Bądź uzdrowiony mocą Jezusa

Po książkę sięgnęłam jako fanka Szymona Hołowni w roli Marszałka Sejmu, chcąc dowiedzieć się, na ile jego styl bycia "na żywo" znajduje odbicie także w jego pisaniu. Nie zawiodłam się - autor pisze z charakterystycznym dla siebie humorem, ale nie bez powagi tam, gdzie jest potrzebna. Książkę polecam nie tylko sympatykom pana Hołowni, ale też - a może przede wszystkim - osobom zainteresowanym żywotami świętych, szukającymi dobrego wstępu do "przygody" z hagiografią. Trzeba tylko pamiętać o religijności autora i o tym, że o ile często proponuje trochę przewrotne spojrzenie na Kościół, zachęca też do modlitwy, do zbliżenia się do opisywanych świętych, a poprzez nich - do Boga, co dla niektórych może być minusem.

Rozmowa Franciszka z włoskim dziennikarzem Andreą Torniellim, podczas której papież starał się przekazać, jak ważną kwestią jest dla niego (i dla Kościoła) miłosierdzie, co ten termin w ogóle oznacza i jak wprowadzać go w życie. Książka powstała w 2015 roku, jako zapowiedź ogłoszonego przez Franciszka Roku Miłosierdzia, i jest swoistym "brykiem" dla każdego, kto chciałby zapoznać się z filozofią tego papieża. Franciszek mówi prostym, przystępnym językiem, zrozumiałym nie tylko dla teologów. Wyjaśnia jakie znaczenie ma miłosierdzie w naszym codziennym życiu - zarówno jeśli chodzi o perspektywę Bóg-człowiek (np. w sakramentach), jak i o to, co my powinniśmy jako ludzie okazywać sobie nawzajem i jak w świetle nauczania Kościoła o miłosierdziu należy patrzeć na świat, na bliźniego, jak wprowadzać słowa Ewangelii w życie. Podnosi także kwestię stosunku miłosierdzia i sprawiedliwości, apelując, żeby zawsze to miłosierdzie było na pierwszym miejscu. Ostatnie strony publikacji zajmuje bulla papieska Misericordiae vultus. Dla kogo ta książka może być ciekawa? Dla osób, które chcą poznać punkt widzenia Papieża Franciszka, mieć jakby taką ściągę z jego nauczania. Jest napisana bardzo zrozumiale, więc myślę, że nadaje się nie tylko dla katolików, ale generalnie dla osób zainteresowanych religią i osobą Franciszka. Dla kogo się nie nadaje? Dla tych, którzy nie lubią Franciszka albo generalnie mają uczulenie na literaturę religijną.

Fajnym jest Pan człowiekiem Panie Szymonie, ale czy koniecznym jest takie kurczowe mieszanie do tego czynienia dobrych rzeczy Boga?? Czy nie otrzymując „łaski wiary” nie mógłby Pan działać/żyć/pomagać w ten sam sposób? I czym do cholery różni się noszenie na nadgarstku czerwonej, kabalistycznej nitki od noszenia na szyi łańcuszka z krzyżykiem lub różańca na palcu? Albo nawet durszlaka na głowie? Na Boga, jakby tak wyjść na chwilę z tej szufladki kaznodziei i spojrzeć z dystansu, okazałoby się, że tak naprawdę niczym.

Książka mała i cienka, ale nie format i ilość stron się liczy, tylko przekaz, a w tej małej książeczce jest on większy, niż byśmy mogli przypuszczać...Słodkie kłamstwa 24 godziny na dobę obali wiele, a konkretniej 24 mity i kity, które wkradają się do naszej głowy każdego dnia. Serio, jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, to ta książka z pewnością rozwieje nie jedną (albo przynajmniej jedną) z nich. Jest mnóstwo ludzi, którzy przestają wierzyć w Boga z dnia na dzień, bo na przykład spotykają w swoim życiu wiele przykrości, bo twierdzą, że sami poradzą sobie w życiu, bo są leniwi, bo mają wątpliwości i żal do Boga, że coś jest nie tak jak by ludzie tego chcieli...I wiele, wiele innych. Ale pozwólcie, że zacytuję księdza Jarosiewicza : "Kiedy lekarz stomatolog zakładał mi kolejny opatrunek [...] jedyne, co trzymało mnie na fotelu, to świadomość, że ząb będzie mi służył przez kolejne lata. Bóg często zakłada "opatrunek cierpienia" na Twoje życie, aby Cię uratować. Tu nie chodzi o lata, ale o wieczność." I mamy jedną wątpliwość mniej. Kolejną, jest to jedna z największych wątpliwości, jakie mogą nas dopaść : Boga nie ma, bo Go nie czuć i nie widać. Tak? "Bóg nie jest dezodorantem, nie musisz go czuć". Wiedz, że on jest zawsze i wszędzie. Widać Go. I czuć. Gdzie? W drugim człowieku, który pomaga Tobie, albo komuś innemu. Może to też być ktoś, komu pomagasz Ty. Więcej nie będę mówić, bo po pierwsze : nie skończyłam studiów teologicznych, a po drugie : jeszcze Was zanudzę. Z resztą... Sami macie szansę się o tym przekonać!

„Wilki dwa” to szczera i poruszająca rozmowa o męskości, wierze i codziennej walce dobra ze złem. Ojciec Szustak i Litza w autentyczny sposób pokazują, że siła nie polega na byciu idealnym, ale na ciągłym podejmowaniu walki o to, co ważne. To książka, która daje nadzieję i zostaje w sercu na długo

Jedna z najlepszych, najpiękniejszych, najbardziej poruszających książek jakie przeczytałem w życiu. Jedna z dwóch książek, przy której leciały mi łzy. Książka uderza prawdziwością od samego początku, wspominane przez ks. Kaczkowskiego sytuacje odczuwałem tak, jakby dotyczyły mnie. Świetna pozycja otwierająca oczy na temat śmierci, odchodzenia, trudnościami z tym związanymi. Ciężko mi do dziś przejść obojętnie przy rozmowie o hospicjach i ludzi umierających w samotności. Odczuwam ogromną wdzięczność za tą książkę, do której na pewno pewnego dnia wrócę jeszcze raz.

rewelacja. będę dawać na prezenty ślubne 😊 wskazuje na wartościowe życie, sensowne budowanie związku i przekonuje w logiczny sposób do czystości i nawiązywania mądrych relacji. tak jak autor napisał - warto przeczytać książkę na każdym etapie, tj. kiedy jesteś singlem, zakochanym, w małżeństwie.

Miałam tą książkę na półce od kilku lat, ale za każdym razem w Adwencie zapomniałam do niej przysiąść. Dopiero w tym roku udało mi się ją przerobić. Chociaż słowo "przerobić" nie do końca odzwierciedla faktyczny stan rzeczy, bo nie miałam czasu na sumienne wykonywanie zadań dzień po dniu - a to niezwykle ważny punkt. Mimo wszystko, książka bardzo mi się podobała. Zmusiła mnie do przemyśleń, a nawet do rozwiązania pewnych problemów, które starałam się zamiatać pod dywan przez ostatnie kilka lat. Czy wrócę do tej książki w przyszłym roku? Zdecydowanie! Dzięki niej przeżyłam ten Adwent dużo lżej, bo zdjęto mi z barków kilka dużych i ciężkich problemów. Serdecznie polecam!

Niby nic, a jednak coś. Tak najlepiej mogę opisać tę książkę. Krótka, a przez to wartościowa. Autora cenię przede wszystkim za mądrość życiową, szczerość i prostotę. Podziwiam go również za odwagę. Glejak mózgu to wielkie wyzwanie. Uważam, że Pan Kaczkowski przede wszystkim tutaj zdał egzamin zarówno jako ksiądz w kościele katolickim jak i jako człowiek.

"Im dalej w las,tym więcej drzew"-parafrazując:im dłużej żyję,tym więcej mam osób,które zmarły.Każdy mógłby napisać takie epitafia ale nie każdy ma tylu ważnych znajomych.Warto zapoznać się z tymi tutaj przedstawionymi.Bardzo ładnym językiem napisany króciutki życiorys i własne emocjonalne wspomnienia.Na koniec kilka fotografii.I tyle!

To zbiór artykułów ks Bonieckiego z lat 2012-2013. Opisujących wydarzenia tamtych lat, dotykających ważnych spraw Kościoła. Specjalnie piszę przez wielkie „K”. Bo ksiądz Adam to człowiek, chrześcijanin, myśliciel, i ksiądz. Jeden z garstki kościelnej hierachii, który rozumie co kryje się pod definicja prawdziwego Kościoła. Czym jest ewangelizacja, odnalezienie Boga w drugim człowieku, dobroć, cierpliwość i prawdziwa miłość. Jak nie czytujecie Tygodnika Powszechnego to po lekturze tej książki zaczniecie do niego zaglądać. I to nie tylko przez wzgląd na księdza Bonieckiego.

Zainteresował mnie tytuł swojego czasu będąc na wykładzie ojca Kramera. Niestety nie wiem jak opisać tę książkę. Jest specyficzna, podzielona na 33 rozdziały, każdy rozdział opowiada i charakteryzuje inną cechę charakteru lub męskości. Pokazuje lub próbuje nakreślić jakiś obraz męskości ale i także uwrażliwia na naszego Mistrz Jezusa. Co do mnie najbardziej trafiło to krótkie modlitwy na zakończenie każdego rozdziału. Myślę, że to jest bardzo odpowiednia lektura dla mężczyzn którzy próbują cały czas zmieniać swoje życie w kierunku Jezusa i próbując zrozumieć trudną tajemnicę męskości. Na pewno do lektury tej książki wrócę bo jest w przystępnej formie przekazana do czytania wyrywkowego. Polecam, kobiety też tę książkę uwielbiają :)

Ma kardynał (wtedy jeszcze biskup) Ryś niesamowicie wrażliwe spojrzenie na Słowo Boże. Potrafi z pozornie neutralnego tekstu wydobyć sensy i znaczenia, które nie są ani intuicyjne ani nie przychodzą na myśl. W swojej egzegezie nie ogranicza się tylko do Ewangelii czy powszechnie znanych opowieści Starego Przymierza. Sięga zawsze dalej i stara się wszędzie widzieć głębie. Tak samo jak w tej krótkiej książce o Rut – młodej dziewczynie z kraju Moabu, która zrządzaniem losu odnajduje się na terenie zamieszkanym przez Żydów. Jako w pełni poganka dostępuje jednak zaszczytów i łaskawości, która w przekonaniu starszyzny powinna być zarezerwowana tylko do współplemieńców. Bp Ryś wyjaśnia dlaczego i po co. Dzięki temu dostajemy wspaniałą opowieść o Bogu w którym Jest zawsze Więcej; w którym nie ma względu na osobą i jej afiliację, liczy się tylko serce pokorne zdolne do słuchania i do służby.

Czym jest "Kerygmat"? Jest historią wielkiej miłości. Tym razem jest to miłość Boga do nas. Do Ciebie też. Trochę opowiada o tym jak i dlaczego powstała Droga neokatechumenalna. Trochę o naturze człowieka. Ale przedewszystkim krzyczy każdą swoją stroną: Bóg jest i ja go spotkałem, a to przynagla mnie do głoszenia kerygmatu-dobrej nowiny!. To jest książka przepełniona radoscią.

To książka dla wszystkich, którzy pragną się zatrzymać i powspominać czas Światowych Dni Młodzieży w Krakowie. Publikacja zawiera zapis wszystkich kazań, przemówień i spontanicznych słów, które wygłosił papież Franciszek, zarówno do młodych, jak i starszych, do polityków czy osób konsekrowanych. Warto sięgnąć po tę książkę, by przypomnieć sobie najważniejsze przesłania jego pielgrzymki, między innymi o: głoszeniu Ewangelii całemu światu, radości z bycia chrześcijaninem, otwartości na potrzebujących, dzieleniu się miłością i wszelkim dobrem. Zróbmy pierwszy krok, sięgnijmy po tę książkę i przypomnijmy sobie, że nie warto spędzić życia na kanapie, trzeba ubrać wygodne buty i działać. Polecam :)

Nie chcę oceniać treści, bo każdy Czytelnik sam dostaje od autora prawo do oceny, czy cuda, działania nadprzyrodzone, proroctwa albo relikwie są prawdą objawioną czy też może fałszem i mistyfikacją. Chcę natomiast skupić się na metodzie, jaką autor się posłużył, pisząc o tych wszystkich przypadkach. Dokonał tego w sposób - dla mnie - niebywały i niezwykle trudny: czytając książkę ani razu nie odniosłam wrażenia, że John Thavis opowiada się za którąś ze stron - ani sceptyków ani wierzących. Narracja jest absolutnie obiektywna, a argumenty są dobrze wyważone i - co ważne - jedynie zgodne z faktami, udokumentowaniem danych zjawisk. Brak tu ataków, wyśmiewania czy kpiny w stosunku do którejkolwiek ze stron. Thavis zachował pełną powagę, szacunek i odpowiednią - w mojej ocenie - narrację dla każdego opisywanego zjawiska czy przypadku. Bardzo to doceniam, ponieważ sprawia to, że Czytelnik sam musi rozeznać, czy to, o czym pisze autor jest w jego opinii prawdą i czy zgadza się z oficjalnym stanowiskiem Kościoła, czy też nie. I choć opisane w książce przypadki wydają się przeczyć rozumnemu pojmowaniu rzeczy, to na pewno nie pozostawiają obojętnym, nawet jeśli wywołują tylko lekceważący uśmieszek pod nosem. Ponadto autor ukazuje bardzo ważne i jakże paradoksalne zajście: często najzagorzalszymi sceptykami wobec znaków z Nieba są nie naukowcy czy lekarze, ale urzędnicy watykańscy, będący w stanie kapłańskim, którzy z Pismem mają (a przynajmniej powinni mieć) styczność na co dzień, a działanie Boga na Ziemi nieustannie nie schodzi z ich ust...

"Gdy życie daje Ci same cytryny, zrób z nich lemoniadę". Być może dla niektórych, człowiek bez rąk i bez nóg będzie "wynaturzeniem", będzie wzbudzał jedynie litość, i nie będzie odpowiednim przykładem, że można żyć lepiej i pełniej. Nick to postać wyjątkowa, pod każdym względem, jego życie "nie było usłane różami" od samego początku. Musiał zmagać się z tym, co większość z nas, dostała od Boga tuż przy narodzeniu. Upadki zahartowały go, a nieliczne wzloty umocniły. W swojej książce "Bez granic" Nick podzielił się ze swoimi czytelnikami 50 inspirującymi rozważaniami na temat tego jak można lepiej i pełniej żyć, jego wskazówki są bardzo cenne, poparte na przykładach ludzi, których spotkał na co dzień. To już bodajże trzecia książka Nicka Vujcica, którą miałam przyjemność przeczytać i zdążyłam wybrać ulubione zdanie "jeśli ja mogę, to Ty masz jeszcze większe możliwości, aby zmienić swoje życie na lepsze". Polecam!

Biografia matki Jezusa Chrystusa. Aż dziw, że tak mało wiemy o tej niezwykłej kobiecie. Autor z wykształcenia historyk i teolog ukazuje nam życie Świętej Rodziny w Nazarecie. Paweł F. Nowakowski zahacza o dzieciństwo i dorosłe życie Matki Boskiej. Przedstawia nam tę słynną kobietę w różnych kulturach i religiach. Książka napisana w sposób staranny i profesjonalny. Wyczerpuje wszystkie dostępne źródła, dobrze dobrane dokumenty. Konstrukcja pracy jest też dobrze przemyślana. Nowakowski przeprowadził skrupulatną krytykę źródeł ( wewnętrzna i zewnętrzna),analizował daty i okoliczności .ich powstania. Historyk włożył dużo wysiłku w powstanie tej biografii, pozbawionej infantylności, tkliwości i sensacji. Polecam.

„Ewangelia dla nienormalnych” to kolejna inspirująca książka ojca Adama Szustaka, który swoim unikalnym stylem przemawia do serc czytelników niezależnie od ich doświadczeń czy duchowej drogi. To nie jest tradycyjny przewodnik duchowy czy teologiczne wywody. To raczej zaproszenie do podróży w głąb siebie, gdzie nienormalność, którą często odbieramy jako wadę, okazuje się kluczem do odkrycia własnego szczęścia i głębszej relacji z Bogiem. Już sam tytuł budzi zaciekawienie, a jednocześnie prowokuje do refleksji. Czy Ewangelia jest naprawdę dla „nienormalnych”? I co właściwie oznacza bycie „nienormalnym” w kontekście duchowym? Szustak odpowiada na te pytania z charakterystyczną dla siebie otwartością i humorem, jednocześnie nie unikając trudnych tematów. Książka skierowana jest do osób, które czują się zagubione, które zmagają się z poczuciem odrzucenia, życiowych porażek czy braku sensu w codziennych zmaganiach. Autor z empatią i zrozumieniem prowadzi czytelnika przez te emocje, oferując perspektywę, która pozwala spojrzeć na własne życie w nowym świetle. Jednym z największych atutów tej książki jest język – prosty, przystępny, ale jednocześnie głęboki. Szustak nie używa trudnych teologicznych terminów, lecz mówi w sposób zrozumiały dla każdego. Dzięki temu książka staje się dostępna zarówno dla osób wierzących, jak i dla tych, którzy dopiero poszukują swojej drogi. Autor nie narzuca gotowych odpowiedzi, lecz zaprasza do rozmowy i refleksji, co czyni jego przekaz niezwykle autentycznym. Centralnym przesłaniem książki jest myśl, że nasze „nienormalności” – czyli wady, słabości, trudności, które nas wyróżniają – mogą być przestrzenią, w której działa Bóg. Szustak pokazuje, że to właśnie w chwilach największego chaosu możemy odnaleźć prawdziwy sens życia i doświadczyć Bożej obecności. Podkreśla, że Boża logika często różni się od ludzkiej – to, co dla nas wydaje się porażką, w Jego oczach może być początkiem czegoś pięknego. Książka jest również pełna odniesień do Pisma Świętego, które autor interpretuje w sposób świeży i nieszablonowy. Przykłady biblijnych postaci, które wydawały się „nienormalne” w oczach współczesnych im ludzi, stają się dowodem na to, że Bóg działa w najbardziej nieoczekiwanych okolicznościach. Te historie pomagają czytelnikowi zrozumieć, że nie jest sam w swoich trudnościach. „Ewangelia dla nienormalnych” to lektura, która nie tylko inspiruje, ale także motywuje do działania. Szustak wzywa do zaakceptowania siebie, swoich słabości i niedoskonałości, jako elementów, które czynią nas wyjątkowymi. Ta książka to swoisty poradnik, jak odnaleźć szczęście w życiu, które wydaje się niepasujące do norm narzuconych przez świat. Podsumowując, „Ewangelia dla nienormalnych” to niezwykle wartościowa pozycja, która łączy głębię duchową z przystępną formą. Jest to książka dla każdego, kto szuka odpowiedzi na najtrudniejsze pytania życia i pragnie odkryć w swojej nienormalności błogosławieństwo.