Beethoven

Przyjemna lektura, obowiązkowa dla wielbicieli Mozarta. Co prawda miejscami mija się z prawdą i sprzedaje nam mity jako fakty, jest też niepoukładana (albo uderza w uczucia kompozytora, albo w dokładną strukturę każdego utworu). Uważam też, że mogłaby być krótsza. A tak poza tym, to naprawdę niezła. #67

Moja ocena: 6,4/10 Doskonale pamiętam moment, gdy po raz pierwszy wpadła mi w ucho piosenka jednego z najważniejszych polskich muzyków. Było to podczas kultowej sceny kończącej film Chłopaki nie płaczą. Z czasem poznałem kolejne piękne utwory, jednak kunszt Marka Grechuty w pełni doceniłem dopiero jako dorosły człowiek. Książka Wojciecha Majewskiego — skądinąd również znakomitego muzyka — jest pozycją dość specyficzną. Z racji swojej profesji autor skupia się przede wszystkim na analizie twórczości Marka Grechuty, omawiając kolejne albumy oraz to, jak jego muzyka zmieniała się wraz z upływem lat. Z pewnością jest to książka, która przypadnie do gustu adeptom szkół muzycznych oraz osobom obeznanym z terminologią muzyczną. Czytelnicy nieposiadający takiej wiedzy, zwłaszcza w zakresie warsztatu wokalnego i instrumentalnego, mogą momentami poczuć się nieco zagubieni. Ci natomiast, którzy szukają w tej książce pogłębionej opowieści o samym Marku Grechucie i jego życiu prywatnym, mogą odczuć pewien niedosyt. Nie zmienia to faktu, że pozycja jest bardzo dobrze napisana, a Wojciech Majewski wykonał ogromną pracę badawczą. Skupił się jednak niemal wyłącznie na artystycznym aspekcie działalności Grechuty — i w tym obszarze można śmiało powiedzieć, że czytelnik zostaje w pełni usatysfakcjonowany. Książkę polecam, choć sam z pewnością sięgnę jeszcze po inną biografię Marka Grechuty, bardziej skoncentrowaną na jego życiu prywatnym jako dopełnienie historii tego wybitnego artysty i melorecytatora. zapraszam po inne recenzje i polecajki oraz haul na bookstagram https://www.instagram.com/libroholic87/

Co za paradoks , cóż za ironia losu - człowiek , który uchodzi za najwybitniejszego kompozytora , za geniusza muzyki w dniu 6 grudnia 1791 r.pochowany został jako nędzarz , w zbiorowym , bezimniennym grobie dla biedaków.Jakże życie czasami bywa okrutne. Autorka biografii Mozarta- Annette Kolb ciekawie przedstawiła w swej książce obraz tego niezwykłego człowieka. Początkowo śledzimy jego wyprawy z ojcem Leopoldem i siostrą na dwory władców i arystokratów , którzy są pełni podziwu dla tego cudownego dziecka , którego gra wzbudza zachwyt.Po pewnym czasie Mozart "powszednieje".Choć jego kompozycje są doskonałe , nie znajdują jednak zrozumienia u wielu osób.Zaś talent Mozarta jest powodem zazdrości tych , którzy poznali się na jego talencie.Dlatego też Mozart odsuwany jest od posad , dzięki którym mógłby wystawiać swoje sztuki i pędzić godne życie.Niestety , aby zdobyć pieniądze musi się zapożyczać u innych i udzielać lekcji gry uczniom , czego ogromnie nie znosił. Dopiero w Pradze zachwycono się jego utworami.Ale lata łaskawe dla jego twórczości przeplatają się z okresami gdy brak mu pieniędzy na utrzymanie.Do tego dochodzi nieszczęsny ślub z Konstancją Weber. Kobieta ta podobnie jak Mozart nie przywiązywała wagi do gospodarności.Gdy miała pieniądze , szastała nimi na prawo i lewo , nie martwiąc się wcale skąd je znowu zdobędzie. Mozart chcąc zapewnić swej żonie luksusy , zapożyczał się u innych , pracował ponad własne siły , do tego chorował , nie wypoczywał , prowadził bardzo niehigieniczny tryb życia.Był człowiekiem schorowanym , wrażliwym .Wszelkie porażki głęboko przeżywał , co niewątpliwie miało wpływ na jego przedwczesną śmierć ,w wieku zaledwie 35 lat. Autorka w swej książce posłużyła się listami Mozarta , kierowanymi do jego ojca , żony ,a także znajomych i osób , które błagał o pożyczkę pieniędzy.Przez to biografia jest bardziej wiarygodna i bardziej przybliża postać tego niezwykłego człowieka.

Pod koniec lat 90., kiedy Adam Zamoyski wydał (właśnie tę) pierwszą z trzech biograficznych książek poświęconych Fryderykowi Chopinowi było już bardzo dużo różnych - bardziej i mniej wnikliwych -opracowań naukowych, biografii, beletryzowanych historii i mniejszych form literackich dotyczących twórczości i życia prywatnego artysty. Podjęcie się zadania napisania kolejnej biografii, musiało wiązać się z towarzyszącym autorowi poczuciem odpowiedzialności, a obawa przed krytyką ze strony rzeszy muzykologów, chopinistów, historyków muzyki, czy jej pasjonatów mogła (hipotetycznie) okazać się dla pisarza paraliżująca. Nietrudno wówczas o kolejny utwór nudny, zachowawczy, wtórny, może nawet banalny. Tego się właśnie obawiałam i „Chopin” Adama Zamoyskiego przeleżał u mnie (skazany na banicję w drugim rzędzie na półce) nie kilka, a chyba nawet kilkanaście lat. Odkurzyłam go niedawno z okazji zbliżającego się, a dzisiaj już trwającego, konkursu chopinowskiego i trochę w związku z premierą nowego filmu fabularnego o kompozytorze. Obraz „Chopin, Chopin!” chyba sobie podaruję i pozostanę przy wizji kompozytora ucieleśnionej przez Janusza Olejniczaka w filmie „Błękitna nuta”, ale ta biografia zupełnie niespodziewanie dla mnie, okazała się chyba najlepszą z ostatnio przeczytanych. Adam Zamoyski rocznik 1949 – historyk urodzony w Nowym Jorku, a wykształcony w Anglii, oczywiście z „Tych” Zamoyskich, bo jak wiadomo innych nie ma, jest obdarzony literacką intuicją, która w połączeniu z olbrzymią pracą nad źródłami pozwoliła mu na taki ich dobór, który dał w rezultacie nie suchą biografię, a pięknie „płynącą” opowieść, w której autor jest nie tylko narratorem. Bywa głosem rozsądku, bezstronnym komentatorem, nie waha się nawet przed przytoczeniem plotki, tylko po to, żeby zaraz używając racjonalnych argumentów wskazać na jej źródła i zdementować. Myślę, że kluczowa dla ostatecznego efektu tej biografii okazała się właśnie umiejętność dokonania (pewnie drogą częstych rezygnacji) wyboru odpowiednich cytatów, na których opiera się konstrukcja książki. Każdy z jej czternastu rozdziałów zawiera informacje-ilustracje przedstawionych faktów pochodzące z korespondencji samego Chopina, jego bliskich, współczesnych mu osób, czasopism i innych materiałów źródłowych z epoki. Czasami są to drobne fragmenty – kilka zdań, czasem nawet słów – z których wyłania się portret kompozytora i dziewiętnastowiecznej Europy. Nie potrafię jeszcze ocenić na ile ten obraz Fryderyka Chopina, który powstał jest bliski wizerunkowi innych, a szczególnie współczesnych pisarzy i historyków. Po przeszło 30 latach od powstania tej książki już kilkukrotnie ujrzały światło dzienne nieznane wcześniej fakty, jak choćby listy, czy rękopisy zapisów nutowych, o których od czasu do czasu pojawiały się informacje. Pewnie wypadałoby skonfrontować jeszcze swoje wrażenia z inną biografią, na przykład wydaną w latach 20. XXI wieku. Nie jestem przekonana, czy do odbioru muzyki Chopina jest nam niezbędna dobra znajomość jego biografii. Z tej książki, z listów, które pisał, a którymi tak umiejętnie autor się posługuje, powstał portret człowieka i artysty bardzo spójny z moim wyobrażeniem kompozytora, które na użytek własny (jak pewnie wiele innych osób) zbudowałam sobie na podstawie słuchania jego muzyki. Mnie wizja Adama Zamoyskiego przekonuje. Książka jest autoryzowanym przekładem z języka angielskiego. Została wzbogacona o bardzo ciekawy chronologiczny wykaz utworów, źródła, przypisy, ilustracje i indeks osób. Mój egzemplarz został wydany przez „Świat Książki” w 1997 roku. PS. W kilku momentach bardzo mnie wzruszyła, co w przypadku zarówno fikcji, jak literatury faktu, a już zwłaszcza biografii, nie zdarza mi się często.

Książka rzuca dużo światła na autora "Procesu". Kafka we wspomnieniach swojego przyjaciela jest wiarygodnym typem człowieka, takim, jakiego można sobie wyobrazić łącząc cechy ludzi spotkanych w życiu. Jednak przy każdorazowym wywołaniu imienia przyjaciela, udaje się Brodowi utrzymać aurę (aureolę?) jego nadzwyczajności. Geniusz Kafki jawi się niezwykle subtelnie, jako spoiwo czyniące z niego człowieka skończonego, w sensie: dokończonego (F. K. czuje swoją dokończoność negatywnie, jako skończoność, nienarodzenie do życia, konieczne trwanie w fazie prenatalnej). Kafka był zdeterminowany do dążenia ku dobru i doskonałości każdego czynu. Powodowany wyższą koniecznością, cierpiał przy najprostszych i codziennych kompromisach, z jakich składa się pospolite życie. Potykał się o rzeczywistość. Książka czasami traci klimat obcowania z wielkością i tajemniczością autora "Zamku", a są to momenty prozy Maksa Broda, którego słowa nie odsyłają w głąb, tylko najwyżej głaskają rzeczywistość, są rażąco doczesne, ckliwe, żenujące. Jakby ktoś, choćby w najlepszej intencji, okładał diament świeżymi i z troską gotowanymi ziemniakami. To jedyny minus.

Zbiór bardzo sprawnie napisanych esejów dotyczących chyba przede wszystkim tożsamości - elementu, który w obliczu doświadczeń obozu, wojny, wykluczenia staje się szczególnie kłopotliwy. Autor stawia pytania o pamięć, a przede wszystkim o rolę języka w kształtowaniu wspomnień. Bardzo trafnie prześwietla też źródła kompleksów towarzyszących mieszkańcom Europy Środkowej. Mimo podejmowania tematów wyjątkowo trudnych, Kertesz zdolny jest pisać w sposób, który brzmi, jak pełne spokoju pogodzenie się z losem, objęcie własnych doświadczeń, zrozumienie, w jaki sposób wchłonięte one zostały przez "pamięć zbiorową", tracąc tym samym swój czysto ludzki wymiar. Każdy esej to poniekąd sucha, pozbawiona emocji diagnoza, budowana na opisach zdarzeń i osób. Ta nieobecność silnych uczuć jest jednak ogromną zaletą. Oto głos, który mówi, że jedyne, czego by chciał, to móc wejść w posiadanie należnych mu wspomnień. Równocześnie natychmiast tłumaczy (sam sobie, sam innym, sam całemu światu), że wie, dlaczego jest to niemożliwe i nie potrafi mieć tego komukolwiek za złe, bo tak działa ta maszyna, tak pisze się historia. Bardzo interesujące są w tym kontekście rozważania autora na temat związków języka z takim właśnie stanem rzeczy. Minusem jest szereg powtarzających się akapitów - wiele z tekstów to zapisy wystąpień Kertesza i często niestety pojawiają się powtórki z opowieści, czy komentarzy.

Wspaniała lektura. Zawsze fascynowała mnie postać Chaplina, uwielbiam jego filmy i aktorstwo, dlatego cieszę się, że w końcu udało mi się przeczytać jego historię. Nieme filmy miały swój niesamowity urok, tym bardziej jego twórczości. Chaplin to niesamowicie inteligentny i odważny człowiek. Dzięki autobiografii dowiedziałam się mnóstwo rzeczy, o których nie miałam wcześniej pojęcia, tym większy sentyment mam do jego postaci. Podziwiam go za wytrwałość i jestem wdzięczna za to, co pozostawił po sobie. Był wybitnym artystą, tworzył prawdziwą sztukę, której oddał serce, dzięki czemu czuć w niej prawdziwe życie.

Od Sasa do Lasa; od wydawać by się mogło tematów błahych, jak np. próba udowodnienia, ze kuchnia angielska nie jest az tak zła, przez recencje kilku książek (w tym- a jakże- "Mein Kampf") po palące zagadnienia społeczne i polityczne - jak los ubogich pacjentów pewnego paryskiego szpitala czy krytyka brytyjskiej recepcji powstania warszawskiego i procesu szesnastu przywódców Państwa Podziemnego w Moskwie. Ta w sumie niewielka książka pokazuje pryncypialny charakter Georga Orwella, niezgodę na otaczającą go rzeczywistość.

Książkę czyta się dobrze, mimo wprowadzenia rzucającego trochę cień na całą opowieść. Ciekawa jest nie tylko ta część poświęcona Piłsudskiemu, który niewątpliwie do ostatnich dni trzymał rękę na pulsie i miał wpływ na politykę ale także historia Pana Lepeckiego, który z pewnością był niespokojnym duchem.

Tłuste tomiszcze, więc raczej przeznaczone dla tych, którzy ojca psychoanalizy chcą poznać naprawdę i dogłębnie. Sporo tu poruszonych kwestii, których na próżno szukać w naukowych opracowaniach doktryn Zygmunta. Robota wykonana fantastycznie, a i polskie tłumaczenie nie pozostawia wiele do życzenia.

Krzysztof Kieślowski - mój ukochany reżyser. Dzięki nieniejszej książce tylko się mocniej utwierdziłam w tej miłości. Kiedy przeczytałam sobie JEGO WŁASNE wypowiedzi (to jest bardzo ważne podkreślenia - nic tu nie jest spreparowane, tak przynajmniej twierdzi autorka, a ja jej wierzę) przypomniałam sobie, za co cenię tego artystę, dlaczego uważam go za twórcę światowego formatu, a na pewno za jednego z najlepszych w Polsce. "Film dokumentalny rozwija się za pomocą myśli autora. Film fabularny rozwija się za pomocą akcji. Otóż myślę, że po dokumencie zostało mi to, że moje filmy rozwijają się bardziej za pomocą myśli niż akcji. I to jest pewnie ich główna wada" - twierdził - jak zwykle skromnie i z nutą pesymizmu - Krzysztof Kieślowski. Wypowiedź ta stanowi dla mnie kwintesencje jego twórczości, którą -wręcz przeciwnie - odbieram jako cudowną, wspaniałą, niezwykle klimatyczną i oryginalną, aczkolwiek trudną do opisania. Nie wiem za co uwielbiam jego filmy (szczególnie "Dekalog", Przypadek" i "Amator"), jest w nich po prostu to "coś". Podsumowując: nie znajdzie się tu niestety zbytnio smaczków z życia prywatnego artysty, wątki oscylują głownie wokół jego filmów i wspomnień z nimi związanymi. Niemniej uważam, że jest to książka obowiązkowa dla każdego "Kieślomaniaka" :)

„Niemniej jednak kontekst jest ważny i może wiele pokazać, co pewnego razu udowodnił sam Milne. Nie ma niczego ciekawego, stwierdził, w wiadomości: ”Od rana bez przerwy pada”; jeśli jednak list podpisany jest „Noc” i datowany na rok 3000 p.n.e., sprawy zaczynają wyglądać zupełnie inaczej”. s.18 Ann Thwaite, A.A. Milne. Jego życie. T.I. Przekł. Małgorzata Glasenapp. Wielkie Biografie PWN. Warszawa 2012. Jak napisze we Wstępie autorka biografii: „Szczególnie interesują mnie pisarze na tle literackiego krajobrazu swoich czasów”. Niezwykle cennym i wartościowym źródłem wiedzy o autorze „Kubusia Puchatka” są listy pisane do brata Kena (lata dwudzieste). „Kubuś Puchatek”- to jedna z najbardziej znanych książek (na świecie) dla młodego odbiorcy (ikona kultury), natomiast dla autora - książka, którą pisał dla siebie, by powrócić do dzieciństwa i relacji z ojcem. To rodzaj „sesji u psychoanalityka”. W I tomie liczącym XI rozdziałów jest miejsce, m.in. na: „Ucznia swojego ojca”, „Westminster”, „Cambridge” „Małżeństwo i wojnę"„Dramatopisarza”. Jest lutowy dzień 1906 r. Alan Milne siedzi na ławce w parku i myśli o swojej przyszłości. Wśród wątpliwości pojawia się stwierdzenie: „Mając dwadzieścia cztery lata, trzeba być pewnym sławy po trzydziestce”. I tu pyta samego siebie: „Co zrobiłby na moim miejscu Napoleon?”... (s.185) Kubuś Puchatek, Krzyś (Christopher Robin – tak miał na imię syn autora, będący pierwowzorem tej postaci),…bohaterowie cieszący kolejne pokolenia młodych Czytelników na całym świecie. Warto więc poszerzyć wiedzę o znajomość biografii samego autora. Portret skreślony oryginalnym piórem stanowi cenne źródło wiedzy nie tylko o genialnym autorze, ale i jego dziele, po które z pewnością będą sięgać współcześni, ale i przyszli wielbiciele Kubusia Puchatka. 10/10

Czasem trudno się połapać w wypowiedziach i narracji, brakuje mi też wielu szczegółów, ale ogólnie książka dobra, piękna i pouczająca. Dała mi do myślenia i to w wielu sprawach - o tym jakie to zawiłe potrafią być biografie polityczne, jak chore potrafią być wielkie narracje, a także, czy przede wszystkim jakim sam jestem człowiekiem, bo okazuje się, że biografia Jacka Kaczmarskiego jest dla mnie świetnym lustrem. Dziękuję zwłaszcza za nieomijanie tych najciemniejszych stron poety. I za wzbudzenie nadziei na dobrą śmierć. W końcu to już czterdziecha na karku.

Książka bardzo obszerna i interesująca, przybliża sylwetkę kompozytora, zawiera wiele cennych wskazówek wykonawczych (dotyczących m.in. frazowania, realizacji ozdobników, rozplanowania dynamicznego i agogicznego, cyfrowania, instrumentacji). Sporą część pracy Schweitzera stanowi opis związków słowa i muzyki w twórczości J. S. Bacha i tu pojawia się poważne zaniedbanie w polskim wydaniu: wiele z przytoczonych w języku oryginalnym (niemieckim) fragmentów librett nie jest przetłumaczonych na język polski, co w efekcie utrudnia lub wręcz uniemożliwia czytelnikowi nie niemieckojęzycznemu zrozumienie danego odcinka lektury. W takim przypadku warto zajrzeć do internetu i poszukać polskich tłumaczeń wybranych dzieł wokalno-instrumentalnych Bacha (ja korzystałam z dwóch stron internetowych: kbpp.org.pl/audycje i muzyka.ofm.pl/bach/pasja/pasjatxt.htm). Niemniej uważam, że tłumaczenia te (choćby "robocze") powinny się znaleźć w książce!

Informacje o Salvadorze zawarte w tej książce w pewnym momencie wręcz mnie zbulwersowały. Postać Dalego już taka właśnie jest, że może zszokować pomysłami, zachowaniem, ale też i dziełami jakie namalował. Dali ukazany jest w książce jako osoba o bardzo silnej osobowości. Jego intrygi i zabawa ludzkimi uczuciami, a jednocześnie przebiegłość w doprowadzeniu do widzenia jego własnej osoby przez kogoś wobec kogo zastosował intrygę w dobrym świetle jest wprost zadziwiająca. Może szokować, ale też można podziwiać jego inteligencję i znajomość reakcji ludzkich, które potrafił przewidzieć.

Bardzo dobra biografia Mirabeau nie rekompensuje słabej ostatniej części o Robbespierre. Zamiast skupiać się na biografii, autor roztacza podsyconą ideologią wizję bohatera. Niepotrzebne nawiązania do Babeuf'a, w kwestii samego Maksymiliana książka nie przekazuje nic nowego.

Przybliżona zostaje postać zapomniana współczesnym ale o statucie już legendarnym za życia. Franciszek Fiszer nie zostawił żadnych dzieł pisanych po sobie ale ten filozof, mistrz życia i dowcipu zapisał się w pamięci największych twórców XX lecia międzywojennego. Piszą o nim Tuwim, Lechoń, Słonimski, Rubinstein, Wittlin, Boy. Myśląc "Ziemiańskia" od razu pokazuje się Fiszer. Miał ogromny wpływ na wszystkich twórców ale jak mówi najlepsza część książki był on przede wszystkim uosobieniem filozofii. Im dłużej czytało się wspomnienia o nim pisane przez artystów tym niestety stawały zię one wtórne bo ileż można o tym że był olbrzymem o wielkim apetycie i jeszcze większym humorze. Naszczęście jak już wspominałem ostatnia część przeznaczona jego filozofii ratuje w pewnym sensie tą książkę bo pokazuje istotę tego człowieka który był nie tylko mistrzem dowcipu ale prawdziwym Sokratesem tamych czasów którego nie dało się zamknąć w epoce.

Niedokończony esej biograficzny o Mozarcie, który jest jednocześnie opowieścią o próbie zmiany sposobu myślenia o muzyce. Nie tyle w warstwie praktycznej, ale właśnie jej społecznego odbioru i tworzenia jej jako czegoś społecznego. U Eliasa Mozart jest prekursorem muzyki popularnej, ludowej w tym sensie, że to już nie mecenas (król, a częściej kościół), a właśnie ludzie mieli być arbitrami smaku i powodem do tworzenia muzyki. Mieli być też jej głównymi odbiorcami i Mozart wiele robił żeby jego muzyka wychodziła z nadętych salonów i katedr, a trafia pod strzechy. Niestety nie przełożyło się to na jego dostatnie życie, a sam projekt uwolnienia muzyki z okowów świętojebliwców królujących wszystkiemu nie spełnił się, podobnie zresztą jak książka Eliasa.

Maria Callas (1923-1977) przeszła do historii, jako jedna z najwybitniejszych śpiewaczek operowych na świecie. Rozwijała ona swoje umiejętności od dziecka i starała się, by każda śpiewana przez nią aria brzmiała jak najlepiej. W szczytowym okresie kariery występowała na wielu scenach m.in. w słynnej La Scali w Mediolanie, czy nowojorskiej Metropolitan Opera. Jednocześnie Maria Callas uchodziła za osobę niezwykle kontrowersyjną, gdyż media rozpisywały się o jej konfliktach z innymi osobami, o zachowaniu, które uchodziły za manieryczne i niekulturalne, a także o stawianych przez nią ogromnych warunkach wobec reżyserów oraz śpiewaków operowych. Jej talent budził u jednych zachwyt, a u innych zawiść przybierającą nieraz formę wrogości wobec jej osoby. Jednocześnie Maria Callas była osobą uczuciową i wrażliwą, której zależało na miłości. Była również przywiązana do swojej rodziny i podejmowała próby pogodzenia swoich rodziców, których dzieliły nie tylko różnice geograficzne, lecz także w charakterach i podejściu do życia. W książce tej Stelios Galatopoulos oparł się na wspomnieniach samej Marii Callas, jej rodziny i znajomych, artykułach prasowych, a także na biografiach opisanych przez innych autorów i ludzi bliskich dla śpiewaczki. Stworzył spójną i ciekawą lekturę, która przybliża nam życiorys Marii Callas oraz jej fenomen. Wyłania z niej się obraz osoby z jednej strony obdarzonej niesamowitymi umiejętnościami wokalnymi, zaś z drugiej cechującej się złożoną osobowością, która potrafiła jednych przyciągać do siebie, zaś innych odpychać. Dużą zaletą tej książki jest aneks poświęcony dyskografii Marii Callas wraz z opisami każdego z nagrań z jej udziałem. Stanowi on zachętę do zapoznania się ariami w jej wykonaniu i jest bardzo dobrym uzupełnieniem wiedzy o niej. Reasumując. Uważam, że warto jest sięgnąć po tę książkę. Wprawdzie momentami trochę raziła mnie jednostronność autora, jednak uważam, że jest interesująca i stanowi bogate źródło wiedzy o życiu Marii Callas. Myślę, że jest to bardzo dobra książka.