Anioł stróż. Ślub. Prawdziwy cud

Basia Jasnyk z popularnego serialu TERAZ ALBO NIGDY! napisała książkę I pomyśleć, że miał to być sposób rozładowania złości na facetów. Nie tylko serialowe przyjaciółki będą miały okazję wzruszać się przy lekturze, śmiać się i płakać na przemian. Basia znalazła wydawcę, który postanowił dać szansę obiecującej debiutantce...

No. 163 Dopiero co odkrywana, z pewnym pośpiechem, bo czas goni, a jednak dająca ponownie wiele miłych wzruszeń i przynosząca ciągłą refleksję, gdyż prostota słowa niejednokrotnie onieśmiela, przynosi uśmiech, urzeka i zaskakuje. Alibi na szczęście otworzyło magiczną krainę pięknego słowa i zaczarowanej opowieści, dotknęło serca i przeniknęło duszę.  Teraz to przenikanie ma jeszcze większy, bardziej wysublimowany charakter, teraz odkrywanie „Kroku do szczęścia“ jest krokiem ku intelektualnemu spełnieniu w morzu piękna unoszącego słowa dzięki którym opowieść sama się niesie ku nam i osadza się gdzieś tam głęboko na dnie duszy. Autorka ze szczególną swobodą komponuje ze słów symfonię piękna i tego wszystkiego, co tym samym słowem czasem trudno wyrazić. Jednak Anna Ficner-Ogonowska nie ma z tym najmniejszego problemu. To, co dzieje się z jej udziałem wnosi nowy jasny promień do współczesnej polskiej literatury.  W pełnym spojrzeniu do odkrycia w poniższym linku: https://bit.ly/1001ksiazek

Książka mi się podobała, choć była nieco rozwlekła. Jak dotarłam do opisu gry w bilard to już po prostu jęknęłam w duszy. Na włoskiej Wiki przeczytałam, że książka została wydana prywatnie przez autora po raz pierwszy w 1992 r., ale nie odniosła żadnego sukcesu, dopiero po latach zdobyła sławę, więc autor ją poprawił, skrócił i wydał ponownie, to sobie pomyślałam, że nawet z tym skrótem książka jest dość rozwlekła. Ale ogólnie jest porządnie napisana, dobrze się czyta i nawet ma różne zabawne dialogi. Jest jednak dość mroczna i męcząca psychicznie. No ale jaka ma być jak przedstawia toksyczną miłość i ma głównie toksycznych bohaterów. Tak naprawdę to tam nie ma kogo lubić. Główna bohaterka, choć najporządniejsza z tego towarzystwa, w pewnym momencie zatraca się w kłamstwach. Rozwydrzona młodzież, alkohol, narkotyki, kradzieże (jakoś mam wrażenie, że kradzieże to włoski sport narodowy) i morze kłamstw. W pewnym momencie kłamstwo kłamstwem kłamstwo poganiało. Bliżej końca książki Babi wygłasza matce kazanie, że nic o niej nie wie i jej nie rozumie. Ale co ta matka miała rozumieć, jak była na okrągło okłamywana i manipulowana. Mi jej było zwyczajnie szkoda. Próbowała wychować swoje córki dobrze, ale córki się jakby zmówiły, żeby na okrągło ją okłamywać. Próbowała podstawiać Babi porządnych chłopaków, więc nie była jakąś heterą, która córce wszystkiego zabrania, że nie, bo nie, ale została czarnym charakterem tej książki. Na koniec się okazało, że oczywiście miała rację, no ale to na koniec. Nawet mąż nie okazał się godny zaufania. Poznał jakąś przypadkową kobietę i już gotowy do niewierności. Moim zdaniem wątek Rafaeli jest strasznie przykry i było mi jej naprawdę szkoda. Ogólnie cała jest książka w klimacie rozpadu, degrengolady i upadku. Jak komuś smutno, to lepiej tej książki nie czytać.

Jeszcze się spotkamy Ciąg dalszy historii opowiedzianej w tomie „Jak w niebie”. Tym razem akcja ma miejsce kilka lat później. Kontynuacja niezbędna skoro na zakończenie pierwszego tomu Lauren, po jej wybudzeniu się w szpitalu, zadaje Athurowi pytanie „kim Pan jest”? Lauren jest całkowicie nieświadoma zdarzeń, jakie miały miejsce w czasie jej śpiączki i w tej niewiedzy jest utrzymywana przez najbliższe jej osoby, choć z różnych przyczyn. Także Arthur, w obawie o stan zdrowia psychicznego Lauren, postanawia zachować dyskrecję i zobowiązuje do niej także swego najbliższego przyjaciela Paula. Aby móc łatwiej dotrzymać tego postanowienia wyjeżdża na kilka lat do Paryża. Po powrocie drogi Arthura i Lauren znów się przetną – tym razem to jemu potrzebna będzie pomoc medyczna, a Lauren jest przecież lekarzem i to wybitnym w swej specjalności. Levy eksploatuje swój pomysł na intrygę z poprzedniego tomu. Tym razem trochę zabrakło mi życiowych mądrości, jakimi nacechowana była pierwsza część. Tym niemniej historię nadal dobrze się czyta, czemu sprzyja sposób jej zredagowania (dynamika zdarzeń i krótkie podrozdziały). No i tym razem zakończenie nie stwarza wymogu kontynuacji - choć, jak się zorientowałam, ciąg dalszy jednak nastąpił …

Trochę się wkurzyłam. Fajna historia, fabuła się ciekawie rozwijała no i jak się posypała drama to mam wrażenie, że szybko wydarzenia poleciały po łebkach i nagle historia się ucina i koniec. Pierwsza połowa książki ma dużo emocjonalnych opisów, a potem mam wrażenie, że suche fakty - mimo, że wydarzenia są dramatyczne to brak mi emocji bohaterów. Generalnie polecam, ale bez dwóch zdań Sparks ma wiele lepszych pozycji.

Książka jest jednocześnie relacją z podróży dookoła świata jak i autobiografią Nicholasa Sparksa. Poznajemy losy tego znanego pisarza od czasów dzieciństwa oraz jego relacje z rodzeństwem. Powieść dostarcza nam również informacji jak trudne wydarzenia w życiu ukierunkowały Nicholasa Sparksa na pisanie powieści obyczajowych. Jeśli chodzi o fragmenty dotyczące podróży otrzymujemy opis odwiedzanych miejsc, refleksje bohaterów oraz liczne fotografie. Podsumowując książka okazała się zaskakująco ciekawa i dzięki niej mogłam odbyć podróż razem z bohaterami.

Całkiem fajna książka. Czyta się szybko. Tylko czuje niedosyt po zakończeniu.... Dla kogo pracuje piąta osoba???? Czy coś mi umknęło w książce??? 🤔🤔🤔🤔 Czy poprostu naraził się jeszcze innym ważniejszym ludziom? Bo wątpię żeby go Brad wynajął. I czemu powiedział,że to on? Czyżby chciał poprostu zrobić wrażenie na LeeLee?? Nawet go nie było u Ansona....

Kontynuacja tej historii była trochę lepsza od części pierwszej. Nadal czułam przede wszystkim irytację przy lekturze, nie czułam się zbytnio związana z bohaterami. Na plus wartościowe i piękne refleksje o życiu, przyjaźni, miłości, związkach. Na samej końcówce tego tomu nawet się wzruszyłam i popłakałam.

Książka Charlie St. Cloud Jest kolejnym tytułem, gdzie najpierw obejrzałem film, który dla mnie był mega arcydziełem, który był bardzo wzruszający i pełen emocji, dlatego następnie chwyciłem za książkę. No i rzecz jasna nie zawiodłem się. Myślę, że w tym przypadku film dorównuje książce i nawet aż tak bardzo nie odbiega, a książka tutaj doskonale uzupełnia film. To jedna z tych książek, gdzie mam dylemat co tu napisać, albowiem książka istotowo nie różni się od filmu, jednak wszystkie szczegóły są inaczej poprowadzone przez, co stałą się ona doskonałym uzupełnieniem tej historii, którą mogłem przez to odkrywać na nowo. Mimo, że całą fabułę znałem z ekranizacji po lekturze stwierdzam, że powieść zyskała świetną ekranizację, wręcz przewyższającą poziom oryginał. Na prawdę nie żałuję jej przeczytania, bo przez książkę tę niezwykle szybko się płynie, przedstawia dość ciekawą, choć przewidywalną i w wielu fragmentach monotonną i infantylną historię. W wielu momentach książka mnie zachwyciła, zadziwiła czy wręcz zaciekawiła. Przeczytałaem ją niemalże za jednym razem ze względu na to, że jest bardzo wciągająca i napisana prostym językiem, momentami wręcz aż za prostym. Autor nie używa nadmiernego barwnego czy kwiecistego języka, lecz zwyczajnie, sielsko opisuje całą historię, która nie jest obfita w wydarzenia, a bardziej budowana na emocjach i relacjach między kilkoma bohaterami. Postaci opisywane w książce nie są jakoś wybitnie świetni, lecz zwyczajnie ludzcy, co dodaje książki realnego zaczepienia mimo występowania kilku paranormalnych aspektów. Akcja rozwija się powoli, jednak idealnie pasuje to do całego klimatu powieści. Na uwagę zasługuje także świetne przedstawienie braterskiej relacji, która przetrwa nawet śmierć. Zakończenie z kolei jest niezwykle żenujące i mnie rozczarowało, albowiem liczyłem na szerszy opis jak się odkrywali na nowo... Mam sentyment do filmu, po latach postanowiłam sięgnąć po tę historię w wersji papierowej. Dlatego polecam i zachęcam do przeczytania tej książki wszystkich, którzy widzieli film... dla mnie to rewelacja wręcz arcydzieło pełne emocji... Książkę przeczytałem w formie ebooka...

Dawno wątek miłosny nie wzruszył mnie aż tak. Już myślałam, że zakończenie będzie smutne. Chyba najbardziej poruszyło mnie, że ta historia jest oparta na faktach. Historia Eliany, jej nieudanego małżeństwa z Maurizio i miłości do Rossa poruszyła mnie. Trudne decyzje musiała podjąć bohaterka, czy wybrać życie w samotności, bo komuś coś się przysięgło, czy pójść za uczuciem i potrzebą miłości? Chyba każdy marzy o szczęściu, szacunku, wsparciu drugiej osoby, czyli prawdziwej miłości. Trudna też była historia Rossa. Złamane serce i trudne przejścia sprawiają, że nie tak łatwo zaufać drugi raz. Jak to powiedziane zostało w książce drugi raz serce może nie przeżyć złamania. Autor ma dar pisania o uczuciach i budowaniu pięknych relacji. W tle ujęte zostało piękne lato, Włochy, sztuka i język włoski. Cytat: "To, że czegoś nie planowałaś, nie znaczy, że to była pomyłka. Są rzeczy, które nas spotykają dlatego, że powinny." #WyzwanieLC2025 - lipiec

„PS Kocham Cię” Cecelii Ahern to jedna z tych książek, które nie tyle się czyta, co przeżywa całym sobą. Nie chcę tu opowiadać fabuły – bo ona w tym przypadku jest tylko tłem. Najważniejsze dzieje się gdzie indziej: w emocjach, w ciszy między zdaniami, w momentach, kiedy nagle trzeba odłożyć książkę, żeby złapać oddech, bo coś zbyt mocno ściska w środku. To historia o miłości, która nie kończy się wraz ze śmiercią, tylko zmienia formę. O tęsknocie, która potrafi być jednocześnie okrutna i piękna. O tym, że czasem ktoś potrafi poprowadzić nas dalej, nawet jeśli fizycznie już go nie ma. Czytając, miałam wrażenie, że ktoś bardzo delikatnie, ale stanowczo dotyka najbardziej czułych miejsc w człowieku. I nie robi tego po to, żeby zranić – raczej po to, żeby przypomnieć, że ból i miłość często idą razem. To nie jest książka „na jeden wieczór i zapomnienie”. Ona zostaje. W myślach, w sercu, w codziennych drobiazgach, które nagle zaczynają znaczyć trochę więcej. I choć potrafi złamać, to jednocześnie w dziwny sposób składa na nowo. Bardziej świadomie. Bardziej uważnie. Dla mnie to była emocjonalna podróż, po której trudno wrócić do tego samego miejsca w sobie. I chyba właśnie o to chodzi. :::

Szybka akcja co mi się spodobało. Ze strony na stronę bohaterka rozkręca się niczym Bridget Jones w swoim dzienniku🤩 Przyjemna odskocznia od ostatnio czytanych horrorów, kryminałów i powieści sensacyjnych. Końcówka delikatnie zaskakująca😳 Sama zastanawiam się nad zrobieniem takiej listy „rzeczy do zrobienia przed urodzinami”🤭

Muszę przyznać, że ta książka ma w sobie coś magnetycznego. To idealne połączenie thrillera, romansu i opowieści historycznej. Sara Gruen stworzyła świat brutalny, a jednocześnie pełen magii. Jeśli szukacie historii, która Was poruszy i sprawi, że na chwilę zapomnicie o całym świecie – to jest właśnie ta pozycja.

Chyba nie ma lepszego słowa, by opisać tę powieść, niż: piękna. Po prostu. To romans, historia dwojga ludzi, którzy spotykają się w śnieżną noc i w pewien sposób ratują siebie nawzajem. Pierwszym ratunkiem jest samo spotkanie - dzięki niemu główny bohater, będący na życiowym zakręcie, nie wypada z drogi, lecz powoli wraca na ścieżkę prowadzącą ku szczęściu, odkupieniu, przebaczeniu oraz odnalezieniu siebie i miłości. Na kolejny ratunek trzeba jednak poczekać. Wydarzenia, które rozgrywają się po drodze, stopniowo zbliżają do siebie Marka i Macy, a jednocześnie pomagają dziewczynie zmierzyć się z przeszłością i spojrzeć w przyszłość z nadzieją. To nie jest cukierkowo przesłodzony romans. Czy spodziewałam się, że tych dwoje będzie razem? Oczywiście. Ale czy spodziewałam się, że w tej historii pojawią się żałoba, strata, więzi rodzinne, poszukiwanie utraconej rodziny oraz lęk przed bezinteresownym pokochaniem drugiego człowieka? Przyznam, że nie. Tego się nie spodziewałam. Historia okazała się zaskakująco głęboka, a emocje bohaterów - skomplikowane i wcale nie tak oczywiste. Warto podkreślić, że nie jest to książka, w której dramat goni dramat, a smutek pogania smutek. Nic z tych rzeczy. Zamiast tego mamy tu codzienne problemy, ciężar przeszłości i prawdziwe uczucia, z którymi nie zawsze wiadomo, co zrobić. Powieść jest naprawdę pięknie napisana i opowiada poruszającą historię osadzoną w okresie Świąt Bożego Narodzenia. Co ciekawe, i nie wiem, czy to wada, czy zaleta, świąteczny klimat nie dominuje tej opowieści. Mnie osobiście zabrakło go odrobinę więcej, ale z drugiej strony rozwój relacji między bohaterami sam w sobie tworzy wyjątkową atmosferę. I wtedy okazuje się, że tej "świąteczności" wcale nie potrzeba aż tak dużo.

Dorothy Koomson to dziennikarka i pisarka brytyjska. Znana jest również ze współpracy z wieloma gazetami i czasopismami kobiecymi. Wielu z was zna ją pewnie z książki "Zaopiekuj się mną". "Słodycze na śniadanie" to historia Kendry, która wraca z Australii do Londynu, gdzie przyjęła propozycję pracy. Szukając mieszkania do wynajęcia trafia na ogłoszenie Kyle'a i Ashlyn. Po przyjeździe do Londynu okazuje się, że Kyle i Ashlyn się rozstali, a ojciec sam wychowuje bliźnięta - Summer i Jaxona. Kendra unika rodziny, nie chcąc się angażować w żadne stosunki z nimi. Pewnego wieczoru budzi się przerażona, a nad jej łóżkiem stoją dzieci prosząc, aby sprawdziła co się dzieje z ich tatą. Kyle upił się tak, że leży nieprzytomny w otoczeniu zatrważającej ilości butelek, dzieci myślały, że ojciec nie żyje i szukając ratunku u Kendry podkradły ojcu klucz do jej mieszkania i poszły po pomoc. Kendie - bo tak nazywają ją dzieci - staje się dla nich przyjaciółką, opiekunką, "drugą matką". Mimowolnie angażuje się w ich życie, zaczyna odbierać je ze szkoły, troszczyć i martwić się o nie. Powoli Kyle i dzieci zaczynają zdradzać mroczne sekrety ze swojego życia z Ashlyn, Kendra spotyka się z nią i próbuje wpłynąć na jej decyzje. Książka świetna. Bez wątpienia warta przeczytania. Większość opinii z jakimi do tej pory się spotkałam jest negatywna. Mi podobała się głównie ze względu na kreację bohaterów. Kendra określana jest jako mdła, nieciekawa. Dla mnie jej zachowanie jest interesujące. Czy wyobrażacie sobie, że dwoje całkowicie obcych dzieci wpada do was w środku nocy? I to nie raz a kilka razy? To jak wobec nich zachowuje się główna bohaterka jest niesamowite. Kreacje dzieci również są mistrzowskie. Bardzo ruchliwa, emocjonalna i głośna Summer, której nie zamyka się buzia i milczący, wycofany, wstydliwy Jaxon, który przestał mówić przez matkę. Kyle, mąż i ojciec, który został rzucony na głęboką wodę, musiał pracę przenieść do domu i zacząć zajmować się dziećmi, z którymi spędzał wcześniej niewiele czasu i nie ma pojęcia co należy robić. Ashlyn, kobieta tak kochająca swoją rodzinę, że uświadamiając sobie jaki ma problem porzuca ich - dla ich własnego dobra. Zdecydowanie warto po tą książkę sięgnąć. Nie spodoba się ona każdemu,, bo jest dosyć obszerna, ale przebrnięcie przez nią gwarantuje poznanie ciekawej historii i zaskakującego zaskoczenia, po którym zbierałam szczękę z podłogi. To jak zachowała się Kendra i co stało się z jej życiem na końcu książki to coś naprawdę godnego podziwu. Tylko nie zaglądajcie na koniec przed przeczytaniem całości bo zepsujecie sobie niespodziankę!! :)

JESIENNA MIŁOŚĆ. Wielu z nas zapewne zna ten tytuł z ekranizacji pochodzącej z roku 2002, w reżyserii Adama Shankman’a z przepięknym soundtrack’iem Mervyna Warrena … Historia niełatwej miłości nastolatków… Ona pozornie bezbarwna, prostolinijna i pobożna córka miejscowego pastora… On szkolny playboy, zdolny lecz leniwy. Krnąbrny i dość pewny siebie… Pozornie dwa całkowicie różne światy…. Jednakże niepostrzeżenie zaczynające się coraz głębiej przenikać, aby w końcu niemalże zespolić się w jeden, którego nie jest w stanie podzielić nawet przedwczesna śmierć… Historia Jamie i Landona jest opowieścią o marzeniach i dążeniu do ich spełnienia oraz o sile miłości, która może wiele zmienić dookoła nas jak również w nas samych… „…miłość jak wiatr - nie możesz jej ujrzeć, lecz możesz ją poczuć…” Gorąco polecam! NA RATUNEK Denise Holton jest matką samotnie wychowującą czteroletniego Kyle’a, chłopiec z nieznanych przyczyn cierpi na zaburzenia mowy… Pewnej deszczowej nocy matka i syn ulegają wypadkowi samochodowemu, a dziecko oddala się, gdy Denise na jakiś czas traci przytomność… Tak oto w życie Holtonów wkracza odważny i przystojny, a także niezwykle skryty Taylor McAden, jest on strażakiem i w drodze powrotnej do domu natyka się na samochód Denise… Dowiedziawszy się co się wydarzyło wraz z przyjaciółmi i współpracownikami porusza niebo i ziemię, by odnaleźć chłopca… Dzięki temu z biegiem czasu bohaterowie tej historii stają się sobie coraz bliżsi… Mężczyzna lubiany przez mieszkańców rodzinnego miasteczka prowadzi jednak życie samotnika przez co jest jeszcze bardziej intrygujący…. Im bardziej Tylor i Denise zbliżają się do siebie tym bardziej kobieta odczuwa, iż strażak skrywa przed światem jakąś tajemnicę z przeszłości, o której nie chce z nikim mówić… Jeśli chcecie dowiedzieć się czy mały Kyle się odnalazł? Czy Denisie dowiedziała się co gnębi Tylora? oraz jak potoczyły się dalsze losy bohaterów sięgnijcie po tę niezwykłą i pełną wzruszeń książkę… Dla mnie jest to powieść opowiadająca o tolerancji, sile rodzicielskiej miłości oraz o tym jak tajemnice z przeszłości mogą kłaść się cieniem na teraźniejszości... Uświadamia ona także czytelnikowi, iż żaden sekret nie jest w stanie pokonać prawdziwego uczucia… Gorąco polecam! NA ZAKRĘCIE W małym spokojnym miasteczku dochodzi do nieszczęśliwego wypadku, na skutek którego ginie Missy Rayan, matka kilkuletniego chłopca i żona zastępcy szeryfa… Niestety sprawca ucieka z miejsca zdarzenia… Zdruzgotany po śmierci żony Miles Ryan samotnie wychowuje syna i ze wszystkich sił próbuje odnaleźć sprawcę tragedii, która dotknęła jego rodzinę… Niestety czas mija, a śledztwo w tej sprawie nie przynosi rezultatów… W tym czasie w miejscowej szkole pojawia się nowa nauczycielka, Sara po nieudanym małżeństwie zakończonym rozwodem wraca do swoich rodziców i podejmuje pracę pedagoga… Tak się składa, iż w prowadzonej przez nią klasie uczy się Jonah syn Milesa, niestety jak się okazuje chłopiec ma nieco kłopotów w nauce… Sara postanawia więc pomóc mu w nadrobieniu zaległości… W związku z tym, iż Miles pracuje w policji nie jest w stanie poświęcić się pomocy synowi w pracach domowych tak więc na spotkaniu w sprawie Jonah, o które prosi samotnego ojca Sara wspólnie podejmują decyzję, że chłopiec przez trzy dni w ciągu tygodnia będzie zostawał po szkole, natomiast w pozostałe dwa pracował będzie tak samo z ojcem... W ten oto sposób z czasem relacje między tymi dwojgiem (a w zasadzie trojgiem) zaczynają się stopniowo zacieśniać… Sara i Miles z wolna zakochują się w sobie i gdy mężczyzna odkrywa, że jest gotowy na nowy związek, a kobieta wyjawia mu powód rozwodu postanawiają być razem... Jednakże Miles wciąż myśli o odnalezieniu zabójcy żony... Pewnego dnia zupełnie niespodziewanie Sara dowiaduje się kto nim jest... Prawda choć druzgocąca nie może pozostać nie wyjawiona zastępcy szeryfa... Jeśli chcecie dowiedzieć się kto jest sprawcą wypadku? oraz jak dalej potoczą się losy bohaterów? Sięgnijcie po tę wzruszającą książkę o stracie, lęku przed rozpoczęciem nowego życia, sile miłości i przebaczenia... Gorąco polecam!

Jak w niebie - pozycja wydana również pt. „A JEŚLI TO PRAWDA” Intryga banalna, choć z „nieziemską” historią w tle. Arthur poznaje dziewczynę, która okazuje się być jedynie duchem. Tylko on ją dostrzega i tylko on może się z nią porozumiewać. Nikt inny jej nie widzi, ani nie słyszy. Lauren faktycznie uległa poważnemu wypadkowi a jej cielesna powłoka leży w śpiączce w klinice, w której wcześniej pracowała jako lekarz. Nawet najlepszy przyjaciel Arthura - Paul nie jest w stanie uwierzyć w istnienie Lauren w wersji „niematerialnej” i uznaje, że Arthur zwyczajnie oszalał. Zmusza więc go do poddania się dokładnym badaniom, ale te nie wykazują żadnej anomalii. A gdy trzeba będzie podjąć działania, by pomóc Arthurowi ratować Lauren (grozi jej odłączenie od aparatury podtrzymującej życie), Paul podejmie ryzyko i stanie na wysokości zadania. Okoliczności zniknięcia ze szpitala ciała kobiety w śpiączce spowodują wdrożenie przez policję śledztwa, pierwotnie z podejrzeniem, że mogło chodzić jedynie o pozyskanie organów. Pod banalną intrygą kryje się kilka życiowych mądrości, które Autor zręcznie przemycił. Na przykład refleksja nt. potrzeby właściwego spędzania każdej sekundy danego nam czasu, przyrównywanego do udzielanego codziennie każdemu kredytu, który trzeba w całości wydatkować, bo żadna niewydatkowana część nie przejdzie na dzień następny. A któregoś dnia (nikt nie wie kiedy) ten kredyt się zamknie. I to choćby dla tych paru mądrości warto sięgnąć po tę pozycję. Historia z tej książki zyskała w 2005 r. ekranizację z Reese Witherspoon i Markiem Ruffalo w rolach głównych (pt. „Just Like Heaven”).

Przeczytałam w opisie, ze kobitka sprzedaje ciasteczka z wróżbą, których smak wykręca twarz a przesłanie dobija. Złowróżbne ciasteczka. Tyle mi wystarczyło, żebym była kupiona. Faktycznie ciasteczka- wow. Wyobraźcie sobie wtorkowy poranek, idziecie do pracy noga za nogą, chrup ciasteczko a tam- Najlepszy dzień Twojego życia był wczoraj. Bum. Dno. :-) Książka ma swoje górki i dolinki; momenty kiedy nie wiedziałam gdzie się podziało ostatnie 20 stron i takie gdzie jęczałam "do brzegu". Na pewno niebanalny romans ale też drugie, głębsze dno. Jedno zdarzenie ma tyle perspektyw, ile osób jest w nie zaangażowanych. Twoja nie jest ani jedyna, ani niekoniecznie najwłaściwsza.

Jakąż wyjątkową przyjemność daje poznawanie tej książki na blisko miesiąc przed oficjalną premierą, po dwóch poprzednich Zgoda na szczęście to kropka nad „i” jaką można sobie tylko wymarzyć. Znalazłem miłe odniesienie dla zarówno tej książki, jak też dwóch poprzednich, bez których ta nie będzie pełną, szczerą opowieścią.  - Przesypując pomiędzy palcami miałkość świata, czasem zupełnie przypadkiem zostaje w dłoni malutki kamyk Szczęścia… -  słowa, o które swego czasu sam się pokusiłem w tym konkretnym odniesieniu stają się mottem przewodnim życiowych poszukiwań Hani i Mikołaja. W pełnym spojrzeniu do odkrycia w poniższym linku: https://bit.ly/1001ksiazek

Chociaż książka jest ogólnie ok to jednak nie podobało mi się kilka rzeczy. Przede wszystkim zakończenie. Tyle pisania i co? Nie wiadomo co się stanie z główną bohaterką. Można się tylko domyślać, że się zejdą z Conradem skoro rzuciła Petera. Ale czy na pewno? Druga rzecz to Kirby. Zachowywała się jak klasyczna rozkapryszona nastolatka. Szkoła ble, rodzice ble, studia ble, wszystko ble. Postanawia odnaleźć rodzinę biologiczną. Robi to trochę niefortunnie, ale ostatecznie wychodzi nie najgorzej. Największe pretensje można mieć jednak do Marianne. Jak dla mnie wybór, którego dokonała był najgorszy z możliwych. Jak można było nie powiedzieć chłopakowi, że jednak jest w ciąży? Gdyby usunęła dziecko to ok, spraw zamknięta, nikt mu nie wyskoczy 18 lat później, że jest jego dzieckiem. Ale skoro zamierzała urodzić to powinna była mu powiedzieć. Tym bardziej, że zostawiła Kirby furtkę do odnalezienia matki, a pośrednio także i ojca. Dziwię się też rodzicom Marianne, że podjęli takie, a nie inne decyzje. Bo po latach się okazuje, że najlepiej by było dla wszystkich, gdyby dziecko zostało w rodzinie. Ojciec Marianne od początku tego chciał, ale oficjalnie on nawet nie wiedział o ciąży. Kolejny raz kiedy autorka wszystko kompletnie pląta i nawet nie podaje konkretnego zakończenia historii. Można się tylko wszystkiego domyślać lub spekulować.