Blondynka na Bali

"Kobieta na krańcu świata 3" autorstwa Martyny Wojciechowskiej to fascynująca podróż w głąb różnorodności ludzkiej natury i kultury. Wojciechowska, znana z pasji do odkrywania niezwykłych historii dziennikarka, kontynuuje swoją serię książek, przynosząc czytelnikom niezwykłe opowieści o kobietach, które żyją na krańcu świata i które definiują pojęcie odwagi, determinacji i różnorodności. Główną cechą wyróżniającą tę książkę jest wyjątkowa galeria portretów kobiet, które z różnych powodów wyróżniają się w swoich społecznościach i środowiskach. Od Tsepal, która ma trzech mężów, do Hildy, która staje się jedną z najlepszych matadorek na świecie, autorka rzuca światło na niezwykłe historie życiowe i wybory, jakie dokonują te kobiety. Każda opowieść jest fascynującym studium psychologicznym i kulturowym, które zachwycająco ilustrują różnorodność ludzkiego doświadczenia. Okazuje się, że wcale nie mamy tak źle jak się nam wydaje! Wojciechowska podejmuje także kontrowersyjne tematy, które wywołują refleksję i skłaniają do rozmów na tematy społeczne i kulturowe. Jej rozmowy z kobietami na Samoa, które urodziły się jako mężczyźni, oraz badanie związków w Nepalu dostarczają ciekawych spostrzeżeń na temat różnic płciowych i tożsamości płciowej. Wizyta w Indiach, gdzie autorka próbuje zrozumieć związek między religią a codziennym życiem, dodaje głębi narracji i prowokuje do refleksji nad znaczeniem tolerancji w zróżnicowanym społeczeństwie. Jednym z kluczowych aspektów tej książki jest zdolność Wojciechowskiej do zbudowania intymnych relacji z bohaterkami swoich opowieści. Jej umiejętność wydobywania intymnych wyznań i ukazywania emocji, które kierują tymi wyjątkowymi kobietami, czyni tę książkę niezwykle przystępną i poruszającą. Czytelnik jest w stanie dokładnie poznać każdą bohaterkę i zrozumieć, co sprawia, że są takie wyjątkowe. Pomaga to zrozumieć świat lepiej. Styl pisania Wojciechowskiej jest klarowny i przystępny, co sprawia, że książka jest łatwa do czytania, a jednocześnie dostarcza głębszych przemyśleń. Autorka z sukcesem łączy opowieści o życiu codziennym z obserwacjami kulturowymi i społecznymi, tworząc bogatą i wielowymiarową narrację. "Kobieta na krańcu świata 3" to nie tylko zbiór opowieści o niesamowitych kobietach, ale także inspirująca podróż przez różnorodność i tolerancję. Martyna Wojciechowska zachęca nas do odkrywania innych kultur, rozumienia odmiennych punktów widzenia i czerpania inspiracji z niezwykłych historii życiowych. To książka, która otwiera nasze oczy na bogactwo ludzkiego doświadczenia i uczy, że różnorodność jest naszą siłą. W rezultacie, "Kobieta na krańcu świata 3" to książka, która wciąga, inspiruje i zmusza do refleksji nad naszym własnym postrzeganiem świata. To fascynująca podróż przez różne kultury i życia kobiet, które żyją na krawędzi społeczeństwa, ale wnoszą ogromny wkład w nasz globalny krajobraz. W końcu wszyscy jesteśmy w innych kulturach, ale jednak tacy sami...

Uwielbiam książki Pani Martyny,tą również jestem pod wrażeniem. Polecam wszystkim, którzy są ciekawi świata. Opowieść prawdziwa, w której czytając czujesz przeszywające emocje głównych bohaterek oraz te, które wiązały się z napisanie tej książki. Coś niesamowitego.,

Tak naprawdę niczego znaczącego nie dowiedziałem się z tej książki o Azji, a tytułowy Nepal został zdawkowo opisany. Jednakże daję wyższa ocenę tej książce że względu na sympatię do autorki i że względu na fakt, że były to jej prywatne zapiski, które jak przypuszczam, wspaniale by zredagowała gdyby los dał jej więcej czasu na naszym świecie.

Zanzibar, Meksyk, Tanzania... Któż by nie chciał tam się znaleźć choć na chwilę (zwłaszcza gdy za oknem śnieg i -20*C),pospacerować po białym piasku plaży, zachwycić się błękitem oceanu, odwiedzić dom Freddy'ego Mercury"ego... Beata Pawlikowska zaprasza nas na wycieczkę do egzotycznych krajów, ale oswaja egzotykę, nieco zaspokaja naszą ciekawość i osładza niemożność znalezienia się tam i w tej chwili pięknymi (jak zwykle) fotografiami.

Czytając tę książkę nie zwróciłam uwagi na to jak prawdopodobna jest wersja Jarosława Kreta o Indiach ani czy brzmi to jak opowieść celebryty i z prawdziwymi Indiami nie ma wiele prawdy. Dla mnie największa wartość tej książki to powrót do tego miejsca. Wiadomo, że nie ma prawdy absolutnej. Podobnie jest z odwiedzanymi miejscami. Indie się albo kocha od pierwszego spojrzenia, albo nienawidzi. Byłam w Indiach dwa razy. Tak, widziałam chude krowy jedzące plastik, brudne wychudzone dzieci, tłok, kurz. Ale ja nie jestem fanką sytuacji ekstremalnych, więc nie wybrałam się w podróż pociągiem siedząc na dachu. Co kto lubi. Za drugim razem byłam w Kerali. Było cudownie. Ja stawiam na ludzi - z nimi rozmawiałam, nawiązywałam znajomości, jak np z rodzina sprzedająca w pierwszym sklepie z ubraniami, chustami i torebkami. Odwiedzałam ich codziennie, poznawaliśmy swoje historie. To są MOJE Indie. Widzicie? Nic wam nie powiedziałam o książce, bo to bez znaczenia, dla mnie ona była przypomnieniem MOICH Indii. Każdy miłośnik Indii ma swoje Indie. Czytało mi się bardzo przyjemnie. Zafascynował mnie związek z Hinduską. Jak chcecie mieć swoje zdanie, musicie tam pojechać.

Rewelacja Dałabym nawet więcej niż 10. Nie wszytskie ksiazki Pani Beaty są tak ciekawe jak ta. To co opisuje to tak na prawde jest spotykasz gdzieś tam za granicą innego człowieka i potrafisz go zapamietac do końca życia. Te historie z franzucem są super śmieszne i ogólnie bardzo fajnie wszystko opisuje, jedynie brakuje zdjęć. Jawa chyba nie jest jakoś super interesująca dla mnie osobiście wulkan, świątynie ale miło było o tym też poczytać. Najbardziej fascynuje mnie to pokazanie zwykłego życia na Jawiee w Indonezji.

Książka świetna, w większość doskonała. Jestem osobą marzącą o podróży do Australii wobec czego na początku dostalem mocnego kopa, że muszę to zrobić jak najszybciej (gdy to będzie znow mozliwe). Rozdział o aborygenach oraz końcówka dotyczącą miast i kultury aussie - to są najlepsze momenty, tłumaczące mi co mnie tam tak ciągnie. Jestem chyba mentalnym Austrlijczykiem! Brawo Panie Marku!

Jarosław Kret studiował egiptologię i był na rocznym stypendium w Kairze, dlatego bez wątpienia ma sporą wiedzę na tematy społeczno-kulturalne Egiptu. W książce znajdziemy głównie historie bazujące na jego doświadczeniu, stąd tytuł książki ,,Mój Egipt” jest bardzo adekwatny. Nie odpowiadał mi niestety styl prowadzenia narracji przez autora, który często odbiega od głównego wątku i chociaż książka zawiera dużo ciekawostek i przydatnych informacji nie jest to dla mnie lektura, do której chciałabym wracać.

Fajny opis podróży Bartka i Marty. Zabrakło mi w niej jedynie szczegółów typu ile wydawali kasy na poszczególnych etapach podróży, gdzie robili pranie i tego typu inne sprawy. Dzięki zdjeciom możemy nie tylko przeczytać, ale i zobaczyć jak się żyło po drugiej stronie globu.

Te krótkie, poręczne książeczki Piotra Kraśki można zabrać ze sobą do torebki i poczytać w zasadzie wszędzie. Sama mam kilka i w ten sposób z nich korzystam. Tym razem przyszła kolej na Szwecję. Autor pokazuje ją swoim reporterskim okiem. Nigdy w Szwecji nie byłam, ale kraj ten kojarzy mi się z ciemnymi zimami, krótkim słonecznym latem, świetną opieką socjalną i drożyzną. Szwedów postrzegam raczej jako ludzi zamkniętych w sobie. Autor pokazał ten kraj z trochę innej strony. Niby Ameryki nie odkrył, bo znamy przecież rodzinę królewską (choć oczywiście nie tak dobrze jak brytyjską), nacisk jaki kładą na ochronę środowiska naturalnego. Szwedzkie kryminały to też ich wizytówka, jak czekolada czy zegarki dla Szwajcarii. Było też jednak sporo ciekawostek, szczególnie historia pochodzenia obecnej rodziny królewskiej. Po lekturze poczułam, ze Szwecja jest mi nieco bliższa. Po prostu ludzie nieco odmienni od nas, którym przyszło żyć w trudnych warunkach naturalnych, ale potrafili się do nich przystosować.

Szukając w internecie jakiejś książki na temat pilotki - Amelii Earhart, natknęłam się właśnie na tę książkę, która okazała się niesamowicie ciekawa i wręcz porywająca. Z trudem byłam w stanie się od niej oderwać. Opisane tu historie są dosyć krótkie, co jeszcze bardziej rozbudziło mój apetyt na to, aby z kilkoma z nich zapoznać się bardziej szczegółowo, czy to w postaci literatury czy też filmów. Książka opowiada o różnych niezwykłych ludziach, których wspólną cechą było podążanie za marzeniami, zatracenie się w swojej pasji kosztem innych obszarów życia jak rodzina, praca czy dalsze kształcenie, a często na granicy skrajnego ryzyka. Wybór takiego niekonwencjonalnego hobby czy stylu życia jak również przekraczanie granic i możliwości własnego organizmu ktoś może uznać za nieodpowiedzialne ryzykanctwo. Ale czy mamy prawo oceniać wybory innych ludzi? Te osoby to między innymi podróżnicy, wpinacze, himalaiści, pilotka, kapitan statku i poszukiwacze przygód. Niektórzy z nich, prowokując los albo zrządzeniem losu, byli zmuszenie walczyć o przetrwanie, jak na przykład uciekinierzy z sowieckiego łagru. Każda z tych historii jest bardzo ciekawa, niesamowita, ale tak samo jak zapewne innych czytelników, dręczyły mnie pytania o to czy warto dla przygody i adrenaliny podejmować aż tak duże ryzyko i wystawiać się na prawie pewną śmierć? Co innego, gdy kogoś zmusiła do tego sytuacja losowa, jak na przykład katastrofa statku czy samolotu a co innego świadome igranie ze śmiercią. Większość z bohaterów tej książki zapłaciła za swoje hobby najwyższą cenę czyli życie. Ale nie oceniam, a w wielu przypadkach podziwiam i zazdroszczę odwagi, na którą mało kogo byłoby stać. Jest to jakby forma reportaży "National Geographic" o dwudziestu niezwykłych osobach, zebranych w tej jednej książce. Nie tylko treść niesamowita, ale również szata graficzna dopracowana w każdym milimetrze. Piękny, kredowy papier, fantastyczne zdjęcia, rewelacyjna grafika, pasująca do charakteru i tematu książki, od tej strony wszystko dopieszczone na tip-top. Wiele z opisanych tu historii sfilmowano i kilka z nich miałam przyjemność oglądać. Dla mnie osobiście rewelacyjna sprawa. Widać, że ktoś włożył w przygotowanie tej książki wiele serca i postarał się o to żeby była atrakcyjna zarówno w formie jak i w treści. Aczkolwiek historie zamieszczone w pierwszej części książki były znacznie ciekawsze od tych kilku ostatnich, gdzie Słowacki moim zdaniem w ogóle nie pasował i nie wiadomo dlaczego w ogóle się tam znalazł. Nie mniej jednak polecam z całego serca.

Bardzo lubię pióro Piotra Kraśki i nie zawiodłam się sięgając po "Amerykę Łacińską". Wprawdzie ta część 'Świata według reportera" skupia się głównie na kartelach narkotykowych w Meksyku, w treści jednak przemyconych zostało wiele interesujących informacji.

Reportaż jest podróżą wgłąb siebie. Czym jest podróżowanie? Jaki jest cel podróżowania? Czy zależy nam bardziej na zobaczeniu zabytków, czy poznaniu ludzi i ich kultury? Podróżowanie nie jest łatwe, bo lokalna społeczność jest nastawiona na zarabianie na turystach. Czy jest zatem możliwa podróż, gdzie będziemy mieli poczucie, że nie jesteśmy tylko turystami na których ktoś chce zarobić? Robb Maciąg udowadnia, że jak najbardziej. Że podróż może być piękną przygodą do poznania drugiego człowieka. "Spotkałem dziś dwóch chłopców, którzy z mostu puszczali papierowe samoloty. Staliśmy tak we trzech, pół godziny i zużywaliśmy z uśmiechem ich stare szkolne zeszyty."

Książkę czyta się dość szybko, choć miejscami miałam wrażenie, że autor nieco przedobrzył z grami słownymi i dziwnymi, humorystycznymi sentencjami. Jak na książkę podróżniczą opisującą Chiny „od góry do dołu”, moim zdaniem znalazło się w niej zbyt wiele osobistych opinii autora na temat religii, polityki czy wegetarianizmu, które momentami przeszkadzały w odbiorze, a zbyt mało obiektywnych opisów. Kupując tę pozycję, liczyłam na więcej interesujących informacji o kulturze chińskiej, choć muszę przyznać, że miejscami pojawiło się kilka ciekawostek, o których wcześniej nie miałam pojęcia. Fotografie zasługują na szczególną uwagę, są naprawdę świetne. Pod koniec książki, moim zdaniem, było już jednak zbyt dużo historii. Choć nie wszystko przypadło mi do gustu, całość oceniam raczej pozytywnie.

Wydanie w bardzo dobrym stylu. Dobry papier, dobre zdjęcia, aż miło potrzymać w ręku i pocieszyć oko. Książkę kupiłam właśnie z tego powodu i jak wiele innych postała na półce. Wewnątrz znajdziemy siedemnaście krótkich migawek z wypraw w przeróżne miejsca naszego globu, te dalsze i te całkiem bliskie, jedne krótkie, inne zabierające tygodnie, czy wręcz miesiące. Każda opowieść tchnie pasją, zaangażowaniem, chęcią przeżycia czegoś niezwykłego. Nie trudno się spodziewać, że to tylko krótkie streszczenia, wybiórcze urywki ze zrealizowanych projektów. Ta książka odkrywa rąbek tajemnicy, jak realizować swoje pasje. Pokazuje, że jak się bardzo chce to można. To książka, która na pewno nie zaspokaja naszej ciekawości świata, raczej pokazuje, jak różnorodne stawiamy sobie wyzwania. Prawda jest taka, że to bardzo różne wyprawy i artykuły. Siedemnaście opowieści, siedemnastu autorów, siłą rzeczy każda inna, w formie, klimacie, wydźwięku. Jedne lepsze, drugie gorsze, każdy wybierze coś innego. Za niektórymi pobiegłabym pędem, by im towarzyszyć. Opowieściom innych chętnie się przyjrzałam ze zwykłej ciekawości. Ja polecam, tak po prostu aby podpatrzeć jakie pomysły na życie mają inni.

"Są w życiu takie momenty, kiedy pozornie kończy się wszystko" Dla Jaśka Meli takim momentem było porażenie prądem, w wyniku którego stracił lewą nogę i prawe przedramię. Dla mnie - moja własna niepełnosprawność plus złamanie ręki przed kilkoma dniami. Ja wiem, że to dwie skrajnie różne sytuacje. Ale ta książka stała się moim osobistym "plasterkiem". Poleciła mi ją koleżanka i chyba lepiej trafić nie mogła. Mela daje nadzieję i siłę do wałki, pokazuje, że można zdobywać szczyty - dosłownie i w przenosi - nawet, gdy wydaje się, że to niemożliwe. Poza tym to kopalnia pięknych, motywujących cytatów.

Całkiem przyjemna książka o podróży wgłąb Azji i wgłąb siebie. Czyta się ją lepiej niż poprzednią, opowieść jest bardziej spójna. Autor opisuje przede wszystkim Iran, Pakistan i Indie - a każdy z tych krajów jest zupełnie inny. Dzięki niemu dostajemy rzut oka na odmienne kultury i możemy zanurzyć się w świat jakże odstający od naszego. Rower jest gdzieś tam w tle - ale też bez niego większość tych przygód nie miałoby miejsca. Polecam 🙂

Cały świat chowa się w domach przed jednym wirusem, a autor wychodzi naprzeciw wszystkim chorobom tropikalnym – dyzenterii, żółtej febrze, moczeniu krwawym, dendze, cholerze, tyfusowi, wściekliźnie, żółtaczce, gruźlicy, chorobie Chagasa, malarii, onkocerkozie, leiszmaniozie i wielu innym, również śmiertelnym. Żeby tylko chorobom! Co sprawia, że autor, i jemu podobni, dobrowolnie i świadomie rzuca wyzwanie niebezpiecznym lub jadowitym zwierzętom jak: żmijom, wężom, jaguarowi, skorpionom, elektrycznym węgorzom „plus oczywiście komary, pluskwy, kleszcze, pijawki” i wszelkiego innego rodzaju kłujące, ssące i gryzące owady. Nie wspominając o „zaburzeniach termoregulacji, udarze słonecznym, niedoborze soli mineralnych, chorobach skórnych” i wielu innych, wynikających ze zmiany klimatu i środowiska. Wiem, o czym piszę, bo przeszłam przez to piekło czyhających zewsząd niebezpieczeństw, wcale nie będąc szczęśliwą czekających mnie wrażeń. Jest jednak coś, co mnie różni od autora. To pasja i możliwość dotknięcia białej plamy na mapie świata! Wystarczył jeden telefon do autora z propozycją wyprawy do Wenezueli, której celem było dotarcie do ostatnich wolnych Indian Yanomami. Tajemniczych duchów dżungli żyjących z dala od cywilizacji, „unikających kontaktu nie tylko z białymi, ale również z innymi indiańskimi plemionami”. Ironasi, dzieci jaguara w szabono Ironasiteri – wiosce pod górą jaguara, o których do dzisiaj niewiele wiadomo, a którymi interesują się naukowcy z całego świata. To dlatego kobiety swoje twarze ozdabiają patyczkami na wzór wąsów tego drapieżnika. Szlak wyprawy mogłam śledzić na mapie dołączonej do książki. Samo dotarcie w rejon zamieszkania przez Indian Yanomami było fascynującą przygodą i nauką życia. Trudy zdobycia wszystkich pozwoleń, obozowania wzdłuż Orinoko, pokonywanie rzeki z ekwipunkiem,zdobywanie pożywienia, rozwiązywanie problemów technicznych autor uzupełniał fragmentami wspomnień podróżników podążających tą samą trasą wiele dekad temu. To dowód na to, jak niewiele zmieniło się w krajobrazach przez te lata. Nadal urzekające i czarujące swoim pięknem. Samo spotkanie z Indianami okazało się przypadkowe i trwające za ich zgodą zaledwie kilka dni. Ekipa autora zamieszkała w szabono przypominającym ogrodzony stadion z ogromnym placem pośrodku. Byli więc świadkami codziennego życia, rytmu dnia, zwyczajów codziennych i tradycyjnych obyczajów. Naturalnych, wynikających z potrzeby chwili, a nie inscenizowanych na potrzeby turystów, czego tej formie podglądania innych kultur autor był bardzo przeciwny i wiele razy dawał temu wyraz. Zresztą cała jego relacja miała wydźwięk proekologiczny, zwracający uwagę na rabunkową eksploatację dżungli i jej zasobów naturalnych ukrytych w ziemi, która ostatecznie doprowadzi do wyginięcia ostatniego wolnego plemienia. Według autora to tylko kwestia czasu. Przy okazji dostało się misjonarzom, podróżnikom, poszukiwaczom złota, a przede wszystkim naukowcom i badaczom przeprowadzającym we wcześniejszych latach nieetyczne eksperymenty medyczne. Ten żal, bezsilność, a nawet wściekłą rozpacz czułam podwójnie w kontekście niezwykłości i unikatowości świata Yanomami. Ludzi żyjących szczęśliwie z dala od asfaltu, stali, szkła i „nieznających obłudy, kłamstwa, biurek, krawatów, politycznych podjazdów, wyścigu szczurów, wazeliny, wolnego rynku, plastikowych pieniędzy, wirtualnych prawd, morza idiotycznych przepisów, biurokracji, VAT-ów, PIT-ów, NIP-ów i całej tej pieprzonej cywilizacji zabijającej duszę w człowieku...” Czyniącej z nas ludzi cywilizowanych - wydmuszki z pustką w środku. Do takiego wniosku doszłam, przyglądając się ich życiu, wierzeniom, kodeksowi postępowania, otoczeniu, w którym żyli i stosunku do niego. To piękno życia w zgodzie z naturą i blisko niej psuła mi jedna rzecz. W wyprawie autora brała również udział znana podróżniczka Beata Pawlikowska. Bardzo ucieszyłam się, licząc na spojrzenie z boku na tę niepospolitą kobietę, którą bardzo podziwiam. Na podejrzenie jej „przy pracy” z perspektywy innego podróżnika. Niestety autor bardzo rzadko wspominał o swoich współtowarzyszach. Miało to sens, ponieważ usuwał w cień ekipę, czyniąc głównymi bohaterami relacji Indian. Nie był jednak w tym podejściu konsekwentny, ponieważ, jeśli wspominał o Beacie Pawlikowskiej, to zawsze z ironią w kontekście jej błędów, porażek i ponoszonych konsekwencji, nazywając ją „wielką podróżniczką”. Nie rozumiałam, dlaczego burzył jej autorytet, ukazując ją tylko w negatywnym świetle. Bardzo mi się to nie podobało! Za to bardzo spodobał mi się fragment tekstu opisujący dżunglę, który muszę jego część tutaj przytoczyć. „Dżungla jest jak kapryśna kobieta. Wstaje o świcie ubrana jedynie w opadające mgły, z kroplami rosy we włosach. Przeciągając się leniwie, zastanawia się, w jakim dziś będzie humorze. Wędrowca wabi bogactwem swojego wnętrza. Jeżeli nieszczęśnik ulegnie jej szmaragdowym oczom i choć raz wejdzie w nią choćby na cal, ona wciągnie go głębiej, aż do zatracenia tajemniczym pięknem, kształtami i zapachem najcudowniejszych kwiatów. Będzie rzucać pod nogi nigdy niewidziane rajskie owoce, uwodzić wszystkimi barwami tęczy, wchłonie go w swoje wilgotne i gorące wnętrze. Śmiałkom obiecuje najcudowniejsze ze swoich skarbów – złoto, diamenty i szafiry. Zuchwałym plunie w twarz trądem i malarią, roztrzaska ich łodzie o skały, zatopi w wirach rzek i rzuci w otchłań wodospadów”. Jest tego więcej, ale pozostawiam do odkrycia te cudowne zaskoczenia kolejnym czytelnikom. I do pomyślenia nad światem, który sami niszczymy wraz z sobą. naostrzuksiazki.pl

Nie ukrywam, że czytając tę książkę towarzyszył mi smutek, ciekawość i podziw dla tego typu wyprawy. Sama nigdy nie wybrałabym się na stopa w podróż po Afryce i krajach muzułmańskich. Są kraje, w których wiem, że moja stopa nie stanie. Autorka doświadczyła wielu przygód i wiele dobroci od tamtejszych mieszkańców. Choć przygody w Maroku i Mauretanii, gdy obcy mężczyźni proponowali seks za zapłatę lub oświadczali się autorce, pokazują jak bardzo inni mentalnie są ludzie w tych krajach. Czytałam poprzednią książkę "Prowadził nas los" o podróży dookoła świata przez 5 lat. Autorka marzyła o zwiedzeniu jeszcze Afryki. Smutne, że ta podróż zakończyła się śmiercią autorki na skutek malarii. Książka pokazuje dobre serce Kingi Choszcz w wielu momentach, a także siłę marzeń, która nas prowadzi. #WyzwanieLC2025 - wrzesień

Mam książkę w wersji audio i zdecydowanie nie polecam... pan Marek jest słabym lektorem(o ile można go tak nazwać)pomimo, że czyta swoją książkę. Sama treść jest interesująca. Pan Marek jest ogromnie silną psychicznie osobą; odniosłam wrażenie, że również duchową. Czesto wspomina o modlitwie, wyraża szacunek do Boga, sił natury. Jest typem włoczykija więc-odpowiednia osoba w odpowiednim miejscu. Książkę polecam ,audiobook odradzam.