Aniołowie chaosu

Witajcie moi kochani Jak Wam mija niedziela? Dziś chciałabym przedstawić Wam ciekawy zbiór opowiadań. Tytuł: Dziedzictwo Manitou Autor: Antologia Wydawnictwo: Replika Kolejny raz miałam przyjemność przeczytać zbiór opowiadań. Bardzo lubię po nie sięgać. Jednakże jak to w przypadku antologii bywa, jedne opowiadania bardziej przypadły mi do gustu, a inne mniej. Niemniej jednak stwierdzam, iż tym razem trafiłam na dobrą antologię, która zawiera w sobie czternaście opowiadań oprawione wstępem Grahama Mastertona. To była bardzo przyjemna lektura. W sumie na te 14 opowiadań spodobało mi się 10. Także to bardzo dobry wynik. W ogromnym skrócie do gustu przypadły mi opowiadania na przykład „Drapiący psy” – opowiadające historię mszczącego się demona; „Za kurtyną” – opowiadające historię kobiety lekkich obyczajów, która pragnie sprawiedliwości; „Zakładnicy fikcji” zawierające historię wykreowanych bohaterów; „Tak blisko, nieważne jak daleko” – przedstawiające historię mężczyzny, który utracił swą ukochaną; „Pośpiech jest dobrym doradcą” – opowiadające historię mężczyzny, który odnalazł pozorne szczęście w rękach kochanki; „Lidka” – przedstawiające historię dziewczyny, która za bardzo zaufała obcemu oraz tajemniczemu sąsiadowi; „Obserwator” – opowiadające historię dziewczynki, która chciała tylko odzyskać swoje piękno. Ogólnie rzecz ujmując jestem zadowolona z lektury. Każde z tych opowiadań było inne, ale miało jeden wspólny czynnik, a mianowicie wywoływało uczucie niepokoju. Zbiór ten będzie idealny nie tylko dla czytelników lubiących krótkie formy, ale również i dla tych, którzy dopiero rozpoczynają swoją przygodę z opowiadaniami. Polecam, strona.394

Mocny początek. Potem przez ponad połowę książki akcja mocno się wlecze, i nie wiadomo co się dzieje, mnóstwo wątków które niespecjalnie się łączą. A na koniec BUM! Wszystko się składa w całość. Książka jako całość bardzo nierówna, dosyć ciężko się czyta. Ale całość zdecydowanie na plus.

1. SPONIEWIERANA - 2/10 - krótkie, słabe, przewidywalne. Napisane chyba tylko po to by nazwisko "Masterton" znalazło się w antologii. 2. MARZENIE - 5/10 - Zwykła historia wakacji, zakończona tragicznie. Operacja głównego bohatera i śmierć rodziców daje niespodziewaną okazję by związać się z nimi na zawsze. Mało horroru, pomysł całkiem dobry. 3. FUTERKA - 9/10 - miazga!!! Brutalny, na temat. Ostre cięcie ;) 4. RADOŚĆ HETMANA - 1/10 - wtf??? Gdzie tu horror? Gdzie sens? W trakcie czytania sprawdzałem czy nie pominąłem żadnych stron ;) 5. DOKTOR, DZIECKO I DUCHY Z JEZIORA - 5/10 - czytałem to drugi raz. Pierwszy w "Wiesz, kiedy umrzesz" z Phantom Books. Zmęczyło mnie troszkę mniej niż za pierwszym razem. Ciężkie te teksty Morta Castle. 6. WYBÓR LUCY - 6/10 - dobra końcówka i zwrot akcji. Odwieczna walka doba ze złem. Nic nie jest tym, czym się wydaje ;) 7. POWIEDZ IM, ŻE KOCHASZ - 6/10 o trudach dorastania w patologicznym społeczeństwie oraz o własnych demonach. 8. GŁÓD - 7/10 - krwawy, ciekawy, za krótki. Dobry pomysł na film. 9. DIABEŁ Z MROCZNEGO LASU - 3/10 - o duchu dzika zabitego w wigilię. Nie moja tematyka ;) 10. AMERYKAŃSKI HORROR - 7/10 - najdłuższe opowiadanie w tej antologii. Długo się czekało na rozkręcenia akcji ale warto było czekać, końcówka krwawa, agresywna, wulgarna. 11. DYNIOGŁOWY - 8/10 - bardzo krótkie, ale mega poyebane w pozytywnym znaczeniu tego słowa :) Ogólna średnia ocena wszystkich tekstów na 6. Myślę, że warto przeczytać choćby ze względu na kilka opowiadań. 11 cięć z czego 4 maczetą, a 7 plastikowym nożykiem :)

„Krzywa Sweetmana” autorstwa Pana Grahama Mastertona przedstawia historię Johna Cullena, który postanawia wyjaśnić zagadkową śmierć swojego ojca zastrzelonego na autostradzie w niejasnych okolicznościach. W miarę jak zagłębia się w śledztwo, odkrywa, że nie był to przypadek, lecz element większej intrygi o charakterze politycznym. Trop prowadzi do wpływowego amerykańskiego senatora, który wykorzystuje tajemniczy wzór nazwany krzywą Sweetmana jako narzędzie do realizacji własnych celów. Okazuje się, że krzywa ta ma przerażające konsekwencje, a jej działanie prowadzi do śmierci niewinnych osób podróżujących autostradami. Główna oś fabularna skupia się na próbie rozwikłania tej zagadki oraz powstrzymania senatora, zanim zginą kolejni ludzie. John staje w obliczu nie tylko skomplikowanej siatki powiązań i kłamstw, ale także brutalnych zbrodni i bezlitosnego zabójcy. Książka porusza temat manipulacji, władzy i tego, jak niebezpieczne mogą być pozornie abstrakcyjne idee, gdy zostaną wykorzystane w złych celach. O ile Pan Masterton jest raczej kojarzonym z prozą grozy z elementami nadprzyrodzonymi (choć nie tylko, bo ma na koncie również inne pozycje 😉) to ta książka w mojej ocenienie nie wpisuje się w kanon klasyki, którą miałem okazję już prezentować na profilu. Do mnie ta książka nie trafiła ze snajperską precyzją. Nie znalazłem w niej „tego czegoś” mimo wielkiej sympatii do twórczości tego znakomitego pisarza.

Reread Powrót do tej książki chodził za mną już od dłuższego czasu. W pamięci miałam jedynie ogólny zarys fabuły, natomiast doskonale wiedziałam, jakie emocje wzbudziła we mnie książka lata temu. Teraz, po tych wielu latach, wrażenie zrobiła na mnie podobne. Książka jest niepokojąca, historia intrygująca, czyta się ją naprawdę dobrze i właściwie nie ma przegadanych momentów. Ten powrót nie był zmarnowanym czasem.

Opisy zbrodni Hala mną wstrząsnęły. Trochę zabrakło mi wyjaśnienia, jaka była właściwie jego rola w całej tej historii, bo wydawało się, że to on pociąga za sznurki, a z zakończenia wynika jakby sam był tylko marionetką. I za co niby Tyson Peace chciał się mścić na córce? Nie wszystko mi się tu zgadza, jednak historia sama w sobie została przedstawiona bardzo plastycznie. Craig i Corinna strasznie mnie złościli, a zwykle to oznacza, że postać jest dobrze napisana.

Horror starego typu. Momentami było na prawdę strasznie i wręcz obrzydliwie, opisane tu zbrodnie to prawdziwy hardcore. Całościowo książka była całkiem całkiem, choć niektóre wątki powodowały, że robiło mi się niezręcznie. Poziom perwersji był całkiem wysoki. Jak na horror. W sumie to był określiła książkę jako mroczną opowieść o zaburzeniach psychicznych z zabarwieniem erotycznym.

"- Widzicie przed sobą potęgę nienawiści - powiedział. I wyruszył sam do Edenu. Rozpoczął się bój między niebem a piekłem." "Mnich" to opowieść o wiecznej tułaczce i walce aniołów z demonami. Anioł Tytmoteusz musi tułać się po świecie dopóki rasa ludzka mu nie wybaczy. Jednak jednostek zdolnych do takiego wybaczania rodzi się niewiele, w dodatku sokolica Szatana zawsze jest szybsza od anioła i zabija wszystkie dzieci z purpurową aurą zanim jeszcze zaczną mówić... Nie do końca tego spodziewałam się po książce, ale finalny efekt wzbudził moją sympatię. Na wstępie przypomnę, że motyw aniołów i demonów jest jednym z moich ulubionych, nic więc dziwnego, że książka mnie wciągnęła. Bardzo spodobało mi się specyficzne przedstawienie Szatana - historia jaka go spotkała pokazuje go jako tego najbardziej pokrzywdzonego przez Boga i anioły. To on jest tym zdradzonym i to jemu chcemy kibicować przez większość książki. Przerażający, aczkolwiek kapitalny zabieg rzucający nowe światło na nauki kościoła. Przedłużeniem tej sztuczki jest nasze nastawienie do Tymoteusza. Ja na początku książki bardzo go nie lubiłam. Stopniowo jednak zyskiwał w moich oczach i pod koniec zaczęłam mu nawet kibicować. Bardzo lubię takie zmiany i ewolucję uczuć w książkach. Było jednak parę rzeczy, które mnie irytowały. Na przykład przeskoki w czasie, które były nagłe i ciężko było się zorientować co się zmieniło i ile główny bohater ma teraz lat. Poza tym stanowczo brakowało tu horroru. Było to mroczne fantasy, ale zdecydowanie nie czułam tu grozy. A szkoda. Zakończenie mnie zaskoczyło - było dziwne i niekonwencjonalne, pozostało otwarte, przez co można jedynie snuć domysły, co się wydarzyło i co będzie działo się dalej. Nie uważam tego jednak za minus - wszystko, co w książkach oryginalne zyskuje moje poparcie. Ogólnie rzecz biorąc polecam książkę fanom tego motywu oraz gatunku. Jeśli szukacie grozy, próżno szukać... Ale jak chcecie poczytać o potyczkach Nieba i Piekła - zachęcam do lektury!

James Herbert to pisarz, który śmiało może stać obok Kinga czy Mastertona. pomysłami na fabułę zaskakuje, warsztatem pisarskim z kolei potwierdza swoją mocną pozycje. a mimo to nie jest tak popularny i pop kulturowy jak wyżej wymienieni. i dobrze! dobrą literaturę grozy należy znajdować samemu. główny bohater, za małolata nauczył się wychodzić z ciała i z biegiem lat opanował tę sztukę do perfekcji. podczas jednej z podróży astralnych odkrywa, że nie ma gdzie wracać, ponieważ jego ciało zostało zmasakrowane przez mordercę. błąkając się po Londynie usiłuje znaleźć swojego oprawcę. "nik tnaprawdę" to zgrabnie napisany horror o duchach. czyta się bardzo sprawnie, a strony przewracają się same. momentami jednak opisy są obrzydliwe i zbyt dosłowne, ale to tylko dodaje realizmu historii. nie mogłem się oderwać od tej książki i bardzo żałowałem, że czytałem ją na raty. szkoda, że dopiero teraz odkryłem prozę tego autora. następne pozycje banko sprawdzę. #polecam wszystkim, którzy uwielbiają się bać. #książka ma niesamowity klimat. na szczególną uwagę zasługują ostatnie rozdziały, w których autor interpretuje wędrówke duszy w zaświatach.

Moim zdaniem jest to książka tylko dla fanów autora. Ja dałam jej 7, ale raczej z sentymentu niż za treść, w której niestety czegoś mi zabrakło. Pomysł super i początek tez niczego sobie, jednak mam wrażenie, że Koontz nie miał kompletnie pomysłu na zakończenie i wyszło jak wyszło...........

Początek intrygujący, z właściwym dla Herberta tłumaczeniem zjawisk paranormalnych innymi zjawiskami paranormalnymi. Potem idzie w kierunku sensacji, slashera. Trochę jak drugi tom Sabata. Choć jednak Herbert to nieco wyższy poziom literacki niż większość wydawanych w latach '90 horrorów. Niemniej, niepotrzebne rozmycie początkowego pomysłu na rzecz akcji, 400 stron to też za dużo jak na tę konwencję. Ale w porządku.

Razem z bohaterem wędrujemy przez trzy części książki: PYTANIA, ODKRYCIE i OPĘTANIE. Razem z nim odkrywamy tajemnicę małego sennego miasteczka położonego tuż nad oceanem. O czym mieszkańcy nie rozmawiają a co koniecznie chce odkryć młody dziennikarz z Chicago? Jak zakończy się dla niego poszukiwanie prawdy o tajemniczych skokach z urwiska? Niesamowicie wciągająca książka....

Dziesięcioro zupełnie różnych, pochodzących z różnych warstw społecznych kandydatów dostaje się do nowego telewizyjnego show. Mają na tym sporo zarobić, a jedyne, czego się od nich oczekuje, to ujawnienie na wizji swojego najstraszniejszego sekretu. Jeden z bohaterów, Tom, nie ma ochoty występować w „Oku Kaina”, jednak jest do tego zmuszony, aby utrzymać ojca w domu spokojnej starości. W drodze do Las Vegas autobus wraz z uczestnikami programu zostaje porwany. Wszyscy zostają odurzeni i budzą się na odludziu obok wraku autobusu. Psychopatyczny morderca eliminuje ich powoli, ale skutecznie… ale dlaczego? Dopiero po długim czasie Tom rozpoznaje porywacza, którym jest jego przyjaciel z dzieciństwa, Seth. Trzymająca w napięciu, świetnie poprowadzona, sprawnie napisana powieść sensacyjna z zaskakującym finałem. Czytałam z prawdziwą przyjemnością.

Jest to pierwsza książka z pogranicza thrilleru i horroru w moim dorosłym życiu. Zaczęłam ją czytać ponieważ na okładce znalazłam napis fantastyka, a nie lubię porzucać książek więc pomimo, że czasami zamykałam książkę bo dreszcze na karku były już nie do zniesienia to i tak dobrnęłam szczęśliwe do końca. Z początku lektura mnie nie porwała ale po jakimś czasie nawet wciągnęła. Z jedej strony fabuła wydaje się rozbudowana, choć osobiście czasami miałam niestety odczucie niedopracowania lub niedomówienia, które wynikało z mojej ludzkiej ciekawości. Dużym plusem jest fakt, że autor maniakalnie wplata w swoje opisy lat i naturę przez co nawet sam czytelnik może się poczuć jakby był w środku niego. Zakończenie pozostawiło mnie z lekkim niedosytem ponieważ został zamknięty pewien wątek, a nie (według mnie) cała historia. Pomysł na książkę był jak dla mnie całkiem nowy co może wynikać oczywiście z mojego braku obycia w literaturze z dreszczykiem ale i tak wiał dla mnie przyjemną nowością. Z jednej strony książka fajna ale z drugiej jak dla mnie zbyt ciężki kaliber ponieważ moja wyobraźnia po przeczytaniu nawet jednego rozdziału nie dawała mi potem spać. Nie mogę polecicić tej książki z czystym sercem fanom strasznych historii czy thrillerów ponieważ zbyt mało ich przeczytałam jednak jeśli ktoś szuka czegoś w tym stylu to wydaje mi się, że nie będzie zawiedziony. Jedyne co troszeczkę mi przeszkadzało w tej książce to dość nużace opisy (które miejscami można by nazwać istnie tolkienowskimi), które prawdopodobnie miały na celu zbudowanie napięcia, a mnie przyprawiały o ból głowy i robiły w niej tak duży mętlik, że czasami bałam się iż sama zwariuję.

Najbardziej spodobał mi się wstęp, przy którym nieźle się uśmiałem, napisany lekko i żartobliwie przez innego autora trochę nie pasował do horroru ale polecam się z nim zapoznać. Jednak z samym tytułem nie było najgorzej, pomysł bardzo oryginalny, czyta się przyjemnie. Trochę szkoda że temat nie został poruszony głębiej, odniosłem też wrażenie że działania bohaterów nie mają żadnego wpływu na wydarzenia. Dzieje się to co się dzieje i nie dostrzegłem żadnego powiązania między decyzjami postaci, a kolejnymi zdarzeniami ale może to i lepiej przynajmniej nie było tu typowych dla filmowych horrorów głupich zachować ze strony bohaterów.

Horror klasy B? Do przeczytania książki skłonił mnie opis na okładce. Niestety porównanie Bentleya do Kinga jest mocno przesadzone, a może miałam pecha, że to pierwsza książka autora jaką przeczytałam. Nie mogę zaprzeczyć, że "Pociąg upiorów” to książka, która od pierwszych stron naprawdę mnie zaciekawiła. Miałam wrażenie, że czytam horror w starym stylu gdzie na początek autor przedstawia nam głównych bohaterów, których losy połączą się w finałowy rozwiązaniu. Początek jest intrygujący – tajemniczy klimat, niepokojące sygnały, że coś jest nie tak, oraz stopniowo budowane napięcie sprawiają, że łatwo wciągnąć się w historię. Bentley potrafił stworzyć atmosferę zagrożenia w bardzo sugestywny sposób, bez nadmiernego pośpiechu, co na początku działa zdecydowanie na korzyść powieści. Niektóre sceny są plastyczne i zapadają w pamięć, a pomysł wyjściowy ma w sobie coś świeżego i niepokojącego. Niestety, w moim odczuciu zakończenie jest zbyt rozwleczone. Finał, który zapowiadał się bardzo mocno, traci nieco na dynamice przez nadmiar wyjaśnień i przedłużone sceny. Zamiast kulminacyjnego uderzenia napięcia pojawia się wrażenie przeciągania historii, co osłabia ogólny efekt. To nie jest książka, którą można plecić. Ma jednak swoje momenty dzięki, którym przyjemnie się ją czytało. To książka z ciekawym początkiem i klimatem, który potrafił mnie wciągnąć, choć jej finał mógłby być bardziej intensywny.

Czy warto wracać do książek? Kilka lat temu zachwyciłam się książką – tak to pamiętam- byłam urzeczona, oczarowana, zakochana. Uważałam że jest to najlepszy thriller jaki udało mi się w życiu przeczytać, że watka akcja, niesamowite zwroty akcji, postacie takie nieszablonowe, a psychopatyczny morderca erotoman to przecież ,to słodziak do przytulania, pogłaskać go trzeba, a gdzie tam go karać! No i postanowiłam książkę odświeżyć po kilku dobrych latach (czas, inne lektury robią swoje) no i tak. No tak. Nie wiem. Niby fajna, niby się coś dzieje, a może za dużo od niej jednak wymagałam? Może podświadomie wiedziałam, a przynajmniej wmawiałam sobie, że pamiętam co się stanie, dlatego też nie cieszyła mnie w pełni jej lektura? Oczywiście czas, inne lektury, filmy sprawiły, że ewoluowałam. Sama z siebie jakoś podrosłam i chyba zaczęłam wymagać więcej. Niemniej wydaje mi się, że jeśli ktoś po nią sięgnie to całkiem rozczarowany, czy niezadowolony nie będzie, a wręcz wydaje mi się, że się spodoba. W książce mamy wszystko co w dobrym thrillerze być powinno, psychopatyczny morderca, ofiarę-bohatera, dobrego glinę, piękną panią kurator i zagęszczającą się atmosferę w miarę czytania. Czego chcieć więcej? Książka wydaje mi się być mało znana, nie wiem co jest tego przyczyną. Na pewno różni się od modnych i poczytnych dziś skandynawskich kryminałów/thrillerów, więc jeśli ktoś chciałby odpocząć od deszczowego i nostalgicznego klimatu Szwecji, zachęcam do sięgnięcia po tą pozycję.

71/52/2020 "Dom. Droga ucieczki jest w Tobie" Frank Peretti, Ted Dekker #recenzja @StudioEmka Wyobraź sobie, że w dziwnych okolicznościach psuje ci się auto, trafiasz do przydrożnego zajazdu, który wita zbłąkanych wędrowców otwartymi drzwiami. Okazuje się jednak nie być zwyczajnym domem, a miejscem psychodelicznej gry, w którą zostają wciągnięci ci którzy mają to nieszczęście się do niego przybłąkać. W taką grę, w której ważne są trzy zasady, a najbardziej jedna: Zapłatą za grzech jest jedno martwe ciało. Bohaterowie Domu: Jack i Stephanie, małżeństwo w rozsypce, pogrążone w bólu po stracie dziecka i Randy i Leslie, para, która też skrywa mroczne cienie przeszłości, będzie musiała stawić czoła psychopatycznemu mordercy, White'owi który zwabił ich do tego domu, a także Stewartowi, Pete'owi i Betty, trójce gospodarzy domu, którzy nie są tymi, za których się podają. Nasi bohaterowie będą musieli zdecydować jak nie odebrać życia sobie nawzajem w lęku przed mordercą, a także przetrwać i nie dać się zabić tròjce gospodarzy ni White'owi. W ich głowach wciąż wyświetla się jedna myśl: Albo jedno martwe ciało albo wszystkie. Nieoczekiwanie Jack i Stephanie znajdują sprzymierzeńca w małej dziewczynce, Susan, która staje się ich swoistym wybawieniem. Pokazuje im, że by pokonać dom i White'a muszą szukać drogi ucieczki w sobie, przebaczyć i zaufać Bogu. "Dom. Droga ucieczki jest w Tobie" to paranormalny thriller, który porusza kwestię odwiecznej walki dobra ze złem. Jest to lektura mroczna, wciągająca i która potrafi wzbudzić dreszcz grozy na plecach. Labirynt piwnicy domu przyprawił by każdego z nas o zawał serca. Bardzo ciekawy, i choć mroczny to niosący światło nadziei, dobra i miłości thriller, polecam wszystkim fanom grozy, horroru i thrillerów z nutką paranormalną. ☺

Energiczny pulpowy zombie horror, w którym żywa akcja i dużo grozy pozwalają przejść do porządku nad brakami logicznymi i wadami warsztatowymi. + Podczas porządkowania terenu przycmentarnego dwaj robotnicy odnajdują miejsce pochówku straconej przed laty czarownicy. Jeden z nich zabiera z grobu tajemniczy medalion. Magiczna moc artefaktu zamienia go w monstrum - po przybyciu do domu morduje żonę i córkę. Kolejnej nocy ginie sąsiadka. Potwór wyrywa oczy swym ofiarom. Policja wkrótce osacza zbrodniarza - w ciągu dnia jest on niezwykle osłabiony i łatwo zostaje schwytany. Gdy zapada ciemność, odzyskuje on siły i wpada w morderczy szał. Wyrywa się z uwięzi w szpitalu, do którego został przewieziony, by ostatecznie, wypadając z okna, zginąć wraz z pilnującym go pielęgniarzem. To jednak dopiero początek koszmaru. Ciała obu mężczyzn wracają do życia i w niezmiernie efektownej scenie wydobywają się ze świeżych grobów, mordując przy okazji miejscowego księdza. Od tej pory w mieście znikają kolejni ludzie. Okazuje się, że każdy zabity natychmiast dołącza do rosnącej hordy krwiożerczych, bezokich zombie. Potwory, kierowane przez grabarza atakują dom szefa miejscowej policji, w którym jego żona bada przeklęty medalion. Na szczęście w walce przeciw nim skuteczna okazuje się bron palna. Policjanci rozpoczynają szukanie kryjówki potworów... + "Dzień Śmierci" Shauna Hutsona lokuje się wpół drogi pomiędzy twórczością Guya N.Smitha a Grahama Mastertona. Od tego pierwszego Hutson zapożyczył angielską prowincję z jej niepowtarzalnym klimatem, od drugiego dynamiczną, pełną makabry i przemocy akcję. W rezultacie powstał zgrabny, pełen akcji horror, który powinien przypaść do gustu sympatykom obu wspomnianych autorów. Jasne, w powieści nie ma nic odkrywczego, motywy przeklętego artefaktu, zemsty po latach, ataki zombie - wszystko to było już wałkowane w horrorze ze sto razy. Ale też nie w nowatorskich pomysłach siła Hutsona, a w werwie, z jaką opowiada on swoją historię, w stężeniu makabry i grozy, w dynamicznej akcji. I tutaj Hutson wypada bardzo korzystnie. Historia szybko mknie naprzód, mnożą się kolejne jump scare'y a żywe trupy wypadają niezmiernie efektownie, przywołując echo znanych z filmowego cyklu hiszpańskich templariuszy (podsobne jak kinowe monstra, zombiaki Hutsona są pozbawione oczu). Overall radosny, pulpowy fun bez szczególnych ambicji czy pretensji. Słabiej wypada konstrukcja postaci. Bohaterowie "Dnia Smierci" są papierowi do bólu, a opisy relacji międzyludzkich młodemu Hutsonowi wyszły pociesznie. Podczas gdy taki Guy N. Smith potrafi, tworząc swych bohaterów, cedzić złośliwości kwaśne jak zeschła cytryna, to idylliczne opisy małżeńskiego szczęścia szefa policji, upływającego pomiędzy młodzieńczym seksem i wzajemnym szeptaniem "kocham cię" niepomiernie śmieszą. Jest też powieść fabularnie niechlujna, nawet uwzględniając jej pulpowy charakter. Zupełnie nie wiadomo, po co w prologu pojawia się torturowana i stracona czarownica (jej postać już później nie wraca). Zniknięcie kilkuset osób w miasteczku obchodzi, wydaje się, wyłącznie grupkę miejscowych policjantów. Do tego dochodzi jeszcze banalny, generyczny finał. No i te dwumiesięczne badania, w wyniku których udało się ustalić, że "Mortis Dei" oznacza "Dzień Śmierci" - nie dziwota, że Anglicy sobie Brexit przegłosowali. Tytani intelektu normalnie... Pomijając wyżej wymienione mankamenty (większość z nich złożyć można na młody wiek autora - pisząc "Dzień Śmierci" Hutson miał, jak sam pisze, dziewiętnaście lat) całość opisana jest całkiem zręcznie i czyta się piorunem. Dużo horroru w horrorze, dynamiczna akcja, efektowne żywe trupy i do tego wszechobecny pulpowy klimat. Byłby fajny oldschoolowy film z tego. Fani Mastertona i Guya nie powinni być rozczarowani. Trochę naciągane 7/10.