco polecam. Plusem jest swoboda z jaką pisze autorka, myślę, że w przyszłości sięgnę po inne książki z jej wachlarza. Pomimo początkowych trudności uważam, że każdy nastolatek powinien przeczytać te pozycję. Serdecznie polecam tytuł.

Książkę kupiła mi kiedyś babcia, pewnie ze względu na to, że główna bohaterka jest moją imienniczką. Okładka wręcz krzyczała do mnie "wczesne lata 2000" (podobny krzyk wydawał opis głównej bohaterki, a raczej jej kreacji, na dyskotece), więc miałam pewne opory przed zabraniem się do czytania. Od razu uderzył mnie język jakim się posługiwała Kaśka - taka gwara szkolna, plus jakieś słówka z magazynów i poradników. Dodatkowo narracja i sposób opisywania rzeczy dawał mi wrażenie, że czytam autentyczny pamiętnik jakiejś gimnazjalistki. Historia była dosyć lekka, czytało się dosyć dobrze i szybko. Jedyne co mi sprawiało problem to wstawki ze Śląskiej gwary, która jest mi obca oraz miejscami miałam wrażenie, że język młodzieżowy typu: "Idę do Starej po hajs" był trochę wymuszony, albo nawet wmuszony do dialogów. Poza tym, nie mam większych zastrzeżeń. Ogólnie książkę można polecić gimnazjalistom (albo w dzisiejszych czasach najstarszym klasom szkoły podstawowej). Dla starszych czytelników... rozterki Kaśki mogą się wydawać lekko przesadzone ;)

Okładka nie powala. Tytuł zdaje się być raczej przywołaniem infantylnego dziecka do porządku lub ochrzanieniem go za nieodpowiednie zachowanie. Opis książki przywołuje na myśl kolejną powieść dla zdesperowanych nastolatek, które bezzwłocznie muszą znaleźć chłopaka. Co więc skusiło mnie, by jednak przeczytać tę książkę? Styl pisania autora, a także wykreowana przez niego postać Calmy - nastolatki, która przełamuje schemat nieśmiałej, dziecinnej, zakompleksionej głównej bohaterki i okazuje się być pewną siebie, dążącą do celu, wygadaną postacią, którą polubiłam już od pierwszych stron lektury. Przemyślenia ociekające ironią, komentarze oraz opisy, ubrane w słowa, które spowodowały mimowolny uśmiech na twarzy oraz komiczne sytuacje i zakończenie, które odwróciło akcję o 180 stopni, zostawiając po sobie pewien morał oraz okazję do refleksji. Z tą książką spędziłam kilka przyjemnych godzin, dzięki którym odprężyłam się, całkowicie zapomniałam o rzeczywistości i co najważniejsze, poprawiłam sobie humor. Polecam każdemu na popołudnie lub wieczór po ciężkim dniu pracy :)

Zapracowani rodzice, małe kłopoty finansowe na widnokręgu, pierwsza miłość, mały wakacyjny romans, pokonywanie własnych słabości i swojej nieśmiałości, chęć imponowania i akceptacji, kochająca babcia i rodzice spełniający największe marzenie , a do tego internetowa znajomość, nowe technologie, zderzenie bogactwa (jeśli tak można powiedzieć o klasie średniej) i biedy (rodzina z kilkoma dziećmi posiadająca niewielkie dochody, czyli standard w naszym kraju) – to wszystko w jednej książce o Monice, która właśnie dostała się do gimnazjum, więc jest już na tyle dużą i odpowiedzialną dziewczyną, by mieć psa, a którym będzie mogła przebywać i rozmawiać oraz opiekować się nim. Nowa szkoła, młode zwierzę, starzy i nowi znajomi staną się codziennością pełną problemów, które są częścią świata nastolatków, przez co fabuła może wydawać się oklepana. Bohaterowie są często tacy jak czytelnicy, do których książka jest adresowana: pełni sprzecznych uczuć, zagubienia, złości na świat, infantylnych zachowań i niespodziewanych wybuchów radości. Jest to świat, który gimnazjaliści znają z amerykańskich seriali kierowanych do nich (trochę w nich złośliwości i braku zrozumienia norm społecznych). Całość można podsumować wejściem we wiek, w którym burza hormonów sprawia, że młodzi ludzie zaczynają nas irytować. Z pogodnych i przyjaznych dzieci stają się kapryśnymi nastolatkami, które nie bardzo wiedzą, czego chcą, ale i tak za wszelką cenę postawią na swoim, a dorosłych uznają za przeszkody do realizacji własnych celów. „K@jamoko” to świat nastolatków i to oni powinni ocenić, czy ta książka podoba im się. Myślę, że wielu gimnazjalistom problemy głównej bohaterki mogą być bliskie. Wielkim plusem jest obecność technologii (większość książek dla młodzieży ciągle osadza bohaterów w zacofanej komunie, kiedy niczego nie było, a radio i telewizja należały do niesamowitych odkryć zapewniających rozrywkę). Myślę, że dorosłym ta książka pozwoli spojrzeć na świat swoich dzieci nieco innym okiem. Przecież one nie są takie poważne jak nam się wydaje czy tak strasznie złe i wymagające. Po prostu przeżywają życie nieco inaczej niż my i właśnie o tym jest książka. Książkę polecam młodzieży od dwunastego do piętnastego roku życia.

Dziennik Ani o życiu swoim oraz koleżanek: Niki, Blondi i Pauli w krakowskiej Nowej Hucie. W książce można spotkać wiele problemów nastolatków i ich rodzin, wiele fantazji o przyszłości, gimnazjum, zawodzie... Znajdzie się tu również pewna tajemnica o dziewczynie "Z Parteru"... Szybka i lekka książka w formie dziennika. Dla niektórych może się wydawać cegłą, która zajmie co najmniej tydzień, lecz jak już się człowiek wciągnie, to pójdzie z górki. ;)

„Ana, Ana, Ana.” Pewnego razu była sobie nastolatka, której, gdy była mała, wszczepiony został brzydki bakcyl przez własną matkę. I tak oto kolejna dziewczyna została narażona na życie w perfekcji ze „śmiertelną przyjaciółką”… W dzisiejszych czasach dziewczyny bardzo są narażone na dotyk tej paskudnej choroby, której nazwa brzmi ‘Anoreksja’. Zawsze z początku zaczyna się niewinnie, bo chodzi tylko o ‘zbędne kilogramy’. Wszystko wydaje się takie proste i niegroźne. Ale potem nastolatki zaczynają szukać w Internecie grup wsparcia i osób, które je zrozumieją, bo wszyscy, którzy są przy boku takiej dziewczyny nie są w stanie pojąć tego co ona przechodzi. W ten sposób zaczynają budować wokół siebie potężny mur, najlepiej jeszcze jakby był pod napięciem bądź oblany kwasem, aby nikt nie miał prawa wstępu do ich Idealnego Świata. Ich obsesja na punkcie wyglądu pomału staje się bardzo groźna. Chudną w szybkim czasie. Stosują różnego rodzaju wspomagacze. Wspierają się na stronach pro-ana, które propagują chorobliwą chudość. Niektóre dziewczyny są nawet zdolne do tego, aby zdobyć się na wymiotowanie po posiłkach. Z początku idzie im ciężko, bo boją się, ale z czasem nabierają takiej wprawy, że nikt nie usłyszy tego co właśnie robią w łazience. Zdarzają się też przypadki, gdzie młode osoby stosują wobec siebie kary w postaci ran cielesnych, dodatkowych ćwiczeń bądź głodówek. Często też anoreksja łączy się z bulimią i mamy podwójny problem. Obłęd. Totalny obłęd, który zatacza swoje koło, bo gdy już się w to wejdzie wyjścia nie ma… Na te dwie przerażające i okropne choroby narażone są nie tylko dziewczyny w przedziale 12-25 lat, ale także chłopcy, którzy także co raz częściej pragną życia ze „śmiertelną przyjaciółką”. Jakiś czas temu do moich rąk dostała się książka pt.: „Iza Anoreczka”, która została napisana przez Martę Fox. Lektura była dość, że tak powiem, dziwna. Przeczytałam już kilka książek o zaburzeniach odżywiania, ale ta, którą teraz pochłonęłam prawie że jednym tchem, nie wywarła na mnie żadnego wrażenia. Byłam pewna, że wniesie coś nowego na mój twardy dysk, ale nic z tego. Jedyne co mi się w niej podobało to to, że Iza w końcu zauważyła, że wygląda źle i jest za chuda, i postanowiła to zmienić. Za to biję jej brawo i gratuluję odzyskania rozumu. Książki o zaburzeniach odżywiania pokazują mi, że nie warto obsesyjnie się odchudzać, aby być pięknym, bo to droga bez powrotu. To zła ścieżka, która jedynie nas pogrąża zamiast dodawać nam siły. Życie ze „śmiertelną przyjaciółką” wcale nie jest usłane różami i nie prowadzi nas ku lepszemu życiu, jak to wiele młodych osób myśli. To samozagłada prowadząca do autodestrukcji. A czy warto marnować sobie życie przez chęć bycia chudym bądź chudą? Na to pytanie każdy sam musi sobie odpowiedzieć, gdyż nasz los jest w naszych rękach i wszystko, ale to naprawdę wszystko zależy tylko i wyłącznie od nas samych.

Historia opowiadająca o nastolatce szesnastoletniej Dorze, która marzy o wielkiej karierze w telewizji i o sławie.Pragnie zostać prezenterką telewizyjną. Robi program dla miejscowej stacji, zapoznaje się z mediami z drugiej strony od kulis jak powstaje jest bardzo temu ciekawa fascynuje ją to. Chce wiedzieć jak skonstruowana jest telewizja dużo się dowiedzieć o programach telewizyjnych, dziewczynę to interesuje. I szybko się przekonuje, że mikrofon i kamera oparte są na kłamstwach, manipulacji. Przez te ambicje można sporo stracić. Książka młodzieżowa, przyjemna, lekka na odstresowanie po całym dniu dla mnie, fajna lektura przyjemnie się mi ją czytało.

LO-teria autorstwa Małgorzaty Karoliny Piekarskiej to kontynuacja Klasy pani Czajki, niezwykle popularnej powieści dla młodzieży. Autorka opisała w niej perypetie grupki całkiem sympatycznych gimnazjalistów z jednej z warszawskich szkół. Historia kończyła się w momencie, gdy kończyła naukę i paczka rozchodziła się po różnych liceach. Teraz mamy okazję, by przyjrzeć się ich dalszym losom. Pod względem konstrukcji książka przypomina poprzednią i stanowi serię epizodów składających się na trzy lata z życia dzieciaków. Część z nich chodzi do liceum na Saskiej Kępie i regularnie widuje się w szkole. Pozostali pojawiają się u nich po zajęciach, widują się na spacerach czy pod sklepem, czasami wpadają na siebie na ulicy. Bo LO-teria, w odróżnieniu od wielu współczesnych powieści dla młodych czytelników, jest powieścią realistyczną. Opisuje życie takim, jakim ono jest, bez magii, gangsterów, niebezpiecznych romansów z wampirami, zagadek kryminalnych czy krwawych reżimów do obalenia. Bohaterowie zakochują się i odkochują, mają problemy z nauczycielami i rodzicami, niekiedy też pakują się w kłopoty bądź nawet dostają łomot. Czasami są szczęśliwi i głośno się śmieją, kiedy indziej mają powody do smutku. No i popełniają błędy i przeżywają prawdziwe tragedie. Często zachowują się głupio i ponoszą tego konsekwencje. Przede wszystkim są bardzo różni. Kinga wciąż się uczy, Kamila i Wojtek są ze sobą, zaś Marcin musi się opiekować swoim młodszym rodzeństwem. Oczywiście można się czepiać, że książka obfituje w dramatyczne wydarzenia, ale czy nie tak właśnie wygląda życie? Założę się, że gdybyś zebrał wszystkie opowieści ze swojego liceum, nie tylko swoje, ale i swoich przyjaciół, wyglądałoby to podobnie. I chyba właśnie dlatego podobała mi się LO-teria. Choć wpływ na to miały opisane w książce miejsca, które dobrze znam. Darzę sporym sentymentem Łosie czy Saska Kępę i dlatego cieszyłem się, mogąc o nich czytać. Jak to niewiele człowiekowi do szczęścia potrzebne. Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/

Książka lekka, opisująca problemy prawdziwe. Co prawda nie ma tam za wiele wątków "podnoszących ciśnienie" aczkolwiek mi się podobała. Szkoda jednak, że nie było tak niczego co ubarwiło by tę lekturę. Ale nie jest źle, polecam na nudne wieczory ;)

Fajna. Tylko tyle? Znowu natknęłam się na książkę która pokazuje dzisiejszą młodzież. Która: -pali -ćpa i inne. Jośka(Joanna) zmaga się z takim życie. Dowiaduje się różnych rzeczy. Dlaczego jej rodzice się rozstali. Że przyjaciółka jest w ciąży. Ma chłopaka ale czy na całe życie? Dlaczego babcia(po stronie ojca) nigdy się nie odzywała a po latach zapraszają na ucztę. Czy będzie laureatką z polskiego? ~Paulina

"Nie da rady bez czekolady" ma właściwości tej brązowej słodyczy. Świetnie nadaje się jako przekąska, wypełniacz między cięższymi posiłkami. Sprawia, że czujemy przyjemność i zadowolenie. I odbija swe pozytywne skutki na wskaźniku wagi, powoduje wyrzuty sumienia u osób stosujących dietę lub utrzymujących zdrowy tryb życia.

Szesnastoletnia Emily (dla przyjaciół Em) do szkoły jeździ autobusem. Jest on bardzo ważnym miejscem spotkań i dobrą okazją do obserwacji. Em spotyka w nim swoje przyjaciółki- Star oraz Lizzie, a także (jakżeby inaczej) Pana Okropnego, który zna jej wstydliwy sekret i bardzo chce wyjawić go światu, jak również Chłopca z Tubą, Panią z Wózkiem i wiele innych ciekawych postaci. W szkole nadchodzą egzaminy, w weekend impreza, a w nocy ciasto czekoladowe. Czego chcieć więcej?

Ja chciałam więcej.Więcej stron. Wiem, że gdyby ta książka miała kilka kartek więcej, spełniłby się kiczowaty scenariusz zakończenia, jaki przyszedł mi na myśl po przeczytaniu opisu książki. Gdybym spotkała się w niej z tym zakończeniem, odłożyłabym ją na bok bez zastanowienia, momentalnie o niej zapominając, klasyfikując ją jako odmóżdżacz i już. Ale ta pozycja nie mieści się w tej rubryce. Gdzie mogę ją więc zakwalifikować?

Bez wahania mogę powiedzieć, jak zamierzałam ją zaszufladkować: jako lekką, mało ambitną lekturę do przeczytania dla odciążenia zmęczonego szkołą umysłu. Chciałam przy tej pozycji po prostu odpocząć. Udało mi się to. Prawie. Książka wciągnęła mnie na tyle, że nie przerwałam lektury aż do ostatniej strony. Wiąże się to z tym, iż poszłam spać później niż zwykle i nie wyspałam się. A w sumie warto było. Tak myślę. Choć... co właściwie tak mnie urzekło?

Na pewno język powieści. Choć czytało się szybko, irytowało mnie używanie wyrażeń typu 3maj się, xaminy itd. Główna bohaterka też nie. Choć dziewczę było miłe, nie odznaczało się powalającą osobowością, w dodatku większość czasu spędzała na pielęgnacji i medytacji na temat własnych stóp. Podobnie banalnie przedstawiono jej przyjaciółkę Lizzie. Została obdarzona pospolitymi cechami szalenie ładnej podrywaczki. Po 2 dniach od przeczytania książki nie potrafiłam przypomnieć sobie jej imienia. Na pamięć się nie uskarżam, więc to chyba o czymś świadczy.

Niepochlebnych słów nie znajduję jednak dla drugiej przyjaciółki Em, Star. Jej prawdziwe imię- Amarylis pewnie na długo pozostanie mi w pamięci. Podobnie jak jej charakter. Może i sztampowy, ale taki... znajomy. (tak, Star to książkoholiczka) I naprawdę miły.
Będąc przy bohaterach warto wspomnieć o rewelacyjnym Jono i postaciach epizodycznych- Chłopcu z Tubą czy Pani z Wózkiem- świetni!

Choć akcję dało się przewidzieć, nie była nudna. Miłe urozmaicenie stanowiły przepisy na różne potrawy (choć może lepiej ich nie wypróbowywać?). Zaskoczyła mnie trochę fabuła- nie spodziewałam się po tej książce żadnych poważnych tematów, realnych problemów, tylko samych kłopotów miłosnych. Była to miła niespodzianka i odmiana w stosunku do typowych młodzieżówek, takich jak "Nie da rady bez czekolady" mogłoby być więcej.

Książkę polecam nastolatkom lubiącym takie tematy i dopiero rozpoczynającym przygodę z czytaniem. Doświadczonym czytelnikom- tylko do odprężenia w ciężkie dni. Inaczej cała czekolada może pójść w boczki,a tego byśmy nie chcieli, prawda?