Bogowie i Wojownicy. Grobowiec Krokodyla

Ostatnia część przeczytana. Otwarte zakończenie wskazuje jednak na to, że nie jest to koniec historii. Mam nadzieję, że autor pisze bądź napisał już kolejną część. Książkę przeczytałam w ramach wyzwania: https://3.bp.blogspot.com/-JXaaTbTK4PQ/WNTsTgcGdMI/AAAAAAAADig/ohFawVjtE7oBf64M4FQAaw_jZ_xzJdGagCLcB/s1600/olipiada2017.jpg

Zaczynając czytać tą część nie do końca pamiętałam co działo się 1. części książki, część rzeczy mieszała mi się też z Magnusa Chase'a, w końcu i to i to związane jest z bogami nordyckimi. Jednak nie przeszkadzało mi to w lekturze. Książka podobała mi się i z chęcią sięgnę po trzecią część. Polecam =)

To już ostatni tom trylogii. Szkoda. Tak smakowity i fascynujący kąsek, lektura godna uwagi, że wręcz aż boli stwierdzenie, że co, że jak, że już koniec? Niestety, ale... koniec. Autorka odwaliła kawał dobrej roboty, kreując świat. Postacie są bezbłędnie realistycznie nakreślone, ich potrzeby, działania i moralność w ten czy inny sposób, dyktowana jest nie kaprysem sytuacji, ale doświadczeniem (lub jego brakiem). Kreuje się więc realistyczny, dobry kawał czytadła. Minusem jest być może nieco chaotyczne sposób przedstawiania sytuacji między poszczególnymi postaciami, ale... da radę przywyknąć. Dzięki temu mamy całkiem niezły podgląd sytuacyjny. W końcu mamy możliwość zapoznać się z samymi "Cieniorodnymi". Ta tajemnicza rasa, będąca obiektem żartów i kpin, mitów i legend, okazuje się istnieć, żyć... być bardzo realnym zagrożeniem. Co więcej, wpływa na wcześniej poznanych bohaterów, na ich życie i decyzje, zmusza do zmierzenia się z wieloma, często zaskakującymi sytuacjami. Akcja w głównej mierze toczy się na Rubieżach. Tam też mamy okazję pojąć grozę Cieniorodnych. I na Rubieżach też mamy możliwość dowiedzieć się, dlaczego klątwa Imogene trwała tak długo...Nie ukrywam, wybiło mnie to z rytmu i tropu, to wyjaśnienie. Innym ciekawym smaczkiem jest magia Cieniorodnych, wpływająca na Ciemnorodnych. Ouh, tu dopiero robiłam wielkie oczy, wraz z Florią nie chcąc wierzyć w to co widzę (czytam). Sama książka jest zdecydowanie godna polecenia. Jest twarda, surowa, nawet nieco brutalna i krwawa. Tak, krwawa, krew się na stronach książki leje. Chaos w życiu Ciemnorodnych i Światłorodnych niesie za sobą konsekwencje - to jest dobrze pokazane. Nie ma tu klepania się po główkach i głupiej śmierci "z przypadku postrzelonych" przez bohaterów istot. Każda śmierć tu niesie z sobą konsekwencje i działania, wymuszające kolejne działa. Świat przedstawiony jest mroczny, nie ma tu usilnego "happy endu" jak w wielu popularnych teraz książkach dla młodych osób. Nie. Nad tą pozycją należy przystanąć, zastanowić się, rozważyć wszelkie za i przeciw. Wyciągnąć wnioski. A mimo to, trudno jest przystawać, kiedy akcja pędzi do przodu w szaleńczym rytmie, zmusza nas do śledzenia losów bohaterów, wiązania faktów i zmierzenia się z najbardziej zaskakującymi odpowiedziami, jakie zrodziły się w poprzednich tomach... I chyba... najbardziej zaskakującym zakończeniem, jakie czytałam... Ale, nie ma spojlerów. Sami musicie się przekonać. Zdecydowanie, "Cieniorodni" to doskonałe zwieńczenie dobrej trylogii, dobrze wykreowany świat, realistyczne postacie i problemy, z którymi fabularnie autorka poradziła sobie bardzo dobrze. http://kaginbox.blox.pl/2016/06/Cieniorodni.html

Dobra część. Tym razem jest nieco mroczniej i spokojniej. Hylas trafia na wyspę Kefiru, wyspę z której pochodzi Pirra. Wyspa jest ogarnięta zarazą do tego na wyspie panuje ciężka zima. Początkowo trochę się bałem że ten tom nie będzie tak fajny jak poprzednie, ale jak się okazało to nadal świetna powieść przygodowa, która trzyma poziom wcześniejszych części. W późniejszych rozdziałach książki akcja zaczyna nabierać rumieńców gdy pojawiają się Krukowie. Początek jest jedynie oklepany, bo tak jak we wcześniejszych tomach bohaterowie muszą poświęcić trochę czasu na odnalezienie siebie nawzajem. Ale gdy już się odnajdą to zaczyna się dziać sporo i jest naprawdę ciekawie. Jest też parę dobrze poprowadzonych zwrotów akcji. A nieco wolniejsze tempo świetnie się sprawdza po emocjonujących dwóch pierwszych tomach. Myślę że jak by autorka znowu zaczęła od samego początku zasuwać z tempem jak w poprzednich tomach to by było trochę za dużo. Do bohaterów dołącza sokolica Echo. Tradycyjnie mamy opisy pokazane z perspektywy zwierzaków, a ponieważ zwierzaki są tym razem dwa to jest to jest to jeszcze fajniejsze. Autorka nawet próbuje ukazywać relacje między zwierzakami i to jest fajny smaczek. Porządna kontynuacja. Posiada wszystko za co polubiłem ten cykl

Może nie czytałam tego w dobrym momencie. Trochę mam na głowie i odrywałam się od lektury. Myślę, że dlatego łapałam się na tym, że nie wiem co właściwie czytam. Tylko ta cała intryga głównej czarnej postaci jakoś taka naciągana mi się wydawała i generalnie to jak poradzili sobie główni bohaterowie też jakoś grubymi nićmi szyte. Lubię starożytność i fajnie autor pokazał igrzyska w starożytnym Rzymie ale czegoś mi brakowało. Jest to młodzieżówka i do tego napisana, żeby dać rozrywkę czytelnikowi i na pewno spełnia powyższą rolę.. Mi jednak brakowało , że autor umieszcza akcję w bardzo dawnych czasach a czytając i tak czułam, że jakby wszystko działo się współcześnie.

Dobra kontynuacja świetnej powieści przygodowej. Akcja już od początku pędzi na złamanie karku, dodatkowo napięcie jest podbite przez osadzenie fabuły na niewielkiej wysepce należącej na którą zostają rzuceni bohaterowie w wyniku splotu różnych wydarzeń. To sprawia że cały czas coś się dzieje, a i starcia z głównymi czarnymi charakterami są ciekawsze i bardziej trzymają w napięciu niż pierwszym tomie. Niemalże na każdej stronie dzieje się coś ciekawego. Nowością jest w książce jest nowa bohaterka. Do znanych z pierwszego tomu dzieciaków dołącza Zguba. Osierocone lwiątko które towarzyszy Hylasowi i Pirze, delfin tym razem poszedł w odstawkę, ten wspomniany zostaje tylko na początku. Podobnie jak w pierwszym tomie mamy tu sceny z punktu zwierzęcego przyjaciela naszych bohaterów i to też jest fajne. Jeśli chodzi o wady to pierwszą jest brak jakiegoś większego wstępu fabuła jest dość mocno związana z pierwszym tomem, mamy tu starych bohaterów, a autorka nie zawsze wyjaśnia zależności miedzy postaciami itp. To sprawia że jeśli ktoś sięgnie po ten tom w po jakim czasie od przeczytania pierwszego i pozapomina w tym czasie co w nim było to będzie miał nieco kłopotu z ponownym wejściem w fabułę. Kolejną wadą jest takie sobie zakończenie, myślałem że będzie coś lepszego, ale w sumie cieki temu jestem jeszcze bardziej ciekawy co będzie w następnym. Pozostaje jeszcze ogólna naiwność historii, która jest tak od pierwszego tomu, tym bardziej że książka rozgrywa się na ograniczonym terenie, pod nosem wrogów dzieciaków. Ale to nie wielka wada. To książka dla dzieci i młodzieży, do tego to powieść przygodowa więc nie musi być realistyczna. Ma być szybka i mieć dobrze skrojoną fabułę a te są tu zrobione bezbłędnie. To ciągle świetna książka. Kontynuacja godna pierwszego tomu, która świetnie rozwija jego formułę, a nawet próbuje niektóre rzeczy robić lepiej. Jeśli podobał się Wam pierwszy tom to jest dla Was pozycją obowiązkową. Musicie przeczytać.

Muszę powiedzieć, że bardzo pozytywnie zaskoczyłam się tą książką. Nie jest zbyt popularna, i nikt kogo znam jej nie czytał, więc najpierw byłam naprawde niepaewna czy ja zacząć. Ale pomyślałam "Zaryzykuję" i jak się okazało, było warto :) Książka jest długa, ale nie jest nudna. Głównych bohaterów można bardzo łatwo polubić, a głównego antagonistę znienawidzić (czy może być lepszy główny antagonista od trzymetrowego świra?). Akcja jest wciągająca i przyjemna. Napewno sięgnę po drugą część :)

Szczerze mówiąc wahałam się pomiędzy oceną 6/10 a 7/10. Mam woje "ale" jeśli chodzi o tę historię. Przede wszystkim główni bohaterowie. O ile w pierwszej części byli ZNOŚNI, teraz stali się tak irytujący, ze aż odechciewało mi się czytać. Viola - kapryśna nastolatka, przy każdej sposobnej okazji pokazująca swoje fochy i oczywiście śmiertelnie zazdrosna o Izabelę (nie jestem pewna, czy dobrze napisałam jej imię). Z kolei Narsissus, przesadnie miły i ustępliwy. W ogóle, niedobrze mi sie robiło przy każdym momencie, kiedy razem się ściskali i całowali... nie, to nie dla mnie... Z kolei bardzo podobała mi się reszta fabuły, szczególnie wątek z Kapelusznikiem, który idealnie podtrzymywał tę powieść w napięciu. Nie mogłam zapomnieć emocji towarzyszących mi przy czytaniu końcówki, więc kończę na ocenie 7/10. Ale mogłoby być o niebo lepiej, gdyby nasza zakochana para zupełnie zniknęła z kartek tej książki.

Robin Hood jest jedną z moich ulubionych legendarnych postaci, a ta wersja jest zdecydowanie najlepsza. Główna bohaterka jest Robinia. Młoda dziewczyna straciła wszystkich których kochała i szuka zemsty na tych, którzy odebrali jej ukochanych. W lesie sherwood znajduje nowa rodzinę czy jednak wszyscy są z niam szczerzy i może im zaufać? Zachwyciła mnie fabuła tej książki i oczywiście główna bohaterka silna młoda kobieta umiejąca walczyć o swoje. Oczywiście w tym celu używa niezawodnego łuku.

Po długiej przerwie wróciłem do czytania serii Time Riders. Czy było warto? Myślę, że tak. Co prawda jest to książka skierowana głównie do młodzieży, jednak w dalszym ciągu czytało mi się ją bardzo przyjemnie. "Miasto Cieni" nieco mnie zszokowało. Bardziej niż inne części. Dzieje się tu sporo, autor wciąż płynnie i zgrabnie wplata różne fakty z przeszłości do powieści science-fiction. Tworzy historię, która wydaje się prawdziwa. Historia, która naprawdę mogła mieć miejsce. Brakowało mi Alexa Scarrowa. Jego książki są naprawdę dobre. Nie jestem aż tak stary, żeby powieści młodzieżowe nie robiły na mnie wrażenia. Napisałem wcześniej że powieść ta mnie zszokowała. Tak było, nie spodziewałem się tego co się tu wydarzyło. Nie spodziewałem się tego, że autor właśnie w taki sposób napisze dalsze losy głównych bohaterów. Alex musiał mieć bardzo dobrą wizję na swoich bohaterów już od samego początku, albo nie miał już pomysłu na to jak napisać historię Sal, Maddy i Lincolna. Tego nie wiem. Ale wiem, że na pewno warto przeczytać tę część i już zabieram się za czytanie kolejnej.

Ta książka jest bardzo, bardzo dobra. Dawno nie trafiłam na lekturę,która miałaby tak dobrze zbudowane postacie. Każdy z bohaterów ma innych charakter, inne wady i zalety, inne problemy. Jest przygoda, jest mitologia nordycka, są super moce. Książka ma oznaczenia 9+, a ja mam 30+ i bardzo mi się podoba.

Wycieczka w przeszłość sprawia, że podróżnicy się rozpraszają w dwóch różnych epokach. Sal i Maddy szukają sposobu, by wyciągnąć Liama i swojego najnowszego sprzymierzeńca z kolejnych opałów. Całkiem niezła kontynuacja. Dziwne, bo zazwyczaj kolejne części raczej tracą urok, a te są bardzo dobre. Polecam.

Kontynuacja Krzyku Icemarku napisana w podobnym tonie do poprzedniczki, znów oczekujemy na walną bitwę dobra ze złem. Tym razem mamy jeszcze więcej bohaterów, jeszcze więcej walki i emocji. Akcja jest przewidywalna jednak nie przeszkadza to dobrze się bawić w trakcie czytania. W końcu po to tworzy się takie książki, nie wszystko musi być sztywne i na poważnie ;P

Napiszę tak, książka wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Na początku myślałem, że to jakieś średniowieczne fantasy, czy coś podobnego (Nie jestem fanem tego typu gatunków), jednak potem okazało się, że to średniowieczny kryminał, którego akcja powieści dzieje się na książęcym dworze. Autor umieścił ciekawe postacie, niestety niektórym poświęcił za mało czasu, a szkoda. Dużo zwrotów akcji, intrygi, bawienie się z czytelnikiem w ciuciubabkę, to jest coś, co nie każdemu może przypaść do gustu, ale mi przypadło. Dodatkowo autor (przynajmniej w tłumaczeniu na polski) użył dosyć bogatego języka.

Druga część serii Zwyczajna Farma, którą Tad Williams pisze razem ze swoją żoną. Skłonny jestem stwierdzić, że pisał, ponieważ premiera drugiego z planowanych pięciu tomów nastąpiła w 2011 roku, a trzecia z planowanych pięciu części nie ukazała się do tej pory. Jako, że jest to fantasy młodzieżowe, a bohaterowie raczej powinni dorastać razem z czytelnikami, raczej nie spodziewam się kontynuacji. Czyżby wyniki sprzedaży były zniechęcające? Moim zdaniem dobre fantasy młodzieżowe powinno być przystępne dla czytelnika w każdym wieku. Sam sięgnąłem po serię jedynie ze względu na nazwisko na okładce, ponieważ Tad Williams to jeden z moich ulubionych autorów. Niestety, pierwszy tom do połowy był dla mnie drogą przez mękę, a później aż do końca denerwowali mnie bohaterowie. Skoro jednak tom drugi stał na półce, usiadłem również do niego. Przyznaję, że "Tajemnice Zwyczajnej Farmy" są lepsze od "Smoków ze Zwyczajnej Farmy", ale nadal nie jest to lektura najwyższych lotów. Klimat jest mroczniejszy, stawka w finale wyższa, jednak większość bohaterów nadal irytuje. Ciężko mi polecić, na pewno są lepsze serie młodzieżowe. Zwłaszcza, że Zwyczajna Farma jest niedokończona i obawiam się, że taka już pozostanie.

Końcowo książka bardzo przypadła mi do gustu pomimo faktu, że zwykle nie czytam tego gatunku. Jednakże pierwsze sto stron było dla mnie istną katorgą. Przez to jak bardzo świat jest skomplikowany, ilu poznajemy bohaterów na start i skaczemy pomiędzy ich perspektywami chciałam ją odłożyć. Cieszę się jednak, że tego nie zrobiłam bo było ciekawe przeżycie, bycie non stop pod nalięciem co będzie dalej.

Niedawno gdy sięgałam po powieść miałam małe obawy. W końcu próbowałam z nią już wcześniej, ale przeczytałam zaledwie kilka stron i okazało się, że jednak nie mam na ochoty. Bałam się, że okaże się być nudna i zacznę żałować impulsywnego zakupu. Do tego autorka jest młodą osobą, zaledwie kilka lat ode mnie starszą, a do takich mam raczej dystans - kilka razy już się zawiodłam. Jednak temat mnie zaciekawił - no hej, egipscy bogowie, których lubię od zawsze! W końcu sięgnęłam po książkę i przewracałam kartki z szybkością burzy piaskowej! Powieść wgniotła mnie w kanapę i pomimo tego, że nie jest bardzo górnolotna, to czasem miło przeczytać coś typowo dla nastolatków. Władca Piasków to pierwszy tom Ksiąg Ankh - magicznej dwutomowej serii o egipskich bogach. Z powieści na pierwszy plan wysuwa się dwójka bohaterów. Sonia to całkowicie zwyczajna dziewczyna z Krakowa, która w egipskim muzeum doznaje wizji, której nie rozumie, a która ma znacznie zmienić jej spojrzenie na świat. Oliver natomiast to typowy gburowaty nastolatek, który staje się naszym superbohaterem z pustyni (nie pytajcie, ok?). Eliza Drogosz przedstawia nam niesamowity świat, w którym egipscy bogowie odradzają się po latach uśpienia w ciałach niczego nieświadomych nastolatków. Młodzi bogowie nie zdają sobie sprawy ze swojego nadzwyczajnego pochodzenia. Są raczej mało boscy i potężni, ale w kontekście tego całego odrodzenia jedynie dodaje im to magii. Nie wiem czy taki był zamiar autorki, czy to wina małego doświadczenia w zakresie kształtowania postaci, ale wyszło interesująco! Młodzi bohaterowie stają przed obliczem żądnego władzy odrodzonego Ra, dla którego powrót niewolnictwa to dopiero początek zabawy. Czy naszym bohaterom uda się uciec przed bogiem słońca? Jaki jest prawdziwy cel zorganizowania "Na piaskach egipskiej pustyni"? Książka bardzo mnie zaciekawiła i wciągnęła. Spodziewałam się czegoś znacznie gorszego, więc Władca Piasków naprawdę mnie miło zaskoczył. Na jednej z półek już grzecznie na mnie czeka kolejny tom pełen piaskowych przygód. Już nie mogę się doczekać, gdy go zacznę (chociaż w tej chwili nie mam na niego ochoty 😛). W sumie to jedyne co mi się nie podoba to okładka. Jak kolorystyka nawet nawet, tak wykonanie... Według mnie wygląda jak zlepek kilku zdjęć, tak powiedzmy do dwudziestu minut w GIMPie. Nie moje klimaty z tą okładką, a szkoda, bo tak upycham ją z tyłu regału - gdyby była ładna to grzałaby miejsce w pierwszym rzędzie 😃. ~ Aisak z ukochanehistorie.blogspot.com

Przemysław Garczyński :: 3telnik.pl » Potrójna przyjemność z czytania * * * * * * * * * * Kojarzycie serię „X-Men”? Bohaterów, którzy posiadają różne nietypowe zdolności i dzielą się na dobrych i złych, nieustannie ze sobą walcząc dla dobra (lub zła) tego świata? Zapraszam Was zatem w literacką podróż o podobnym klimacie, przeznaczoną dla świeżo upieczonych nastolatków ;) Steven Lee – Amerykanin chińskiego pochodzenia – wyjechał wraz z klasą na wycieczkę do Hongkongu. Podczas strasznie nudnej wizyty w muzeum, zaintrygowany dziwnymi głosami dochodzącymi zza jednej ze ścian, postanawia odłączyć się od grupy. Trafia do ukrytego pomieszczenia, w którym nieznany mu mężczyzna o imieniu Maxwell próbuje zdobyć dla siebie siły zodiaku – dwanaście supermocy, ukrytych a chińskimi znakami zodiakalnymi: kogutem, małpą, tygrysem, bawołem, królikiem czy… smokiem. Nieoczekiwanie, jak to zwykle bywa, „coś poszło nie tak” i nasz bohater zostaje naszpikowany jedną z sił, stając się Tygrysem. Część energii uchodzi jednak z budynku, do atmosfery, i najpewniej trafi do losowych osób na świecie, zupełnie nieświadomych błogosławieństwa i przekleństwa, jakie ich z tego powodu czeka. Wraz ze świeżo poznanymi Jasmine i Carlosem decyduje się na wyprawę w celu odnalezienia pozostałych „superbohaterów”, by w jak największej liczbie zjednoczyć ich przeciwko Maxwellowi, zanim on uczyni to samo, tym samym sprowadzając na Ziemię nieszczęście. Brzmi intrygująco? Muszę przyznać, że bohaterowie – zarówno Ci wymienieni powyżej, jak i pozostali, których dopiero trzeba razem ze Stevenem odnaleźć – są dość… nieprzewidywalni. Oryginalni. Nietypowi. Grupa chroniąca sił zodiaku przed złoczyńcami z Vanguardu (z Maxwellem na czele) to istna mieszanka – zarówno pod względem narodowości, intelektu, jak i cech charakteru. Bywa zabawnie ;) ale koniec końców to właśnie ta różnorodność podoba się czytelnikowi, poza tym każe mu zadawać sobie nieustannie pytanie – w jaki sposób tak odmienne postaci mogą ewentualnie razem ocalić świat? We wstępie wspomniałem o serii „X-Men”. Cóż, nie bez powodu – a właściwie rzekłbym, że baaardzo nieprzypadkowo. Stan Lee (nie Steven-bohater, tylko Stan-autor) jest właśnie jednym z twórców X-Menów, Avengersów, Spider-Mana, Iron Mana, Hulka i Fantastycznej Czwórki. No, i wielu innych herosów, znanych nam z ekranów kin i telewizji oraz komiksów. Obecnie jest emerytowanym prezesem Marvela. Pozostali autorzy także działają mocno w komiksowym świecie, co widać nie tylko w iście komiksowo-Marvelowskiej akcji, ale też na ilustracjach, które okraszają treść. Książka – według informacji na okładce – przeznaczona jest dla osób od 12 roku życia. Myślę, że to dobra granica wiekowa, mniej-więcej szóstoklasiści już czują klimat superbohaterów, śledzą losy Gotham City, Ligi Sprawiedliwych, Fantastycznej Czwórki czy profesora Xaviera i jego mutantów (choćby za pośrednictwem Cartoon Network, jeśli omijają kinowe ekranizacje – a przynajmniej tak to działało za mojej młodości), zatem przygoda z Zodiakiem jest wtedy jak najbardziej na miejscu. Gorąco polecam jednak także starszym miłośnikom herosów – nie zawiedziecie się!

Wspaniała historia ♥ Wielka szkoda, że druga część nie została wydana w języku polskim... Akcja dzieje się między pierwszą a drugą wojną światową. Nie jestem osobą, która fascynuje się historią, ale uwielbiam to, jak bohaterowie i wydarzenia książki splatają się z postaciami i faktami historycznymi. To skłoniło mnie do ciągu wyszukiwań o zeppelinach, Hugo Eckenerze i córce Stalina - naprawdę nie spodziewałam się, że te tematy mnie zaciekawią, ha ha :D Ogółem postać głównego bohatera jest ciekawa - towarzyszymy mu w drodze, która nie tylko jest ucieczką przed zagrożeniem, ale także powodem, dla którego Vango musi dowiedzieć się czegoś o swojej przeszłości. Chłopak dorastający na wyspie, wychowywany przez nianię oraz naturę - pod tym względem Vango przypomina mi główną bohaterkę "Gdzie śpiewają raki". Swoją drogą sięgnęłam po tę książkę ze względu na autora - de Fombell napisał serię "Tobi", która w dzieciństwie bardzo mi się podobała (na tyle, że jako nastolatka musiałam ją zdobyć, aby kiedyś do niej wrócić). Trochę się obawiałam, że przez upływ czasu okaże się, że styl autora teraz nie przypadnie mi do gustu. Bardzo się myliłam. Czytałam "Vango" praktycznie jednym tchem. Bardzo podziwiam pomysł autora i tak zgrabne powiązanie losów bohaterów - nie jest banalnie nawet, gdy wydaje się, że przewidzimy akcję, bo zaraz okazuje się, że jakieś wydarzenie zupełnie zmienia położenie bohaterów. Euforia zmienia się w strach i na odwrót. Dużo emocji, intrygujące postacie i podróże po całym świecie (choć głównie po Europie) - zdecydowanie zostałam kupiona ♥

Czytałam w oryginale, czyli w języku rosyjskim. MEGA fajna książka dla 10-13 latka. Była to właśnie ta książka, moja pierwsza, dzięki której pokochałam czytać. Cały cykl jest fajny! Mam nadzieję, że pozostałe części też bedą przetłumaczone na język polski. Ciekawe wydarzenia, ogólnie fabuła i idea jest ciekawa i niesamowita. Wątek miłosny... Ogólnie chodzi tu o dziwczynie, którą zabiera ojciec. Potem ona trafia do światu, gdzie wszystko jest związane z czasem. Kłótnie, intrygi, czasami zabawne momenty. ARCYDZIEŁO