rozwiń zwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Braciszek

Okładka książki Braciszek autora Clara Dupont-Monod, 9788324066629
Okładka książki Braciszek
Clara Dupont-Monod
7,5 / 10
Wydawnictwo: Znak literatura piękna
208 str. 3 godz. 28 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Tytuł oryginału:
S'adapter
Data wydania:
2023-05-31
Data 1. wyd. pol.:
2023-05-31
Liczba stron:
208
Czas czytania
3 godz. 28 min.
Język:
polski
ISBN:
9788324066629
Tłumacz:
Marta Szafrańska-Brandt
Średnia ocen
7,5 7,5 / 10
69 opinii 220 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Braciszek w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Braciszek

Pan_Poker
Pan_Poker
książek na półce przeczytane 961 napisanych opinii 230

Oceny książki Braciszek

Średnia ocen
7,5 / 10
220 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
17 ocen
9
30 ocen
8
69 ocen
7
57 ocen
6
31 ocen
5
9 ocen
4
5 ocen
3
2 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

Opinia

avatar
471
225
Marique
16.01.2026
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Posiadam
,
Zdrowie
,
Śmierć
,
Beletrystyka
,
Psychologia
,
Relacje

Lektura, która zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Świetna literacko, momentami poetycka. Ciekawa narracja prowadzona z punktu widzenia kamieni w murze na podwórzu, które obserwują rodzinę, ale także 'znają' uczucia bohaterów.

Oryginalna kompozycja - trzy rozdziały przedstawiające życie trójki rodzeństwa (najstarszego brata, najmłodszej siostry i najmłodszego brata), a w centrum całej historii jest nieuleczalnie chory, niewidomy brat.

Opowieść bardzo esencjonalna i emocjonalna. Profile osobowości są trochę spłycone na potrzeby historii, ale paradoksalnie tworzy to bogatszy obraz: bardzo wrażliwego brata - introwertyka, który ma w sobie mnóstwo troski i empatii; siostry - buntowniczki, która nie może pogodzić się z sytuacją rodzinną, odrzuca i wypiera oraz próbuje radzić sobie z trudnymi emocjami poprzez nadmierną ekspresję; i brata - niespodziankę, urodzonego późno przez matkę, który poznaje rodzinę po wszystkich przejściach, jest wysoko wrażliwy i nie może wieść życia w oderwaniu od ciężkiej rodzinnej historii.

To dzieło wielowymiarowe, skłaniające do głębszej refleksji, a przejaskrawione opisy postaci zachęcają do spojrzenia na życiowe problemy z różnych punktów widzenia i przypominają żeby nie 'oceniać po okładce'.

Lektura, która zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Świetna literacko, momentami poetycka. Ciekawa narracja prowadzona z punktu widzenia kamieni w murze na podwórzu, które obserwują rodzinę, ale także 'znają' uczucia bohaterów.

Oryginalna kompozycja - trzy rozdziały przedstawiające życie trójki rodzeństwa (najstarszego brata, najmłodszej siostry i najmłodszego brata), a w...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

751 użytkowników ma tytuł Braciszek na półkach głównych
  • 493
  • 258
109 użytkowników ma tytuł Braciszek na półkach dodatkowych
  • 51
  • 18
  • 13
  • 11
  • 5
  • 4
  • 4
  • 3

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Dorosłość. Wyznania Lisa Aisato
Dorosłość. Wyznania
Lisa Aisato Linn Skåber
„Dorosłość” to wyznania ludzi dorosłych zanalizowane i ubrane w opowiadania przez autorkę oraz ubarwione ciekawymi obrazami Lisy Asato. Wyłaniają się z nich różne postaci postawione w różnych okolicznościach. Czasem są to ludzie dorośli, czasem dojrzali, tak naprawdę nie wiemy w jakim wieku kończy się młodość i zaczyna dojrzałość i kiedy ona się kończy. Ale jest to chyba najdłuższy okres życia i warto go przeżyć na dobrych warunkach i nie być tylko statystą w czyimś życiu. Książka skłania do zastanowienia, czy chcesz być postacią barwną czy przeźroczystą, lubianą czy tolerowaną. To dość ciekawy rys rzeczywistości, w którym można znaleźć własne odbicie, ale także to jak Ciebie widzą inni. P.S. Które odbicie podoba Ci się bardziej?
Beata - awatar Beata
oceniła na 6 3 miesiące temu
Zadziwienie Richard Powers
Zadziwienie
Richard Powers
Jak to jest, że ta pretensjonalna, miejscami nieskładna pisanina rozemocjonowała mnie do szczętu? Powers pisze efekciarsko, patetycznie i zgrywnie jednocześnie, jakoś nieznośnie. A jednak uchwyca ducha czasu, a może nawet treść duszy człowieka początku dwudziestego pierwszego wieku – depresyjną, inercyjną, zadziwioną rozpadem i tak niedziałającego systemu, naiwnie podatną na choćby okruch nadziei. Mnie to wszystko wprowadziło w stan rozpaczy, a zakończenie książki rozpacz wywołało – dosłownie.
Falko - awatar Falko
ocenił na 8 2 miesiące temu
Z nieba spadły trzy jabłka Narine Abgarjan
Z nieba spadły trzy jabłka
Narine Abgarjan
Dam 8 gwiazdek chociaż mam świadomość, że nie każdemu przypadnie do gustu. Urzekła mnie prostota tej książki. Prosta armeńska wioska z prostymi ludźmi, któych codzienność toczy się wokół codziennego życia. Cztery pory roku wyznaczają cykl życia wioski. Proste historie, proste uczucia chociaż nie brakuje w nich nieywjaśnionych, nadprzyrodzonych elementów. Dla mnie to idealny kontrast do wierzeń i zabobonów mieszkańców wioski. Tą książkę poprostu się czuje.
bystry76 - awatar bystry76
ocenił na 8 4 miesiące temu
Żaden koniec Zośka Papużanka
Żaden koniec
Zośka Papużanka
To proza bardzo emocjonalna, ale jednocześnie subtelna – Papużanka świetnie oddaje napięcia między bohaterami i pokazuje, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość. Styl jest oszczędny, momentami fragmentaryczny, co może wymagać skupienia, ale dobrze oddaje rozpad i chaos uczuć. To książka raczej do refleksji niż „łatwego czytania”
Ola - awatar Ola
oceniła na 7 5 dni temu
Wszystkie me daremne żale Miriam Toews
Wszystkie me daremne żale
Miriam Toews
Czytałem opinie innych czytelników i można dostrzec, że opinie są podzielone. Mnie ta książka wciągnęła od pierwszych stron. Jest poruszająca i porywająca. Pomimo iż porusza trudny temat samobójstwa, to nie zawiera nadmiernego dramatyzmu. I ma w sobie pewną lekkość. Zachęciła mnie do sięgnięcia po inne tytuły tej kanadyjskiej pisarki. Dziękuję panu Mariuszowi Gądkowi za tłumaczenie tej książki i wydawnictwu Czarne za jej wydanie. I choć uwielbiam reportaże, to rozumiem dlaczego tak wiele osób lubuje się w powieściach. Przyjemnie jest zanurzyć się, choć na chwilę w rzeczywistości innego człowieka. Człowieka, który początkowo jest nam obcy, ale jeśli powieść jest dobrze napisana, staje się bliższy i bliższy. Kilka cytatów: "Przyjaciółka oznajmiła, że bardzo się o mnie martwi, że to wszystko, przez co przeszłam, musi być okropne i że w jej opinii "śmierć z własnej ręki" to zawsze grzech. Zawsze. Z powodu cierpienia, jakie sprawia żyjącym. Zapytałam ją, co w takim razie z wszystkimi ludźmi cierpiącymi z powodu dupków, którzy żyją. Czy te dupki popełniają grzech, nie kończąc ze sobą?" "Żyć z moją matką to jak żyć z Kubusiem Puchatkiem. Przeżywa mnóstwo przygód, za sprawą swojej prostoduszności pakuje się w przeróżne kłopoty, a wszystkim jej perypetiom towarzyszy zwykle łagodna dawka filozofii." Chciałbym też podzielić się czymś więcej, wiem, że są ludzie, którzy uważają samobójców za egoistów. Nie uważam, żeby samobójstwo było wyjściem i nie pochwalam go. Znam jednak to uczucie niekończącego się bólu, i wiem jak to jest chcieć przestać istnieć, bo ten ból jest nie do wytrzymania, nawet jeśli nie jest fizyczny. Nie wszystkie rany są w końcu dla oka widoczne. Niektórym udaje się, przynajmniej w jakimś stopniu pokonać, na tyle, że mogą żyć i pracować dalej, niektórym nie. Ocenianie jest czymś najprostszym w takim przypadku. Zrozumienie, a przynajmniej brak oceny i choć trochę empatii wymaga wysiłku. Wielka szkoda, że nie każdego na to stać i niektórzy tak łatwo dają sobie prawo do oceniania takich osób.
Blue - awatar Blue
ocenił na 7 2 miesiące temu
Zaskocz mnie Maggie Shipstead
Zaskocz mnie
Maggie Shipstead
Najnowsza powieść Maggie Shipstead, „Zaskocz mnie”, to literackie widowisko, które z precyzją godną mistrzowskiej choreografii zagląda za kulisy świata baletu. Moja ocena to mocne 7/10 – jest to książka, która porywa estetyką i głębią, choć jej chłodny, niemal kliniczny profesjonalizm może momentami dystansować czytelnika od emocji bohaterów. Shipstead odmalowuje obraz baletu nie jako eterycznej bajki, lecz jako brutalnej, niewdzięcznej pasji. To świat, który od wszystkich tancerzy wymaga absolutnego poświęcenia, odbierając im zdrowie, czas i spokój ducha, a triumf i spełnienie oferuje jedynie nielicznym, wybranym jednostkom. Główną bohaterką tej opowieści jest Joan – baletnica, która nigdy nie dotarła na sam szczyt. Choć autorka oddaje głos różnym postaciom w krótkich, dynamicznych rozdziałach, to właśnie historia Joan stanowi kręgosłup całej narracji. Śledzimy jej losy, przemieszczając się w czasie o całe dekady i podróżując między Paryżem, Nowym Jorkiem a sennymi przedmieściami Południowej Kalifornii. Te retrospekcje i skoki w przyszłość są niczym poszczególne elementy skomplikowanej choreografii. Dopiero gdy złączymy je w całość, otrzymujemy pełne, zapierające dech w piersiach dzieło o ambicji i rozczarowaniu. Co przyciąga do tej publikacji? Shipstead udowadnia, że potrafi pisać o ciele i ruchu w sposób niemal namacalny. Przyciąga nas: Struktura narracyjna: Skonstruowanie powieści na wzór układu tanecznego sprawia, że czytelnik odkrywa kolejne warstwy tajemnic wraz z rozwojem techniki bohaterów. Psychologia niespełnienia: Portret Joan jest przejmujący; autorka genialnie pokazuje, co dzieje się z człowiekiem, który kocha coś, w czym jest „tylko” bardzo dobry, a nie genialny. Klimat zimnej wojny: Wątek ucieczki radzieckiego tancerza na Zachód dodaje historii dreszczyku emocji i politycznego ciężaru. Wady publikacji Mimo wysokiej noty, „Zaskocz mnie” ma swoje słabsze punkty. Momentami styl autorki wydaje się zbyt zdystansowany – opisy są technicznie doskonałe, ale brakuje im iskry, która pozwoliłaby w pełni pokochać bohaterów. Dodatkowo, finałowy zwrot akcji, który ma uzasadniać tytuł, dla niektórych czytelników może wydać się zbyt melodramatyczny w zestawieniu z wcześniejszą, stonowaną narracją. Podsumowując, to wyśmienita lektura dla tych, którzy cenią prozę intelektualną i chcą zrozumieć cenę, jaką płaci się za piękno. Shipstead stworzyła powieść o tym, że życie, podobnie jak balet, rzadko wybacza błędy, ale zawsze wymaga dyscypliny.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na 7 1 miesiąc temu
Szklany ogród Tatiana Țîbuleac
Szklany ogród
Tatiana Țîbuleac
„Szklany ogród” to książka, która może nie od razu powala, ale zostawia po sobie coś więcej niż tylko chwilowe wrażenie. Poznajemy historię dziewczynki – Łastoczki, wykupionej z sierocińca i zabranej do nowego domu. Już sam ten początek jest mocny, bo od razu czujemy, że to nie będzie łatwa ani lekka opowieść. Patrzymy na świat jej oczami – dziecka, które bardzo chce zaufać, ale jednocześnie boi się wszystkiego, co nowe. I razem z nią przechodzimy przez dorastanie w rzeczywistości, która nie daje poczucia bezpieczeństwa. Tłem tej historii jest Mołdawia w czasie przemian – moment, kiedy wszystko się zmienia, ale nic tak naprawdę nie jest pewne. I to czuć w tej książce cały czas. Chaos, strach, brak stabilizacji… ale też jakaś cicha nadzieja, że może jednak da się z tego wszystkiego wyjść. To nie jest historia pełna wielkich zwrotów akcji. Raczej taka, która płynie spokojniej, ale zostawia miejsce na myślenie. Na zatrzymanie się na chwilę i zastanowienie, jak bardzo środowisko, w którym dorastamy, wpływa na to, kim się stajemy. Najbardziej uderzyło mnie to, jak bardzo ta bohaterka chce mieć swoje miejsce. Kogoś, komu może zaufać. I jak trudne to jest, kiedy od początku życia uczysz się raczej nie ufać nikomu. To książka o dorastaniu, o tożsamości, o szukaniu siebie gdzieś pomiędzy językami, kulturami i oczekiwaniami innych ludzi. Momentami niełatwa, momentami trochę ciężka w odbiorze, ale jednocześnie bardzo prawdziwa. Dla mnie to taka „cicha” książka — nie krzyczy emocjami, ale gdzieś tam powoli wchodzi pod skórę. Całkiem dobra historia, która zostawia po sobie refleksję.
Antares - awatar Antares
ocenił na 7 4 dni temu
Gorzki cukier Avni Doshi
Gorzki cukier
Avni Doshi
Przeciwieństwa: słodycz i gorycz są jak miłość i nienawiść. Niezbędne, aby docenić jedno i drugie. To co jest nam bliższe. Marka i córka: wychowująca i wychowywana. Opiekująca się i potrzebująca opieki. " Gorzki cukier" to powieść piękna, choć trudna w odbiorze. O traumach dzieciństwa, toksycznej miłości i rozdarciu pomiędzy własnymi pragnieniami a społecznym przyzwoleniem. Książka nie dla każdego. Mnie podobała się bardzo.
ewkaewka - awatar ewkaewka
oceniła na 7 5 miesięcy temu
Dzbanek rozbity. Sceny z życia, choroby, śmierci i żałoby Wojciech Czuchnowski
Dzbanek rozbity. Sceny z życia, choroby, śmierci i żałoby
Wojciech Czuchnowski
Wojciech Czuchnowski z zawodu i powołania jest dziennikarzem, jednak w pewnym momencie życia napisał książkę niezwykle osobistą, miejscami niemal intymną, w której otwiera się przed czytelnikiem, dzieląc się swoimi emocjami, bezradnością i doświadczeniami związanymi z chorobą nowotworową oraz śmiercią ukochanej żony Agnieszki. Narracja prowadzona jest dwutorowo: autor opisuje proces ostatnich lat życia Agnieszki i zmagania z diagnozą raka, a także dzieli się tym, jak czuje się obecnie, jakie myśli przez niego przepływają, jak widzi swoje plany i przyszłość. Książka jest przesycona emocjami – wyraźnie widać w niej ogromne pokłady miłości do żony, ale również złość i gniew. Z jednej strony Czuchnowski próbuje stawiać czoła wyzwaniom choroby, z drugiej pragnie ucieczki, aby wszystko się skończyło. Nie moralizuje, lecz bardzo głęboko, reportażowo pokazuje życie z chorobą nowotworową, a z perspektywy dzisiejszej ukazuje, jak przeżywa żałobę. Ten czas naznaczony jest sprzecznymi emocjami i chaosem, który towarzyszy próbom planowania przyszłości. W całym swoim doświadczeniu osobistym autor opisuje także funkcjonowanie w ramach służby zdrowia – pokazuje przykłady poświęcenia lekarzy, ale też trudne relacje z pacjentami. Podczas lektury miałem wrażenie, że jestem nim albo nią, a na pewno bardzo blisko przeżywam to, co oni przeżywali. To właśnie w tym tkwi największa niezwykłość tej książki: otwierając przed czytelnikiem swoje wnętrze, zaprasza go do współprzeżywania zmagań, przez które oboje z Agnieszką przechodzili.
Arek - awatar Arek
ocenił na 7 10 dni temu
Morelowa księgarnia Oresta Osijczuk
Morelowa księgarnia
Oresta Osijczuk
Poruszająca, piękna, ważna, prawdziwa. Książka rozkręca się powoli, co też ma swój klimat, choć osobiście miałam momenty znużenia. Od połowy wciągnęłam się bardziej, a końcówkę przeczytałam jednym tchem z niemałym zaskoczeniem i wzruszeniem. Warto spróbować :)
Weronika - awatar Weronika
oceniła na 8 10 miesięcy temu
Doll story Michał Paweł Urbaniak
Doll story
Michał Paweł Urbaniak
Kiedyś trafiłam na polecajkę tej książki na bookmediach. Chcąc realizować swoje postanowienie wyczytywania "chciejek" sięgnęłam po e-booka. Początek książki nie zwiastował jakiejś nadzwyczajnej lektury, ale jednocześnie czułam, że ta książka ma ogromny ładunek emocjonalny i porusza współczesne problemy ludzi. Fabuła jest z jednej strony bardzo prosta, ale z drugiej tak abstrakcyjna, że powodowała w pewnych momentach moją konsternację. Bo oto rodzina, jak się okazuje mocno dysfunkcyjna, decyduje się wziąć udział w projekcie "Maskotka". Na etat do pracy w domu zatrudniony zostaje bowiem 17-letni Mariusz, który ma pełnić funkcję przyjaciela dla nastoletniego syna Wolfganga. Brzmi absurdalnie, ale wydaje się być dobrym remedium na samotne życie chłopaka, którego matka w swojej zaborczej opiekuńczości po przebytej chorobie zamknęła w domu, jak w więzieniu. To, jak bardzo Wolfgang jest spragniony towarzystwa rówieśników, jak bardzo wielka tęsknota i samotność w nim siedzi jest porażające. Książka w swym pomyśle fabularnym ale też i tej płaszczyźnie emocjonalnej jest fantastycznym, choć przerażającym studium samotności człowieka. To, jaki dramat bije od tej rodziny i jak bardzo symbolicznym wydaje się wszystko, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami bogatego domu, przyprawia o zawrót głowy. Bo jest tam przemoc psychiczna, jest alkoholizm, jest zakłamywanie rzeczywistości, życie na pokaz i dla świata, dla których matka i ojciec kreują idealny świat. A rzeczywistość to prostu patologia, dysfunkcje, które dotyczą czasami nas samych i tego, jak mocno próbujemy sobie wmówić, że wszystko jest ok. Maskotka w postaci Mariusza miała przynieść ukojenie przede wszystkim dla Wolfganga, ale Mariusz spełnia w tej historii dużo większą rolę, niekoniecznie dobrą, bo sam nosi w sobie traumę dzieciństwa i swoje lęki. Książkę czyta się trochę jak reportaż. Autor genialnie rysuje obraz współczesnej rodziny. Zarówno dialogami ale i opisami życia codziennego, rodzinnych awantur i absurdalnych scen niczym ze szpitala dla psychicznie chorych. Książka wciąga i trochę daje nadzieję na dobre zakończenie. A ono jest najmocniejszym punktem całej historii, bo niczym pętla zaciska się na tej rodzinie i na jej historii i wcale nie jest dobre. Autor z doskonałą precyzją pokazuje nam współczesny świat, problem relacji ludzkich, życie na pokaz i za pieniądze. Czyż każdy z nas nie jest poniekąd przykładem, że za pieniądze kupujemy coś za czym tęsknimy, co daje nam złudne poczucie, że nie jesteśmy sami? Polecam, choć nie spodziewajcie, że ta książka jest przyjemna i łatwa i w odbiorze. Jest bolesna i zmusza do refleksji. Ale chyba takie jest też zadanie literatury.
madeline - awatar madeline
ocenił na 8 2 miesiące temu
Złap zająca Lana Bastašić
Złap zająca
Lana Bastašić
Zaczęłam czytać ją w e-booku, a po kilkunastu stronach zamówiłam wersję papierową, żeby móc wyłapywać wszystkie piękne cytaty, które zachwyciły mnie w tej poetyckiej opowieści. Lana Bastašić, bośniacka pisarka, zadebiutowała z prawdziwym przytupem, bowiem powieść „Złap zająca” przyniosła jej Nagrodę Literacką Unii Europejskiej i błyskawicznie została przetłumaczone na kilkanaście języków. Wewnątrz znajdziecie... wszystko! Mnóstwo emocji i zdarzeń, mnóstwo plastycznych metafor, mnóstwo ostrych jak brzytwa słów, podsumowujących życie w Bośni i trudną przyjaźń. Narratorką historii jest Sara – młoda kobieta, która na skutek jednego telefonu porzuca życie w Dublinie i wskakuje w króliczą norę swojej przeszłości. Relacja z powrotu Sary do Bośni przeplatana jest z jej wspomnieniami dotyczącymi dzieciństwa, dorastania i wchodzenia w dorosłość w towarzystwie nieodłącznej Lejli – przyjaciółki od najwcześniejszych lat. „Złap zająca” to powieść drogi – na której końcu czeka na nas swoiste katharsis. To także opowieść o poszukiwaniu tożsamości z dala od ojczyzny. O rozliczeniu z przeszłością. O zderzeniu wspomnień z rzeczywistością. O budowaniu siebie na nowo na słabych fundamentach. To po prostu opowieść o życiu. Kobieca, gorzka, prawdziwa, bolesna. Niby zwyczajna, ale mająca w sobie jakąś magię. Niesamowita. Myślę, że długo nie będę umiała się z niej otrząsnąć. Wielki szacunek dla debiutującej autorki, bo utkała tę opowieść niczym artyści najwyższej klasy.
Klaudyna Maciąg - awatar Klaudyna Maciąg
ocenił na 9 6 miesięcy temu
Jak kochać własną córkę Hila Blum
Jak kochać własną córkę
Hila Blum
Intrygująca książka podejmująca tematykę zawiłych relacji matki z córką. Bohaterka niejako spowiada się ze swojego życia, niektórych rzeczy nie wypowiada wprost, a jednak najciekawsze jest właśnie to, co wybrzmiewa pomiędzy wierszami. Autorka kreuje relacje wielowymiarowe, realistyczne i tragiczne. Trudno nie współczuć. Wiele tutaj przemyśleń głównej bohaterki, skomplikowanych emocji, ale też braku autorefleksji. Skłania do myślenia, przedstawia bardziej uczucia i relacje niż jedną fabułę. Ciekawe zakończenie, mocno symboliczne, powtarzające się schematy i drobne szczegóły naprawdę sprawiają, że książka pozostaje w głowie w bardzo pozytywny sposób.
alyssare - awatar alyssare
ocenił na 8 6 miesięcy temu
Zanim dojrzeją granaty Rene Karabasz
Zanim dojrzeją granaty
Rene Karabasz
Ekspresowa lektura, bo raz, że jest króciutka, dwa, że jest fragmentaryczna, a trzy, że wciąga. Ja zwykle mam problem z fragmentaryczna narracją, bo czuję, że ktoś mnie trzyma na dystans i trudno mi się zaangażować emocjonalnie. Tu tego problemu nie miałam. Może dlatego, że oprócz zabawy formą jest tu też konkretna historia konkretnych postaci i ona w tej fragmentarycznej formie nie ginie. Sama tematyka też ciekawa, bo o Kanunie, prawie zwyczajowym z górskiego obszaru Albanii, które pozwala m.in. na tzw. "zaprzysiężenie dziewic", czyli przysięgę, która pozwala kobiecie żyć na zasadach niemalże z męskiego porządku. Ja się o tym uczyłam kiedyś na studiach, ale nigdy nie czytałam fikcyjnej historii, która by się zajmowała tym tematem. Zresztą tu więcej niż o życiu „zaprzysiężonej dziewicy” jest o wszystkich innych zasadach, wokół jej przekształcenia. Nie będę tu niczego spoilować, ale odkrywanie tych zasad było mega ciekawe.
symulakrum - awatar symulakrum
ocenił na 8 1 miesiąc temu
Los Zeruya Shalev
Los
Zeruya Shalev
Znakomita powieść psychologiczno-obyczajowa, osadzona we współczesnym Izraelu, kraju nieustającej wojny, nieustających podziałów, konfliktów, nigdy nie kończącej się trgedii. Tacy są bohaterowie książki Zerui Shalev, taki jest ich kraj, takie jest ich życie. Ciągła, zażarta walka. Kiedyś walka z Brytyjczykami, wciąż walka z Arabami, wewnętrznie walka ortodoksji z liberalizmem, ateizmu z dewocją, bezkompromisowego syjonizmu z żydowskimi przeciwnikami izraelskiej państwowości i jej agresywnej ekspansji. Wszystko to znajduje odbicie w losach dwóch rodzin. Najstarsze pokolenie, pierwsi żydowscy osadnicy, porwani ideą nowego, dla nich jedynie sprawiedliwego świata, brutalnie i krwawo wyszarpywali tę "ziemię obiecaną" z rąk brytyjskich protektorów, arabskich tubylców. Poraniło to głęboko ich samych i położyło się głębokim cieniem na młodszym pokoleniu. Na wzajemnych relacjach rodziców i dzieci, dzieci i wnuków. Autorka głęboko zanurza się w emocje bohaterów. Często niebezpośrednio, niejednoznacznie, ale niezwykle sugestywnie. Ukazuje je nam przez wspomnienia, refleksje, rozterki dwóch kobiet. Przeplatające się strumienie świadomości. Monologi prowadzone w trzeciej osobie. Niewiele w tej powieści dialogów, choć wiele interakcji. Znakomicie, bardzo autentycznie ukazany pierwszy najgłębszy, najboleśniejszy etap żałoby. "Los" Zerui Shalev jest niezwykle zgrabnym literacko, dogłębnym wglądem psychologicznym, pięknie poprowadzoną i bardzo prawdziwą "wiwsekcją emocjonalną" Napisaną tak lekko i płynnie, że słucha się jak pełnej zwierzeń pogawędki z przyjaciółką. Czy polecam? Nie każdemu. Jedynie tym, którzy czują te "psychologiczno-maruderskie" klimaty. Mnie się bardzo podobało, ale mam świadomość, że wielu znudzi i umęczy.
ewafra - awatar ewafra
oceniła na 7 2 miesiące temu
Śmierć przychodzi nawet latem Zsuzsa Bánk
Śmierć przychodzi nawet latem
Zsuzsa Bánk
Może mam już przesyt książek o śmierci i nie spodobała mi się ta lektura wystarczająco by jej nie odłożyć kilkukrotnie. Była dobra, bardzo uderzająca we mnie, jako kobietę, która tez niedawno straciła tatę, ale.. ale przez chwilkę nie wzruszyła mnie. Pewnie to był zamysł autorki, jednak mi brakowało tek kropki nad i, gdy współczuję jej a empatia zmienia się w ściśnięty żołądek, a nie tylko przewracanie kolejnych stron. Chyba bardziej czekałam na to by poczuć ból, strach i rozpacz. Autorka o tym pisze, ale ja nie czuje.
kjuik - awatar kjuik
ocenił na 6 16 dni temu
Pięć ran Kirstin Valdez Quade
Pięć ran
Kirstin Valdez Quade
Mam mieszane uczucia co do tej pozycji. Z jednej strony byłam ciekawa, jak autorka poprowadziła postaci, z drugiej strony nie czytałam tej powieści jednym tchem. Na początku wystraszyłam się czy to nie jest czasami pozycja religijna, ale po niedługim czasie odetchnęłam z ulgą, że nie. Później pomyślałam, że dobrze, że czytałam ją teraz właśnie w okresie wielkopostnym skoro akcja powieści rozgrywa się w ciągu roku, od Wielkiego Tygodnia do Wielkiego Tygodnia. Tak, jak wspomniałam na początku, mam mieszane uczucia. Z żadnym z bohaterów nie umiałam się utożsamić, ani chociażby polubić, chciałoby się krzyknąć: halo czy jest tu jakiś dorosły? Chociaż muszę przyznać, że poczułam smutek czytając z jakimi wyzwaniami zmagają się młode nastolatki powielające zachowania swoich rodziców poprzez wczesne macierzyństwo, później bycia młodą babcią i tak od pokoleń. Ile w nich musi być zaparcia aby się utrzymać na powierzchni, albo poddania się ciężkiemu życiu i iść na zatracenie. W innych aspektach już nie będę się rozpisywać za bardzo bo każdy może się przekonać czy chce przeczytać tą książkę, czy nie. Przemilczę także postać bezrobotnego, niezaradnego ojca czy nauczycielki, która czuła się kimś lepszym i w jakimś stopniu kierowała się sympatiami, czy antypatiami. Właściwie cały czas podczas czytania tej powieści miałam wrażenie, że każdy z bohaterów czegoś żądał: mi się "to" należy, bo przecież tyle wycierpiałem/am i z siebie już dałem/am. Nie siegnę po tą książkę drugi raz.
Sylno12 - awatar Sylno12
ocenił na 6 16 dni temu
Babetta Nina Wähä
Babetta
Nina Wähä
Nina Wähä, która zachwyciła czytelników sagą „Testament”, w swojej kolejnej książce pt. „Babetta” porzuca surową fińską prowincję na rzecz dusznego, skąpanego w słońcu luksusu Lazurowego Wybrzeża. To radykalna zmiana scenerii, ale autorka pozostaje wierna swojemu zainteresowaniu skomplikowanymi, często toksycznymi więziami międzyludzkimi. Przyznając tej powieści ocenę 7/10, doceniam jej gęstą atmosferę i bezlitosną sekcję zwłok kobiecej przyjaźni, choć dostrzegam pewne mielizny w tempie prowadzenia akcji. Sceneria willi na południu Francji odgrywa w powieści kluczową rolę. Upał jest tu niemal namacalny, a błękit basenu wydaje się sztuczny i niepokojący. Wähä stosuje liczne nawiązania do klasyki kina (m.in. do filmu „Basen” z Romy Schneider), co nadaje książce specyficzny, noir-owy sznyt. To opowieść o „patrzeniu” i „byciu widzianym”. Katja obserwuje Lou z mieszanką podziwu i nienawiści, a czytelnik wraz z nią daje się wciągnąć w tę spiralę domysłów i niepewności. Autorka świetnie portretuje świat elit – znudzonych, powierzchownych, a jednocześnie tragicznie samotnych w swoim narcyzmie. Katja: Cień w blasku jupiterów Główna bohaterka jest osobą, którą łatwo zlekceważyć, co autorka wykorzystuje do budowania napięcia. Jako niespełniona aktorka, Katja patrzy na świat przez pryzmat ról, których nie dostała, i scen, w których nie zagrała. Jej przyjazd do willi Lou nie jest zwykłą wizytą u przyjaciółki – to podróż do jaskini lwa, gdzie każdy luksusowy przedmiot i każde spojrzenie Lou przypomina jej o własnej porażce. Wähä kreuje Katję jako „profesjonalną obserwatorkę”. Bohaterka niemal kompulsywnie analizuje każdy gest swojej sławnej przyjaciółki, próbując zrozumieć fenomen jej sukcesu. Czy to talent? A może tylko kwestia oświetlenia i odpowiedniego kąta patrzenia? Ta obsesja sprawia, że Katja staje się postacią niepokojącą – jej lojalność miesza się z drapieżną chęcią posiadania choćby cząstki życia Lou. Mechanizm wyparcia i pożądania To, co w głównej bohaterce najciekawsze, to jej wewnętrzny monolog. Katja nieustannie toczy walkę między miłością do Lou a głęboką urazą. Jest mistrzynią racjonalizacji; potrafi usprawiedliwić upokorzenia, których doświadcza, tylko po to, by móc dalej pławić się w blasku bijącym od gwiazdy. Jednocześnie Nina Wähä pokazuje, że Katja nie jest jedynie bierną ofiarą. W jej uległości kryje się pewna forma władzy – to ona jest jedynym świadkiem prawdziwego, niespójnego oblicza Lou, co czyni ją powierniczką i zagrożeniem w jednym. Katja to ucieleśnienie naszych najmroczniejszych instynktów – tej części natury, która każe nam porównywać się z innymi i czuć ukłucie zazdrości na widok cudzego triumfu. Dzięki niej „Babetta” przestaje być tylko opowieścią o celebrytach, a staje się uniwersalnym studium kompleksów i desperackiej potrzeby bycia zauważonym.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na 7 24 dni temu
Otwarte wody Caleb Azumah Nelson
Otwarte wody
Caleb Azumah Nelson
Książka ostatniego lata, która złożyła mnie wraz z leżakiem. Niebo zasnuło się ciemną chmurą, a w uszach, zamiast włoskiego jazgotu rozbrzmiał mi „Blind Curve” Marillion. O miłości, która wyrosła z przyjaźni, która przerosła poprzedni związek młodej tancerki i pchnęła ją w ramiona równie młodego fotografa. I może wszystko potoczyłoby się inaczej, gdyby jego ramiona nie były czarne. Kolory prowokują samym faktem swojego istnienia. Południowy Londyn, salon fryzjerski. Maszynki suną głucho po głowach klientów, gdy barber łapie spojrzenia płynące jak wiązka elektryczna między lustrami dwóch stanowisk. Coś się właśnie wydarzyło między tymi dwojgiem i nawet on to zauważył. To coś będzie się zmieniać i pogłębiać, ale tak jak otwarte wody mogłyby wymyć tego chłopaka i dziewczynę z klatek ograniczeń, tak od początku czujesz, że bardziej niż otwarte wody, on ma otwarte żyły, a to co z nich wypływa to nadzieja. Szansa na bycie przyjętym przez świat w swojej indywidualności, człowieczeństwie, prawie do poszukiwania szczęścia przysługującym każdej jednostce. Pod warunkiem, że… Historia o uczuciach, które się budzą, splatają z codziennością, nadając jej bardziej znośny wymiar, łączy się tu z opowieścią o rasizmie, w której miejsca na miłość jest upiornie mało. „Gdy policja się zjawia, natychmiast rozpętuje się chaos. Policjanci krzyczą i wskazują na was, a czarny błysk światła na pistoletach, które wszyscy trzymają w rękach, sprawia, że coś ściska ci pierś i skręca wnętrzności. […] Słyszysz strach. Ciała rzucane na podłogę. Kolano na wygiętych plecach, złamany grzbiet książki. […] Przeszukują ci kieszenie i pytają co tam ukrywasz. Chcesz powiedzieć, że ból, ale raczej nie zrozumieją. Trwa to jakiś czas, aż w końcu zaczyna ich to nudzić. […] Wykonujemy tylko naszą pracę, tłumaczą. Możecie iść, mówią, jesteście wolni. – Czy aby na pewno?” Dlaczego na was, a nie na nas? Bo pisarz tak skonstruował narrację, że to narrator mówi do głównego bohatera. Mówi mu o uczuciach, które ten w sobie nosi. Maluje kolorami jego gniew. Opisuje mu jego fałszywy obraz, bo tylko fałszywy przystaje do tego, co go spotyka. Gdy jest się czarnym ciałem lepiej nie chcieć dla siebie zbyt wiele.
Magda Maskiewicz - awatar Magda Maskiewicz
ocenił na 7 3 miesiące temu
Podwilcze Martyna Bunda
Podwilcze
Martyna Bunda
https://klubczulejczytelniczki.pl/podwilcze-martyna-bunda/ Ciekawa opowieść o kobiecych relacjach na tle sztuki i miłości do psów. Czytało się dobrze, choć pierwsza połowę książki znacznie lepiej, niż drugą. Myślę, że z chęcią sięgnę po kolejną książkę tej autorki. Książka przeczytana w ramach spotkań Klubu Czułej Czytelniczki https://klubczulejczytelniczki.pl/
OstatniaKropka - awatar OstatniaKropka
oceniła na 7 1 rok temu

Cytaty z książki Braciszek

Więcej
Clara Dupont-Monod Braciszek Zobacz więcej
Clara Dupont-Monod Braciszek Zobacz więcej
Clara Dupont-Monod Braciszek Zobacz więcej
Więcej