Bohaterowie

Jeden z moich ulubionych filmów w całej historii kina to nagrodzone licznymi oscarami „Żądło” z R. Redfordem oraz P. Newmanem, osadzona w międzywojennej Ameryce opowieść o grupie inteligentnych i sympatycznych oszustów, którzy dokonują skomplikowanego przekrętu, by „oskubać” z grubszej forsy potężnego i bezwzględnego gangstera i zemścić się w ten sposób za śmierć jednego z ich przyjaciół, którego kazał zamordować. Czytając pierwszą część „Kłamstw” nie mogłem oprzeć się wrażeniu, iż mamy do czynienia z „Żądłem” w wersji fantasy. S. Lynch bardzo mocno wzoruje się na wspomnianym filmie, a kolejne posunięcia i manewry bohaterów naśladują poczynania bohaterów „Żądła”. Nic w tym zresztą złego, bo dlaczego nie skorzystać z dobrych wzorów, doprawiając je własną inwencją? W kolejnych częściach Autor wypływa na głębsze wody, a zamierzony i przeprowadzany przez gang Niecnych Dżentelmenów przekręt okazuje się niewiele znaczącym dodatkiem do szerszej intrygi, ogniskującej się na zemście i walce o władzę, w którą to intrygę nasi bohaterowie zostają bez własnej woli wciągnięci. I tutaj pojawiają się problemy. O ile wzorując się na „Żądle” S. Lynch przedstawiał wydarzenia logicznie i konsekwentnie, o tyle poruszając się samopas na wyższych poziomach komplikacji traci częściowo te walory. W kilku kluczowych punktach fabuły (a i w paru mniej znaczących) rozwój wydarzeń jest mocno naciągany i nielogiczny. Układają się one w sposób bardzo dla głównego bohatera korzystny, sprzeczny jednak ze zdrowym rozsądkiem. Ewentualnie raz jeden mogło mu w ten sposób dopisać szczęście, albo też przeciwnicy (na ogół wysoce inteligentni) popisali się akurat wyjątkową niefrasobliwością, by nie powiedzieć głupotą. Ale kilka razy z rzędu, to już przesada. Odniosłem wrażenie, że Autor tak wysoko zawiesił poprzeczkę, że nie znalazł już logicznego sposobu pokonania jej przez swoich bohaterów. I jako kreator świata oraz zachodzących w powieści wydarzeń, poszedł na skróty. Odczułem z tego powodu wyraźne nieusatysfakcjonowanie. Powyższe uwagi opisują jedyny w moich oczach mankament powieści. Dalej już same superlatywy. Wartka, wciągająca akcja, żywe, jędrne dialogi, udane kreacje bohaterów, którzy potrafią wzbudzić zarówno sympatię jak i zdecydowaną antypatię, nie brakuje też postaci nie do końca jednoznacznych. Najbardziej urzekła mnie jednak kreacja samego powieściowego świata. Niby nic szczególnie oryginalnego, coś w rodzaju renesansowych Włoch (miasto Camorra wydaje się być wzorowane na Wenecji), w tle inne kraje ówczesnej Europy (np. Niemcy), wspomnienia o dawno upadłym imperium (oczywiście rzymskim) itp. Wszystko to jednak podane z olbrzymią swadą i rozmachem, nasycone niezliczoną ilością szczegółów, będących często bardzo oryginalnymi dodatkami Autora, którymi na każdym niemal kroku sypie niczym z rogu obfitości, tryskając kolejnymi, niebanalnymi pomysłami wzbogacającymi i tak już rozbudowany sztafaż powieściowego uniwersum. Powieść godna polecenia, wyróżnia się na tle „taśmowej produkcji” wielu Autorów fantasy.

„Republika złodziei” to trzeci, finałowy tom trylogii o Locke’u Lamorze — i choć trudno nie czuć żalu, że historia dobiega końca, to ocena książki wynika przede wszystkim z jej treści. Poprzeczka po dwóch poprzednich częściach była ustawiona bardzo wysoko i widać, że tym razem tempo akcji jest nieco wolniejsze. Miejscami pojawiają się dłużyzny, a narracja częściej niż wcześniej cofa się do przeszłości, wyraźnie nawiązując i rozwijając wątki z pierwszego tomu. To sprawia, że konstrukcyjnie książka jest połączeniem dalszego ciągu opowieści z „Niecnych dżentelmenów” i osobnej historii trzeciego tomu. W porównaniu z „Na szkarłatnych morzach” — które stawiało bardziej na jednolitą, pełną dynamiki fabułę — tutaj większy nacisk położono na retrospekcje i pogłębianie relacji między bohaterami. Dla jednych będzie to zaletą, dla innych elementem, który spowalnia odbiór. Mimo tego trudno odmówić powieści wielu mocnych stron: świetnie prowadzonych dialogów, charakterystycznego humoru, dopracowanych emocji i konsekwentnego domknięcia historii. Finał jest satysfakcjonujący, zaskakujący i dobrze osadzony w całej opowieści — zdecydowanie warto dotrzeć do ostatnich stron i przeżyć to zakończenie. Podsumowując: to może nie najbardziej dynamiczna część trylogii, ale wciąż bardzo dobra, ważna i godna domknięcia całej historii. Dla fanów serii — lektura obowiązkowa i piękne pożegnanie z bohaterami.

Jeśli ktoś lubi Conana barbarzyńcę i brutalny świat fantazy osadzony w realiach epoki żelaza na wyspie brytyjskiej to niech sięga w ciemno po tą serię.. jak sam autor napisał jjego fascynacja epoką żelaza, czasu z przed najazdu Rzymian spowodowała że napisał tą powieść. Doskonale go rozumiem gdyż jadąc w jakieś miejsce historyczne też się zastanawiam jak ludzi żyli, co ich cieszyło czym się zajmowali. Tutaj mamy pokazany świat brutalny ale i bardzo ciekawy, bohaterowie są interesujący, mają marzenia , kochają się i nienawidzą, walczą ale i żyją codziennymi troskami. Są źli i dobrzy, jest też magia Druidów , chociaż momentami słuchając nie mogłam się powstymac od śmiechu bo niezmiennie kojarzyło mi się z komiksem Asterix i Obelix , szczególnie określenie na Teutatesa 😆. Ta książka to nie jest miła baśń ale dość brutalna opowieść, czasem zbyt brutalna no ale pewnie życie takie wówczas było ? Polecam i zaraz sięgam po kolejny tom. Audiobook super 👌

Lektura "Czerwonej krainy", ostatniej z powieści stand-alone rozgrywających się w uniwersum Pierwszego Prawa, ujawnia całościowy zamysł Joe Abercrombiego, którym najwyraźniej było odejście o kilka kroków w bok od mrocznego i brutalnego fantasy w kierunku innych gatunków i eksperymentów z konwencjami, niekoniecznie z nim kojarzonymi. "Zemsta najlepiej smakuje na zimno" to udany melanż fantastyki z motywami znanymi z kina zemsty i heist, "Bohaterowie" to swoista literatura wojenna - a może raczej antywojenna - uwypuklająca dramat uwikłanych w bezsensowną wojnę narodów i jednostek, zaś "Czerwona kraina" to powieść tak bliska brudnemu, brutalnemu i realistycznemu westernowi, jak to tylko możliwe w konwencji fantasy. Tę ostatnią (pisząc z perspektywy oddanego fana gatunku, wielbiciela twórczości Larry’ego McMurtry’ego, Cormaca McCarthy’ego i Thomasa Bergera, serialu "Deadwood" oraz serii gier "Red Dead Redemption"), nie ujmując przy tym "Zemście..." ani (nie do końca trafiającym w mój gust) "Bohaterom", uznaję za eksperyment najbardziej udany w całym tryptyku. "Czerwona kraina" niesie w sobie bowiem wiele z tego, za co pokochałem wyżej wymienione dzieła z przestrzeni rewizjonistycznego westernu. Powieść zabiera nas w nowe, nieeksplorowane wcześniej przez Abercrombiego rejony określane jako Dalekie Krainy, gdzie pragnący uciec od bolączek i dramatów rozgrywających się w cywilizowanych krajach (przez które, warto przypomnieć, przewala się jedna wojenna zawierucha za drugą) i rozpocząć nowe życie, a być może zdobyć wymarzone bogactwo, podróżują samotnie lub przyłączają się do tak zwanych Drużyn. Te zaś przypominają karawany osadników - zrzeszające wyjętych spod prawa, upadłych szlachciców, damy lekkich obyczajów, poszukiwaczy złota, handlarzy i domorosłych przedsiębiorców, których usługi mogą przysłużyć się zarówno im samym, jak i mieszkańcom wyrastających jak grzyby po deszczu prowizorycznych osad i miasteczek bez prawa (jak choćby przypominająca serialowe "Deadwood" mieścina zwana Fałdą). Główna bohaterka "Czerwonej krainy", Płoszka, ma jednak inny cel - jej farma została zaatakowana przez bandę, która uprowadziła jej dwoje rodzeństwa. Kobieta, wraz z towarzyszącym jej starym, acz krzepkim mężczyzną zwanym Owcą, od lat opiekującym się rodziną, rusza więc w pogoń ku rubieżom znanego świata, przyłączając się do jednej z Drużyn (zdesperowanej zgrai marzycieli, łajdaków, życiowych rozbitków i wygnańców), wiedzionej przez legendarnego przewodnika, Daba Słodkiego. Obok przeciwności losu w postaci surowego klimatu oraz - z oczywistych względów - wrogo nastawionych rdzennych mieszkańców Dalekiej Krainy, zwanych Duchami, bohaterowie napotkają różne niebezpieczne indywidua, wplątają się w lokalne konflikty i, chcąc nie chcąc, również w sprawy wagi globalnej. Interesy Płoszki i jej Drużyny staną bowiem na drodze nikomu innemu jak znanemu choćby z "Zemsty..." Nicomo Cosce oraz królewskiemu inkwizytorowi Lorsenowi, szukającemu buntujących się przeciw królowi Unii rebeliantów. Jak wspomniałem wcześniej, udała się Abercrombiemu trudna sztuka oddania w pełni klimatu antywesternu i zręcznego zaadaptowania do niego frakcji, postaci oraz realiów znanych z wcześniejszych powieści. Nic to, że zamiast dzierżących rewolwery - choć pojawiają się sporadyczne warianty broni palnej - kowbojów mamy najemników i zmęczonych życiem wojowników, niemal nieustannie trzymających dłonie na rękojeściach mieczy czy przy łukach i kuszach. Są to jednak postaci o rysie klasycznych rewolwerowców, łowców nagród i bohaterów pogranicza o niemal legendarnym statusie. Drużyny, choć przemierzają krainy magii i miecza - przy czym tej magii, jak zwykle u Abercrombiego, jest niewiele - niewiele różnią się od osadników pokonujących szlak oregoński, a mało malowniczy folklor osad przywodzi na myśl odwiedzane w "Red Dead Redemption" miasteczka i widoki z wspomnianego tu chyba już ze sto razy "Deadwood". Gęsty, ponury klimat, trzymanie się najlepszych reguł antywesternu, a także charakterystyczne dla twórczości Abercrombiego znakomicie nakreślone postaci i żywe dialogi, niosące cierpki, cyniczny humor, często kontrastujący z ponurą rzeczywistością świata i losami bohaterów, zostają tu okraszone świetnie zaplanowaną, pełną zwrotów akcji historią, z wybitnie oddanymi sekwencjami potyczek i pełnymi napięcia - bo przecież nie mogło ich zabraknąć - pojedynkami. "Czerwona kraina" to znakomita zabawa konwencjami i hołd złożony surowemu westernowi, a zarazem - obok "Zemsty..." - jedna z najlepszych powieści Joe Abercrombiego, do której, jestem przekonany, będę jeszcze niejednokrotnie wracał. Zdecydowanie polecam to swoiste best of two worlds zarówno fanom westernu, jak i fantasy! P.S. Choć cieszy powrót dawno oczekiwanej postaci i piękne domknięcie jej character arcu, to jednocześnie skończyłem "Czerwoną krainę" z poczuciem smutku i straty, bowiem pozostał mi już tylko deser w postaci zbioru opowiadań "Ostre cięcia", a potem oczekiwanie na kontynuację, która - z uwagi na skupienie autora na uniwersum "Diabłów" - pojawi się raczej nieprędko...

Niestety nie do końca fabuła mnie porwała. Niby wszystko jest skomplikowane intrygi, ciekawe tło, wiele dramatycznych wydarzeń, niezłe tempo akcji, barwne postacie. Jednak nie przemawiają do mnie motywy działania bohaterów , które najczęściej są tak złożone ze jak dla mnie nieprzekonywujące. Na przykład sprawa zamordowania Ciosowego przez Wilka, ma to niby umożliwić zbudowanie Zakonu od nowa ale bardzo jet to pokrętne tłumaczenie. Rozumiem że są całkiem odmienne gusty.

Początki bywają trudne, j jak w tym przypadku sam początek.. No jest, trzeba trochę zmęczyć te średnie ekspozycje i pewne schematy. No ale dalej. To już nie jest jakaś książka fantasy. To jest gangsterskie kino na pełnej. Kiedy główna bohaterka zaczyna tytułową zemstę to jest prawdziwy, rasowy, twardy film w stylu chłopaków z ferajny czy irlandczyka. Trup ściele się gęsto, jest krwawo jest poważnie. Jest grubo że tak powiem. Same postacie to jest arcy kurwa dzieło. Ich koncepcje, ich stworzenie, ten czar ten styl. Ah, oh, heh. Fabuła Jest wspaniała. Świat przedstawiony Jest wspaniały, brudy, wredny, ale tak chamsko kolorowy i niejednoznaczny. Wszystko inne też jest wspaniałe (no może poza początkiem ale on jest potrzebny i ważny) Nie bądź frajerem, bierz i czytaj zią

Kolejny tom i kolejne mocno mieszane uczucia. Kibicujemy komuś, komu nie powinniśmy. Ale z drugiej strony, czy nie rozumiemy jego pobudek? Ciągle mam poczucie winy, gdy Jorgowi udaje się złamać kolejną granicę, ale gdy mu zagraża realna katastrofa z zapartym tchem czekam jak rozwiąże kolejny problem - wydawałoby się - nie do przeskoczenia. A z plusów, Mina jest idealna dla naszego bohatera, naprawdę mam nadzieję, że to się skończy wieloletnią (?), szcześliwą (?) podróżą we dwoje. Mimo, że za chiny ludowe nie widzę w naszym ambitnym dowódcy materiału na męża i ojca.

„Obietnica krwi” uderza z siłą wystrzału z muszkietu, wrzucając czytelnika w świat, gdzie korony upadają z hukiem, a magia nierozerwalnie wiąże się z zapachem spalonego prochu. Zamiast mozolnego budowania napięcia, akcja startuje od krwawego przewrotu stanu. Marszałek polny Tamas obala monarchę, gilotynuje arystokrację i próbuje ulepić republikę z chaosu, podczas gdy sąsiednie mocarstwa tylko czekają, aż nowa władza potknie się o własne nogi... Ciekawym walorem tej historii stanowi unikalny system magii. Elitę stanowią magowie prochowi – żołnierze zażywający proch strzelniczy niczym stymulant, by wyostrzyć zmysły i siłą woli zakrzywiać trajektorię kul w locie. Nadaje to starciom trochę takiej filmowej dynamiki, w której snajper potrafiący posłać pocisk na kilometr przez środek burzy robi większą robotę niż cały zastęp rycerzy. Fabuła zręcznie żongluje trzema perspektywami. Śledzimy losy zmęczonego marszałka, który woli walkę od polityki; jego syna, wybitnego strzelca zmagającego się z traumą oraz Adamața – detektywa z fotograficzną pamięcią. Ten ostatni wnosi do książki noir-owy klimat, tropiąc zdrajców w mrocznych zaułkach płonącego miasta. Mimo, że początek cyklu bywa momentami kanciasty, fabuła pędzi od pierwszej strony. Relacje między bohaterami wydają się czasem uproszczone, a postacie kobiece mogłyby dostać więcej miejsca, jednak klimat rewolucji przemysłowej wymieszanej z magią skutecznie to nadrabia. Powstała brudna, męska przygoda, w której stare bóstwa budzą się tylko po to, by przekonać się, że świat nauczył się już obsługiwać armaty.....

Rothfuss po raz kolejny pokazuje geniusz. Styl pisarza sprawia że nie miałem ochoty przestać czytać i po każdym rozdziale mówiłem "no dobra, jeszcze jeden". Brak dłużyzn, unikanie rozległych opisów miejsc, książka jest podzielona na wiele "małych" momentów zamiast jak zazwyczaj w książkach na kilka dużych z fillerami pomiędzy nimi. Najsłabszym punktem podobnie jak w tomie 1 są wydarzenia z czasu teraźniejszego, na szczęście nie zajmują zbyt wiele stron więc można je traktować jako odsapnięcie od opowiadanej historii. Znowu najjaśniejszym punktem jest akcja dziejąca się na/w okolicach Uniwersytetu (gdzie mamy skojarzenia z Harrym Potterem - ze znacznie lepszą wersją HP), gdy bohater wyrusza w droge jest ciut gorzej. No i mamy ponad połowę trylogii za sobą a dalej nie wiadomo zbyt wiele o antagoniście/antagonistach serii, zamiast tego dostajemy coś w rodzaju - używając terminologii z gier - misji pobocznych, co nie jest zarzutem ale po prostu mam nadzieje że autor potem da rade to w sensowny sposób zakończyć jak wszystko sobie zostawi na ostatni tom :) A patrząc na date wydania ostatniej książki można sie domyślać że ma z tym problem.

W sumie bardzo podobna jakościowo jak i poprzednie dwa tomy. Jest wreszcie trochę więcej akcji i zmiany otoczenia. Wszystko może i nie pasuje do siebie idealnie, ale i tak czyta się wyśmienicie. Szkoda, że na razie trzeba się zatrzymać i czekać nie wiadomo do kiedy z kolejną częścią :/ Daję 9, bo poprzednie oceniłem na 8, a jednak seria jest jedną z moich ulubionych. Postaci, klimat i lekkość pióra wg mnie na to zasługuje. Ach, no i cała te seria jest irytująca - myślę, że wiecie o czym mówię :)

Epicka opowieść o wojnie. Sięgnęłam po tą powieść, gdyż miałam ochotę na lekką, zabawną historię fantasy (taką opinię przeczytałam gdzieś na polecanych forach). Jak ławo się domyślić, książka nie okazała się ani lekka, ani zabawna - jednak na pewno nie był to czas stracony - ten gatunek bardziej określiłabym jako 'heroic fantasy'. Jeśli lubisz klimaty w stylu "Gry o tron", to ta książka Cię zachwyci. Jest tu wszystko, co potrzeba do stworzenia takiego dzieła: rozbudowana fabuła, wiele przeplatających się wątków, liczni bohaterowie. Początkowo ławo się pogubić, potem lektura wciąga czytelnika w świat konfliktów zbrojnych, polityki, intryg i rozgrywek, pomiędzy ludźmi, bogami oraz innymi istotami ze świata fantasy. Jedyny niewielki minus (przypuszczalnie za sprawą tłumacza), który mi osobiście przeszkadzał, to określenie 'grota' w odniesieniu do źródła mocy. Moim zdaniem słowo to w języku polskim nie bardzo pasuje i nie oddaje w pełni pierwotnego znaczenia - już bardziej pasowałyby kanały lub właśnie źródła - ale to tylko moja subiektywna ocena, która nie ma wpływu na całokształt. Podsumowując, książka jest warta przeczytania.

Dawno się tak dobrze nie bawiłam w świecie fantasy. Jest tu wszystko, czego w tym gatunku szukam, sympatyczni, niepokonani bohaterowie walczący o słuszną sprawę, fantastyczne stwory, przepiękne lub budzące grozę krainy, motyw wędrówki, zaskakujące zwroty akcji, a to wszystko z dużą dawką inteligentnego żartu. Serdecznie polecam.

Jestem naprawdę zszokowany, że Opowieści z meekhańskiego pogranicza przebiły (dla mnie) Wiedźmina pana Sapkowskiego. Pan Robert M. Wegner pisze tak cudownie! Od genialnych opowiadań pełnych bólu, znoju, genialnej batalistyki („Wszyscy jesteśmy Meekhańczykami”) przechodzimy do dworskich, dusznych, przybijających opowiadań, jak „Szkarłat na płaszczu” i „Ponieważ kocham cię nad życie”, które wezmą cię w prasę i całkowicie zmiażdżą emocjonalnie. Najlepsze polskie fantasy (w mojej opinii). Jeśli macie ochotę dłużej posłuchać o tej cudownej książce, to gorąco zachęcam do skorzystania z linku poniżej: Miłego dnia lub wieczorka ❤️

Podnoszę ocenę o punkt tylko za to, że chyba jeszcze nigdy nie miałam do czynienia z takim głównym bohaterem. A to się teraz prawie mi nie zdarza. Historia jest przedziwna i trudno przewidzieć cokolwiek. Z jednej strony jesteśmy przyzwyczajeni do kibicowania, ale Jorg.. Czasem naprawdę nie wiem czy to dobrze, że wygrywa...albo przegrywa;) Mam kolejne tomy, więc od razu zaczęłam drugi, ale aż boję się, do czego dotrzemy z naszym pro(?)tagonistą.

Brian McClellan w swojej kontynuacji losów Magów Prochowych udowadnia, że potrafi utrzymać tempo narzucone w debiucie, a nawet znacznie je podkręcić. „Krwawa kampania” to powieść, w której echa wystrzałów muszkietowych mieszają się z dymem politycznych intryg, tworząc obraz wojny brudnej, logistycznie skomplikowanej i emocjonalnie wyczerpującej. Autor nie daje swoim bohaterom taryfy ulgowej; rzuca ich w wir wydarzeń, które testują nie tylko ich nadprzyrodzone zdolności, ale przede wszystkim hart ducha. W centrum opowieści stoi marszałek Tamas, który zamiast spektakularnych zwycięstw, musi zmierzyć się z brutalną rzeczywistością odwrotu przez terytorium wroga. To właśnie tutaj McClellan błyszczy najbardziej, pokazując, że w militarnej fantasy równie ważne co magia, są zapasy amunicji, głód żołnierzy i ciężar dowodzenia. Równolegle śledzimy losy Taniela, który po starciu z siłami boskimi staje się cieniem dawnego bohatera. Dopełnieniem całości jest wątek inspektora Adamata, który w dusznych zaułkach stolicy odkrywa, że zdrada bywa groźniejsza niż armia Kez. McClellan mistrzowsko splata te trzy perspektywy, dbając o to, by czytelnik ani przez chwilę nie poczuł znużenia. Finał tej historii to gorzka refleksją nad lojalnością, która w obliczu upadającego starego porządku staje się towarem równie deficytowym, co proch na pierwszej linii frontu...

Książka była przyzwoita. Czegoś jednak mi brakowało. Coś co by mnie wciągnęło w świat, bohaterowi byli niepełni, w świecie przedstawionym zestawione elementy które niekoniecznie mi pasowały. Pomimo tego jednocześnie skończyłem książkę i nawet dobrze się bawiłem. Zastosuję tu regułę pierwszego tomu cyklu i sięgnę po kolejne z nadzieją, że się rozkręci.

Wojska Świętej Wojny, dowodzone przez nowo mianowanych przywódców, rozpoczynają marsz. Oczy całego świata zwrócone są na gigantyczne masy przemierzające pogańskie ziemie. Ich jedynym celem jest dotarcie do świętego miasta Shimeh - za wszelką cenę. Richard Scott Bakker kontynuuje swoją mroczną, epicką opowieść – bez cienia wątpliwości spełnia obietnice złożone w poprzedniej książce. To niezwykłe, że napisanie drugiego tomu zajęło mu zaledwie około 2 lat. Historia jest tak gęsta i wielowątkowa, że ​​z pewnością wymagała skrupulatnej pracy. „Wojownik-Prorok” koncentruje się wokół trzech głównych tematów: Świętej Wojny, ludzi ją tworzących i epickich bitew. Zaczynając od pierwszego aspektu, trudno sobie wyobrazić ogromne armie i tłumy – setki tysięcy ludzi – przemierzające niezmierzone tereny, walczące, plądrujące i mordujące. Wszyscy po obu stronach są więźniami wojny, jej okrucieństwa i bezwzględności. Wydarzenia opisane w tej książce skłaniają do refleksji: czy cokolwiek z tego jest uzasadnione? Co popycha tych ludzi do unicestwiania całych plemion, miast i ich dziedzictwa kulturowego? W książce znajduje się wyraźne odniesienie do krucjat, choć nie mam wiedzy historycznej, która pozwoliłaby mi ocenić, na ile inspiracja pochodzi z prawdziwych wydarzeń, więc mogły mi umknąć pewne szczegóły. Po drugie, R. Scott Bakker ma talent do tworzenia wiarygodnych postaci z krwi i kości. Autor szybko pozbawia nas wszelkich złudzeń – postaci czarno-białe tutaj nie istnieją. Relacje między nimi obarczone są również demonami z przeszłości, ciężarem który los każ im w czasie teraźniejszym dźwigać na swoich barkach. Nie wdając się w spoilery, obserwujemy wzloty i upadki relacji Achamiana i Esmenet, machinacje Kellhusa, by przejąć kontrolę nad Świętą Wojną, szaleństwo Xeriusa, psychologiczne dylematy Cnauira. Wszystko to, otulone refleksjami filozoficznymi, tworzy wyjątkowe doświadczenie czytelnicze. Na koniec - bitwy. Nie byłoby przesadą nazwać tę książkę czystą fantastyką militarną. Bakker przedstawia nam co najmniej trzy główne bitwy, wszystkie szczegółowo opisane, momentami wręcz irytujące swoją przesadną szczegółowością. Książka ma świetne tempo, przeplatając melancholijne sceny z epickimi bitwami - wszystkie te elementy idealnie się ze sobą łączą. Same opisy bitew są zazwyczaj nieco zawiłe i niejasne. Bakker rzuca dziesiątkami różnych nazw plemion, rang itp., które są nieistotne dla samej fabuły. Założę się, że celem jest naśladowanie prawdziwej kroniki historycznej napisanej w anachronistycznym stylu, ale nie pomaga to w lekturze. Mimo to, brutalność samej wojny i wiele jej elementów (ach, oblężenie Caraskand…) zostały ukazane w znakomity sposób, co czyni tę książkę jedną z najlepszych powieści fantasy w historii.

Cyt.: „Mam wrażenie, że jeśli wartość, jaką przypisujemy ludzkiemu życiu, spadnie wystarczająco nisko, będziemy mieli szanse zaprowadzić powszechny pokój i dobrobyt. Jeśli owa wartość spadnie, wszyscy będą mogli pozwolić sobie na to, by być szczęśliwymi. Dopiero wtedy, gdy zaczynamy wypełniać koszyk luksusowymi dobrami, takimi jak wolność, godność i prawo do decydowania o własnym losie, cena wykracza poza możliwości biedaków.” K.J.Parker, „Składany nóż” K.J.Parker to pseudonim literacki brytyjskiego pisarza Toma Holta, autora powieści fantastycznych i historycznych, m.in. „Pieśni dla Nerona”, w której przedstawia alternatywną wizję fragmentu historii Cesarstwa Rzymskiego i panowania cesarza Nerona. Pojęcie fantasy czy fantastyki jest tak szerokie, że praktycznie można do tej kategorii literatury zaliczyć niemal wszystko. Znalazł się w niej również „Składany nóż”. To w rzeczywistości świetna powieść polityczna z bardzo szerokimi wątkami ekonomicznymi. Jeśli ktoś sądził kiedykolwiek, że ekonomia może być nudna – to polecam mu lekturę „Składanego noża”. Tworzenie systemów bankowych, aprecjacja bądź dewaluacja waluty, wprowadzanie papierowego pieniądza. Wydaje się to dość nieciekawe, lecz zostało przez autora przedstawione w sposób zaiste intrygujący a w dodatku stanowi to jedynie tło dla pasjonujących rozgrywek politycznych. I najważniejsze pytanie – czy można wygrać wojnę bez pieniędzy? Główny bohater – Bassianus Arkadiusz Honoriusz Sewer, pierwszy obywatel Republiki Wesańskiej, stoi na czele rządu a tak naprawdę jego marzeniem jest stworzenie imperium. Czy ten szalony dla wielu zamysł się powiedzie? W trakcie lektury aż nadto widoczna staje się fascynacja autora starożytnym Rzymem. Wiele pomysłów czy zdarzeń zostało zaczerpniętych z historii Republiki Rzymskiej czy początku Cesarstwa Rzymskiego i w powieści pobrzmiewają wyraźnie jej echa. Zdecydowanie pozycja ta wyróżnia się na tle wielu innych w tej kategorii. Nie ma tu magii, nie ma smoków – jest polityka, ekonomia, obsesja władzy. A wszystko to sprawnie i zajmująco napisane. Ciekawy i interesujący głos w nurcie fantasy. Polecam.

Świetnie poprowadzona książka, z dużym rozbudowanym światem. Pełna zwrotów akcji i nieoczekiwanych zdarzeń. Postacie nie są płaskie nawet te poboczne mają swoją historie, pragnienia coś co popycha je do działania. To tyle z ogółu, w połowie książki myślałam że nie przebrnę, główni bohaterowie podejmowali tak durne i nie podparte logiką decyzje że wywracały mi się flaki w środku z wrażenia nad ich brakiem myślenia. Trwało to jakieś 150-200 stron aby na koniec powrócić do inteligentniejszej oceny sytuacji. Stąd jedna gwiazdka mniej. Druga gwiazda znikneła z powodu pewnej przewidywalności zdarzeń. Wiem na początku podałam że pełno jest nieoczekiwanych zdarzeń ale zdarzają się takie które trzymane są jak wielka niewyjaśniona przez 100 stron, ba nawet przez całą książkę aby końcowo okazało się to co sądziłam że będzie od początku. Podsumowują książkę czytało się przyjemnie, jest to fantastyka starego typu taka jak lubię, bez zbędnych romansów a za to z magią, historią, polityką i intrygami na najwyższym poziomie.

Na tle wielu innych polecanych fantasy "Mrok, który nas poprzedza" wypada zupełnie pozytywnie - przede wszystkim widać w tej książce wyrazisty zamysł, a nie wstęp do nieznośnej serialozy albo dekonstrukcji dla samej dekonstrukcji (jak "Smoczy tron" albo "Gra o tron"). Miałam mieszane uczucia co do aż zbyt wyraźnej inspiracji historią krucjat - chwilami można mieć wrażenie, że autor sztukuje nią pewne niedopowiedzenia czy niedoróbki własnego światotwórstwa - ostatecznie jednak dałam się wciągnąć magiczno-politycznym intrygom, aż do zupełnie zadowalającego zakończenia, które zapowiada kolejny tom bez jakichś tanich chwytów typu cliffhanger. Trochę zabrakło mi też w tej książce pierwiastka ludzkiego, tzn. wielu bohaterów jest do siebie bardzo podobnych pod względem psychologicznym (czy raczej psychopatycznym). Sytuację ratuje uczony powiernik Achamian oraz mistrz manipulator Kellhus. Dwie postaci kobiece powierzchownie też za bardzo do siebie podobne, zmuszone do handlowania swoim ciałem i spragnione uznania za kogoś ważnego, ale są między nimi obiecujące różnice, które, mam nadzieję, rozwiną się w dalszej części historii.