Ani z widzenia, ani ze słyszenia

O tym jak dwudziestoletnia Chinka przyjechała do Londynu, by nauczyć się języka angielskiego. Fascynująca powieść pokazująca zderzenie (czołowe?) kultur wschodniej i zachodniej. Całość opisywana oczami osoby niezbyt jeszcze rozumiejącej język. Tę słabą percepcję angielskiego czuje się każdym swoim nerwem czytając tekst po polsku. To samo dotyczy ludzkich zachowań. Chylę czoła za przekład na język polski.

Ostrożnie, Pożądanie - Eileen Chang Historia dość króciutka... Naprawdę szkoda, że autorka nie rozwinęła akcji i książka nie jest dłuższa. Zakończenie jest dość dziwne, bo kończy się to tak, jakby coś przerwało jej w pisaniu, zostało wycięte czy też objęte cenzurą. Tego niestety nikt nie wie jak to pierwotnie wyglądało bądź miało wyglądać. Jestem bardzo ciekawa filmu jaki będzie, bo słyszałam dużo dobrego na jego temat. Czytając tę książkę odniosłam wrażenie jakby był to pamiętnik, ale jakże nietypowy - mieszany raz kobieta ma głos, a potem na pierwszy plan wysuwa się mężczyzna. Akcja dotyka okupowanej Japonii oraz emigracji na inne częściach Azji i toczy się równocześnie z wydarzeniami z Pearl Harbor. Okres tamtej historii do tej pory trzyma mnie w szponach mega mocnych emocji. Historia tej książki jest trochę przewidywalna. Kobieta zakochuje się w obiekcie, który przypadł i jest do likwidacji. Pewna jest tutaj mieszanka emocji, bo od niezrozumienia poprzez szok, że to już jest koniec. Ogólnie oceniam te pozycję na 8/10 .

Niczym wygłodniały lew rzucam się ostatnio na wszystko, co "pachnie" Dalekim Wschodem, Chinami, Japonią, buddyzmem... Przy okazji odkrywam tamtejszy teatr wojny i działań okołowojennych pierwszej połowy XX wieku. Uwierzcie - równie krwawy, jak scena europejska. Z okładkowej notki wynikać mogłoby, że to prosta historia zakazanej miłości japońskiego kata to chińskiej ofiary. Nic bardziej mylnego... Nie oznacza to, że motywu romansowego w książce brak, ale bynajmniej nie jest wiodący. Głównym bohaterem tej krótkiej, napisanej bardzo oszczędnymi słowami powieści, są różnice kulturowe między najeżdżanymi i najeźdźcami. Różnice o tyle z mojej perspektywy ciekawe, że obie kultury - chińska i japońska, są mi obce. Ścieżki myślenia bohaterów, życie ważone na sposób wschodni, wartość honoru - wszystko to czyni "Dziewczynę..." fascynującym studium alternatywnej, azjatyckiej cywilizacji. Zakończenie mnie nie zaskoczyło. Raczej się go spodziewałam, biorąc pod uwagę całościowy przekaz książki, ale bardzo mi się podobało, ponieważ było spójne i takie "niehollywodzkie" ;)

Szczerze powiem, że bardzo mi się podobała ta historia. Mimo, że książka jest jak na ten czas jest dosyć "stara" to i tak pokazuje zasady jakimi trzeba się podporządkować w Japonii, różnice między mężczyzna a kobieta i ich prawa. Bardzo dobrze się bawiłem w trakcie czytania a ile się uśmiechałem przez pomysły bohaterki to tylko ja wiem. Bardzo gorąco polecam lekka, zabawna i dającą do myślenia opowieść.

Podchodząc do tej książki nie spodziewałem się, że odnajdę w niej drugie dno, które poruszy głębokie struktury. Historia no zagłębiać pierwszy rzut oka wydaje się trudny temat umierania. Autorka w nietypowy sposób mówi i zachowaniu pamiątek po osobach, których już nie ma i dzięki temu sprawić by były nadal wśród nas. Kustosz próbuje wczuć się w role i za sprawą staruszki utworzyć miejsce dla pamiątek. Jego obowiązki to także wykradanie rzeczy po zmarłych, co wiąże się z naturą moralną. W miasteczku pojawia się morderca, który zabijaj kobiety. Policja nie może odnaleźć złoczyńce. Ta opowieść to rollercoaster, który podnosi nas by potem sprawiać nam uczucie mdłości. Nie można do tej historii podejść od tak każdy fragment tj mozaiki układa się w ludzki los, który nie jest ani oczywisty ani prosty i każda komplikacja wzmaga podejmowanie decyzji mogące nas odmienić. Zachęcam Was do przeczytania i podróży do głębi swojego ja.

Boje się trochę że moja tak wysoka ocena może gdzieś trochę świadczyć, że czas na rozmowę z psychologiem. Ale też forma, jakość pióra autorki, styl tego opowiadania ma duże znaczenie na ocenę. To nie pierwszy raz z twórczością Nothomb. Można się "przyzwyczaić" do kontrowersji, kosztem jakości i lekkości pióra. A i też umysł z tak zaskakującymi scenariuszami to skarb.

Dosyć ciekawie przedstawiona sylwetka osoby przewlekle chorej. Niby 148 stron, a działo się całkiem sporo. Tsugumi ewidentnie chciała uciec od myślenia o chorobie poprzez swoje zachowanie. Zapomnieć i żyć jak całkowicie normalna nastolatka. Dobra krótka japońska powieść. To już moja 92 przygoda z tym krajem.

Książka totalnie sensualna, o jedzeniu, miłości, smutku, absolutnej samotności. Napisana przepięknie wrażliwym językiem, opowiada nie wprost o cierpieniu z powodu odejścia miłości, zdrady. Zastępczym dążeniu do perfekcji w zmysłowości jedzenia i gotowania. Wreszcie o pożegnaniu miłości. Przepiękna powieść.

--- Mocna, dosadna, miejscami brudna i irytująca, a miejscami poetycka i pełna niedopowiedzeń proza. Akcja osadzona w ogarniętej wojną z Amerykanami dzikiej, górzystej, niedostępnej części Japonii. Grupka wygłodzonych, zastraszonych chłopców z poprawczaka, w tym pierwszoosobowy, bezimienny narrator i jego młodszy brat, zostają zapędzeni do surowej górskiej wioski, gdzie pod okiem brutalnych wieśniaków są zmuszani do wykonywania najgorszych prac przy grzebaniu zwłok padniętych od zarazy zwierząt. Gdy w nocy umiera jeden z nich wszyscy mieszkańcy potajemnie opuszczają wioskę. Skazańcy, niczym ocaleni z "Władcy much", zostają sami w obliczu głodu, mrozu i strachu, skazani na własną zaradność lub jej brak... --- Na niespełna 120tu stronach śledzimy zatrważający obraz początkowej dehumanizacji i stopniowy triumf człowieczeństwa, aż po przytłaczające zakończenie. Porzucone, odcięte od świata, zdradzone dzieci konsekwentnie uczą się przetrwania wbrew przeciwnościom. Wstrząsająca lektura od japońskiego noblisty! Ps. Kilka kontrowersyjnych scen uwierzytelniania moim zdaniem seksualne fantazje nastoletniego, dojrzewającego narratora...

„Cztery życia wierzby” Shan Sa to cztery krótkie opowiadania mówiące o losach Chinek, choć głównymi bohaterami wydają się być jednak mężczyźni. To właśnie z męskiej perspektywy oglądamy to, jak wiele są w stanie ofiarować kobiety, jak bardzo ich miłość, ich poświęcenie są przez mężczyzn odrzucane tylko dlatego, że nie potrafią oni w tym „puchu marnym” dostrzec nie tylko towarzyszki życia, ale i szczęścia. Dawno nie czytałem tak głębokiej, refleksyjnej powieści. Przyznam, że jestem pod ogromnym wrażeniem. Shan Sa, której twórczości niestety do tej pory nie znałem, zabiera nas w cztery podróże – czasy Mingów, czasy mandżurskie, okres wielkiej rewolucji kulturalnej oraz w czasy współczesne. Z pozoru każdej z opowieści nie łączy nic poza kobietą-wierzbą – zawsze wierną, oddaną, choć tak bardzo pogardzaną. Mimo upływu setek lat, pod względem równouprawnienia nie zmieniło się nic. Kobieta nadal ma stanowić przedmiot pogardy, użyteczne narzędzie pracy, zniewolenia i zaspokajania wszystkich potrzeb króla stworzenia – faceta. Takie podejście jest mi ogromnie trudne do zaakceptowania. Prostota z jaką opisuje to upodlenie kobiet Shan Sa, sprawia, że cały ten problem wdziera się w głębię duszy. Jest mi zwyczajnie wstyd, nie tylko za moich przodków, nie ważne czy z Polski czy też z Chin, ale i współczesnych. Jest mi wstyd, że faceci tak deprecjonują rolę kobiety, że nie potrafią docenić jej wysiłków, miłości i troski… Ech… Wracając do książki, mnie najbardziej spodobały się dwa opowiadania – pierwsze i trzecie. Opowiadanie pierwsze kreśli nam losy niejakiego Czong Yanga, członka podupadłej rodziny kupieckiej. Żyjąc gdzieś na wsi, nie przerywa swojej nauki. Wszystko co czyni, czyni z myślą o zdobyciu pozycji w cesarskiej administracji po przejściu wyjątkowo ciężkich egzaminów. W międzyczasie poznaje kobietę o imieniu Wierzba – Liu Yi (później okaże się, że sam ja stworzył. Ach ta magia), która staje się jego „żoną”. Dba o Czong Yanga, sama znosząc niewygody, ciężką pracę w biedzie. Oddaje swemu ukochanemu wszystko, całe swoje życie. Gdy nasz bohater zdobywa upragnioną pozycję, i zaczyna się wspinać na szczyty władzy, zapomina o Liu Yi, choć ona nadal nawiedza jego sny. Mijają lata, a Wierzba nadal czeka na swą miłość, niezależnie od wszystkiego. Gdy Czong Yang już jest stary, gdy w końcu trzęsie całymi Chinami, a wszystko, co zdobył okazało się marnością, przypomina sobie o dawnej ukochanej. Mimo tego, nadal nie potrafi odrzucić wszystkiego co dotychczas zdobył, aby znaleźć ukojenie w ramionach Wierzby. Ostatecznie ona umiera w samotności, a Czong Yang traci wszystko, co zdobył… Trzecia opowieść przenosi nas do komunistycznych Chin, w czasy wielkiej rewolucji kulturalnej, gdy jeden z młodzieńców – Wen – staje się fanatykiem „nowego” porządku zarządzonego przez Mao. I nie ważne jest dla niego, że traci wszystko – rodziców, przyszłość, edukację – liczy się urzeczywistnienie marzeń Słońca Wschodu. Miałem wrażenie, że chłopak miał pewne rozterki, ale w całym tym rozgardiaszu, przemocy, starał się je zagłuszyć. Brał czynny udział w szerzeniu rewolucji, nie bacząc na konsekwencje, na przemoc, którą musiał dokonywać, aby nie zdradzić Mao. Koniec końców sam stał się przedmiotem prześladowania, tylko dlatego, że zachował znaczek po kimś przypadkowo spotkanym. W całym tym poniżeniu towarzyszy mu poznana na wsi dziewczyna, znowu o imieniu Wierzba, która poświęciła wszystko, aby uratować ukochanego. Porzuciła rewolucję, przyszłość… Dla niego zaczęła żebrać (a może nawet sprzedawać swoje ciało choć nie było o tym wprost) tylko po to, aby zarobić na jedzenie dla uwięzionego ukochanego… Jak skończyła – w czasie przerzucania jedzenia przez ogrodzenie, została zastrzelona przez żołnierza strzegącego reedukujących się więźniów. Niestety nie dowiadujemy się, jak dalej toczą się losy jej ukochanego. Gorąco polecam tę książkę, za jej subtelność, prostolinijną dosadność i filozoficzne podejście do roli kobiety, jako opoki mężczyzny. To jedna z najpiękniejszych książek, jakie kiedykolwiek przeczytałem.

Znakomita powieść! Metaforyczna, refleksyjna. Precyzyjnie utkana fabuła z wątkami, odniesieniami i symbolicznymi zdarzeniami. Posłużenie się postacią szczura do wyrażenia określonych zachowań i problemów ludzkich jest doskonałym chwytem literackim. Cenię alegorie. Stawiam "Firmina" obok "Myszeidy" i "Folwarku zwierzęcego" na mojej półce dzieł ulubionych .

Zawieście czerwone latarnie autorstwa to przejmująca opowieść o chińskiej prowincji, której centralnym motywem pozostają złożone i brutalne relacje społeczne w realiach przedrewolucyjnych. Każda z trzech części książki przedstawia osobną historię, lecz ich spoiwem są ukryte napięcia, walka o władzę i miejsce w społecznej hierarchii, a przede wszystkim rola seksualności jako narzędzia przetrwania i manipulacji. Su Tong maluje obraz wsi poddanej sztywnym, patriarchalnym zasadom, gdzie jednostka nie liczy się jako człowiek, a jedynie jako funkcja: żona, kochanka, dziewczyna do pracy, „ta wybrana” lub „ta odrzucona”. Z niepokojącą precyzją Su Tong demaskuje płytkość i bezrefleksyjność tamtego społeczeństwa, uwikłanego w rytuały i przemoc symboliczną, gdzie emocje są tłumione, a pragnienia duszone pod warstwą konwenansów – lub eksplodują w dramatycznych aktach zdrady, zazdrości czy zemsty. Jednocześnie autor nie pozostawia wątpliwości co do swojej filozoficznej tezy: popęd seksualny jest siłą napędową ludzkich decyzji. Zarówno na poziomie intymnym, jak i społecznym. W jego narracji namiętność nie jest jedynie tłem, lecz mechanizmem napędzającym całą opowieść. Ta perspektywa czyni książkę niepokojącą i wymagającą – intelektualnie i emocjonalnie.

Dwóch braci z bidula którzy potem dorośleją i ich życie trochę się przeplata i trochę nie, każdy z nich jest z deczka popierdolony i próbuje sobie z tym radzić na swój sposób. Niemal każda z postaci w książce ma krzywo pod deklem, już pierwsze słowa pokazują kaliber i że nie będzie to czytadełko do fotelu i kawki. Mimo festiwalu obrzydliwości wszystko co się dzieje jest niesamowicie ludzkie. Jeśli jest opcja poprowadzenia wydarzeń w kontrowersyjnym kierunku to dokładnie w takim będą poprowadzone, mi to nie przeszkadza ale na pewno pojawią się głosy ze to tani zabieg szokowania czytelnika. Nie mogę powiedzieć że książka ma jakaś odkrywczą wartość czy czegoś uczy, ot lecimy od miejsca do miejsca, coś się dzieje, fabuła leci do przodu, poznajemy kolejne lokacje, są jakieś myślówki ale nie prowadzą do niczego - może trochę do zmiany zachowania braci ale nie spodziewajcie się że ktoś tu zmądrzeje. Autor ma talent do snucia historii i nawet nowe watki siadają dobrze już po kilku zdaniach. Mi się czytało przyjemnie choć przyznam się ze tykałem to w przerwach między innymi pozycjami jako wypełniacz i cos do łechtania ośródka przyjemności.

Ta książka posiada wszystko, co konieczne, aby przyciągnąć moją uwagę. Intrygujący tytuł, lekko niepokojącą okładkę, kuszącą rekomendację oraz opis, obiecujący literacką podróż przez miejsca niebanalne, w których granice przedstawianego świata wytyczane są jedynie nieskrępowaną wyobraźnią autorki. Pod którym kamieniem się ukrywała, przez tych piętnaście lat, jakie minęły od jej wydania, że się dotychczas nie spotkałyśmy? Dwanaście opowiadań, z których każde jest wyjątkowe na swój własny, odrębny sposób. Ich fabuły rozgrywają się w różnych miejscach, różnych czasach, dotykają odmiennych problemów społecznych, jednakże wszystkie mają wspólny mianownik - mimo spokojnie prowadzonej narracji, gdzieś tam "podskórnie" drażnią, uwierają... wybijają czytelnika z jego strefy komfortu. Mogłabym napisać, że jest to proza konfrontacyjna, jednak to nie do końca oddaje istotę rzeczy. Z pewnością jest niepokojąca. Odbija znany nam świat w krzywym zwierciadle, i zaprasza do spojrzenia w głąb. A tam... Perwersyjna gra z wyobraźnią? Aż tak daleko bym nie szła. W każdym razie nie w znaczeniu, które jako pierwsze przychodzi czytelnikowi na myśl po takiej rekomendacji. Natomiast jeśli spojrzeć na ten przymiotnik pod kątem przewrotności ludzkiej natury, głęboko skrywanych pragnień oraz zachowań wątpliwych moralnie – to owszem, Judy Budnitz zabiera nas w dosyć osobliwe podróże. Spokojnie opowiadane, zwyczajnie-niezwyczajne historie, pełne aluzji, niedopowiedzeń, z otwartymi zakończeniami i szerokimi polami do interpretacji. Autorka jest przewodnikiem nieprzewidywalnym. Nie trzyma się jednej konwencji. Nie waha się łamać reguł, czy eksperymentować. Meandruje pomiędzy światem realnym, a wyobrażonym, pozwalając sobie na swobodne przeplatanie jednego z drugim, według własnego uznania. Mamy tu opowieści, którym śmiało można przypiąć łatkę realizmu magicznego. Mamy dwie dystopie, w tym jedną komicznie absurdalną (czy też satyrę, jak kto woli). Mamy fabuły, które mogły by z powodzeniem posłużyć za kanwę ekranowego dreszczowca (czy nawet horroru). Wreszcie mamy też opowieści całkowicie realne, które mogłyby się wydarzyć tu i teraz. W tej różnorodności Judy Budnitz odbija i odmienia przez przypadki, relacje międzyludzkie - rodzinne i nie tylko. Traumy pokoleniowe. Różnice (ba! przepaści) kulturowe. Uprzedzenia, fobie oraz -izmy wszelakie. Namiętności. Miłość, nienawiść, okrucieństwo, egoizm... Długo można tak wymieniać. Najważniejsze jednak, że doskonały zmysł obserwacyjny autorki, jeśli chodzi o ludzkie zalety i słabości, odzwierciedlony w tych dwunastu tekstach, robi nie lada wrażenie. Osobiście, natychmiast przetrząsnęłam Internet w poszukiwaniu innych historii, które wyszły spod pióra Judy Budnitz. Wprawdzie niewiele znalazłam, ale i to zawsze coś. A co do "Ładnego dużego amerykańskiego dziecka" - Polecam! __________________________________ Opinia zamieszczona również na moim fb "Molica K." (https://www.facebook.com/ksiazkowa.molica)

Ta urocza książeczka trafi przede wszystkim do zawołanych bibliofilów, takich, którzy mają - skromnie mówiąc: niczym ja - całe ściany w książkach, a ich treści w sercu. Analogie do Borgesa - jak najbardziej zasadne. Ktoś tu przyjechał do Urugwaju, żeby zwrócić książkę komuś, kto wysłał ją do koleżanki z Cambridge, ale ta umarła, zanim ją otrzymała. Nie bez znaczenia jest, że zginęła ona pod kołami samochodu, zaczytana w poezjach Emily Dickinson… A sprawa wiąże się z pewnym, dość oryginalnym, miłośnikiem książek z Ameryki Płd. i - krótko - samej wykładowczyni. Ten przelotny romans miał nie byle jakie skutki - książkowe. Potem ten ktoś uciekł od życia w ustronne miejsce, gdzie warunki życia kompletnie prymitywne a swój dom… Ale nie, to trzeba doczytać, wraz z buzującymi emocjami. Fabuła jest nieco banalna - ukazana tu miłość do książek z pewnością taką nie jest. Rzadko można spotkać się z tak oryginalnym podejściem do zadrukowanych stronic, razem sklejonych bądź zszytych - tych przedmiotów fascynacji nas wszystkich na LC. Niemniej jednak z bólem, jakiego tu zaznają książki - a my razem z nimi - trzeba się pogodzić, bo on niejako egzystencjalny… Idealna lektura na lato; lekka a inteligentna, kulturowo głęboka. Książkożercy - do lektury! Nieco cytatów - a wszystkie o książkach..! “Odkąd sięgam pamięcią, kupowałem książkę za książką. Założyć bibliotekę to jak stworzyć życie. Nigdy nie jest to suma poszczególnych książek”. “Nie potrafię zasiąść do czytania książki, nie mając jednocześnie 20 innych, aby uzupełnić na przykład interpretację jednego rozdziału. Nie znam większego szczęścia niż pogrążyć się na kilka godzin dziennie w ludzkim czasie, który inaczej byłby dla mnie obcy”. “Książka, której nie można znaleźć, to książka, która nie istnieje”. “Wyjaśnił mi, ile pracy wkłada w to, żeby nie zestawiać na tej samej półce dwóch autorów skłóconych ze sobą. Na przykład nie ośmielał się umieścić książki Borgesa obok książki Garcii Lorki”. “Zobaczył na łóżku około 20 książek skrupulatnie ułożonych w taki sposób, że odtwarzały wraz z wypukłościami ludzką sylwetkę. Zapewnia, że można było wyróżnić głowę otoczoną małymi książeczkami w czerwonych okładkach, tors, kształt rąk i nóg. Kobieta? Mężczyzna? Sobowtór?”. “Zadawałem sobie wielokrotnie pytanie, po co trzymam książki, które tylko w jakiejś dalekiej przyszłości mogą mi się przydać, tytuły odległe od moich zwykłych zainteresowań, takie, które kiedyś przeczytałem i które przez wiele lat nie otworzą ponownie swoich stron może nawet nigdy! Ale jak pozbyć się na przykład +Zewu krwi+, nie niszcząc jednocześnie jednej z cegieł dzieciństwa czy +Greka Zorby+, który pieczęcią płaczu położył kres mojej młodości”. “Myślę, że nie weźmie mi za złe, jeżeli powtórzę jedno z jego wyrażeń, nieco wulgarnych: +Ja się pieprzę z każdą książką, a jeżeli nie zostawiam na niej śladu, to znaczy że nie mam orgazmu+. Mnie natomiast gryzmolenie zawsze wydawało się barbarzyństwem”. “Zła proza, gdy towarzyszy jej dobry koncert, może wydawać się znacznie lepsza, niż jest. (...) Lubię, jak podczas lektury Goethego rozbrzmiewa w tle któraś z oper Wagnera lub powiedzmy kiedy Baudelaire'owi towarzyszy Debussy. To część podróży i mogę pana zapewnić, że przyjemność jest wówczas większa, pod każdym względem. Może pan wie, że kiedy czytamy po cichu, emitujemy dźwięk liter na nieuchwytnej częstotliwości”. “Żartowaliśmy, mówiąc, żeby dodawać świece tylko do dzieł poprzedzających wynalazek światła elektrycznego. (...) Nigdy w odniesieniu do autorów z 20. wieku, bo w takim wypadku zapalał światło elektryczne i, oczywiście, zmieniał też muzykę”. “Dla bibliofila każda myśl o ogniu jest jak marzenie, który obraca się w popiół. To coś, o czym wiemy, że się czai, jest realne i może nas na zawsze zniszczyć. Unikamy nawet wzmianki o nim, mając nadzieję, że w ten sposób nie wywołamy wilka z lasu”. “Pozostawiamy kolegę siedzącego w salonie, a kiedy wracamy, znajdujemy go niezmiennie stojącego i węszącego wśród naszych książek”. “Ale nadchodzi chwila, w której tomy przekraczają niewidzialną granicę, jaką im się wyznacza, i dawna duma przeradza się w uciążliwe brzemię, gdyż odtąd przestrzeń zawsze będzie stanowiła problem. – Ile ma pan tu książek? – spytałem. –Prawdę mówiąc, straciłem rachubę. Ale przypuszczam, że około 18 tysięcy”. “Widziałem książki podłożone pod zbyt krótką nogę stołu, przekształcone w stolik nocny, spiętrzone w kształcie wieży i przykryte serwetką; wiele słowników prasowało i przyciskało przedmioty znacznie częściej, niż były otwierane, i niemało książek przechowywało listy, pieniądze i sekrety ukryte na regałach. Ludzie też mogą zmieniać przeznaczenie książek”. “Tłucze się wazon, psuje ekspres do kawy czy telewizor. Tymczasem książka nie niszczy się tak szybko, chyba że przyczynia się do tego właściciel, wyrywając z niej kartki czy ją paląc”. “Za czasów ostatniej argentyńskiej dyktatury wojskowej ludzie nierzadko palili swoje książki w toaletach i wannach czy zakopywali je w ogródkach. Mając do wyboru książki lub własne życie, stawali się katami”. “Książki (...) szły do nieba zamienione w popiół, który rozwiewał się w powietrzu. Stosunki ludzkości z tymi trwałymi przedmiotami, zdolnymi przekroczyć jeden wiek, dwa, dwadzieścia, pokonać, że tak powiem, piasek czasu, nigdy nie były niewinne”. “Kiedy babcia widziała jak czytam w łóżku, za każdym razem powtarzała mi: +Zostaw to, książki są niebezpieczne+. Przez wiele lat uważałem ją za ignorantkę, ale czas dowiódł rozsądku mojej niemieckiej babki”. “Książka zaczynała rozmiękać w deszczu, rozpłaszczać się na płycie z czarnego marmuru, zsuwać ku powolnej, lecz pogodnej śmierci, jak statek cicho zawijający do portu”. “Często jest mi trudniej pozbyć się jakiejś książki niż zdobyć nową. Nikt nie chce stracić książki. Wolimy zgubić pierścionek, zegarek czy parasol niż książkę, której już nie będziemy czytali, ale która zachowuje, w samym brzmieniu tytułu, jakąś dawną i być może utraconą emocję”. “Nadchodzi chwila, w której tomy przekraczają niewidzialną granicę, jaką się im wyznacza, i dawna duma przeradza się w uciążliwe brzemię, gdyż odtąd przestrzeń zawsze będzie stanowiła problem”. “Nie będzie mógł znów powiedzieć jakiemuś zachwyconemu gościowi: +Nie, nie przeczytałem ich wszystkich. Towarzyszą mi od wielu lat. Mam coś, co na pewno się panu spodoba+. Ale może powiedzieć: +Są nadal moimi przyjaciółmi. Dają mi schronienie. Cień latem. Osłaniają mnie od wiatrów. Książki są moim domem+”.

Powtórnie przeczytałam "Ulicę tysiąca kwiatów" i tym razem odebrałam ją inaczej, głębiej. Książka opisuje dzieje rodziny mieszkającej w Tokio w latach 1939-1966. Dwóch chłopców Hiroshi i Kenji, jest wychowywanych przez dziadków. Starszy marzy, by zostać mistrzem sumo, a młodszy fascynuje się tworzeniem masek do teatru Noh. Rodzina przeżywa wojnę i czas odradzającej się nowej Japonii. Wojna, to nie heroizm, a głód, strach o najbliższych i poczucie odczłowieczenia i strasznie brzmią słowa, że pojadę do Hiroszimy, aby tam w spokoju czekać na koniec wojny. Autorka opisuje fakty mało znane mieszkańcom Europy. Pięknie opisane są tradycje, stroje i szczegóły dnia codziennego. Czytelnik poznaje życie zawodników sumo i historie związane z tradycyjnym teatrem japońskim. Książka jest "bardzo japońska". Ja lubię takie klimaty. Polecam

Powieść japońskiej pisarki polecana w innej książce przez Joannę Bator - to tym tropem do niej trafiłem. W końcu uznałem też, że na wakacjach należy mi się jakaś lżejsza lektura; lżejsza w sensie gatunkowym, a nie ogólnego ładunku zdarzeń i emocji poszczególnej pozycji. Jak już kryminał, to jakiś nietuzinkowy... Grupa czterech przyjaciółek z nocnej zmiany w zakładzie produkującym gotowe posiłki do podgrzania, a każda z nich poobijana przez los. Zresztą wydaje się, że to nie tylko losy indywidualne się bohaterkom nie udały, to raczej japoński system kastowy i społeczeństwo patriarchalne sprzyja przemocy wobec kobiet. Aż czasem któraś z kobiet poddanych przemocy nie wytrzyma… Chęć pomocy przyjaciółce w tarapatach, wpędza w nie kolejne trzy z nich. Wokół tajemnicy zaginionego mężczyzny - męża tej pierwszej - zaczyna się kręcić sporo osób: czynników oficjalnych (policja) jak i tych z mroczniejszej strony miasta (windykatorzy, lichwiarze, pomniejsi cwaniaczkowie, yakuza). A gdy do tego pojawi się jeszcze zapach pieniędzy… Tam gdzie państwo w postaci służb mundurowych okazuje się bezsilne czy niesprawne, tam znajdą się siły mniej oficjalne, którym skuteczności i umiejętności nie brak… Kirino przedstawia Japonię jako nienajlepsze miejsce do życia. Zwłaszcza dla kobiet, gdzie nie dość, że mierzyć się muszą z dość bezwzględnym dla nich systemem szykan, beznadziei i źle pojętego poczucia odpowiedzialności za wszystkich wokół, to jeszcze - w pewnych okolicznościach - same dla siebie nawzajem mogą stanowić zagrożenie. Jednym słowem piekło, a właściwie każdej z bohaterek piekło jej własne. Dobrze narysowane postaci kobiet, każda o indywidualnym rysie; jak to w literaturze czy kinie Kraju Kwitnącej Wiśni - nieco zamieszania z imionami czy nazwiskami (ale po chwili do opanowania). Akcja dość prawdopodobna i co chwilę się komplikująca - rolercoaster wydarzeń nie zatrzymuje się ani na chwilę. I do tego dość poboczne postaci męskie, bezwolne, pooddalane, nie stanowiące oparcia kobietom i niejako wyzwalające ich siłę. Sporo przemocy, sporo brutalności i czegoś niepokojącego dla europejskiego czytelnika. To jak w japońskich horrorach - groza nie do końca wynika z tego co na ekranie, a po części i z tego, co zamknięte w kodzie kulturowym. Zresztą mam poczucie, że coś z wymowy dzieła traci się w podwójnym jego przekładzie - na polski dopiero z angielskiego; pewne sformułowania brzmią nieco językowo nieporadnie, ale widzę tu właśnie te trudności translatorskie. Pierwsza moja książka japońskiej pisarki i z pewnością nie ostatnia. Dla miłośników kryminałów i thrillerów (ja wprawdzie do nich nie należę, ale dobry przecież docenię), chcących zaznać jakiejś odmiany od chłodu Skandynawii; może właśnie upał i wilgoć azjatyckiej pory monsunowej? O, cholera, jakie to mocne. Jakie tchnące beznadzieją i rozpaczą…

To cieniutka książeczka ale należałoby ją czytać kilka , może kilkanaście dni. Wydana w 1997 roku opisuje w jednostronicowych rozdziałach , melancholijnie z nutką filozofii , rzeczy [ 34 ] , które sprawiają autorowi przyjemność. Niektóre z nich są już niedostępne , jak np. telefonowanie z budki . Kto wie jak wyglądał kalejdoskop albo co to są espadryle?. Młodsze pokolenie nie czyta już gazet przy śniadaniu. Jednak warto przeczytać tę książkę i pod każdy rozdział podstawić swoje ulubione przeżycia. W pierwszym Philippe Delerm opisuje jak lubi nosić w kieszeni nie służący do niczego kozik , który przypomina mu dzieciństwo i postać dziadka. Od razu wiedziałam z czym coś takiego mi się kojarzy: kiedy byłam małą dziewczynką zdjęłam ze ściany żółto - czarny talerz z Włocławka , w stylu picasso i zaczęłam go nosić na głowie. Oczywiście stłukł się i od tamtej pory przez wiele lat tropiłam taką ceramikę żeby go odkupić. Nie udało mi się ale po drodze stałam się posiadaczką wielu porcelanowych przedmiotów w tym stylu. Na niektóre z nich patrzę teraz bo wiszą na ścianie , stoją na półkach i przypominają mi dzieciństwo. Ciekawe o czym Państwo pomyślicie.

W powieściach Ogawy najbardziej cenię sobie jej uważność, spostrzegawczość i tą niezwykłą delikatność. Bohaterowie emanujący dobrocią, ciepłem, ale i smutkiem, który potrafi w przejmujący sposób wstrząsnąć czytelnikiem. Pamiętam tę niezwykłą elegancję i subtelność z jaką Yōko pisała o postrzeganiu świata w kontekście liczb w powieści „Ukochane równanie profesora”. Pisane przez autorkę historie są naprawdę niezwykłe i łatwo to dostrzec wystarczy tylko czytać je w pełnym skupieniu. „Miłość na marginesie” to opowieść o dwudziestoczteroletniej dziewczynie, której nie ułożyło się w małżeństwie. Poznajemy ją jako pacjentkę Klinki Otolaryngologicznej, do której trafiła właśnie po odejściu męża. „Nie ma chyba choroby, której źródła nie dałoby się odnaleźć w psychice.” Głuchota uczuciowo-nerwowa sprawiła u dziewczyny nadwrażliwość na dźwięk. „Nie słyszę dźwięków tak, jak powinnam. Dudnią tylko w mojej głowie. Więc to tak jakbym ich nie słyszała”. Najmniejszy szmer przeradzał się w złośliwy głośny zgrzyt. Odgłos upadającej łyżeczki jawi się niczym uderzenia dzwonu. Zagubiona w świecie pustego dźwięku trafia na dziennikarza zbierającego informację do artykułu o jej chorobie. Rozmowa ze scenografem Y przebiega szeptem. Dziewczynę fascynują jego palce, sprawnie poruszające się po kartce papieru zapisującego jej słowa. Po opuszczeniu klinki będą utrzymywać ten cichy kontakt. „Podczas choroby odkryłam, że jeśli ludzie mówią cichym głosem, stają się wobec siebie bardziej łagodni. Szept otula ludzi jak miękki, miły w dotyku szal.” Spokojna i cieplutko lektura zanurza nas w przeszłość, we wspomnienia. Niesie nadzieję, że nadchodząca rzeczywistość wcale nie musi być szara i zakłamana. Romantyczne chwile z Y odsłaniają zupełnie inny świat, inne spojrzenie w przyszłość. Proces wychodzenia z traumy przyprósza ciągle padający śnieg, o którym Ogawa tak pięknie i poetycko pisze. Potrzebowałem właśnie takiej niespiesznej opowieści z elementami psychologii i z całą pewnością dostałem to czego chciałem.

Osadzona w undergroundowych Chinach lat 80. XX wieku współczesna opowieść o miłości, zdradzie, palącej potrzebie uczuć, niemożności ich wyrażania, samotności, przygodnym seksie, namiętności, obłąkaniu i poszukiwaniu sensu życia. Teoretycznie - nadbogactwo. W praktyce, mimo całej tej obfitości, po lekturze pozostał we mnie ogromny smutek, zaskakujące uczucie malowniczej pustki i absurdalne (?) wrażenie, że trzeba nauczyć się dystansu: do marzeń, do miłości, do istnienia, bo inaczej będziemy zgubieni już za życia. Ta książka jest jak wiara w nieskończony, wiecznie zmienny, niemożliwy do ogarnięcia chaos, w którym od czasu do czasu trafia nam się usypiająca czujność, może i zwodnicza, ale jaka piękna kruszyna szczęścia. "Panda Sex" ma ponadto osobliwą konstrukcję, "osadzoną" na różnej długości scenkach rodzajowych, wypełnionych nietypowymi dialogami, momentami przypominającymi przerzucanie się aforyzmami. Te dziwaczne rozmowy (z mnóstwem powtórzeń) swym klimatem przywodzą mi na myśl film "Kawa i papierosy" Jima Jarmuscha, a to sprawia, że książka podoba mi się jeszcze bardziej. Wbrew tytułowi i formie wbrew, to niesłychanie dojrzała, wnikliwa, przemyślana w najdrobniejszym szczególe i nie pozbawiona subtelnego uroku proza o charakterystycznej, chropowatej melodyce. Polecam, choć nie bez świadomości, że nie każdy się tym zachwyci.