Cały świat jest cudem. Ilustrowany przewodnik po tajemnicach przyrody

Wartościowa, edukacyjna pozycja dla dużych i małych. Mój sześciolatek słuchał i patrzył z ciekawością i oznajmił od razu po skończeniu, że chce przeczytać jeszcze raz. Nawet ja dowiedziałam się paru nowych rzeczy z tej lektury (mimo że pozycji o przyrodzie przerobiliśmy już kilka). Książka ma formę tablic, które można czytać po kolei, ale można też korzystać z odnośników i przeskakiwać do tablic pokrewnych tematycznie. Plus za oprawę graficzną. Jestem zadowolona z tego, że "Świat przyrody" wpadł mi w ręce. Polecam.

Książka dla dzieci, ale starszych, które już coś rozumieją. Pięknie napisana, pięknie wydana i super ilustracje. Język w książce momentami fachowy więc dla dzieci starszych jak 4 klasa. Chyba, że dziecko lubi astronomię. Polecam bardzo dużo się dowiemy o planetach, ciałach niebieskich, drodze mlecznej. Polecam !

Jest bardzo popularny cytat św. Augustyna z Hippony, który mówi, że świat jest książką i ci, którzy nie podróżują, czytają tylko jedną stronę. I chyba dlatego – by nie czytać całe życie jednej strony – powstają książki takie jak "Atlas miast Polski". By, chociaż palcem po mapie, ale jednak poznawać, odkrywać, podróżować, używać wyobraźni... więcej tutaj, zapraszam :) https://czytelniawpustelni.blogspot.com/2021/11/atlas-miast-polski.html

„Czaple, kury i głuptaki, czyli o bogactwie ptasiego świata” to książeczka, która stanowi idealny wstęp do ptasiego uniwersum. Na tych trzydziestu dwóch stronach znajdziemy prawie wszystko to, co pozwoli nam przybliżyć różnorodność ptactwa. Barwne ilustracje, ciekawostki i zadania sprawiają, że odkrywanie tego świata jest wspaniałą zabawą. Ta dobrze skomponowana całość potrafi zaspokoić nawet wybrednych odkrywców, a także tych, którzy potrafią się szybko znudzić. http://lubimyczytac.pl/oficjalne-recenzje-ksiazek/12441/odkryj-kolorowy-swiat-ptakow

Książka „Atlas przygód dinozaurów” Emily Hawkins zabiera nas do świata dinozaurów. Książka pięknie ilustrowana w dużym formacie wydana w twardej oprawie. To istna perełka dla małych pasjonatów dinozaurów. W książce znajdziemy dinozaury podzielone na miejsce występowania według kontynentów. Wiadomo, że kiedyś kontynenty były jednością, czyli Pangeą. Dinozaury zamieszkiwały Ziemię 160 milionów lat, zaś człowiek tylko 2 miliony. Dużo ciekawostek o życiu, polowaniu, wykopaliskach, różnych dinozaurach. To jedna z ulubionych książek jaką warto mieć w swojej biblioteczce.

Myślę, że nawet ktoś, kto uważa się za znawcę recyklingu i segregacji śmieci (jak mój syn) może z tej książki dowiedzieć się wielu interesujących rzeczy, np. tego, że nie powinno się wrzucać do kompostu gotowanych warzyw i skórek cytrusów (są podatne na pleśnienie, a pleśń to wróg bioodpadów), że plastikowych butelek nie można przerobić ponownie na butelki (tylko zrobić z nich np. polar). Dzięki tej książce zdecydowałam się również na zakup saturatora, żeby nie kupować wody w sklepie, a robić gazowaną z kranówki. Duży format, zabawne ilustacje - za to duży plus. Jedyne co mnie lekko irytuje to powykręcane stopy niektórych postaci (nie mogę na to patrzeć, bo aż mnie boli ;)

Książka cudowna! Dla małych i dużych. Interesujące pytania tematyczne, na które są jeszcze ciekawsze odpowiedzi. A wszystko traktuje o wolnych chwilach, które warto spędzić doświadczając. O pomysłach na wakacje, ferie i weekendy dla tych co nie lubią się nudzić. Z tą książką jest to wręcz niemożliwe, jak i niemożliwe jest by nie złapać bakcyla korzystania z tego co oferuje nam świat.

O tej książce słyszałam wiele. Widziałam cytaty, czytałam bardzo pozytywne recenzje. W końcu udało mi się dorwać swój egzemplarz i mogłam przekonać się, czy znajdę w niej coś, co zagra w mojej duszy. Zagrało. To bardzo prosta opowieść, ale potrafi dmuchnąć wiatr w żagle. I w bardzo prosty sposób przypomina o sprawach, o których zapominamy. Na przykład o tym, jak być tu i teraz. Żyjemy w biegu, zapominając o oddychaniu. Brzmi banalnie, ale coś w tym jest. Podobnie jak w tym, że najwięcej czasu tracimy na to, by porównywać się z innymi. I warto też pamiętać o tym, że największą siłą jest okazanie słabości i proszenie o pomoc, bo wtedy pokazujemy, że nie chcemy się poddać. Najbardziej przemówiły do mnie sentencje i rysunki, w których główną rolę gra koń. Nawet oczy trochę mi się spociły podczas czytania. Kret był uroczy i potrafił rozbić bańkę poważnej atmosfery. Myślę, że znajdą się też osoby, które zobaczą w chłopcu albo w lisie samych siebie lub kogoś, kogo znają. Myślę, że tę książkę można spokojnie czytać z dziećmi. Jest napisana w bardzo prosty sposób. I w tym tkwi jej siła. Zdaję sobie sprawę z tego, że nie każdemu siądzie. Niektórzy mogą być rozczarowani jej prostotą, tym, że nie rozwija rzuconych tu kwestii. Ja nie mam z tym problemu, bo moim zdaniem możemy dzięki temu różnie ją interpretować i wyciągnąć z niej inne ważne dla nas rzeczy.

Twoje dziecko interesuje świat zwierząt? A może chcesz w nim zaszczepić bakcyla miłośnika przyrody? To mam dla Ciebie super serię o duszku Tuli Tuli. Tym razem przybliża on maluchom świat podwodny. 🌊🪸 ⚜️𝗢 𝗰𝘇𝘆𝗺 𝗷𝗲𝘀𝘁? 👻W tej książce narratorem jest sympatyczny duszek opiekuńczy Tuli Tuli, który zaprasza nas w podróż po oceanie. W tej części opowiada on o żółwiku Pikinie🐢 – przedstawia jego historię od momentu wyklucia, przez bieganie po plaży, aż po pierwsze przygody w oceanie. Opowieść osadzona jest w pięknie zilustrowanym świecie podwodnym, bogatym w zwierzęta, rośliny, ale i zagrożenia – w tym ludzkie śmieci i zanieczyszczenia. 💫𝗗𝗹𝗮𝗰𝘇𝗲𝗴𝗼 𝘄𝗮𝗿𝘁𝗼? 🔹świadomość ekologiczna - historia to doskonały punkt wyjścia do rozmowy o ochronie środowiska wodnego i ograniczaniu plastiku. 🔸Tuli Tuli i żółwik Pikin pobudzają dziecięcą ciekawość świata i chęć jego poznawania 🔹edukacyjna narracja opowieść jest prosta, ale zawiera ważne fakty o życiu i zagrożeniach w oceanie. 📌𝗗𝗹𝗮 𝗸𝗼𝗴𝗼? Publikacja będzie idealna dla dzieci powyżej 3. roku życia. 📔𝗣𝗼𝗱𝘀𝘂𝗺𝗼𝘄𝗮𝗻𝗶𝗲 "Żółwik z oceanu. Tuli Tuli opowiada, kto gdzie mieszka” Zofii Staneckiej to edukacyjna perełka dla dzieci w wieku od ok. 3 lat. Łącząc atrakcyjną narrację z ekologicznym przesłaniem, książka rozwija wiedzę o życiu oceanu i rozwija empatię wobec środowiska. Seria to skarbnica ciekawostek i przygód dla najmłodszych, a ten tom to doskonały start do rodzicielskich rozmów o naturze i ochronie ziemi 💙

Kiedy oglądam propozycje edukacyjne dla dzieci i młodzieży bardzo zazdroszczę tego, że w czasach mojego dzieciństwa nie było takich książek i różnorodnych zajęć. Autorzy materiałów prześcigają się w sposobie przyciągnięcia widza i czytelnika. I myślę, że robią to dobrze, ponieważ bardzo dużo młodych odkrywców sięga po różnorodne materiały. Tworząc publikacje popularnonaukowe dla dzieci i młodzieży i sięgając po nie trzeba pamiętać, że nic tak skutecznie nie przyciąga dziecięcej i młodzieżowej uwagi jak komiksy. Jak wykorzystać ten fakt do przemycania informacji naukowych? Wydawnictwo Nasza Księgarnia ma na to sposób: przetłumaczyło bardzo popularną serię „Science Comics”, w której możemy znaleźć opowieści o dinozaurach, rekinach, zjawiskach cieplarnianych, wodzie, kotach, drapaczach chmur, niedźwiedziach polarnych, robotach, psach, chorobach, maszynach latających, nietoperzach, rafach koralowych i wielu, wielu innych. Tematyka jest szeroka i różnorodna. Każdy tom napisał specjalista w danej dziedzinie oraz skonsultowano z naukowcami, dlatego mamy pewność, że nasze pociechy będą miały do czynienia z wiedzą, a nie uprzedzeniami czy przekonaniami. Do tej pory na rynku polskim pojawiły się trzy tomy tomy: „Dinozaury. Skamieliny i pióra”, „Rekiny. Najlepsi myśliwi w przyrodzie” oraz „Roboty i drony”. Dwa pierwsze tomy łączy przekonanie o niebezpieczeństwie i agresji opisanych zwierząt. Dinozaury najczęściej kojarzą się z tyranozaurem, a rekiny z żarłaczem białym i często zapominamy, że jest wiele gatunków zbyt małych i za bardzo nastawionych na tryb życia niezagrażający nikomu. O ile w przypadku prehistorycznych gadów jest nam to łatwo przyjąć do wiadomości to chrzęstnoszkieletowe ryby jednak nadal wywołują w nas skojarzenie z żarłaczami i filmami grozy. Poczucie zagrożenia nie jest też obce w kontekście robotów. Wizje autorów filmów science fiction (fanatastyki naukowej) wcale nie sprawiają, że czujemy się bezpieczniejsi. Wręcz przeciwnie: roboty kojarzą na się tak samo źle jak dinozaury i rekiny. A może nawet jeszcze gorzej, bo o ile zwierzęta możemy jakoś poskromić to armii drapieżnych robotów już nie. A jaka jest prawda na temat tych książkowych bohaterów? O tym dowiecie się z książek. Z tomu poświęconego dinozaurom dowiemy się, że fascynacja nimi trwa od kilku wieków. Wcześniej gigantyczne kości znajdywane w różnych miejscach pozwalały na snucie niezwykłych opowieści o olbrzymach, gigantach, smokach. Nim zajęto się nimi naukowo powstało wiele legend i mitów wyjaśniających ich pochodzenie, wpływ na ludzkie życie i wyginięcie. Przypisywano im różne cechy. W kulturze zachodniej były uosobieniem zła zwalczanego przez świętych. Kości dawały duże pole do manewru wszystkim pragnącym zaimponować fantazją i wiedzą. Dopiero XVIII-XIX wiek dały początki naukowemu podejściu do tematu i narodzeniu się geologii, za której prekursora uważa się Williama Smitha, autora pierwszej geologicznej mapy Anglii. Epoka romantyzmu to nie do końca czas odchodzenia od nauki, ale poszerzanie współpracy z ludźmi, korzystanie z ich odkryć, czego przykładem może być intensywna praca Mary Anning z naukowcami. Niewykształcona kobieta z biednej rodziny bardzo szybko poszerzała wiedzę na temat prehistorycznych zwierząt i pomagała w poszukiwaniach skamielin. Właśnie o takich ciekawostkach możemy dowiedzieć się z książki „Dinozaury. Skamieliny i pióra” MK Reeda z ilustracjami Joe’a Flooda. Autorzy zabierają nas w świat dinozaurów przenosząc o wiele milionów lat w przeszłość. Na pierwszych stronach widzimy maszerujące stada, pływające olbrzymy, latające pterodaktyle, prowadzące intensywne życie toczące się wokół zdobywania pokarmu i walki o przetrwanie. Tajemnicze zniknięcie i odkrycie skamielin w starożytności dało początki mitom, a później opowieściom o świętych oraz rycerzach. Dowiemy się również, w jaki po raz pierwszy zainteresowano się nimi naukowo i w jaki sposób zainteresowano się tym, co kryje w sobie ziemia. Ten temat staje się pretekstem do opowiedzenia w jaki sposób niektóre kości przetrwały miliony lat, a inne nie. Nie zabraknie też tematu powstawania nazewnictwa prehistorycznych zwierząt. To staje się pretekstem do opowiedzenia o tym, czym jest geologia, paleontologia, koprolity oraz podzielenia się informacją możliwości znalezienia konkursu na nazwę do odkrytego dinozaura. Śledzenie kolejnych etapów odkryć naukowców pomaga zrozumieć, że nauka to ciągłe poszukiwanie i nie ma wiedzy niepodważalnej. Młodzi czytelnicy z komiksu dowiedzą się o naukowych sporach oraz ciągłej ewolucji teorii dotyczących dinozaurów. Nie zabraknie też informacji o tym, jakie żyjące zwierzęta są spokrewnione z właścicielami skamieniałych kości oraz w jaki sposób po miednicy ocenia się ich pokrewieństwo. Ponad to znajdziemy w niej wiedzę na temat dawnego położenia lądów, sposobu oznaczania skał, oceniania wieku skamielin. W opowieści o dinozaurach zawarto również informacje o wkładzie kobiet w naukę. Poza niewykształconą Mary Anning posiadającą rozległą wiedzę oraz niezwykły zmysł obserwacji znalazło się też miejsce dla Migmom Talbot z kolegium Mount Hohyoke, która była pierwszą naukowczynią zajmującą się dinozaurami. Na końcu publikacji zawarto aktualny stan wiedzy o dawnych zwierzętach, sposobach przechowywania kości, badaniach dotyczących mórz. Z tomu „Rekiny. Najlepsi myśliwi w przyrodzie” dowiemy się o uprzedzeniach krążących wokół tych niezwykłych ryb oraz jak przekładają się one na rosnące zagrożenie dla gatunku. Poznamy niesamowitą różnorodność tych zwierząt: od maleństw mieszczących się w dłoni człowieka po prehistoryczne giganty. Te ostatnie będą pretekstem do pokazania nam po raz kolejny dinozaurów, ponieważ początki życia rekinów sięgają właśnie czasów, kiedy na Ziemi królowały wielkie gady. Cenna będzie też wiedza na temat tego, dlaczego tak niewiele szczątek po nich zostało oraz jaki wpływ ma budowa ciała na zwrotność i szybkość zwierzęcia. Pojawią się też przeglądy najbardziej interesujących przedstawicieli, ich diety, wyglądu, sposobu poruszania się, polowania oraz środowiska, w którym żyją. Pokazanie różnic między przedstawicielami gromady kręgowców wodnych oraz sposobu funkcjonowania ciała pozwala na lepsze poznanie. Bardzo interesujące są opisy układu krwionośnego i pokarmowego, mięśni, budowy chrząstki oraz sposobów rozmnażania się, a także znaczenie i różnorodność budowy szczęki. W książce znajdziemy taż sporo informacji na temat początków złej sławy tych morskich drapieżników i wiedzę na temat tego, dlaczego nie są najgroźniejsze. Pojawią się też takie nazwiska jak Peter Benchley (autor powieści „Szczęki”) czy Bethany Hamilton (surferce, która po utracie ręki w czasie spotkania z rekinem wróciła na deskę) oraz powieść „Moby Dick” Hermana Melville'a. Joe Flood zabiera nas w wyprawę zarówno po wiedzy naukowej jak i kulturowych obrazach wpływających na nasze przekonanie dotyczące tych drapieżnych ryb. Po świecie technologii w tomie „Roboty i drony. Dawno temu, teraz i w przyszłości” autorstwa Mairghread Scott i Jacoba Chabota oprowadza nas Pouli, czyli starożytny latający ptak wykonany przez Archytasa około 350 roku p.n.e.. Niedoskonały wynalazek przez kolejne pokolenia mógł być udoskonalany. Każdy projektant bazował na doświadczeniu wcześniejszych i dzięki temu mamy teraz wiele latających obiektów: robotów i dronów. Od Pouli dowiemy się jak rozpoznać, które urządzenia należą do określonej grupy, odkryjemy, co łączy starożytną fontannę z nowoczesnym ekspresem do kawy i odkurzaczem. Krok po kroku zobaczymy, które urządzenia w naszym domu mają tylko komputery, a które są robotami. Do tego zrozumiemy znaczenie starożytnej techniki w budowie nowych urządzeń. Dowiemy się też jak duże znaczenie ma dzielenie się wiedzą i doświadczeniem, poznamy pierwsze sterowane zabawki i roboty, a także maszyny piszące, kody, języki programowania, pierwsze komputery, wielość urządzeń mających wbudowane różnorodne czujniki, wpływ robotów na jakość życia i zmianę podejścia do pracy. Poznamy też wpływ robotów i dronów na obecny stan wiedzy, możliwość niesienia pomocy w przypadku kataklizmów, znaczenie w badaniu kosmosu. Do tego zgłębimy zasady ruszania się poszczególnych elementów urządzeń, sposobu przemieszczania się robotów i dronów, a także przekonamy się, że każdy z nas może nauczyć się budować takie urządzenia i jest to bardzo ważne w postępie, ponieważ różni ludzie mają odmienne doświadczenia i spostrzeżenia i dzięki temu mogą przyczynić się do ulepszania istniejących już robotów przez wskazywanie obszarów do poprawienia, usunięcia lub rozwinięcia. Młodych czytelników pewnie zaskoczy to, że dużo cennej wiedzy będą mogli zdobyć buszując w bibliotekach. Wejdziemy też w obszar elektryczności i sposobów zasilania różnorodnych urządzeń, poznamy czym jest roboetyka, jak bardzo ważne jest stawianie granic i refleksja nad tym, ile wolności możemy dać urządzeniom. Do tego odwiedzimy dom, który jest robotem. Poznamy, w jaki sposób takie budowle ułatwią nam życie. A na końcu książki znajdziemy różnorodne komputery, elementy robotów, roboty i drony oraz słownik, który wprowadzi nas w świat specjalistycznego słownictwa. Wszystkie książki z serii „Naukomiks” to niepozorne lektury pełne ilustracji. Wejście w ich treści zaskakuje czytelnika ogromem przekazywanych informacji nieograniczających się do zamieszczenia ilustracji przybliżających nam wygląd zwierząt, opisu jego funkcji, ale zawierająca sporą dawkę informacji o tym, z jakimi problemami mieli do czynienia naukowcy, w jaki sposób rywalizowali ze sobą, a także pokazaniem jak bardzo kobiety - mimo dyskryminacji – były zaangażowane w naukową pracę. Poznamy znaczenie wkładu każdego z nas w ogólny postęp, a to sprawia, że czytelnik czuje się w pewien sposób odpowiedzialny za zdobytą wiedzę. Całość barwna, pełna przyciągających wzrok ilustracji, niedługich informacji zachęcających do lepszego poznawania. Bardzo dobrze zszyte strony oprawiono w solidną okładkę, dzięki czemu książka jest estetyczna i trwała. Osobiście jestem zachwycona książkami. Myślę, że lektura będzie przydatna w edukacji przedszkolaków oraz uczniów szkoły podstawowej. Zdecydowanie polecam.

Wielu rodziców w swoim życiu doświadczyło pewnej ciekawej sytuacji. Nadchodzi wieczór, kąpiemy swoje dziecko, dajemy kolację, czytamy bajkę, śpiewamy kołysankę, całujemy w czółko i kładziemy spać. W tej lub innej kolejności. Po dłuższej chwili uciekamy z pokoju śpiącego dziecka, by z ulgą, po ciężkim dniu odetchnąć i samemu zrelaksować się, wykąpać się, obejrzeć coś i pójść spać. Jednak spryt i wrażliwość naszych dzieci są większe, niż sobie wyobrażamy. Nieraz nie spodziewamy się, kiedy drzwi do pokoju malucha się otworzą, a zza nich wyjrzy jego głowa, na podłodze będzie słychać ciche "tup, tup, tup", a pod kołdrę dorosłych wkradną się zimne stopy naszej latorośli. Pewnie bylibyśmy nieugięci, gdyby nie te słodkie słowa "czy mogę dzisiaj spać z wami?". Dobranoc, gorylku autorstwa Peggy Rathmann to bardzo podobna historia. Krótka, przepięknie ilustrowana bajka ma miejsce w ogrodzie zoologicznym, a jej głównymi bohaterem jest tytułowy gorylek - malutki, kochający psoty zwierzak. Historia opowiada właśnie o jednej z nich. Zbliża się wieczór, ZOO zostaje zamknięte, a dozorca, zanim uda się do swojego domu, sprawdza wszystkie zagrody i żegna się ze zwierzętami. W pewnym momencie, kiedy dozorca mija klatkę goryla, ten wykrada mu klucze zza paska, wychodzi ze swojej klatki i po kryjomu otwiera wszystkie zagrody, które mija gorylek skradający się za dozorcą. Tym sposobem za dozorcą tworzy się korowód, o którym człowiek nie ma zielonego pojęcia i dociera z nim aż do swojej sypialni. Rozbiera się, kładzie do łóżka i praktycznie od razu zasypia. Jego żona życzy mu dobrej nocy. I tutaj dzieje się coś niesamowitego, a mianowicie - wszystkie zwierzęta po kolei odpowiadają żonie dozorcy. Kobieta nie ukrywa swojego zdziwienia, jednak postanawia stawić czoła wyzwaniu i odprowadza wędrujące zwierzęta do ich zagród. Dobranoc, gorylku to bardzo zaskakująca, zabawna i ciepła opowieść, którą można różnorako interpretować. Z jednej strony jest to analogia do naszych dzieci, które również wędrują ze swoich łóżek do łóżek rodziców, a rodzice, zmęczeni, odprowadzają swoje latorośle z powrotem. Z drugiej strony książeczka pokazuje, że zwierzęta również potrzebują bliskości, czują tak samo jak ludzie i tak samo chcą być traktowane, z miłością i czułością. Na szczególną uwagę w tej książeczce zasługują ilustracje. Są nieziemskie. Wypełniają całą kartonową książeczkę, od prawej do lewej, od dołu do góry. Po otworzeniu pierwszej strony czytelnika uderza feeria barw i tak aż do ostatniej strony. Szczerze powiedziawszy, przy tych ilustracjach można spędzić długie godziny, odnajdując wciąż nowe, coraz ciekawsze elementy, które nie sposób zauważyć przy pierwszym rzucie oka. Dużym atutem historii autorstwa Peggy Rathmann jest mała, właściwie śladowa ilość tekstu. Dzięki temu historię gorylka można opowiadać tysiąc razy na tysiąc różnych sposobów, a książeczka nie znudzi się po dwóch wieczornych czytaniach. Rodzic może pobudzić swoją wyobraźnię i dziecka, wymyślając coraz to nowe opowieści, na długo zapadające w pamięć. Dobranoc, gorylku to doskonała pozycja dla rocznej córki, którą fascynują cudownie kolorowe ilustracje, ale myślę, że sprawdzi się także kiedy podrośnie i sama będzie mogła dopowiedzieć sobie historię do obrazków. Serdecznie polecamy Dobranoc, gorylku od Peggy Rathmann i wydawnictwa Dwie Siostry!

Czy to dorosły, czy tym bardziej dziecko skusi się na ten świetnie zilustrowany picturebook wydawnictwa Dwie Siostry. Autorstwa Izabeli Zięba oraz Urszuli Palusińska. Czy zdarzają się cierpliwe dzieci? Nie poznałam do tej pory takich. Czy każda podróż z dzieckiem musi się zaczynać słowami: „Czy długo jeszcze?”. Jak wiadomo czas to pojęcie względne. Wszystko zależy od punktu widzenia. Ile to jest, pyta dziecko... 1 minuta, 5 minut, 10 minut, 15 minut, 30 minut, 45 minut,1 godzina, 1,5 godziny, 2 godziny, 3 godziny, 10 godzin, 1 tydzień, 2 miesiące, 1 rok, 18 lat- te szesnaście zakładek zawartych w książce pomoże małym czytelnikom zrozumieć upływ czasu. Porównania do życia codziennego zaprezentowane przez autorki są odpowiednio przystosowane do wieku. Tłumaczą pojęcie abstrakcyjne, jakim jest czas, a jak wiadomo z tym bywa różnie. Sama książka jest banalna, co nie oznacza, że zła. Wręcz przeciwnie, jest wartościową pozycją dla najmniejszych niecierpliwców. Zwięzły tekst, okraszony cudownymi kontrastowymi ilustracjami z widoczną ekspresją zainteresują maluchy. Dopiero podczas relacji rodzic- dziecko i wspólnemu czytaniu oraz omawianiu poszczególnych minutek czy tygodni widzimy jej niezwykłość i wielki potencjał. Idealna dla całej rodziny, ale i dla grup przedszkolnych. Sama mam zamiar wznowić moją akcję społeczną na Instagramie #MamoTatoPoczytajPrzedszkolakom i będzie to obowiązkowa pozycja dla przedszkolaków z grupy mojej córki. Będziemy bawić się czasem. https://iniarecenzuje.wordpress.com/?p=40

Bardzo kreatywna książka (są jeszcze trzy w serii) na temat jak okiełznać strach. Przeznaczona jest dla dzieci od 5 lat. Książka angażuje malucha, należy narysować, zaznaczyć, użyć kolorowej naklejki itd. Na końcu jest poradnik dla rodzica. Najpierw pożyczyłem z biblioteki, następnie zamówiłem na dzień dziecka dla córki. Warto posiadać i przerobić ją z dzieckiem!

Wiele osób dziwi fakt, że czytam bajki. Jednak jak tego nie robić, kiedy to z nich właśnie człowiek może się najwięcej dowiedzieć. To takie malutkie i miłe dla oka encyklopedie stworzone właśnie z myślą o delikatnych umysłach. Bajki o wiele lepiej jest przyswoić niż niejedną opowieść. Z tej książki dowiedziałam się, że w Ameryce Południowej żyje nietoperz zwany wampirem. Żywi się krwią innych zwierząt. W jego ślinie znajduje się substancja znieczulające, tak że okradane z krwi istoty nie budzą się, bo nic nie czują. A wiedzieliście, że ryjówki prowadzą bardzo aktywny tryb życia i śpią tylko klika minut? Albo twierdzi się, że ryby głosu nie mają. Jednak ropuszniki i trąbonosy śpiewają pieśni miłosne, które są słyszalne nawet nad powierzchnią wody! Cała masa pytań i odpowiedzi. Idealne dla malucha już od piątego roku życia, kiedy to powstaje najwięcej pytań, na które czasem od razu trudno jest nam znaleźć odpowiedź. Tutaj znajdziecie odpowiedź na pytania: Dlaczego mucha chodzi po szybie i nie spada? Dlaczego jaszczurki gubią ogonki? Dlaczego chomik wypycha jedzeniem policzki? Dlaczego ogień parzy? Dlaczego rak chodzi do tyłu? Dlaczego krowie wystarcza trawa, a my musimy jeść coś innego? Czy paznokcie mogą rosnąć w nieskończoność? Dlaczego wielbłąd ma garb? Czy kura ma malutki móżdżek? Dlaczego mrówki budują kopce? Dlaczego bociany klekoczą? Po co żuki toczą kulki? Dlaczego wieloryb nie ma zębów? Dlaczego zwierzęta nie noszą ubrań i jeszcze cały ogrom pytań, które przypomniały mi się jak sama byłam mała. Wiecie tutaj nie chodzi już o to, że to piękna bajka, ale o fakt, że obala przeróżne mity, które ukazują się w telewizji. Na przykład jeż jest zawsze ukazany z jabłkiem na kolcach. A przecież on nawet go nie zjada. Jeż żywi się robakami i glizdami. Je tylko owady. Tutaj dzieci poznają prawdę, nie hasła, których nie zrozumieją. Dodatkowo jest bogato ozdobiona obrazkami, by nie tylko poznać odpowiedź, ale i ją zobaczyć. Dla mnie naprawdę niesamowita książka, dlatego namawiam was na jej kupno dzieciom pod choinkę. Zapewniam was, że to dobry wybór:-)))

Bardzo ładna i pomysłowa książka dla najmłodszych. Spodobała się mojemu dwulatkowi, lubi prosty tekst i same kotki. Z jednej strony fajnie, że kolory nie są zbyt krzykliwe, ale jak kotki znikają w domku, to w cieniu kartonowych okienek, niektóre kolory stają się nie do odróżnienia. I za to odejmuję gwiazdkę.

Dawno nie czytałam tak świetnej książki że swoimi dziećmi. Zachwycająca grafika. A treść? Jeszcze lepsza. Opisana jest tu nie tylko sama góra, ale cały region, w którym się znajduje. Z uwzględnieniem fauny, flory, religii, kultury, geografii itp. Ponadto fachowa wiedza np. geodezyjna czy alpinistyczna jest opisana w bardzo przystępny sposób. Informacje przeplatane są legendami, przez co cały czas utrzymuje uwagę. Jest to świetna pozycja, dla osób które chcą, nie tylko miło spędzić czas przy książce, ale również pogłębić wiedzę swoich dzieci, ale również własną.

"Nauka czytania" - ta publikacja to coś więcej niż "zwykły elementarz". Książka została skonstruowana tak, by towarzyszyć dzieciom w CAŁYM PROCESIE NAUKI CZYTANIA: od poznawania liter, poprzez sylaby, aż po czytanie pełnych słów. 📚Całość jest podzielona na trzy części: naukę liter, sylab i czytanie całych słów, od najprostszych po bardziej złożone. Dzięki stopniowaniu trudności, książka może "rosnąć" razem z dzieckiem, można do niej wracać, powtarzać, ćwiczyć kolejne etapy. 📝Dużą uwagę poświęcono wydaniu: wyraźna czcionka, duże odstępy między linijkami, teksty pełne ciekawostek o naturze, zwierzętach i zjawiskach. ⚠️Książka kierowana jest także do tych dzieci, które mają kłopoty z opanowaniem czytania, np. wykazują trudności w tworzeniu sylab, rozróżnianiu liter, czy zwyczajnym koncentrowaniu uwagi. To powoduje, że może być ona wykorzystywana przez rodziców, ale też nauczycieli i terapeutów jako narzędzie edukacyjne i terapeutyczne, choć pamiętajmy, że w niektórych sytuacjach może być konieczna konsultacja ze specjalistą (np. jeśli dziecko ma dysleksję). Książka mnie zachwyciła. Może dlatego, że mam słabość do grafik z Pucia, a tu właśnie widać mocne nawiązanie. 😁 Ale do rzeczy, bo ta książka "kupuje mnie" przede wszystkim merytorycznie. Zadania są w niej bardzo dobrze przemyślane, choć w przypadku młodszych dzieci (np. 4-latków) może być konieczne wsparcie dorosłego, bo niektóre fragmenty są już skierowane do starszaków. Podsumowując: polecam jako książkę, która może być nie tylko wprawką do czytania, ale też narzędziem do ćwiczeń.

Ciekawa książka dla dzieci wczesnoszkolnych. Może to być całkiem rozwijająca lektura, bo skłania dzieci do myślenia i poszukiwania odpowiedzi. Zagadki mają różne poziomy trudności. Niektóre z nich co prawda wymagają więcej kreatywności przy wymyślaniu odpowiedzi i brakuje mi przy nich trochę dokładniejszego wyjaśnienia, dlaczego właśnie tak należy je rozwiązać. Całość jest ciekawie i zabawnie zilustrowana i przy okazji przemyca trochę kontekstu historycznego z poszczególnych okresów. Warto przeczytać.

Po "Zwierzokrację" sięgnęłam zupełnym przypadkiem. Rzadko czytam książki skierowane dla dzieci, ale ta mnie urzekła. Piękne ilustracje z jednej strony, a wartościowe opisy z drugiej. Książka pokazuje dlaczego tak ważne jest dbanie o prawa zwierząt, uczy empatii do innych stworzeń. Autorka porusza w niej tematy od traktowaniu zwierząt w okresach historycznych do czasów obecnych. Polecam :)