Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Boks na Ptaku, czyli każdy szczyt ma swój Czubaszek i Karolak

Okładka książki Boks na Ptaku, czyli każdy szczyt ma swój Czubaszek i Karolak autora Artur Andrus, Maria Czubaszek, Wojciech Karolak, 9788378396253
Okładka książki Boks na Ptaku, czyli każdy szczyt ma swój Czubaszek i Karolak
Maria Czubaszek, Artur Andrus
6,7 / 10
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka biografia, autobiografia, pamiętnik
Kategoria:
biografia, autobiografia, pamiętnik
Format:
papier
Data wydania:
2013-10-22
Data 1. wyd. pol.:
2013-10-22
Język:
polski
ISBN:
9788378396253
Średnia ocen
6,7 6,7 / 10
71 opinii 561 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Boks na Ptaku, czyli każdy szczyt ma swój Czubaszek i Karolak w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki Boks na Ptaku, czyli każdy szczyt ma swój Czubaszek i Karolak

Średnia ocen
6,7 / 10
561 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
31 ocen
9
24 ocen
8
92 ocen
7
172 ocen
6
146 ocen
5
66 ocen
4
12 ocen
3
12 ocen
2
2 ocen
1
4 ocen

Opinia

avatar
213
53
Lejzorek
16.05.2019
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Wypożyczyłem książkę za względu na Marię Czubaszek i Artura Andrusa, których znam i lubię z trójkowych programów rozrywkowych. Wojciecha Karolaka kojarzyłem z akompaniamentów na pianinie oraz z audycji jazzowych w trójce, natomiast niewiele wiedziałem o nim samym. Z rozmowy wyłania się nietuzinkowa postać Pana Wojciecha, o przebogatym życiorysie, bliskim mi spojrzeniu na świat, wspaniałej osobowości, świetnym poczuciu humoru. Podczas lektury niejednokrotnie zachwycałem się przygodami i perypetiami bohatera. Szkoda, że nie był to wywiad wyłącznie z jazzmanem, bo obecność Pani Marii i jej wtrącenia, niejednokrotnie mnie irytowały i wcale nie wpływały korzystnie na jakość rozmowy.

Wypożyczyłem książkę za względu na Marię Czubaszek i Artura Andrusa, których znam i lubię z trójkowych programów rozrywkowych. Wojciecha Karolaka kojarzyłem z akompaniamentów na pianinie oraz z audycji jazzowych w trójce, natomiast niewiele wiedziałem o nim samym. Z rozmowy wyłania się nietuzinkowa postać Pana Wojciecha, o przebogatym życiorysie, bliskim mi spojrzeniu na...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

1119 użytkowników ma tytuł Boks na Ptaku, czyli każdy szczyt ma swój Czubaszek i Karolak na półkach głównych
  • 773
  • 326
  • 20
291 użytkowników ma tytuł Boks na Ptaku, czyli każdy szczyt ma swój Czubaszek i Karolak na półkach dodatkowych
  • 228
  • 22
  • 13
  • 8
  • 7
  • 7
  • 6

Tagi i tematy do książki Boks na Ptaku, czyli każdy szczyt ma swój Czubaszek i Karolak

Maria Czubaszek Wojciech Karolak wywiad wspomnienia satyra

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Koneserzy kolejnego dnia. Alicja Majewska i Włodzimierz Korcz według Artura Andrusa Artur Andrus, Włodzimierz Korcz, Alicja Majewska
Ocena 7,7
Koneserzy kolejnego dnia. Alicja Majewska i Włodzimierz Korcz według Artura Andrusa Artur Andrus, Włodzimierz Korcz, Alicja Majewska
Okładka książki A koń w galopie nie śpiewa Artur Andrus, Wojciech Zimiński
Ocena 6,1
A koń w galopie nie śpiewa Artur Andrus, Wojciech Zimiński
Okładka książki Antylopa z Podbeskidzia Artur Andrus, Daniel de Latour
Ocena 6,9
Antylopa z Podbeskidzia Artur Andrus, Daniel de Latour
więcej
Artur Andrus
Artur Andrus
polski dziennikarz, poeta, autor tekstów piosenek, piosenkarz, artysta kabaretowy i konferansjer. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie w Sanoku[2]. Studiował dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim[3]. Od 1994 roku współpracuje z Polskim Radiem Program III. Współredaktor programów "Powtórka z rozrywki" oraz "Akademia rozrywki". Gospodarz kabaretowych spotkań w warszawskiej "Piwnicy pod Harendą"[4], łódzkiej "Przechowalni" i krakowskiej "Piwnicy Pod Baranami", konferansjer, promotor wielu młodych kabaretów i zjawisk okołokabaretowych. Na jego cześć nazwano postać posterunkowego w sztuce "Trąbka dla gubernatora" kabaretu Potem. W 2003 r. razem z Andrzejem Poniedzielskim pisał dialogi i występował w drugoplanowej roli portiera w odc. 1-11 serialu Sprawa na dziś. Od 2005 roku jest stałym gościem programu publicystyczno-satyrycznego Szkło kontaktowe nadawanego na antenie TVN24. W 2007 roku w TV Puls prowadził teleturniej "Tylko Ty". Autor książki-zbioru piosenek i wierszy pt. "Popisuchy" wydanej przez łódzkie wydawnictwo "Piątek Trzynastego" w grudniu 2004 roku. Natomiast w 2008 roku tygodnik Polityka wydał "Kolekcję polskich kabaretów" złożoną z 15 płyt DVD z nagraniami polskich kabaretów wybranych i opatrzonych komentarzem Artura Andrusa[5]. Wcielał się w postać Dziadka w serialu kabaretowym TVP 2 Rodzina Trendych oraz w postać Jonathana Owensa w serialu kabaretowym Spadkobiercy transmitowanym również w telewizji.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Każdy szczyt ma swój Czubaszek. Maria Czubaszek w rozmowie z Arturem Andrusem Artur Andrus
Każdy szczyt ma swój Czubaszek. Maria Czubaszek w rozmowie z Arturem Andrusem
Artur Andrus Maria Czubaszek
Może nie jestem obiektywna bo bardzo lubię pana Artura Andrusa. Ale nigdy specjalnie za panią Marią Czubaszek nie przepadałam więc miałam mieszane uczucia podchodząc do tej lektury. Muszę przyznać, że mnie miło zaskoczyła. Bardzo ciekawa rozmowa, dowiedziałam się z niej wiele ciekawostek. I zdecydowanie ociepliła mi wizerunek pani Czubaszek, nawet powiedziałabym, że przekonała mnie jakie świetne teksty ona napisała. Super lektura na odprężenie.
Oliksa - awatar Oliksa
oceniła na 8 11 dni temu
Wyśpiewam wam wszystko Urszula Dudziak
Wyśpiewam wam wszystko
Urszula Dudziak
Uwielbiam Urszulę Dudziak. Jej optymizm i radość życia powinny być dostępne w szczepionce. Ale, I TO WAŻNE! jej życie nie było usłane różami. Swoje przeszła. I to też dla mnie bardzo ważne. Bo to nie jest jakiś bezsensowny optymizm, to jest...jak w piosence (choć NIE Urszuli Dudziak) "wiele dni, wiele lat, czas nas uczy pogody". Tekst Jacek Cygan. Kanoniczne wykonanie Grażyna Łobaszewska.
Monika - awatar Monika
oceniła na 7 1 miesiąc temu
Zapraszamy do Trójki Ewa Winnicka
Zapraszamy do Trójki
Ewa Winnicka Cezary Łazarewicz
Tak, arcydzieło. Dla mnie - epitafium po radiu, na którym wychowałam się, które wykształciło mój gust muzyczny. Po lekturze poczułam smutek, bo dla mnie lektura "Zapraszamy..." było ewidentnym pożegnaniem stacji, której nie ma w chwili obecnej takiej, jaką pamiętam. Dziś jest Radio 357. I bardzo dobrze!
Ania - awatar Ania
oceniła na 10 2 lata temu
W krzywym zwierciadle Maciej Stuhr
W krzywym zwierciadle
Maciej Stuhr
Takie zbiory felietonów wydane w formie książki szybko się dezaktualizują. I przestają być interesujące. Wszelako, jeżeli autor ma coś do powiedzenia, coś poza opisem napotykanej bieżączki, czasem udaje się stworzyć rzecz ciekawą. Młodemu Stuhrowi się udało. No. Raczej. Bardzo.
maradiego - awatar maradiego
ocenił na 6 2 lata temu
Wariatka tańczy Jarek Szubrycht
Wariatka tańczy
Jarek Szubrycht Maryla Rodowicz
Moim zdaniem historia życia zawodowego i prywatnego Maryli jest fascynująca, a mi osobiście artystka dała się poznać z tej bardzo kreatywnej, pracowitej i zdolnej strony. Nie wiedziałam, że ma w sobie aż tyle talentów - gimnastyka, malarstwo, muzyka. Jednakże jak na taki życiorys, trafił się Maryli bardzo słaby słuchacz. Momentami miałam wrażenie, że Maryla chętnie pociągnęłaby dalej wątek, opowiedziała coś więcej, nie kończyła jeszcze historii ... a rozmówca zmieniał temat, przeskakiwał dalej. Męczyła mnie ta forma i irytował autor.
Milczeska22 - awatar Milczeska22
ocenił na 6 1 rok temu
Aktorki. Spotkania Łukasz Maciejewski
Aktorki. Spotkania
Łukasz Maciejewski
Obie książki z tej serii to lektura obowiązkowa dla kinomanów i teatromanów. Pozycja pióra bodaj najwybitniejszego krytyka filmowego swojego pokolenia, łączącego gigntyczną wiedzę z niepodrabialnym, lekkim piórem i darem dzielenia się z nami pogłębionymi refleksjami nad życiem. Nie ma w "Aktorkach" ani cienia banału. Ogromna dawka faktografii, w połączeniu z psychologicznymi portretami bohaterek i ich opowieściami o aktorstwie i życiu, składa się na wyjątkowe, jedyne w swoim rodzaju szkice biograficzne. Autor posłużył się formułą, którą popularnie w dziennikarstwie nazywamy "amerykańskim wywiadem". Ale zrobił to znacznie lepiej od wszystkich Amerykanów razem wziętych. Gorąco polecam!
Justyna Kobus - awatar Justyna Kobus
ocenił na 9 7 miesięcy temu
Rodzina Monika Jaruzelska
Rodzina
Monika Jaruzelska
Mdła i wyrywkowa pierwsza część wspomnień MJ nie wróżyła zbyt wiele dla części kolejnej. Jednak zostałam bardzo mile zaskoczona - w książce jest krew, prawdziwe uczucia i intensywność. Jeśli wcześniej miałam niedosyt anegdot o generalskiej rodzinie, to teraz otrzymałam ich bardzo wiele. Wspomnienia ze wspólnie spędzanych wakacji, młodość rodziców Pani Moniki, rozmowy córki z ojcem, na które nigdy nie było czasu, domowe ukochane psy i koty. Słodko być nie mogło, skoro Autorka, będąc nastolatką, podjęła próbę samobójczą. Słodko nie było i w chwili pisania książki, w której wspomnienia przeplatają się z przygnębiającymi momentami licznych pobytów generała w szpitalu i opisami powolnego odchodzenia. Z książki wyłania się obraz kobiety w rozpaczliwym bezruchu, unieruchomionej sprzecznymi pragnieniami. Z jednej strony chce jakoś buntować się i budować życie na własny rachunek, bez brzemienia nazwiska i wszystkiego, co się z nim dla Polski wiąże. Z drugiej zaś nie może i nie chce wyjść z roli opiekuńczej córki i wojowniczki o dobre imię rodziców. Rozumie teraz znacznie więcej, bo sama już jest matką, i też "hoduje" sobie jedynaka. A czy odnosi się jakoś do spraw publicznych i polityki? Niekoniecznie, chociaż nie zabrakło nawet wzmianki o niezapomnianym "Bluzgu" w wykonaniu Emiliana Kamińskiego... Dominują też przykre wrażenia z kolejnych rocznic stanu wojennego i masakry w "Wujku", podczas których dom generała przeżywał oblężenie przez demonstrantów. Mama Moniki wspomina gorzko wielką samotność, jaką otoczona była rodzina Jaruzelskich w chwili wprowadzenia stanu wojennego. Ale przyczyny tych oblężeń i tej samotności wydają się Autorce jakby niezrozumiałe... Jakakolwiek analiza przyczyn, motywacji, konieczności historycznych takich a nie innych decyzji generała, który przecież przez długie lata i w wyniku świadomego wyboru konsekwentnie realizował określoną linię polityczną, nie należy do tematu tej książki. Ktoś dociekliwy mógłby dopatrzyć się jakiejś podskórnej dumy i zrozumienia dla tych decyzji. Jednym słowem to takie "odpieprzcie się od generała", podane w bardziej eleganckiej formie. Cała książka jest dość elegancka, zdania okrągłe, rozdziały wystudiowane. Czuć dziedzictwo "Tojego stylu", gdzie ładnie podana treść dominuje nad głębszą analizą. Czytałam ze sporym przejęciem, hamując się w duchu przed zakochaniem się w tej rodzinie, tym sztywnym acz serdecznym ojcu, gwiazdorzącej mamie i córce walczącej o przetrwanie w rodzinie silnych osobowości. Na szczęście nie zapomniałam, że to są subiektywne odczucia Autorki, to nie jest źródło historyczne, to nie jest żadne przemyślenie okoliczności dziejowych i nie może wyjść poza format obyczajowych zapisków powstałych z potrzeby serca kochającej i lojalnej córki.
Katarzyna Anna - awatar Katarzyna Anna
oceniła na 7 3 miesiące temu
Towarzyszka Panienka Monika Jaruzelska
Towarzyszka Panienka
Monika Jaruzelska
Zaznaczę tylko, że nie dla poglądów politycznych kupiłam tą książkę tylko dla samej osoby p. Moniki, która przez większość swojego życia zajmowała się modą, biżuterią sławnych ludzi W. Kruk oraz psychologią. To mnie najbardziej interesowało oraz ile krajów (dzięki tacie Wojciechowi Jaruzelskiemu) zwiedziła. I ile ludzi ze świata kultury (dzięki sobie poznała). Książkę czyta się szybko ponieważ jest napisana również z humorem. Jak to, że są to krótkie rozdziały. Rozmawiałam przez chwilę z p. Moniką jest bardzo sympatyczna osobą. Nie pochwalam żeby nie było jakie osoby zaprasza do swojego programu na You Tube. Widać trochę w którą stronę ma poglądy (nie zgadzam się z nimi). W książce są też opisane jej relacje z rodzicami. I nigdy też nie pozbędzie się tego, że była, jest i będzie córką prezydenta. "Kiedy człowiek płynie po oceanie i woda jest spokojna, można rozkoszować się samotnością. Natomiast w momencie, kiedy zaczyna się sztorm, potrzebni człowiekowi są inni, którzy wyciągną pomocną dłoń."
rteclaw - awatar rteclaw
ocenił na 7 1 miesiąc temu
Vietato fumare, czyli reszta z bloga i coś jeszcze Artur Andrus
Vietato fumare, czyli reszta z bloga i coś jeszcze
Artur Andrus
Artur Andrus wyrósł nam na narodowego satyryka. Dowcipny, cięty język, a przy tym nienaganna elegancja. W zasadzie chciałoby się zbierać od niego cięgi. Odkładam jego książkę na półkę, by mieć ją zawsze pod ręką, gdy złapie mnie chandra albo inna przypadłość. Jest skuteczniejsza w działaniu niż cała fiolka antydepresantów z apteki :)
RosiTa - awatar RosiTa
oceniła na 9 1 rok temu
Gajos Elżbieta Baniewicz
Gajos
Elżbieta Baniewicz
Konstantin Stanisławski mówił o takich ludziach, że należą do aktorów, którzy lubią sztukę w sobie, a nie siebie w sztuce. Tacy byli i pewnie będą – najwięksi. Taki jest Janusz Gajos. Aktor, który nie eksponuje nachalnie swoich warsztatowych możliwości, raczej stosuje je powściągliwie, w myśl zasady: lepiej nie dograć, niż przegrać. Nie eksponuje też siebie w roli, nie nagina postaci do swojej osobowości, tylko absolutnie podporządkowuje jej charakterowi swoje zachowania.  Nie raz udowodnił, że jest w stanie zagrać wszystko: „prymitywa i zagubionego inteligenta, prostaka i subtelnego intelektualistę, wspaniałego króla i kanalię, bandytę i szlachetnego zwykłego człowieka, schizofrenika i świętego, księdza i pederastę – wszystko, każdą postać”. Gajos wierzy w sztukę metamorfozy, a jego naczelnym dążeniem od lat pozostaje uwiarygodnienie przedstawianego przez niego człowieka. Głośno mówi o tym, że nie traktuje aktorstwa jako specjalnej misji, jako posłannictwa społecznego. Uważa je raczej za zestaw rzemieślniczych umiejętności, które czasem stają się sztuką i znaczą więcej niż tylko sprawnie wykonane zadanie.  O nim samym, o „Gajosie prywatnym” trudno zaś powiedzieć cokolwiek, poza tym, że wydaje się być skromny, pracowity i przyzwoity. I wystarczy, w dzisiejszym świecie to i tak aż nadto. P. S. „Niedzielnych czytelników” niech nie zmyli mnogość obrazków w tej publikacji. ;) To nie jest książka dla wielbicieli komeraży i wątpliwej klasy smaczków towarzyskich. Plotkarze, sensaci i poszukiwacze zakulisowych ciekawostek mogą tę pozycję omijać szerokim łukiem. Miłośnicy rozbudowanych analiz warsztatowych, teatralnych recenzji oraz szeroko pojętych intelektualnych dyskusji będą zaś w pełni usatysfakcjonowani.
Mignatka - awatar Mignatka
oceniła na 7 7 miesięcy temu
Stuhrowie. Historie rodzinne Jerzy Stuhr
Stuhrowie. Historie rodzinne
Jerzy Stuhr
Znany pewnie wszystkim aktor Jerzy Stuhr przedstawia historię swojej rodziny począwszy od połowy XIX wieku aż do współczesności. Książka jest dobrze napisana, okraszona wieloma zdjęciami. Dowiedziałam się z niej wielu ciekawych rzeczy - skąd wzięła się rodzina Jerzego Stuhra w Krakowie, jakie były losy członków jego rodziny w czasie wojny, a także kilka ciekawostek z życia samego aktora. Polecam
Kasiaw - awatar Kasiaw
ocenił na 8 1 rok temu
Ćwiartka raz Karolina Korwin Piotrowska
Ćwiartka raz
Karolina Korwin Piotrowska
książka fajna, ale wydanie fatalne. Gdyby odchudzić książkę, wywalić powielane po wielokroć te same zdjęcia pieska i autorki, a zostawić samo mięcho - merytorycznie jest ciekawa, coś w rodzaju almanachu: "tym żył świat", plus zdjęcia dotyczące tematu, byłoby znacznie lepiej, wygodniej by się trzymało i nie zajmowałoby tyle miejsca na półce.
Brzyt-ewka - awatar Brzyt-ewka
oceniła na 7 11 miesięcy temu
Dymna Elżbieta Baniewicz
Dymna
Elżbieta Baniewicz
Bardzo lubię panią Annę Dymną za warsztat aktorski, dobroć i zdrowy rozsądek, które wyłaniają się z jej wizerunku (dla mnie to po prostu aktorka, której nie da się nie lubić). Aktorka towarzyszy mi na ekranach telewizorów praktycznie od dziecka, dlatego zakupienie tej pięknej biografii było zaledwie kwestią czasu. Duże wrażenie zrobiła na mnie estetyka wykonania tej właśnie książki. Treść jednak nie pozbawiła mnie zawodu. Pozostaje mi jedynie podpisać za głosem niektórych recenzentów. Do połowy nie mogłam nadziwić się wartości tej pozycji. Życie pani Ani bardzo mnie zaciekawiło dzięki bogatej narracji. Szczególne wrażenie zrobiły na mnie jej pierwsze kroki w aktorstwie, praca pod okiem mistrzów, a także relacja z Wiesiem Dymnym. Po dwusetnej stronie niestety powoli zaczęłam się męczyć z tą pozycją. Pojawiło się dużo wtrętów krytycznych do sztuk teatralnych, streszczenia poszczególnych dramatów, biografia zrobiła się też za bardzo przegadana. Pani Anna Dymna gdzieś zniknęła wraz ze swoim życiem.
alex-triumphans - - awatar alex-triumphans -
ocenił na 6 6 miesięcy temu
Blog niecodzienny Maria Czubaszek
Blog niecodzienny
Maria Czubaszek
Maria Czubaszek to postać wyjątkowa - znana z ciętego języka, ironii i bezbłędnego poczucia humoru. Dziennikarka, satyryczka, autorka tekstów piosenek, felietonistka, a przede wszystkim kobieta, która przez lata potrafiła mówić to, o czym inni tylko myśleli. Jej „Blog niecodzienny” to książka, która idealnie oddaje ten charakter - pełna błyskotliwych spostrzeżeń, niecodziennych refleksji i inteligentnego żartu. „Blog niecodzienny” to esencja zabawnych wpisów z popularnego bloga, który autorka prowadziła od 2006 roku. Nie przypomina klasycznej biografii - bliżej jej do formy autobiograficznego pamiętnika - lekkiego, refleksyjnego i pełnego humorystycznych komentarzy. Muszę przyznać, że nie sięgnęłabym po tę książkę z własnej inicjatywy - po prostu ją dostałam. I choć z początku podeszłam do niej z dystansem, szybko okazało się, że to zaskakująco przyjemna lektura. Nie jest to jednak typ literatury, po który zazwyczaj sięgam. Zdecydowanie bliższe są mi tradycyjne biografie. Mimo to „Blog niecodzienny” ma w sobie coś, co przyciąga - szczerość, lekkość i świetne poczucie humoru. Największą siłą książki jest język i sposób obserwacji świata. Czubaszek z niezwykłą precyzją wychwytuje absurdy codzienności i przekłada je na błyskotliwe, pełne ironii komentarze. Potrafi śmiać się z siebie, z innych i z rzeczywistości - ale zawsze z klasą. Jej spostrzeżenia, choć nierzadko kąśliwe, są celne i wciąż aktualne. Czyta się to bardzo dobrze - to lektura lekka, ale inteligentna, idealna na wieczór, gdy potrzebujemy czegoś, co poprawi humor i pozwoli spojrzeć na świat z przymrużeniem oka. Reasumując „Blog niecodzienny” Marii Czubaszek to zbiór błyskotliwych wpisów, które oddają esencję jej stylu - ironicznego, nieco przekornego, ale niezwykle ludzkiego. To książka, po którą warto sięgnąć nie po to, by poznać autorkę od A do Z, lecz by przypomnieć sobie, jak ważny jest dystans - do siebie, innych i całego tego naszego codziennego absurdu. Choć niekoniecznie wpisuje się w moje czytelnicze upodobania, trudno odmówić jej uroku i lekkości, które sprawiają, że zostaje w pamięci na dłużej.
Roksana - awatar Roksana
oceniła na 7 5 miesięcy temu
Nie wierzę w życie pozaradiowe Marek Niedźwiecki
Nie wierzę w życie pozaradiowe
Marek Niedźwiecki
Głos Pana Marka i lista, którą stworzył, ukształtowała mnie muzycznie, podobnie zapewne jak całe pokolenie lub już pokolenia. Mistrz nastroju, mikrofonu prezentuje się w tej książce bardzo intymnie. Ucieczka od świata w muzykę i samotność nie do końca chyba zawsze udana bo z kart książki często przebija smutek i wspomnienie o tych, "którzy już po drugiej stronie". Czytając o ogromnym przywiązaniu do radia i tej formy kontaktu z ludźmi, nie sposób wyobrazić sobie jak wielki był ból pożegnania z Trójką. Szczęście, że teraz możemy wciąż odbierać muzyczny świat dzięki Panu Markowi w Radio357
PrzemoP - awatar PrzemoP
ocenił na 7 2 lata temu
Elka Iza Komendołowicz
Elka
Iza Komendołowicz
Według mnie jest to książka dla pokolenia, które już odchodzi, dla których Elżbieta Czyżewska była taką ówczesną prekursorką dzisiejszej celebrytki, która rozjaśniała swoim blaskiem ponurą gomułkowską rzeczywistość. Wtedy nie było salonów, błyszczała więc na scenach teatralnych, kabaretowych, na ekranie telewizyjnym, a przede wszystkim na dużym ekranie kinowym. A pod koniec lat sześćdziesiątych w szczycie swoich aktorskich i towarzyskich sukcesów zrobiła - zdawało się tak wtedy wszystkim - bajeczną na tamte czasy karierę. Wyszła za mąż za sławnego dziennikarza i wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Wydawało się, że hollywoodzką sławę ma w kieszeni. A tu klops. W Stanach kariery nie robi się po znajomości i nawet sławny mąż nie mógł jej w tym pomóc. Nie umiała angielskiego, miała zły akcent, a według mnie też okropny tembr głosu. Z pewną taką dozą nieufności przystąpiłam do czytania tych wspomnień znajomych o Elżbiecie Czyżewskiej. Wszak obowiązuje u nas zasada, że o zmarłych mówi się dobrze, albo nie mówi się wcale. No i większość rozmówców mówiła same dobre rzeczy o aktorce, że była piękna, zdolna, inteligentna, błyskotliwa, oczytana, życzliwa, ale też i niekiedy złośliwa. No i że piła. To był powszechnie znany fakt. Czy dlatego nie zrobiła w Stanach kariery na miarę jej talentu? Nikt z rozmówców tego wprost nie powiedział. Wyczułam za to, w niektórych rozmowach, taki rodzaj złośliwej satysfakcji z tego, że jej się tam nie udało. Paru jej znajomych pozwoliło sobie na stonowany krytycyzm jej osoby, a paru wręcz odmówiło wypowiedzi. Książka wciąga, pochłania się ją błyskawicznie. Podejrzewam jednak, że wśród młodych nie wzbudza większego zainteresowania.
Elżbieta - awatar Elżbieta
oceniła na 7 6 lat temu
Blog osławiony między niewiastami Artur Andrus
Blog osławiony między niewiastami
Artur Andrus
Książka wydana w 2012 roku trochę się zdezaktualizowała w kwestiach dotyczących bieżących (wówczas) sytuacji politycznych czy społecznych. Mimo to wiele spostrzeżeń autora jest aktualnych, ma charakter uniwersalny i się nie starzeje. Pan Artur w pełnej formie. Audiobook czytany przez autora, nikt nie zrobi tego lepiej. Dla fanów Artura Andrusa ale nie tylko.
koela - awatar koela
oceniła na 8 7 dni temu
Niestety wszyscy się znamy Bohdan Smoleń
Niestety wszyscy się znamy
Bohdan Smoleń Anna Karolina Kłys
Słodko-gorzka książka. Taka, jakie było życie jej bohatera. Wywiad-rzeka z Bohdanem Smoleniem ukazuje człowieka, którego stać na coś, na co mało która gwiazda, który celebryta może sobie pozwolić: na prawdę i szczerość. Smoleń nie patyczkuje się z niczym i z nikim. Mówi tak, jak było. Jednocześnie ma hamulec, zachowuje klasę – nie miesza ludzi z błotem, nie sypie plotkarsko nazwiskami na prawo i lewo. Umie powiedzieć: „nie, o nim, o niej rozmawiać nie chcę”. Odsłania przy tym swoją duszę: człowieka prawego, uczciwego, dobrego, pragnącego sprawiedliwości i spokoju. Był niezwykle wrażliwą, ufną, może nieco naiwną i łatwowierną osobą. Sam nie krzywdził innych, więc nie zakładał, że ktoś chce oszukać go. A brutalny świat to wykorzystywał. Smoleń pięknie opowiada o swoich przodkach, o rodzicach, dzieciństwie, studiach, małżeństwie, rozwoju kariery, ciężarze popularności, zwłaszcza tej z czasów Teya i telewizji. Stale przewija się wątek alkoholu. Straszne to były czasy, w których za punkt honoru uważało się wypicie z kimś kielicha. I takich ludzi przewijało się wciąż mnóstwo, a Smoleń nie zawsze miał na to picie ochotę i zdrowie. Niezwykle interesująca jest opowieść o Kabarecie Tey. O relacjach między jego członkami, o apodyktycznym, despotycznym i bezkompromisowym Laskowiku, maratonach koncertów, które wykańczały fizycznie i psychicznie. O gonitwie za pieniądzem i pułapkami rosnącej popularności. Smoleń wspaniale opowiada o atmosferze, klimacie PRL. Doskonale cieniuje nastroje wówczas panujące. To nie był czarno-biały świat składający się tylko z partii i „Solidarności”. Cała rzesza artystów, nie tylko kabaretowych, oraz odbiorców ich sztuki tworzyła ogromną paletę odcieni pomiędzy tymi punktami granicznymi. Smoleń opowiada też o karierze po Teyu: inne formacje kabaretowe, flirt z disco polo, występy dla dzieci, rola listonosza Edzia w „Świecie według Kiepskich”, wreszcie przeprowadzka do Baranówka i założenie Fundacji Stworzenia Pana Smolenia. Są też straszne i smutne wątki z życia wzięte: samobójstwo syna i żony, nieudane drugie małżeństwo, choroby, starość, niemoc. Smoleń opowiada o wszystkim barwnie, bogato i zupełnie serio. Niczego nie grał, wreszcie mógł być sobą. Całość dopełnia galeria zdjęć, a zubaża sporo literówek, błędów interpunkcyjnych i nawet jeden ortograficzny („nikt wam nie karze pracować”).
Mister Oizo - awatar Mister Oizo
ocenił na 7 1 rok temu
Flirtując z życiem Łukasz Maciejewski
Flirtując z życiem
Łukasz Maciejewski Danuta Stenka
Właśnie skończyłam czytać książkę. Od lat uwielbiam panią Danutę Stenkę jako aktorkę, to jak prawdziwie gra swoje role, uwielbiam słuchać jej wyjątkowego głosu. Teraz miałam okazję poznać ją od innej,bardziej prywatnej strony. I czuję, że teraz lubię ją jeszcze bardziej. Uważam, że to, że prywatnie jest osobą bardzo skromną, prawdziwą i wciąż nie do końca wierzącą w swoje atuty, a potrafiącą tak dobrze wykonywać swoją pracę, tak wspaniale grać swoje role sprawia, że mogę o niej powiedzieć jedno: Pani Danusiu, myślę, że jest Pani wspaniałą kobietą i wspaniałą aktorką. Jedno,czego żałuję to że nigdy nie miałam okazji spotkać pani Stenki osobiście. Ale kto wie, może kiedyś się uda...
Lidia Betcher - awatar Lidia Betcher
ocenił na 10 2 lata temu
Kto pani to zrobił? Agata Passent
Kto pani to zrobił?
Agata Passent
Wziąłem tę księgę paleolitycznych i ukierunkowanych prodamsko felietonów z szafeczki bookcrossingowej i przeczytałem w półtora wieczora. Czy ja wiem...? Może dla młodych duchem, lifestylowych wielkomiejskich pańć to się podobało... Ja doceniam pióro, treść - nie dla mnie.
Florian Konrad - awatar Florian Konrad
ocenił na 6 1 rok temu

Cytaty z książki Boks na Ptaku, czyli każdy szczyt ma swój Czubaszek i Karolak

Więcej
Artur Andrus Boks na Ptaku, czyli każdy szczyt ma swój Czubaszek i Karolak Zobacz więcej
Artur Andrus Boks na Ptaku, czyli każdy szczyt ma swój Czubaszek i Karolak Zobacz więcej
Artur Andrus Boks na Ptaku, czyli każdy szczyt ma swój Czubaszek i Karolak Zobacz więcej
Więcej