Całuj albo zabij

Książka z gatunku literatury górskiej, ale całkowicie inna, brak nadęcia ze strony autora, nie znajdziemy tu opisów szczytów gór najwyższych, brak historycznych oblężniczych wypraw, znanych nazwisk itp. dostajemy za to dużą dawkę humoru o górach i wspinaniu. Polecam

OCENA - 8/10 REWELACJA Z pewnością każdy słyszał o Wandzie Rutkiewicz, ikonie kobiecego himalaizmu, postaci znanej zarówno w Polsce jak i na świecie. Popularność zawdzięcza sukcesom i osiągnięciom w sporcie który tak naprawdę zdominowany jest przez mężczyzn. Wspinanie w górach najwyższych wymaga odwagi, niezwykłej sprawności fizycznej, charyzmy oraz determinacji. Wanda pokazała całemu światu, że kobieta również potrafi osiągać cele, które wydawać by się mogło są poza zasięgiem tym bardziej muszą budzić respekt i szacunek. „UCIEC JAK NAJWYŻEJ. NIEDOKOŃCZONE ŻYCIE WANDY RUTKIEWICZ” to książka nie tuzinkowa, bardzo ciekawa i warta przeczytania. Autorka tej pozycji Ewa Matuszewska, prywatnie przyjaciółka ukazuje Wandę Rutkiewicz nieco z innej strony. Dzięki tej książce dowiemy się że życie Wandy, nie kręciło się wyłącznie wokół gór. Rutkiewicz miała też inne zainteresowania i pasje, uczestniczyła w rajdach samochodowych czy uprawiała wyczynowo grę w siatkówkę. Ta książka to swoisty wywiad rzeka, oparta na licznych wspomnieniach, wywiadach, artykułach z czasopism, podana w przystępny sposób. Autorka przybliżyła nam fakty z życia prywatnego Wandy, pokazała jaką była naprawdę kobietą, jakie miała poglądy, charakter, stosunek do ludzi, miłości, rodziny. Myślę że ta relacja jest dopełnieniem wszystkich książek wydanych u Rutkiewicz dlatego jest tak interesująca, jest też w pewnym sensie rozliczeniem autorki, a właściwie opowieścią o wielkiej przyjaźni jaka ich łączyła. Zdecydowanie polecam tym niezdecydowanym, warto przeczytać tę relację. Pozdrawiam. Jack_

Uderzające w tej książce jest to, że oprócz ciągłego podkreślania spraw typu "kobiety/kobietom/z kobietami" co w pewnym momencie staje się męczące, bardzo dużo miejsca poświęcone jest rzekomym nieprzyjemnościom które bohaterkę ponoć spotykały. Oczywiście głównie od mężczyzn ale nie tylko. Co ciekawe to Wanda Rutkiewicz często opisywana była jako osoba nieprzyjemna i skupiona na własnym sukcesie. Sprawy nie rozstrzygniemy z oczywistych względów ale ilość konfliktów które sama opisuje daje do myślenia. Tak czy owak przeciętna rzecz.

Świetna książka o górach, w które idzie się, by je zdobyć. Zrobić coś, czego jeszcze nikt nigdy nie dokonał. Nawet za cenę odmrożonych stóp, nawet po ciemku i w mokrym śpiworze. Piękna opowieść o przyjaźni, w której nie liczy się to, że kumpel z którym dzielę namiot nie mył się od tygodnia ;) Ważne jest to, że kumpel ten wstanie o 5 nad ranem i zbierze śnieg, z którego ugotuje gorącą herbatę. Dodatkowym atutem tej książki jest szczegółowość opisów technicznych - w tej chwili przestarzałych i takich, o których nie mielibyśmy zielonego pojęcia, gdyby nie opowieści starszych kolegów/koleżanek spod ściany. No bo jak to: kiedyś ludzie wspinali się bez uprzęży?!? ;)

OCENA - 9/10 WYBITNA „ZEW CISZY” do książką wyjątkowa wręcz nietuzinkowa wśród klasyki górskiej, oceniając jej zawartość uważam, że to najlepsza książka Joe Simpsona, jaką czytałem. Napisana z rozbrajającą szczerością, dosadnie, ukazująca esencję ekstremalnego alpinizmu oraz ryzyk z tym związanych. Niezwykle emocjonująca i pasjonująca lektura, od samego początku autor doskonale buduje napięcie, jego opisy są sugestywne i przemawiające do wyobraźni, nie owija w bawełnę, nie szczędzi krytyki i zadaje pytania czy warto ryzykować w górach swoim życiem w imię pasji. Jest to osobista refleksja, do której dojrzał po latach wspinaczki, zrozumiał, że zabawa we wspinanie, nie jest zabawą, to przede wszystkim walka o przetrwanie, o własne życie, więc z biegiem czasu coraz bardziej w jego głowie, pojawiały się obrazy i pytania czy warto ryzykować w imię fascynacji górami. Uważam, że bardzo ciekawie i dojrzale odniósł się do tego zagadnienia, widać, że z biegiem czasu, gdy przybyło mu lat, stał się bardziej rozważny i cenił swoje życie. Strata wielu przyjaciół w górach, oraz wszechobecna śmierć towarzysząca temu sportu w końcu w którymś momencie zmusiła go do refleksji i osłabiła jego odwagę. Ta książka jest swoistym tego dowodem, Joe nie wstydzi się już się swoich słabości czy porażek, lecz potrafi o nich pisać, szczerze nie robiąc z siebie górskiego maczo łaknącego sławy. Dzięki tej refleksji zupełnie inaczej odebrałem jego osobę, wcześniej uważałem go za egoistycznego ignoranta oraz bufona, który uważał się za niezniszczalnego. Teraz stał się w moich oczach normalnym wspinaczem pełnym pasji, który potrafi poddać się ograniczeniom wywołanym przez góry. Najważniejsze, że dostrzega je i nie wstydzi się o nich pisać, tym zyskał zdecydowanie więcej w moich oczach, niż gdy kreował swój obraz na twardziela. Niezwykła lektura, godna uwagi, którą należy przeczytać i poświęcić jej czas, zwłaszcza, że w drugiej części autor opisuje swoje wspinanie na północną ścianę Eigeru, górę magiczną oraz morderczą ze swoją mroczną przeszłością opisaną choćby w książce „Biały Pająk” Heinricha Harrera, którą również polecam fanom górskich opowieści. Pozdrawiam. Jack_

Ciekawa książka, nieco chaotycznie napisana i pełna filozoficznych dygresji i omówień Messnera, ale... naprawdę bardzo dobrze skompensowana wiedza o "wyścigu" najlepszych himalaistek po bycie pierwszą zdobywczynią korony Himalajów i Karakorum, z całkiem sporym opracowaniem na temat innych wspinających się także w skale kobiet z czołówki...

Cudowna autorka i niesamowita książka. Piękno gór i ich groza. Podzielam górską pasję autorki choć wędruję po znacznie niższych górach to rozumiem co ludzi ciągnie na szczyty. Czyta się szybko lecz myślami wraca się do lektury nawet po latach. Mocne. Polecam.

Książka "K2. Triumf i tragedia" Jima Currana to fascynująca opowieść o jednym z najniebezpieczniejszych i najtrudniejszych w zdobyciu szczytów na świecie. Autor w znakomity sposób przedstawia historię wypraw na K2 oraz opisuje ich przebieg, emocje i dramatyczne momenty. Czytelnik zostaje wciągnięty w świat alpinizmu i odczuwa niemal fizycznie trud i ryzyko, jakie towarzyszą zdobywaniu szczytu. Książka ta to z pewnością pozycja obowiązkowa dla miłośników górskich wyzwań i historii alpinizmu. Polecam ją każdemu, kto szuka w literaturze mocnych wrażeń i inspirujących opowieści o ludzkiej determinacji i wytrwałości.

Książka „Zew lodu. Ośmiotysięczniki zimą: moje prawie niemożliwe marzenie” autorstwa Simone Moro to moje kolejne spotkanie z tematyką górską. To także kolejna moja książka w ramach wyzwania, aby sięgać po książki autorów z poszczególnych krajów członkowskich Unii Europejskiej. Tym razem padło na Włochy. ”[…] alpinizm jest niemalże perfekcyjną ekspresją wolności. To nie tylko sport, ale również, a może przede wszystkim, forma ucieczki, odkrywania samego siebie, eksploracji, przygody i kontemplacji. Dlatego niech każdy uprawia go, jak chce, również ucząc się na własnych błędach czy podejmując ewidentnie nielogiczne decyzje, o ile nie dotyczą one innych […]”. Simone Moro to włoski wspinacz, alpinista, himalaista. Jest drugim po Jerzym Kukuczce wspinaczem, który zdobył zimą cztery ośmiotysięczniki oraz pierwszym i jedynym, który ma na swoim koncie cztery pierwsze zimowe wejścia na ośmiotysięczniki takie jak: Sziszapangmę, Makalu, Gaszerbrum II i Nanga Parbat. W 48 godzin wszedł i zszedł z Mont Everestu. Simone potrafi zawrócić kilkadziesiąt metrów przed szczytem. Wie, że Zycie jest jedno, a w tym samym miejscu będzie mógł się jeszcze pojawić. Został on laureatem nagrody Fair Play za to, że zrezygnował ze zdobycia Lhotse, by ratować innego himalaistę. Książka ta powstała podczas jednej z wypraw Simone. Myślę, że dzięki temu potrafił on przekazać o wiele więcej emocji z wypraw, o których pisał.

Relacja ze zdobycia Dhaulagiri, majestatycznego himalajskiego szczytu górującego nad najgłębszym kanionem świata, doliną rzeki Kali Gandaki w Nepalu. W zorganizowanej przez Szwajcarów wyprawie wzięło udział także dwóch Polaków. Oprócz Autora był tam lekarz wyprawy, Pan Jerzy Hajdukiewicz. Niestety, nie udało im się stanąć na szczycie, jednak walnie przyczynili się do tego, że kolejny himalajski gigant uległ ludzkiej wytrwałości i determinacji. Dodajmy, że była to pierwsza powojenna wyprawa Polaków w najwyższe góry świata. Na kilkanaście lat przed zaliczeniem się naszych wspinaczy do światowej elity himalaistycznej. Podsumowując, jest to jedna z tych książek o tematyce górskiej, które poruszają wyobraźnię i na długo zapadają w pamięci. W mojej opinii świetnie się uzupełnia z "Dhaulagiri zdobyty" autorstwa wspomnianego powyżej drugiego z Polaków.

Michał Jagiełło był podobnie jak Józef Oppenheim naczelnikiem TOPR (a ściślej - Grupy Tatrzańskiej GOPR, bo pod taką nazwą w latach PRL funkcjonował TOPR). Wziął udział w przeszło 250 akcjach ratunkowych w Tatrach, a oprócz działalności taternickiej i ratunkowej - pisał. Spod jego pióra wyszło kilkadziesiąt publikacji - opowiadań, wierszy i książek, nie tylko górskich. A jego dziełem życia jest właśnie "Wołanie w górach", książka którą pisał i aktualizował przez lata - każde kolejne wydanie powiększone było o kolejne, aktualne rozdziały. Książka opowiada historię TOPR od początku, od pierwszych akcji ratunkowych - po te najnowsze. Pozycja obowiązkowa.

Opis dwukrotnego zdobywania ściany północnej Matterhornu przez najwybitniejszy polski żeński zespół wspinaczkowy, ośmielę się tak stwierdzić. Mniej znane, niemniej utalentowane i utytułowane (Czerwińska to nawet bardziej), niż słynna Wanda, co to Niemca chciała. Czerwińska i Palmowska piszą ze swadą, nie dziwota, że w latach późniejszych obie poszły w pisanie książek. Pozycja rzetelna i wciągająca.

Jaka to jest dooooobra literatura górska! Jedna z lepszych, jakie czytałam 😍 Steve House ma podobne podejście do wspinaczki, co pan Wojtek Kurtyka. Znajdziecie tu więc mnóstwo pięknych wspinaczek w stylu alpejskim w małych zespołach i solo, a ich opisy oddane są z tak fotograficzną szegółowością, że miałam wrażenie bycia tam, na miejscu. Nie brakuje także zdjęć pięknych szczytów i dróg wspinaczkowych. Steve House jest szczery do bólu w opisach doznań w skale, pisze też dużo o śmierci kolegów-wspinaczy, unika za to prywaty (na szczęście). Czemu nikt nie czyta tej książki? Kochani, zmieńmy to! Naprawdę warto poznać świat ludzi gór zza oceanu, przecież nie tylko Europa stoi świetnymi wspinaczami i himalaistami ;) Steve House oferuje nam kawał pełnokrwistej literatury górskiej, kto by się nie skusił?

Niewiele jest książek, które zaczynamy czytać, znając ich zakończenie... A takie książki czyta się w specyficzny sposób - w każdym zdaniu doszukuje się ukrytych znaczeń, przeczuć czy znaków... Ta książka jest niesamowita i godna polecenia z wielu powodów - jeden z nich to możliwość poznania od podszewki życia himalaistów. Wielu ludziom wydaje się, że wejście na ośmiotysięcznik to trochę jak wejście na Rysy - człowiek to sobie zaplanuje i idzie, wchodzi i schodzi, gdzie tu problem? Falco pokazuje nam rzeczywisty koszt i trud zdobywania najwyższych gór świata, nie tylko materialny i fizyczny, ale też duchowy i psychiczny... To jest drugi powód, dla którego warto sięgnąć po tą książkę - możliwość poznania niesamowitego człowieka, jego najgłębszych przemyśleń, odczuć i spostrzeżeń, sposobu widzenia rzeczywistości... Ta książka jest słodko-gorzka, jednocześnie fascynująca i przerażająca, a już na pewno zapadająca w pamięć... W mojej opinii, zwłaszcza dla fanów polskiego himalaizmu, to pozycja obowiązkowa.

Czytałem pierwsze wydanie. Mam takie przekonanie, oby mylne, że ta książka jest trochę zapomniana jeśli chodzi o polską literaturę górską. A dla mnie to jest arcydzieło jeśli idzie o tego typu pisarstwo. Moja ulubiona górska książka. Emocjonująca, napisana bardzo ładnym językiem, warta polecenia każdemu kto lubi góry zarówno te wysokie jak i te niskie.

Wspomnienia jednego z najlepszych alpinistów francuskich, żyjącego w czasach, gdy zdobywanie ścian, przejść i szczytów odbywało się po raz pierwszy. Szalenie ciekawe spojrzenie na tamtą epokę, na podejście do gór, na organizację przedsięwzięć. Autor wiele osiągnięć zdobył jako pierwszy lub drugi w historii - ściany alpejskie, Annapurna, Jannu, szczyty południowoamerykańskie. Szczególnie uderza opis wyprawy na Annapurnę, wyprawy jakże innej od tych, o jakich się czyta obecnie, gdzie wszystko jest przygotowane, gdzie trasy są doskonale znane i jedyną niewiadomą jest kondycja uczestnika. Jakimż kontrastem jawi się wyprawa, która nie ma nawet porządnej mapy okolicy, bo takowe nie istnieją! Jest to wgląd w świat, który już przeminął, a szkoda. Książka nie jest może z serii tych, które pochłania się w jeden wieczór, styl autora nie jest aż tak lekki. Niemniej, czytelnik, który poświęci czas lekturze, odkryje całkiem inny świat.

Bardzo ciekawa językowo, kiedy już się przyzwyczaić do maniery stylistycznej autora. Piękne metafory i porównania, ale czasem przytłaczają swoim nagromadzeniem. Sporo przemyśleń, które poruszają, ale ogólnie lektura najciekawsza we fragmentach dotyczących odkryć speleologicznych oraz wędrówki po górach. Dopiero wtedy narracja wydaje się autentyczna, nie ucharakteryzowana.

To książka nietypowa. To raczej rodzaj projektu, coś co jest odpowiednikiem książki w dobie społeczeństwa informacyjnego i globalizacji. Czego tam nie ma? Jest przede wszystkim dużo emocji, niedopowiedzianych zdań, domysłów, koncepcji, a wszystko to wplecione w szerszą perspektywę: coś w rodzaju multimedialnej mozaiki. Jest relacja z pamiętnej zimowej wyprawy na Broad Peak, zakończonej triumfem i tragedią. Są refleksje jej uczestników, tych którzy przeżyli – z wyjątkiem Artura Małka, czego należy żałować, ale to jego wybór. Jest też relacja z wyprawy pod kierownictwem Jacka Berbeki, w której uczestniczył też autor książki. Jest odwołanie do tragedii Artura Hajzera. Są zapisy z forów internetowych, może nie dla wszystkich strawne, ale sprawnie wpisujące się w całość projektu. Ale są także inne tropy. W tle przewija się podstawowe pytanie, które zadają ludziom wspinającym się w górach wszyscy laicy: Dlaczego? To pytanie o sens jest oczywiście obecne nie tylko w tej książce, ale bez niego nie sposób sobie jej wyobrazić. To jej kręgosłup, oś wokół której autor stworzył swój projekt. Co pcha zimą w Karakorum statecznego mężczyznę w dosyć już zaawansowanym wieku, ojca czterech synów, mającego poukładane życie? Co pcha tam młodego człowieka, pełnego pasji, stojącego tak naprawdę u progu życia, żyjącego w szczęśliwym związku? Co sprawia, że w góry ryzykować życie wyruszają ludzie, którym dopiero co urodziło się dziecko, którzy mają udane, szczęśliwe życie? Czy chodzi o doświadczenie „drugiej strony lustra” – by użyć słów Macieja Berbeki? Czy to zwyczajne uzależnienie od adrenaliny, podobne jak u wielu ludzi uprawiających sporty ekstremalne, nie wahających się postawić na szali własnego życia i szczęścia swej rodziny, byle doświadczyć czegoś nowego i ekscytującego? A może w górach jest coś więcej, coś mistycznego? Wreszcie - czy to coś specyficznie naszego, polskiego, że nawet kiedy wiesz, że może to się zakończyć tragicznie, kiedy słońce chyli się ku zachodowi podczas ataku szczytowego i wiesz, że może zabraknąć czasu by wrócić, to nie wycofasz się? Czy to coś polskiego, że gdy zginiesz tragicznie stajesz się bohaterem, a gdy starasz się przetrwać za wszelką cenę – tchórzem. Autor nie udziela jednoznacznej odpowiedzi na te i inne pytania, bo chyba takiej odpowiedzi nie ma. Poszukuje jednak ciekawych tropów. Odwołuje się do wiedzy z zakresu medycyny, psychiatrii, opisuje reakcje organizmu w warunkach ekstremalnego deficytu tlenu, co ma miejsce w wysokich górach. W książce pojawia się też niezbyt korzystny obraz polskiego środowiska wysokogórskiego. Już bezpośrednio po tragedii na Broad Peak można było dostrzec, że nie panuje tam sielanka. Dla kogoś kto to wszystko obserwował przez wiele lat z zewnątrz może to stanowić pewnego rodzaju zaskoczenie. Wydawało się, że ludzie gór to najszlachetniejsi z nas. Tymczasem okazało się, że dla wielu z nich nie jest obca zazdrość, małostkowość czy skrajny wręcz egoizm. "Himalaiści idą na szczyt celebrować swoje ja” - napisał Jacek Hugo-Bader. Mówi też o tym Adam Bielecki. To bardzo ważne i cenne w tej książce. Dla wielu mediów Bielecki to wręcz całkowite przeciwieństwo największych polskich bohaterów Himalajów: Kukuczki, Rutkiewicz, Wielickiego, Pustelnika. Tymczasem mówi on o inspiracji tą romantyczną wizją pięknych górskich dusz, mówi o rozczarowaniu reakcją środowiska i mediów po zimowych zdarzeniach w Karakorum. Czy to tylko zgrabna kreacja dla mediów tego niewątpliwie uzdolnionego wspinacza, czy też pokazał tu swe prawdziwe emocje? Autor nie wydaje werdyktów, nie stara się wskazać winnych. Czy były błędy, czy zabrakło braterstwa liny? Oczywiście łatwo z perspektywy czasu, siedząc w ciepłym fotelu, perorować, że powinny iść dwa zespoły, dzień po dniu, że nie powinni iść w czwórkę jednocześnie, że nie powinni się rozdzielać przed szczytem, że powinni wyjść wcześniej niż o 5.15… Jeszcze jedno. Obraz gór w „Długim filmie o miłości” nie ma nic wspólnego z tą romantyczną wizją. Brzydki, zwalisty Broad Peak, tonący wiecznie w chmurach K2, lodowiec pozbawiony praktycznie życia, z wyjątkiem much i kruków, regularnie za to zaśmiecany przez uczestników wypraw, zimno, lód, śnieg, zmęczenie, deterioracja, smutek po stracie bliskich, wzajemne niesnaski, przemilczenia. Z tego dosyć ponurego obrazu wyłamuje się jedynie mistyczne „boskie światło” na rozświetlonej blaskiem zachodzącego słońca zachodniej ścianie Gaszerbruma IV. Jacek Hugo – Bader to niewątpliwie postać barwna, autor świetnych reportaży, obdarzony darem pisania, więc trudno wyobrazić sobie lepszego kandydata do napisania takiej książki. Książka bardzo potrzebna i ważna. Po przeczytaniu mam jednak ambiwalentne odczucia. Widać niestety pośpiech przy jej pisaniu. Jest trochę chaosu, poszczególne rozdziały nie do końca dopracowane. Poza tym książka – jak napisałem, jest rodzajem projektu, a właściwie jego częścią. Miał być jeszcze film, jest wiele fotografii… Dla jednych to atut, dla innych problem, deprecjacja literatury. Mimo wszystko zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Książka pomaga zrozumieć jak ekstremalnym sportem jest nurkowanie. Jeśli ktoś myśli że wystarczy odpowiednio długa rurka by oddychać pod wodą będzie zaskoczony. To bardziej biografia Dave'a Shawa niż opis jednego tylko zejścia do jaskini. Dużo fachowej wiedzy, momentami prawie jak podręcznik ale czyta się z zaciekawieniem.