Cafe Auschwitz

Historia rodziny na tle wojny i okresu powojennego, obraz dziwnych przypadków i zrządzeń losu, opowieść o poświęceniu i oddaniu człowiekowi bez względu na wszystko. Przyznaję, ta ocena jest mocno na wyrost, ale nie mogę podzielić jej na elementy, dlatego musiała być wysoka. W tej powieści najważniejsza jest historia! I to ona trzyma nas w szachu, bo dzięki niej odwracamy kolejne kartki, żeby się dowiedzieć, czy im się uda. A wszystko zaczyna się w 1936 roku, kiedy na świat przychodzi Michał Stołowicki, a do jego domu trafia poszukująca pracy, zdesperowana Gertruda. Kiedy nasi bohaterowie się poznają, jeszcze nikt nie spodziewa się tego, co my dzisiaj już wiemy, że się wydarzyło. Dość powiedzieć, że Stołowiccy byli Żydami, i to bogatymi. Bardzo bogatymi. A Gertruda natomiast gorliwą katoliczką – przynajmniej na początku jej drogi. Resztę znamy – 1939 i jego skutki po 1945, tułaczki, głód, obozy. Stołowiccy podzielili los milionów ludzi, ponieważ mimo ogromnych pieniędzy, jakimi dysponowali, ich pochodzenie zamykało im drogę absolutnie wszędzie. A razem z nimi Gertruda. Z niani stała się zastępczą matką Michała, a ostatecznie zastąpiła mu matkę na całe życie. Wiemy, że ludzkich historii, takich jak ta, było w tym czasie naprawdę dużo, ponieważ po wybuchu wojny niezwykłe doświadczenia stały się zwykłym życiem. Tutaj to świetnie widać w codziennych decyzjach i wyborach bohaterów. W tej powieści czujemy to, jak bardzo bohaterowie nie zdają sobie sprawy z powagi sytuacji, aż nagle robi się za późno. Widzimy – z naszego punktu widzenia – heroiczne postawy walki o przetrwanie swoje i najbliższych. Tutaj jednak chwyta nas za serce również to, że Gertruda mogła swoje życie przeżyć dużo spokojniej, nie angażować się w los Stołowickich, ale raz podjęta decyzja w tym kierunku pociągała za sobą kolejne, coraz bardziej ryzykowne. A do tego złożona przysięga determinowała jej działania do jej ostatniego dnia, mimo że po zakończeniu wojny wcale nie było łatwiej. Ale myślę sobie, że siłą tej książki jest też nagroda, jaką Gertruda otrzymała za swoje poświęcenie. Tytuł Sprawiedliwej wśród Narodów Świata. Ale chyba przede wszystkim rodzinę, której nie było jej dane założyć samodzielnie. Przy okazji to jedna z niewielu książek, w której opowiedziane są wydarzenia lat .40 krótko po wojnie i momentu poszukiwania dla siebie miejsca w nowym świecie. Niby odrodzonym, ale wcale nie uleczonym z antysemityzmu, dyskryminacji i podziałów. Niestety ta książka jest źle napisana. Słusznie czytelnicy zwracają uwagę na styl szkolnego wypracowania i brak literackości, którą nota bene autor deklaruje we wstępie. I gdyby historia nie broniła się sama, to pewnie odłożyłabym ją po kilku stronach. Cała narracja jest bardzo nierówna. Miejscami sztuczna, ponieważ autor próbuje maskować patos prostotą, a bez warsztatu jest to trudne. Mimo to ja ją polecam! Wśród różnych propozycji książkowych krążących wokół tego tematu, ta jest naprawdę warta uwagi i rzeczywiście zasługuje, żeby poświęcić jej czas.

Aż wstyd się przyznać ile ta książka leżała na moim regale i czekała na swoją kolej. Eva Adami w 1942 roku jedzie pociągiem do Auschwitz. Z jednej strony to był szalony pomysł by samemu zgłosić się na tę podróż, z drugiej strony to wszystko, to był plan. Kobieta chciała za wszelką cenę odnaleźć swego męża, nawet jeśli musiałaby cierpieć i ryzykować swoje życie. Tęskniła za swoją miłością i musiała go spotkać. Gdy dociera na miejsce, odnalezienie go wcale nie okazuje się takie łatwe. Jednak ona cały czas ma nadzieję. Jej przyjaciółka Sofie postanawia jej pomóc, nawet jeśli oznaczałoby to bratanie się z wrogiem. Obie kobiety wiedzą, że mogą na siebie liczyć i na sobie polegać. To ta przyjaźń nie raz ocali im życie. Czy Eva odnajdzie ukochanego? Czy Sofie będzie miała aż takie możliwości by pomóc przyjaciółce? I czy w takich warunkach jest szansa by dziecko przeżyło? Książka przedstawia historię Evy Adami, to jak znalazła się w Auschwitz, oraz to jak walczyła każdego dnia o życie swoje, przyjaciółki, a z czasem o życie własnego dziecka. To ile ta kobieta miała w sobie nadziei było naprawdę godne podziwu, bo przeżycie w takich warunkach nie raz graniczyło z cudem. Autorka pokazuje nam jak wyglądały realia w obozie. To ile trzeba było mieć wytrwałości. Wiele osób przebywających w tamtym miejscu traciło nadzieję, wątpili w to, że jeszcze kiedyś będą wolni, że jeszcze kiedyś wrócą do dawnego świata. Tylko czy tamten świat jeszcze istniał? Jeszcze inni może i wierzyli w to, że uda im się przeżyć i opuścić Auschwitz, tylko co z tego jak nikt z ich najbliższych nie przeżył. Ta książka wywołała we mnie wiele emocji, z resztą jak każda o takiej tematyce. Dodatkowo ta powieść jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Aczkolwiek ta historia była nieco inna, bo opowiadała jak w piekle na ziemi może zdarzyć sie cud i pojawić się nowe życie z miłości dwojga ludzi. Co do zakończenia to tu mnie autora zaskoczyła, bo takiego obrotu spraw zupełnie się nie spodziewałam. Całą książkę przeczytałam z zapartym tchem, byłam szalenie ciekawa jak to wszystko się dalej potoczy. Czy Eva odnajdzie ukochanego? Czy oboje przeżyją? Co z jej przyjaciółką? Czy dziecko, które urodziło się w Auschwitz przeżyło? I czyje to było dziecko? Już od początku miałam wiele pytań, więc ciężko było mnie oderwać od tej książki, bo jak najszybciej chciałam się tego wszystkiego dowiedzieć. Czy polecam tę książkę? Oczywiście! Ja żałuję, że dopiero teraz po nią sięgnęłam. Uwielbiam tego typu książki. Jeśli wy również zaczytujecie się w historiach wojennych, a tej jeszcze nie czytaliście to koniecznie musicie to nadrobić.

A mnie się ta książka podobała. Widzę wiele negatywnych opinii, zwłaszcza od pań i może to z tego powodu, że powieść ukazuje kobiety jako bardzo pragmatyczne i cyniczne istoty, co chciałoby się ukryć bardzo głęboko i nie mówić o tym głośno lub najlepiej wcale. Szczególnie, że niemal każda bohaterka dbała jedynie o swoje 4 litery, a na każde świństwo miała oficjalne wytłumaczenie - zwalające winę na kogoś innego, ale nigdy na siebie. Czas stanąć w prawdzie : )

Cisza... ... za głośna ... za mocna ... za spokojna Pragnąłem jej jednocześnie jej nienawidząc. ---------- Smutek. Ogromny. Zrodzony z bólu i tęsknoty. Towarzyszył mi podczas lektury tej książki. Nie chciał opuścić mojego serca. Był... ---------- Dlaczego? Dlaczego? Dlaczego? Gubiłem się we własnych odczuciach. Potrzebach. Pragnieniach. ---------- Taniec. Zapomnienie. Chwilowe ozdrowienie. I te ciągłe wyrzuty sumienia. Przecież tak nie wolno! ---------- Główna bohaterka, Lidia, wychowała się w domu dziecka i od zawsze musiała radzić sobie sama. Jako dorosła kobieta samodzielnie wychowuje córkę, która poważnie choruje. To doświadczenie staje się dla niej punktem zwrotnym. Od tej pory jej życie zaczyna przypominać tytułowego papierowego motyla – staje się delikatne, kruche, łatwe do zniszczenia, ale też pełne cichego piękna i nadziei. Trudna codzienność nakłania Lidię do zmierzenia się z własną przeszłością, wspomnieniami o utraconej przyjaźni i bólem po odrzuceniu. ---------- Czytanie tej książki było dla mnie podróżą w głąb emocji, które tętniły między słowami. Każde drgnienie serca bohaterki stało się moim własnym, a jej łzy i uśmiechy splatały się z moimi uczuciami. Te emocje budziły we mnie strach i nadzieję, otulając duszę jak delikatna mgła, ciepła i kojąca. Z każdą stroną znikałem w innej rzeczywistości — tam, gdzie czas płynął wolniej, a świat nabierał nowych barw. To magia, w której słowa zamieniały się w oddech, a historia stała się moim snem na jawie. Mariko, dziękuję. Lubię otulać się słowami spisanymi Twoją ręką.

Piękna i trudna książka o ludzkiej odwadze, tragedii dzieci i ich matek. Świadectwo bohaterstwa wielu ludzi w walce z hitlerowską machiną śmierci. Irena Sendlerowa wyróżniała się na tle innych mieszkańców Warszawy ale nie była jedynym bohaterem w tej walce. Pamiętajmy że wiele osób działało wespół z nią by dzieci i dorosłych ratować ze szponów śmierci.

To jedna z książek, którą udało mi się znaleźć w brytyjskiej bibliotece. Wzięłam ją bez zastanowienia. Moje pierwsze spotkanie z twórczością autora można więc porównać do randki w ciemno. Akcja powieści rozpoczyna się w 1938 roku. Głównym bohaterem jest nastoletni Antek przygotowujący się do matury. Wyprawa z kolegami do domu uciech okazuje się niefortunnym pomysłem i tym samym sprowadza na chłopaka prawdziwe kłopoty. Wkrótce potem ojciec Antka zostaje aresztowany pod zarzutem działalności antypaństwowej. Jaka przyszłość czeka Antka i jego ojca? I o co chodzi z tytułowym autoportetem? W tej historii znajdziecie mnogość wątków, postaci, miejsc akcji, natomiast nie znajdziecie jej zakończenia. Ku mojemu zaskoczeniu okazało się, że jest to seria. Książka jest w miarę ciekawa, chociaż nie nazwałabym jej wciągającą, nie okazała się na porywająca na tyle, żeby zarwać dla niej noc. Odkładałam i spałam spokojnie. Momentami była nużąca, a jednak przeczytałam ją bardzo szybko. Daję jej plusik za Zakopane, kolejny za zagadkę z obrazem, największy zaś za retro klimat. Głowny minus za niektóre epizody, moim zdaniem wprowadzające niepotrzebny zamęt. Dawno książka nie wzbudziła we mnie tak mieszanych uczuć. W bibliotece nie znalazłam kolejnych części. Może to znak? Jeśli kiedyś natknę się na kolejną część to pewnie przeczytam, bo jednak jestem ciekawa dalszego ciągu. Myślę że nie nastąpi to zbyt szybko, no chyba, że los tak zechce.

Siedem historii o zbrodniach, które wstrząsnęły opinią publiczną swoich czasów - wszystkie z jednym wspólnym mianownikiem: miłością (szczęśliwą lub nie) w tle. Rozstrzał historyczny jest tu znaczny, mamy tu bowiem historie zarówno z okresu zaborów (XIX W.), aż po czasy współczesne (śmierć Andrzeja Zauchy w latach 90. XX w.). Sławomir Koper pisze lekko i wciągająco, czyta się więc tę książkę szybko i przyjemnie (jakkolwiek by to nie brzmiało przy tej tematyce). Nic zresztą dziwnego, bowiem autor ten dobrze czuje się w klimatach historycznych ,,sensacji", niczym Bogusław Wołoszański. ,,Zbrodnie z namiętności" mogę z pewnością polecić każdemu fanowi ,,true crime z epoki".

"Bardzo zimna wiosna", czyli skandynawski kryminał napisany przez...Polkę. Chociaż jest to również opowieść o współczesnej Szwecji i jest tu o tym bardzo dużo, momentami miałem wrażenie jakby cała intryga kryminalna schodziła na drugi plan i była jedynie pretekstem do opowiedzenia o tym jak Szwecja wygląda i z jakimi problemami się boryka. Sam wątek kryminalny jest poprawny, chociaż rozwiązanie sprawy pojawia się nagle i nie jest to mocny punkt tej książki. Autorka chciała chyba stworzyć coś, co byłoby podobne do książek Henninga Mankella, takie przynajmniej odniosłem wrażenie znając kilka książek Mankella. Książka ma być początkiem cyklu kryminalnego, ciekaw jestem jak wypadnie drugi tom.

Trzy kobiety, trzy historie, ale łączy je jedno – on. Nie byłem w stanie nazwać emocji, które im głębiaj zanurzałem się w tej historii zaczynały we mnie buzować. Historie Niki, Wioli i Ady były dla mnie pewnego rodzaju mierzeniem się ze samym sobą, z własnymi emocjami. Ociekały one tęsknotą, czekaniem, potrzebą, ... Były ich własnymi światami nabuzowanymi ogromem skrajnych emocji. Karuzelą nastrojów. Czułem się jakby zasysała mnie czarna dziura... niepewności. Czytałem. Cieszyłem się. Wspierałem. A mimo to, gdzieś obok odczuwałem niepokój i lęk. Czułem, że coś tu nie gra, ale nie wiedziałem co. Czy autorka mi to wyjaśniła? Sięgnij po książkę, by to sprawdzić. Wiele myśli. Wiele emocji. Wiele chaosu. "Nie żyjemy w sterylnych warunkach, wypreparowani z oczekiwań i zamiarów". Z kart tej książki biła ogromna potrzeba: bliskości, ciepła, zrozumienia, pragnienia... One wszystkie składały się w jedną całość. Nikt z nas nie chce być sam. Na dłuższą metę boimy się samotności. Bohaterki tej opowieści bały się jej bardzo mocno. Niezrozumienie. Słowo klucz do tego co czułem zbliżając się do końca lektury. Włos mi się jeżył przy odkrywaniu kart tej partii czytelniczej gry. To było dziwne. Chore... Ta historia pokazała mi fragment naszego świata. To nie jest dobry skrawek człowieczeństwa. To mnie przeraża, bo mam świadomość, że tak jest. Społeczeństwo - siatka zależności i ról. Dzięki tej historii wiem już, że potwory istnieją. I ta wiedza rozwala mnie od środka. "Jestem rozpieprzony w pył". Bardzo dobra powieść obyczajowa z elementami thrillera psychologicznego , która wprawia w osłupienie i wywołuje ogromny wachlarz różnych emocji. Narracja z perspektyw kilku osób ułatwiła wczucie się w wydarzenia, które mają tutaj miejsce. Karolina Głogowska zręcznie prowadziła mnie po zakamarkach ludzkiego umysłu – zarówno ofiary jak i oprawcy, w realny sposób przedstawiając mechanizm manipulacji i wpędzania w poczucie winy, co jest atutem tej książki.

Jesien, jesień, jesień 🍂 Lubię oglądać te wszystkie kolory, ale jest mi już naprawdę zimno, gdy wychodzę wieczorami 😁 Oznacza to chyba jeszcze więcej czasu z książkami. Agnieszki Osieckiej chyba nikomu przedstawiać nie trzeba. Jej fenomen istnieje do dzisiaj, a w radiach rozbrzmiewają napisane przez nią hity. Nic więc dziwnego, że Wydawnictwo W.A.B zdecydowało się na wznowienie książki, która ukazała się w 2020 roku. Znajdziemy tu liczne wywiady z ludźmi z najbliższego otoczenia Osieckiej i zdjęcia z jej życia. Można powiedzieć, że poznajemy ją tu zza kulis. Najbardziej cenne w tej książce, są pytania, które zadaje autorka. Nie skupia się ona tylko na twórczości autorki, lecz na tym, jaką była ona osobą na przestrzeni lat. Różne perspektywy pozwalają nam poznać Agnieszkę jako fascynującą osobę, której życiorys był bujny i owocny. Każdy z wywiadów niesie ze sobą inną perspektywę i inne wspomnienia. Przykładowo Zuzanna Głowacka Agnieszkę poznała jako mała dziewczynka, więc spojrzenie dziecka na znaną pisarkę jest również ciekawe. Poznajemy to, czego się bała, co było dla niej ważne i jej stosunek do miłości. Te wiele rozdziałów w dość pokaźnej książce daje nam obraz oryginalnej i bardzo interesującej postaci. Polecam tę książkę każdemu, nawet jeśli nie przepadacie za biografiami. Ten zbiór wywiadów przedstawia tak wiele historii o jednej osobie, że nie sposób się od niego oderwać.

To chyba moje pierwsze spotkanie z fińskim kryminałem. To znaczy nie do końca fińskim, bo autor urodził się w Niemczech, ale skoro Finlandia to jego drugi dom to… :-) Książka nie jest zła, ale większego wrażenia nie zrobiła. Czasami trochę wiało nudą, bywało ślamazarnie i opornie, ale można też zobaczyć żmudną pracę policyjną. Na zachętę sześć gwiazdek z minusem, a że minusa dać nie mogę, zostaje sześć bez minusa :-) Czy sięgnę po inne tomy? Tego nie wiem.

No cóż...temat obozów koncentracyjnych to ciężki temat.. Jestem co prawda z nim "oswojona", bo od najmłodszych lat interesowałam się i czytałam tego typu książki (przez starszą siostrę), ale za każdym razem wzbudzają one u mnie emocje. Różne emocje.. Muszę przyznać, że ta książka jest na swój sposób wyjątkowa. Wszystko przez to zakończenie, takie nierealne jak na tamte czasy i wydarzenia, przez to ohydne okrucieństwo obozowe i wojenne...No bo jak to jest możliwe, aby więźniarki pomogły w ucieczce z więzienia kobiecie, która była ich nadzorcą w obozie...???Nie mieści mi się to w głowie, a jednak ta historia wydarzyła się naprawdę. Oprócz tragicznych opisów obozowej codzienności W Ravensbruck i Oświęcimiu, poznacie ciekawą postać kobiety, która nadzorowała więźniarki...i dobrze je traktowała. I to właśnie te więźniarki, za te traktowanie postanowiły się jej odwdzięczyć. Lektura warta uwagi!

Ta książka to odważna i poruszająca próba pokazania świata, który zazwyczaj funkcjonuje na marginesie społeczeństwa i jest obudowany wieloma stereotypami. Autorzy skupiają się na prawdziwych historiach kobiet związanych z prostytucją, dzięki czemu czytelnik ma wrażenie obcowania z autentycznymi emocjami i doświadczeniami, a nie suchą analizą tematu. Co więcej w reportażu wypowiadają się nie tylko kobiety trudniące się tym zawodem, ale również ich klienci którzy w ciekawy sposób ukazują swoją perspektywę i opowiadają historie jakie im się przydarzyły. Największą zaletą książki jest jej szczerość. Opisywane relacje są często brutalne, momentami smutne, ale jednocześnie bardzo ludzkie. Autorzy nie idealizują bohaterek ani ich wyborów, ale też ich nie potępiają. Pokazują, że za prostytucją stoją różne motywy -od trudnej sytuacji życiowej i presji finansowej, po świadome decyzje i chęć niezależności. Dzięki temu książka skłania do refleksji i zmusza czytelnika do spojrzenia na ten temat z innej perspektywy. Dla mnie niezwykle pozytywne w odbiorze były wątki kilku polskich afer związanych z prostytucja jak np. sutenerstwo Dagmary Kazimierskiej czy afera z piłkarzami Legii Warszawa który udali się po wygranym meczu do burdelu. Szkoda tylko, że te tematy zostały jedynie muśnięte, bez głębszego rozwinięcia. Styl pisania jest prosty i przystępny, co sprawia, że książkę czyta się szybko, mimo ciężkiej tematyki. Czasami jednak można odczuć pewien niedosyt – niektóre historie wydają się zbyt krótkie i chciałoby się ich rozwinięcia lub głębszej analizy psychologicznej. Momentami brakuje też wyraźniejszego podsumowania poruszanych wątków. Mimo tych drobnych minusów uważam, że jest to wartościowa lektura. Prostytutki. Tajemnice płatnej miłości otwierają oczy na problem, o którym rzadko mówi się wprost, i pomagają zrozumieć, że za kontrowersyjnym tematem kryją się prawdziwi ludzie i ich historie.

Przeczytałem to z polecenia… jeśli chodzi o treść to niby człowiek wie Ale jednak dowiaduje się jeszcze więcej co przed nami „zwykłymi ludźmi” jest schowane „za murami Watykanu” - Państwo w państwie… podejrzewam że jeszcze nie jedno takie coś wyjdzie na jaw. Fajny reportaż. Osobiście wychodzę z założenia że stanowisko powinno być traktowane jak zawód. Im więcej takich niekoniecznie przyjemnych problemów jest upubliczniane tak ludzie odchodzą od kościoła, co przekuwa się na wiarę. Kościół jako budynek nie jest równoznaczny z Wiarą.

Ta książka wstrząsnęła mną. Czytałam ją już jakiś czas temu, ale do dziś pamiętam emocje, które towarzyszyły mi podczas lektury, ten niepokój. Losy bohaterów niejednokrotnie mrożą krew w żyłach. Niewiarygodna i dramatyczna historia, która wydarzyła się naprawdę. Ludzie w jednej chwili zostali wyrwani ze swojego życia, ziemi i ojczyzny, a następnie wysłani do obcego, dalekiego kraju. „Syberiada polska” to pierwsza część trylogii opisującej losy mieszkańców Czerwonego Jaru. Akcja powieści rozpoczyna się w mroźną noc 1940 roku, kiedy to mieszkańcy wsi, zostają załadowani do wagonów towarowych i wywiezieni w nieznane. W trakcie podróży umierają szczególnie małe dzieci, starsi ludzie. Warunki w jakich jechali, można sobie dobrze wyobrazić czytając powieść. Po miesiącu docierają na Syberię, zmagając się z 40° mrozem. Choć ludzie formalnie byli wolni, oni zostali „tylko” przesiedleni, w miejsce, z którego nie było możliwości ucieczki, bo tajga stanowiła naturalną barierę. Mroźne zimy, głód, wszawica, choroby, praca ponad siły, śmierć bliskich z niedożywienia i choró, to obraz, który ukazuje rzeczywistość Polaków na Syberii. Jedynym marzeniem zesłańców był powrót do ojczyzny. Losy Polaków zesłanych na Sybir opisane są prostym językiem, co ułatwia przeniesienie się w tamte czasy, poznanie ich sposobu myślenia i mówienia oraz ówczesnych realiów. Dla mnie było szokiem, kiedy dowiedziałam się że autor po wojnie był stalinowskim prokuratorem i podpisywał wyroki śmierci na polskich bohaterach. Nie wiem, czy tą książką chciał odkupić swoje winy, czy nie, może pokazać się z innej strony, bo przecież on sam tego też doświadczył. Kontynuację tej epickiej powieści można znaleźć w kolejnych tomach cyklu: „Czas kukułczych gniazd” oraz „Młode ciemności”. Warto również wspomnieć, że na motywach „Syberiady polskiej” powstał film Janusza Zaorskiego pod tym samym tytułem. To książka jest ważna, warta przeczytania. Lektura smutna, ale bardzo prawdziwa. Polecam!

Odłączając książkę od osoby jej autora, trzeba przyznać, że jest to dosyć solidna pozycja. Pozwala przechodzić razem z autorem przez jego życie zawodowe, które łączyło się ze zmianami w Polsce, a szczególnie w mediach i polityce. Niestety im dalej w lekturze i życiu autora tym bardziej widać zacietrzewienie w sprawach politycznych i omnipotencję. Mimo wszystko zdecydowanie warto, szczególnie w formie audiobooka czytanego przez autora.

Mam mieszane uczucia dotyczące z tej książki. Bo czasem drażnił mnie autor, który widział samych złych Polaków. A przecież nie tylko tacy Polacy jakich on opisuje w obozach byli. Jednak pomimo tego uważam, że książkę powinno się przeczytać. Przede wszystkim są to wspomnienia autora, który przeżył obóz. Jego uczucia, myśli. Nie jest to modna obecnie literatura obozowa, w której są elementy prawdy, a czasem cała opowieść to fikcja.

Tę książkę przetłumaczono na kilkanaście języków, Andrzej Munk zrobił z niej film. Autorka, jako młoda, 18-letnia, dziewczyna dostała się do obozu w Auschwitz. Akcja książki dzieje się kilka lat po wojnie, kiedy była SS-manka spotyka na statku Polkę, Marię, która trafiła do obozu gdzie Liza była esesmanką. Auschwitz we wspomnieniach Lizy jest przerażający, cała tragedia obozu jest opisywana jej oczami. Mimo to Liza uważa, że kilkakrotnie uchroniła przed śmiercią polską dziewczynę. Jak zachowa się jej mąż, który do tej pory nic nie wiedział o jej działalności w SS.

Kiedy zastanawiam się, jaka piosenka, jest tą jedną jedyną w moim życiu, to słyszę głos Pana Marka Grechuty i te cudowne słowa "Ważne są tylko dni, których jeszcze nie znamy". Arcydzieło!!! Z wielkim zainteresowaniem sięgnęłam po biografię Pana Marka, ale muszę przyznać, że jestem nią trochę rozczarowana. Autorka na okładce zapowiada "Prawda bez legendy", ale według mnie tej prawdy to tu za dużo nie ma. Może to jeszcze za szybko. Może zbyt mało czasu minęło od śmierci Pana Marka. Nie wiem, ale czytając powieść czułam pewien zgrzyt. Miałam też problem z narracją książki. Autorka w niektórych rozdziałach sugerowała pewne rzeczy, tak jakby wszyscy o tym wiedzieli np. rozwód rodziców Marka, albo jego choroba. No cóż, Ja nie wiedziałam. Sama postać Pana Marka- wybitny talent i wyjątkowy człowiek:)) Dziękuję Panie Marku za cudowne piosenki. Dziękuję Panie Marku, że był Pan z nami!!!

Interesująca pozycja, anegdotyczna, dużo ciekawych (i niekiedy wstrząsających) historii, ale dzięki rozmowom ze specjalistami można się też czegoś dowiedzieć o rozwodach ze strony „technicznej” i ich realiach w Polsce. Nie jest to może wybitna pozycja, ot głównie zbiór „opowiastek”, ale coś na pewno ze mną zostanie.