Cat Power. Uzdrawiająca moc kotów

Książka wciąga, choć miejscami przytłacza duża ilość nazewnictwa medycznego. Szczególnie podobał mi się rozdział o wpływie pracoholizmu na organizm. Okazuje się, że w Europie Polska jest krajem, w którym ludzie najwięcej pracują. Ciekawe są zmiany, które poczyniły firmy europejskie, by chronić zdrowie psychiczne i fizyczne swoich pracowników, jak brak dostępności po pracy do skrzynki e-mail oraz telefonu. Inny temat to uzależnienie od internetu, telefonu itp. Dużym atutem książki jest przystępny sposób opisywania trudności z jakimi mierzą się dorośli. Warto.

Bardzo dobry reportaż o pracy nauczyciela w Polskich szkołach nie tylko publicznych. Warta przeczytania dla każdego rodzica, nauczycielki pedagoga, polityka czy każdej dorosłej osobie polecam. Niestety obecne czasy dla edukacji są dramatyczne, a niestety wiele utrudniają sami rodzice. Polecam.

„Meksyk. Opowieści Polki zakochanej w kolibrach, pikantnych tacos i Meksykaninie” Barbary Piotrowskiej to ciepła, barwna książka, która działa jak bilet w jedną stronę: wciąga w codzienność Meksyku zapisaną z bliska, bez przewodnikowego tonu, za to z uważnością na detale – od smaków ulicznych tacos po te drobne momenty zachwytu, kiedy w kadr wlatuje koliber i nagle wszystko staje się intensywniejsze. Największą siłą tej opowieści jest jej lekkość i szczerość: autorka nie udaje „wszechwiedzącej ekspertki od Meksyku”, tylko opowiada o kraju tak, jak się opowiada o miłości – trochę z humorem, trochę z czułością, czasem z zaskoczeniem, zawsze z emocją. To świetna lektura dla tych, którzy lubią podróże pisane sercem, gdzie jedzenie, ludzie i relacje są równie ważne jak miejsca. Po tej książce ma się ochotę wyjść z domu głodnym – świata.

Jak zaczynasz swój poranek? Ja od szklanki wody i spaceru z psem. Unikam codziennego czytania wiadomości, nie szukam sensacji ani tragedii a i tak niestety niemal każde włączenie internetu może wywołać w nas negatywne myśli. Czy wiesz jak poczuć się lepiej? Zaprzestanie śledzenia informacji, to nie wszystko 😉 Dziennikarka Ronja von Wurmb-Seibel w swojej książce "Co negatywne wiadomości robią z naszym myśleniem. I jak możemy siebie tego uwolnić" przystępnym językiem wyjaśnia działanie ludzkiego mózgu. Koniecznie zajrzyj do quizu "Upgrade your world view" na gapminder.org Jeśli o nim nie słyszałaś_eś, to pewnie będziesz tak samo zaskoczona_y jak ja! I nagle świat oraz ludzie przestaną być tak źli, jak się wydawało 😉 Książka daje motywację do działania i zmian, do życia po swojemu. Daje wskazówki jak opowiadać historie znajomym, rodzinie, jak tworzyć treści jeśli publikujesz np. w sieci. 💩 + x = 😊 Tajemniczy, ale bardzo prosty i przydatny wzór jak konsumować i tworzyć konstruktywne treści. Książka jest od wczoraj dostępna w księgarniach a także na @czytamzlegimi w formie ebooka Początek i końcówka świetne. Środek i przykłady wiadomości na omawianych przez nią tematach nie do końca mi leżały. Przez doświadczenia autorki i sytuację na świecie jednak rozumiem dlaczego właśnie je wybrała. Szybko się czyta, wciąga i daje do myślenia. Na pewno sama tworząc treści zastanowię się teraz dwa razy nad ich wydźwiękiem.

Książkę przeczytałam od razu po jej otrzymaniu w marcu, ale wracałam konsekwentnie każdego miesiąca lata aby przypomnieć sobie - co mogę dla siebie zrobić? Szanuję Ninę za lekkość mówienia o ajurwedzie - śledzę jej poczynania, wiem że ma sporą wiedzę, którą mogłaby zamącić czytelnikowi w głowie, ale wybiera solidnie podbudowaną prostotę. Nie ma tutaj też tonu narzucania sztywnych zasad i człowiek nie czuje się osaczony, co jest dla mnie wielkim plusem. Jeśli ktoś szuka ciężkiego podręcznika ajurwedy może czuć się rozczarowany, ale jako wprowadzenie czy też uzupełnienie- super!

Siła tkwi w rozmówcach i różnorodności spojrzenia jak kobiety radzą sobie we współczesności i jakie są przeszkody systemowo-kulturowe i w jakich dziedzinach. Dla równowagi jest też rozmowa o dyskryminacji mężczyzn. Bo tak jak w życiu w różnych sferach funkcjonowania inaczej to wygląda, co innego na szczeblu zarządów, co innego w edukacji, co innego w sądach rodzinnych, co innego w statystykach itd. itp.

„Fotograf utraconych wspomnień” Fotograf utraconych wspomnień to poruszająca, refleksyjna powieść o życiu, pamięci i śmierci, w której po śmierci bohaterowie trafiają do niezwykłego studia fotograficznego. Pod opieką Hirasaki wracają do najważniejszych chwil swojego życia, by wybrać wspomnienia, które pozwolą im odejść w spokoju. Książka skupia się na historiach trzech różnych osób – starszej kobiety, mężczyzny z trudną przeszłością oraz dziecka (ta najbardziej we mnie trafiła) – ukazując, że nawet najmniejsze decyzje i pozornie zwyczajne chwile mają ogromne znaczenie i wpływają na innych. Największą siłą tej opowieści jest jej emocjonalność oraz umiejętność odnajdywania głębi w codzienności. Choć momentami nierówna i melancholijna, chwilami nawet mnie nudziła, to powieść zachwyca ciepłem, prostotą i refleksyjnością. To historia, która skłania do zastanowienia się nad własnym życiem i pozostaje w pamięci jak cenne, choć lekko wyblakłe zdjęcie.

Zaletą książki „Weterynarz na dyżurze” jest przede wszystkim jej bezkompromisowa szczerość, która skutecznie burzy sielankowy obraz zawodu lekarza zwierząt, utrwalony w popkulturze przez kultowe dzieła Jamesa Herriota. Gareth Steel nie próbuje czarować czytelnika opowieściami o puszystych pacjentach i wdzięcznych właścicielach; zamiast tego rzuca nas na głęboką wodę medycznego realizmu, gdzie zapach krwi, potu i środków dezynfekujących jest niemal fizycznie wyczuwalny. To proza napisana z ogromną pasją, ale też z bolesną świadomością kosztów emocjonalnych, jakie niesie ze sobą ta profesja. Bohaterem tego „szczerego do bólu” dziennika jest sam autor – lekarz weterynarii z wieloletnim stażem, który postanowił spisać swoje doświadczenia z dyżurów w systemie ratunkowym. Fabuła, jeśli można tak nazwać zbiór anegdot i przypadków medycznych, to dynamiczny zapis walki o życie zwierząt w warunkach polowych, nocnych i ekstremalnych. Steel prowadzi nas przez sale operacyjne, wiejskie obory i domowe zacisza, pokazując, że weterynarz to często nie tylko chirurg, ale też psycholog, mediator, a czasem i sprzątacz. Moja ocena tej pozycji to solidne 7/10. To książka niezwykle potrzebna, stanowiąca doskonałą odtrutkę na przesłodzone filmy o klinice dla zwierząt. Steel ma świetne pióro – pisze dynamicznie, z dużą dawką specyficznego, wisielczego humoru, który jest niezbędny w zawodach obciążonych tak wysokim poziomem stresu i odpowiedzialności. Największym atutem dziennika jest ukazanie etycznej szarości codziennej pracy weterynarza. Autor nie boi się poruszać tematów tabu: od problemów finansowych właścicieli, które uniemożliwiają leczenie, przez trudne decyzje o eutanazji, aż po agresję ze strony ludzi. Steel genialnie punktuje paradoksy współczesnego świata – naszą wielką miłość do czworonogów, która często kończy się tam, gdzie zaczyna się wysoki rachunek za operację lub konieczność opieki nad schorowanym zwierzęciem. Edukacja: Książka to kopalnia wiedzy o tym, jak naprawdę funkcjonuje opieka weterynaryjna i jakie błędy najczęściej popełniają właściciele zwierząt. Czynnik ludzki: Steel pokazuje, że w leczeniu psa czy kota najtrudniejszy do „obsłużenia” jest zazwyczaj człowiek na drugim końcu smyczy. Autentyczność: Brak cenzury w opisywaniu porażek medycznych sprawia, że autorowi ufa się bezgranicznie. Warsztatowo dziennik jest bardzo sprawny, choć momentami może przytłaczać naturalizmem. Steel nie oszczędza nam opisów otwartych złamań, ropni czy trudnych porodów, co dla wrażliwszych czytelników może być wyzwaniem. Jednak to właśnie ten brak filtrów stanowi o sile rażenia tej lektury. „Weterynarz na dyżurze” to lektura obowiązkowa dla każdego właściciela psa czy kota oraz dla osób marzących o studiach weterynaryjnych. Gareth Steel napisał książkę, która boli, bawi i uczy pokory wobec życia. Choć momentami chaotyczna jak nocny dyżur, jest to opowieść, która na długo zmienia sposób, w jaki patrzymy na biały fartuch lekarza naszych pupili.

Tytuł trochę prowokacyjny, ale książka wartościowa. Prawdziwy temat to ja żyć zdrowo. Cenna bo obejmuje temat szeroko, a co najważniejsze ma zdroworozsądkowe podejście. Trochę może za dużo wyników badań i %, ale za to rozsądny komentarz. Cenne są też podsumowania rozdziałów. Polecam.

Ta książka to prawdziwy skarb. Napisana w świetnym stylu, przystępnie, bez zbędnego moralizowania – miałam wrażenie, że sama autorka siedzi naprzeciwko mnie przy kawie i rozmawiamy o ważnych, życiowych sprawach. Nira Feliciano wykonała fantastyczną pracę – jej sposób przekazywania wiedzy sprawia, że nie czujesz żadnej bariery, a jednocześnie dostajesz konkrety, podane w sposób, który naprawdę trafia do serca i głowy. To prawda – ta książka może nie odkrywa Ameryki, ale uświadamia mnóstwo rzeczy, na które na co dzień nie mamy czasu się zatrzymać i zastanowić. A może właśnie jednak odkrywa – bo dzięki niej można dojść do wniosków, które bez jej pomocy byłyby trudne do uchwycenia. Autorka robi to za nas – upraszcza, tłumaczy, pokazuje. Daje wszystko na tacy, a przy tym nie narzuca się, nie ocenia – jest jak dobra przyjaciółka, którą chce się słuchać. Ogromny plus za to, że ją po prostu polubiłam. Ta książka to nie tylko poradnik – to towarzyszka na drodze do lepszego życia i większego spokoju. Świetna!

"To nie wydarzenia mnie uszczęśliwiają, lecz to jak je odbieram..." Zgodnie z sugestią tytułu (dziennik ...) autorka zaprasza nas do osobistej (codziennej ;) podróży ku wdzięczności, ku dostrzeganiu pozytywnej strony życia, ku odpowiedzialności (i wolności) tworzenia własnych interpretacji doświadczanych sytuacji. Publikacja przypomina mi w stylu książkę G.C. Rubin "Projekt szczęście"...

Zawiera wiele ciekawych odniesień z zakresu zdrowia psychicznego. Jest to faktycznie forma terapii, ponieważ skłania do refleksji i zatrzymania się nad swoimi emocjami i zachowaniami. Oczywiście nie zastąpi pomocy specjalisty, ale jest dobra jako podręcznik mniejszych kryzysów.

[PL below] 🇬🇧 When it comes to Popular Science books, the style is almost as important as the knowledge the author tried to hammer into the reader’s brain. In the case of “How to Fit All of Ancient Greece in an Elevator”, the style is not as good as it could be, and the whole book takes a tumble because of that. The knowledge we get here is a wonderful, nicely divided story, which allows us to take a look into the ancient times (not only Ancient Greece as the English title might suggest). The issue remains the style which feels unnatural, clunky, and at times takes you out of the book. There was also one, epically terrible claim made by the author. And it made me almost DNF the book. While I didn’t mind the style as much, its quality limits the audience of potential readers. Giving it 7.5/10 ⭐️ 🏛️🏛️🏛️ 🇵🇱 Jeśli chodzi o książki popularnonaukowe, style jest prawie tak samo ważny jak wiedza, którą autor próbuje wcisnąć czytelnikowi do głowy. W przypadku „Jak zmieścić całą starożytność w jednej windzie” styl nie jest tak dobry jaki mógłby być, a na tym traci całą książka. Wiedza opisana jest w niesamowitej, dobrze podzielonej historii, która odsłania nam rąbek starożytności. Tylko problemem pozostaje nienaturalny styl, potykający się sam o siebie, gdy wytrąca czytelnika z rytmu. W książce była też pewna opinia, tak katastrofalnie zła, że prawie zrobiłam DNF. Osobiście nie miałam wielkiego problemu ze stylem, ale ogranicza on grupę potencjalnych czytelników. Dejta 7.5/10⭐️

Antykwariat Natsuki to miejsce z duszą, w którym miłośnicy książek znajdą ciekawe trudnodostępne pozycje. Pewnego dnia właściciel umiera i księgarnie dziedziczy jego introwertyczny wnuk - Rintarō. Nagle niedługo po pogrzebie w antykwariacie pojawia się gadający rudy kot i oznajmia młodzieńcowi, że musi mu pomóc ratować książki. Razem z kotem nasz młody bohater wyruszają w podróż przez cztery labirynty, gdzie prowadzą interesujące rozmowy, szukając sensu i radości życia. Ta książka pokazuje nam potęgę wyobraźni, autor zadaje ciekawe filozoficzne pytania, które dają do myślenia. Trafiłam na tą książkę podczas trudnego okresu w życiu, sama straciłam bardzo bliską osobę. Mam wrażenie, że nie ja wybrałam tą książkę, a raczej ona znalazła mnie. To komfortowa książka, której przyjemnie mi się słuchało. Łączy ona elementy magicznej przygody z egzystencjonalnymi przemyśleniami.

Książka krótka, przyjemnie się ją czytało. Niektóre opowiadania bardziej do mnie trafiały, inne mniej. Każde opowiadanie miało otwarte zakończenie, co czasami było na minus. Część kończyła się czyjąś śmiercią, ale były też takie, które dawały nadzieję na poprawę sytuacji. Historie ogólnikowo przedstawiały problem dotyczący samotności, były ciekawe, ale mogłyby być bardziej rozwinięte i dokładniej przedstawić sytuację. Nie była zła, ale czegoś w niej zabrakło.

„Prawdziwe wyzwolenie nie zaczyna się od krzyku na barykadach, ale od cichego przyznania przed samą sobą: 'To jest moje pragnienie'”. Omawiana tematyka książki „Głos kobiecej duszy” (oryg. What Women Want) to głęboka, intymna i bezkompromisowa eksploracja kobiecej psychiki, pożądania oraz tożsamości. Maxine Mei-Fung Chung, ceniona psychoterapeutka, zaprasza nas do swojego gabinetu, by za zamkniętymi drzwiami przyjrzeć się historiom siedmiu kobiet. Fabuła tej literatury faktu nie opiera się na wymyślonych zwrotach akcji, lecz na autentycznym procesie terapeutycznym – od bolesnego uświadamiania sobie własnych braków, przez konfrontację z traumą, aż po odzyskiwanie sprawczości. Autorka analizuje, jak patriarchalne struktury, oczekiwania społeczne i przekazy międzypokoleniowe tłumią autentyczny głos kobiet, zamieniając ich potrzeby w milczenie lub lęk. Moja ocena tej pozycji to solidne 7/10. Szybki werdykt brzmi: to przejmujący, pełen empatii manifest kobiecej podmiotowości, który rzuca wyzwanie kulturowym tabu i daje nadzieję na uzdrowienie poprzez prawdę o własnych pragnieniach. Chung napisała książkę, która jest jak czuła, choć wymagająca rozmowa z mądrą mentorką – otwiera oczy na mechanizmy, które same na siebie nakładamy, i zachęca do odważnego spojrzenia w głąb własnego „ja”. Największym atutem książki jest jej niezwykła autentyczność i emocjonalna siła. Autorka nie teoretyzuje z pozycji chłodnego badacza; ona współodczuwa z bohaterkami, pokazując, że pragnienie to nie tylko seksualność, ale przede wszystkim chęć bycia widzianą, słyszaną i kochaną na własnych warunkach. Historie pacjentek – od zmagającej się z poczuciem winy matki, po kobietę szukającą wolności w nieoczywistych relacjach – są opisane z ogromnym szacunkiem i literackim kunsztem. Chung udowadnia, że terapia to nie tylko leczenie ran, ale fascynująca praca nad rekonstrukcją własnej historii. Siła relacji: Autorka pięknie pokazuje więź między terapeutką a pacjentką, udowadniając, że uzdrowienie zachodzi w relacji opartej na zaufaniu i braku oceny. Uniwersalizm doświadczeń: Choć historie są jednostkowe, każda kobieta odnajdzie w nich kawałek siebie – swoje lęki, ambicje i stłumione marzenia. Błyskotliwa analiza: Chung sprawnie łączy opisy kliniczne z refleksją socjologiczną, tłumacząc, dlaczego współczesne kobiety wciąż mają problem z nazwaniem tego, czego naprawdę chcą. Światło w mroku Warsztatowo „Głos kobiecej duszy” to lektura bardzo sprawna, niemal beletrystyczna w swojej formie, co sprawia, że trudne tematy psychologiczne stają się przystępne i wciągające. Autorka ma dar do tworzenia sugestywnych obrazów i metafor, które zostają w pamięci na długo. Choć momentami można odnieść wrażenie, że narracja jest nieco zbyt skupiona na subiektywnym odczuciu terapeutki, to właśnie ta osobista perspektywa nadaje książce unikalny, intymny charakter. To nie jest suchy poradnik, to żywa tkanka ludzkich losów. Myśl przewodnia tej książki mogłaby brzmieć: Głos kobiecej duszy nie jest szeptem słabości, lecz rykiem prawdy, która domaga się uznania w świecie pełnym narzuconych scenariuszy. Uważam, że Głos kobiecej duszy” to pozycja, która inspiruje do wewnętrznej rewolucji. Jeśli szukasz lektury, która nie tylko zdiagnozuje Twoje problemy, ale przede wszystkim doda Ci odwagi do bycia autentyczną, Maxine Mei-Fung Chung będzie doskonałą przewodniczką. To książka o odzyskiwaniu głosu przez te, którym zbyt długo kazano milczeć. Po jej przeczytaniu ma się ochotę wziąć głęboki oddech i w końcu zapytać samą siebie: „A czego ja właściwie pragnę?”.

Bardzo ważna książka uświadamiająca jak bardzo jesteśmy odłączeni od naszego fizycznego ciała i jakikolwiek sygnałów z niego płynących. Pomimo tego, że w zakresie „ciałopozytywności” już wiele mówi się w przestrzeni publicznej, wciąż informacje zawarte w tej książce dają wiele do myślenia i do późniejszego działa. Naprawdę polecam tą książkę każdemu, bez względu na płeć i wiek, ja do niej na pewno wrócę i przeczytam inne tytuły Pani Agaty Głydy.

Książka, mimo że utrzymana w bardzo spokojnym i refleksyjnym tonie, wywołała we mnie mieszane uczucia. Z jednej strony czuć ogromną wdzięczność i pokorę autorki wobec życia – każde zdanie jest przesiąknięte ciepłem i spokojem, jakby chciała przekazać czytelnikowi, że w prostocie i codzienności tkwi sens. To sprawia, że lektura jest pouczająca i kojąca, nawet jeśli czyta się ją z zupełnie innym nastawieniem niż przy pierwszej części. Z drugiej strony, miałam momentami wrażenie, że co drugi rozdział dotyczy jedynie choroby, raka lub śmierci. Te wątki, choć ważne i szczere, sprawiają, że książka staje się miejscami przygnębiająca. Nie brak w niej mądrości i głębi, ale ciężar tematyki może przytłaczać, zwłaszcza jeśli ktoś szuka w literaturze ukojenia. Na szczególne wyróżnienie zasługuje rozdział o Polsce – napisany z niezwykłą wrażliwością, pięknie oddający emocje i wspomnienia. To fragment, który zapada w pamięć i pokazuje najlepszą stronę stylu autorki – delikatność, szczerość i uważność na detale. Podsumowując, to mądra, spokojna i pełna refleksji książka, jednak miejscami zbyt ciężka emocjonalnie. Mimo to warto po nią sięgnąć – choćby po to, by przypomnieć sobie, jak ważna jest wdzięczność i uważność w codziennym życiu.

Zaczęłam przed wyjazdem i wydawała mi się trochę...sucha, a nawet lekko nużąca. Jednak skończyłam ją po powrocie i jedyne co powiem, to ta książka smaku nabiera, kiedy już się tam było. Idealne dopełnienie widzianych miejsc, wtedy czuć Marrakesz, pachnący kwiatem pomarańczy, dymem spod takie i hałaśliwy gwarem ludzi.

Książka „must have” wśród reportaży. Uwielbiam taką literaturę - dużo rozmów, dużo faktów, jest świat współczesny, jest też historia. Droga Autorko, gratuluję Ci tak udanej książki! A wszystkich zachęcam do przeczytania, specjalnie czytałam powoli, żeby delektować się tak świetną pozycją.