Almanach Zaklinacza

💕Ohhh! Jestem zachwycona!😍 „Klan” to z pewnością moje wielkie zaskoczenie tego roku! Aż nie mogę uwierzyć, że tak długo zalegała na półce. @adrienneyoungbooks pisze tak lekko, a przy tym tak uzależniająco. Nie mogłam się oderwać – przeczytałam w jeden dzień! Opowieść w klimacie nordyckim? ✔️ Barbarzyńscy wikingowie? ✔️ Dwa zwaśnione klany? ✔️ Waleczne kobiety? ✔️ Honorowi mężczyźni? ✔️ Wspólny wróg? ✔️ Walka o przetrwanie? ✔️ Zdrada? ✔️ Więź z wrogiem? ✔️ Obrzędy celtyckie? ✔️ Żarliwy romans? ✔️ ‼️Czego można chcieć więcej❓ Schwytana przez wroga – Eelyn, musi przewartościować wpajane jej przez lata doktryny. Okazuje się bowiem, że Askowie wcale nie różnią się tak bardzo od znienawidzonych Rikich. Fiske natomiast musi zaufać wziętej w niewolę dziewczynie – od niej zależy czy zwaśnione klany wspólnie pokonają większego wroga. Szykuje się wojna! 💕To piękna historia o lojalności, honorze i zasadach. Pełna jest brutalności i śmierci, ale to tylko czyni ją jeszcze ciekawszą. Nie spodziewałam się, że aż tak pokocham tą książkę. Zakochałam się w bohaterach, ich świecie, obrzędach i w całej tej opowieści. Serdecznie Wam polecam! Jeśli, jeszcze jesteście w stanie zdobyć jakoś tę książkę – śmiało! Gwarantuje Wam, że historia Eelyn i Fiskiego was zachwyci! Ocena: 💙💙💙💙💙 🎵: Sarah Hester Ross - Savage Daughter 💋💋Do usłyszenia!💋💋

Muszę przyznać, że książka okazała się naprawdę zaskakująca. Niektóre rzeczy są oczywiste od pierwszego rozdziału ale inne rozwiązują się dopiero w trakcie czytania. Początkowo miałam problem żeby wbić się w narracje ale gdy mi się to udało, to czytało się ją naprawdę przyjemnie. Sama historia jest mocno zakręcona i jako, że czytelnik niejako poznaje ją wraz z bohaterką, momentami może wzbudzać zamieszanie.

„Bestia” opowiada historie pewnej dziewczynki imieniem Alys, która przeżyła masakrę rodzinnej wioski sprowadzonej przez Pożeraczki Dusz, trafia do wioski, w której społeczeństwo żyje strachem, przesądami. Alys czuje więź z mrokiem i z Bestia, której wszyscy się lękają. Ponad główna bohaterka nie pasuje do otaczające społeczeństwa w którym przyszło jej żyć, poszukuję samej siebie i tego kim tak naprawdę jest oraz swojego miejsca w życiu. Warto dodać że książka „Bestia” oprócz historii głównej bohaterki Alys, przedstawia historię samych Pożeraczek Dusz. Książkę łatwo i szybko się czyta.

To, że w tym tomie ani razu akcja nie działa się w Krainie Czarów, tylko w zwykłym świecie, to jedno. Ale znowu dobrą akcje psuje idealny "rycerz na białym koniu", czyli oczywiście Jeb. Nie dość, że ani razu tak naprawdę nie uratował Alyssie życia, tylko ja narażał (w tym tomie i poprzednim), to jeszcze cały czas zalewa ją tekstami w stylu "Jesteśmy tacy sami"," Ja Cię rozumiem", " Razem nam się uda" itd. Tak jak powiedział Morpheus: "Jeśli wciągniesz tego chłopaka w wojnę, zaciągnie Cię na dno". Zakończenie chyba miało być takim szokiem, ale na mnie nie zrobiło szczególnego wrażenia. Jedyny powód, dla którego sięgnęłam po trzeci tom (niestety są tylko po angielsku), to żeby zobaczyć, czy bohaterka zmądrzeje i wybierze Morpheusa. PS: Wgl to Jeb jest mega samolubnym, głupim i obrażalskim typem. Ale poważnie: on praktycznie rzucił Alyssę, kiedy dowiedział się o dwóch pocałunkach z Morpheusem, z których żaden nie był jej zamiarem. Tymczasem Morpheus prawie nie ma jej za złe 6 miesięcy bycia z Jebem!!!

Moje wakacyjne pozytywne zaskoczenie! Niewiele spodziewałam się po tej historii. Ot kolejna młodzieżówka/lekkie romantasy, gdzie bohaterka wraz ze swoim wybrankiem (z którym się nienawidzą) ratują ostatecznie świat - no tak i nie. Opis na tyłach sugeruje niewiele - z jednej strony bardzo dobrze, bo dzięki temu nie mając oczekiwań zbyt wysokich naprawdę mocno się zaskoczyłam tym, jak dobrze się bawiłam, jak bardzo polubiłam bohaterów i jak dobrze odnalazłam się w świecie zbudowanym przez autorkę. Z drugiej strony ten opis jest na duży minus, bo przez to mniej osób może być zachęconych do poznania tej historii. Świat wykreowany w powieści nie jest skomplikowany. Jak na pierwszy tom dość dobrze mamy wytłumaczone zasady panujące w tym świecie, jednocześnie chciałabym dowiedzieć się więcej o Królu-Bogu z Sevy, o mieszkańcach wysp i historii magii i początkach Gadźców. Liczę na to, że drugi tom pogłębi tylko te kwestie. Bohaterowie nie są wyjątkowi, ale miałam wrażenie, że jak na typowy romans fantasy, są bardzo ludzcy. Ciekawym wątkiem jest to, że nasza główna para nie zaczyna od bycia wrogami, aby stać się kochankami. Oni byli kochankami (informacja w opisie więc nie zaznaczam spoileru), jednak ze względu na zdradę ojca Kate zostali wrogami. Ich ukradkowe spojrzenia i wzajemne przyciąganie ma bardzo dużo sensu ze względu na stare uczucia i niewyjaśnioną przeszłość, jednocześnie ich rezerwa wobec siebie również w tej sytuacji jest wskazana. Ich relacje wraz z upływem czasu na nowo zacieśniają się, bardzo przyjemnie obserwowało mi się dynamikę między nimi. To, co mi się podobało najbardziej - komunikacja! Pewne wydarzenia tworzyły idealne podłoże do zazdrości, niewyjaśnionych podejrzeń i sytuacji, po których bohaterowie powinni mieć wojnę stulecia. Jednak dojrzałość bohaterów, aby wprost zapytać i udzielić szczerej odpowiedzi sprawiła, że dało się uniknąć afery koperkowej tak nagminnie wykorzystywanej w wielu obecnych książkach. Więcej o samych bohaterach - Kate jest niezależna, silna i uzdolniona, jednak tego wymagało od niej życie. Nie oznacza to jednak, że nie odczuwa strachu - wręcz przeciwnie! Jest bardzo świadoma swojej sytuacji i bardzo ostrożna, boi się śmierci swojej i bliskich. Corvin podobnie - jest odważny i może wydawać się egocentryczny, jednak całe jego zachowanie bazuje na traumach, doświadczeniach z pola bitwy i bardzo małej wiary w siebie. (Do tego widać, że książka pisana kilka lat temu - główny bohater ma ciemne blond włosy, nie jak większość głównych love interest obecnie.). Chętnie dowiem się więcej również o pobocznych postaciach, szczególnie o Signe z wysp oraz o Raithcie - tajemnicznym magiście. Plot twisty pojawiające się w historii również były ciekawe, może nie aż tak zaskakujące, lecz dobrze poprowadzone. Bardzo żałuję, że Jaguar postanowił nie wypuszczać drugiego tomu w Polsce, na pewno będę szukała angielskiego ebooka aby skończyć tą dylogię <3

Nie kliknęło. Miałam naprawdę ogromne nadzieję co do tej książki i choć była naprawdę spoko z fajnym pomysłem na fabułę i niegłupimi postaciami, to jednak w pewnym momencie zaczęła mi się po prostu dłużyć i te ostatnie 30% trochę przecierpiałam, bo nie mogłam się zebrać do kupy, żeby skończyć. Trochę przypominała mi książki Armentrout - trylogię Dark Elements, tylko że tamta podobała mi się jednak bardziej. Nie wiem też, czy to po prostu nie był zły czas na nią, bo ogólnie bardzo lubię takie książki i na pewno zerknę na inne spod pióra autorki, bo nie jestem na nie, po prostu do mnie nie trafiła, bo przez większość czasu byłam jednak zainteresowana i ciekawa wydarzeń.

„Cień” jest pierwszym tomem zapowiadanego nowego cyklu pod tytułem Kroniki Kaitanu. Nie zamierzam kłamać, zawsze jestem zachwycona, gdy znajduję powieść Science Fiction, która zapowiada się ekscytująco! Miałam duże nadzieje związane z „Cień” i nie zawiodłam się w najmniejszym stopniu. Statek, którym dowodzi Qole Uvgamut ledwo sprawny, jest pełen najbardziej lojalnych i intrygujących ludzi, jakie kiedykolwiek istniały! Mam pewne odczucia jakby lekkie nawiązanie tej książki do „Diuny”. Coś w tym jest. Trochę miłości, szczypta niebezpieczeństwa i mnóstwo sarkazmu i dowcipu. To właśnie znajdziesz między stronami tej książki. Po pierwsze, ogromne uznanie dla autorów za stworzenie tak wciągającej postaci jak Kapitan Qole Uvgamut. Ma zaledwie 17 lat i jest najlepszym kapitanem połowów cienia we Wszechświecie. Ale nie na tym kończy się jej intryga. Qole Uvgamut jest także zatruta przez to, co stanowi jej źródło utrzymania i czyni ją tak doskonałym kapitanem. To atrakcyjny, obosieczny miecz. Najbardziej podobało mi się jednak to, że była taka pewna siebie. Qole Uvgamut nie potrzebuje czyjegoś podziwu. Jest silna, lojalna i pełna dzikiej miłości, dzięki której natychmiast ją polubiłam. Uwielbiam widzieć mocne kobiety na wysokich stanowiskach. Qole Uvgamut nie zawodzi. Co więcej, wejście Neva w tę historię ani trochę nie przygasło światła Qole Uvgamut. W rzeczywistości Nev jest kontrastem z mroczną i zdecydowaną osobowością Qole Uvgamut. Nev jest zawsze optymistą. Jest twardy i ma serce. Jego szybkie myślenie i życzliwość czynią go idealnym przeciwieństwem Qole Uvgamut, a obserwowanie ich interakcji jest naprawdę dobrą zabawą. Nigdy nie czułam, żeby napięcie między nimi było narzucające się, a mały romans, który może zaistnieć… Jedyną rzeczą, która mnie zawiodła to fakt, że punkt kulminacyjny był nieco przyspieszony. Pierwsze trzy czwarte tej książki dzieją się w idealnym tempie. Gdy książka zbliżała się do końca, poczułam, że akcja śpieszy się, by jak najszybciej zakończyć książkę. Co, szczerze mówiąc, nie całkowicie rozumiem. Mam nadzieję, że planowana jest kontynuacja. Absolutnie nie mogę się doczekać, aby to przeczytać!

"Wiedźma morska" to w ostatnich dniach, moja jedyna "książkowa odskocznia" od kryminałów. Przepiękna okładka zachwyciła mnie od razu, ale ta pozycja, dosyć długo czekała na półce, na swoją kolej. Przyznam szczerze, że nigdy jakoś specjalnie nie interesowała mnie postać "Urszuli" z Małej Syrenki, była sobie to była, wiadomo że w każdej bajce musi być jakiś czarny charakter, a "Wiedźma morska" przynajmniej według mnie, pozwala nam wierzyć, że jedna z głównych bohaterek jest inspirowana właśnie "Ulą". Jakie było moje zaskoczenie, gdy fabuła dosyć szybko mnie wciągnęła. Czytało się wręcz w "mgnieniu oka". Nadmorskie klimaty, przyjaźń, której nie pokonały bariery pochodzenia, postać Evie oraz księcia Nicka - to niewątpliwie najlepsze punkty tej książki. Nie obyło się niestety bez wpadek. To co irytowało mnie najbardziej to sposób ukazania magii "na zasadzie: nikt nie może się dowiedzieć, że potrafię czarować, ale i tak jakimś cudem wszyscy się domyślają". Nie przypadły mi do gustu także postaci: Anne Mette oraz Iker, a zakończenie po prostu mnie rozczarowało, spodziewałam się czegoś więcej. Opinię o "Wiedźmie Morskiej" zostawiam Wam drodzy czytelnicy, ja nie żałuję, że ją przeczytałam.

Znakomite zwieńczenie serii. Choć to prequel, to fajnie było poznać historię Arcturusa i jego przyjaciół. Już czuję ogromny sentyment do tej serii, a ta część zapewniła mi sporo smaczków w kontekście wydarzeń z podstawowej trylogii. Nie sądziłam, że to możliwe, ale po tej lekturze znienawidziłam jeszcze bardziej kilka postaci. Prequel zapewnił mi sporo emocji, jest może kilka nieścisłości fabularnych, ale nie przeszkadzały mi one.

Polubiłam głównego bohatera Evaha od pierwszych stron, fajny nastolatek, dobrze wychowany, ale i niedający sobie w kaszę dmuchać, podbite oko to nic strasznego ;) Niestety pomimo tragedii jaka go spotkała i przysiędze zemsty na bestii z biegiem lektury stał się ideałem, uczynny, życzliwy, dający sobie radę w każdej sytuacji, mocno przerysowany. Na szczęście pojawiający się kolejni bohaterowie są różni i razem tworzą niezłą mieszankę. Książka krótka, dość szybko się czyta, młodszej młodzieży powinna się spodobać ale i starsza jak i dorośli znajdą w niej coś dla siebie. Polecam sięgając po trzeci tom tom.

Mocno wciągają historia, które rozgrywa się w kosmosie co już samo w sobie brzmi ciekawie. Początkowo miałam wrażenie jakby to była kontynuacja, a nie pierwszy tom serii. Autorki moim zdaniem słabo wytłumaczyły zasady w tym świecie, co później się na szczęście zmieniło. Polubiłam bohaterów, chociaż nie wszystkich z samego początku. Akcja jest wartka, sceny nie są na siłę przedłużane. Jest ciekawy obrót akcji, którego się nie spodziewałam. Zakończenie naprawdę dobre, zaciekawiło mnie niesamowicie i pozostawiło w niedosycie, przez co od razu zaczęłam czytać kontynuację historii.

Już myślałam, że nie będzie tu fantastyki, a jednak była, ale malutko :P Może przez to wciągnęłam się tak, że przeczytałam ją w dwa dni, a obstawiałam dłuższe czytanie, no i początek szedł mi jakoś opornie :P A naiwność Kati czasami mnie porażała, może ona taka miała tutaj być :P Ale dobrze, że jednak logiczne myślenie wróciło do niej :D

Bardzo dobry debiut. Dobry na tyle, że absolutnie nie pomyślałabym, że to pierwsza książka autorki. Ładny, barwny język, przemawiające do wyobraźni opisy, które nie są puste i nic niewnoszące. Jedynie dialogi czasami trochę nie grają, są jakby zbyt doniosłe lub za bardzo przemyślane i dorosłe jak na 15-17 letnie dzieciaki. Zwłaszcza gdy mówią w gniewie, a nadal widać tą lekką patetyczność. Ale to minimalny minus. Natomiast wielkim plusem jest dla mnie to, że od razu zostajemy wrzuceni w wir akcji bez żadnych wyjaśnień. Wiemy tyle ile bohaterowie i to razem z nimi poznajemy otaczający ich świat i prawa nim rządzące. Nic nie jest podane na srebrnej tacy i momentami trzeba się nawet trochę wysilić, żeby posklejać przeczytane informacje, tak aby trzymały się kupy. Może z tego wynika część niskich ocen? Ludziom, czy może powinnam rzec, pełzakom nie chce się myśleć? Jakby nie było, ja polecam gorąco!

Pamiętam, jak jeszcze w zeszłym roku ujrzałam okładkę Odwróconych i pomyślałam: “to może być bardzo dobra książka”. Pewne sprawy sprawiły jednak, że z lekturą tej książki musiałam wstrzymać się do ostatniego tygodnia, jednak nareszcie ta historia jest za mną i mogę coś więcej o niej napisać. Czy faktycznie była to tak dobra powieść, jak myślałam, że będzie? Istnieje pewien klasztor, w którym mieszkają młode dziewczyny będące Odwróconymi. Z muzyki wytwarzają złoto, dzięki czemu są bardzo przydatne. Nie wolno im czuć muzyki inaczej niż w tym wyznaczonym celu, ponieważ wytwarzanie melodii należy tylko do Mistrzów mieszkających poza terenem klasztoru. Jednak Delphernia jest inna niż wszystkie dziewczyny. Czuje muzykę całą sobą i nie do końca potrafi wytwarzać złoto i nie potrafi milczeć. Kiedy do klasztoru przybywa Mistrz, zachowujący się zupełnie nie jak Mistrz Delphernia zdaje sobie sprawę z tego, że to może być jej jedyna nadzieja na opuszczenie Matki Dziewięć i murów klasztoru. Nie wie jednak, że jest największą nadzieją dla Blajbakanu, bo bez niej nie stanie się wolny. Główna bohaterka, Delphernia na początku wzbudziła moje duże zainteresowanie. Choć jej postać jest dość przewidywalna: inna niż wszystkie, wyjątkowa z zupełnie innym talentem, to jest to bohaterka, która w jakiś sposób wzbudziła moje współczucie. Jednak po kilku dniach od skończenia tej powieści muszę stwierdzić, że nie jestem w stanie przypomnieć sobie pozostałych uczuć, jakie wzbudziła we mnie Delpernia. Może być to niestety oznaka tego, że kreacja tej postaci nie była zapadająca w pamięć. Oprócz Delpherni pojawiło się również kilkoro innych bohaterów, którzy wzbudzili we mnie więcej lub mniej sympatii. Najbardziej w pamięci zapadła mi postać młodej kobiety, która była Mistrzynią. Trzeba wspomnieć o tym, że poprzez tę bohaterkę podkreślony został wątek feministyczny, ponieważ według Blajbakanu Mistrzami mogli być tylko i wyłącznie chłopcy, a tu ukazane zostało to, że nie tylko oni są zdolni do pełnienia takiej funkcji. Co do reszty postaci, to niestety nie mogę powiedzieć nic więcej. Podczas lektury i chwilę po jej skończeniu wiedziała, co o nich sądzę, jednak teraz – ich obecność zatarła mi się w pamięci. Przy bardzo dobrej książce raczej by tak nie było, prawda? Hayley Chewins przedstawiła bardzo ciekawą historię, w której nie brakuje magii: zarówno tej złowieszczej, jak i tej dobrej. Jest to jednocześnie największa zaleta tej historii, ponieważ dzięki temu klimat jest dosłownie magiczny – a tego mi w ostatnim czasie było najbardziej potrzeba. Przy tym należy wspomnieć i o warsztacie pisarskim autorki, który jest naprawdę dobry. Wyżej wspomniałam o wątku feministycznym, który całkiem silnie się tutaj przebija. Jest to kolejna zaleta Odwróconych, zwłaszcza że ten temat zaczyna interesować mnie coraz bardziej. Autorka pokazuje tutaj, że i kobiety, i mężczyźni są na równi i mogą robić te same rzeczy. Myślę, że dzięki temu ta powieść idealna będzie jako lektura dla młodych dziewczyn. Czy Odwrócone to książka godna polecenia? Myślę, że tak. Choć nie ukrywam, że ja spodziewałam się czegoś więcej, czegoś znacznie lepszego. Jednak i tak uważam, że czas spędzony na lekturze tej pozycji nie był czasem straconym, ale faktycznie autorka mogła bardziej przykręcić tę przysłowiową śrubę i rozwinąć bardziej tę historię. Myślę, że powieść ta spodoba się fanom fantastyki młodzieżowej oraz tym, którzy nie pogardzają elementami feminizmu w książkach. http://www.oksiazkachinietylko.pl/2020/07/583-odwrocone-hayley-chewins.html#

To chyba pierwszy raz, kiedy sięgam po książkę w tak cyberpunkowym klimacie i żałuję, że nie zrobiłam tego wcześniej! Marie Lu dała mi się poznać z naprawdę dobrej strony. Wykreowała bardzo intrygujący świat o równie ciekawych i złożonych bohaterach. Przez akcję płynie się szybko i z niegasnącym zainteresowaniem, pomimo momentami przydługich opisów. Ta część zostawiła mnie z lekkim niedosytem, więc zdecydowanie zamierzam sięgnąć po kolejną i zobaczyć, w którą stronę to pójdzie. Jedyną kwestią, do której mogę się przyczepić, to korekta. Czasami Warcross, to był warcross, a czasem wacross - pełno w książce tego typu literówek. Niejednokrotnie też wychwyciłam powtórzenia tych samych słów w zdaniach. Ale nie zakłóciło mi to ogólnego odbioru książki, który jest bardzo pozytywny.

Przyjemna i momentami zabawna historia o młodym Arlo. Stanowi połączenie klimatu fantasy z przyziemnym życiem. Nie mam pojęcia do jakiej grupy wiekowej jest ona kierowana, ale ja się świetnie bawiłam czytając ją, jeżeli są kolejne części to chętnie po nie sięgnę.

„Przewoźnik” to pierwsza część młodzieżowej trylogii będąca jednocześnie literackim debiutem autorki. Sukces jaki odniosła ta powieść spowodował, że planowana jest jej ekranizacja. Tytułowy przewoźnik to istota, której celem jest pomaganie duszom zmarłych w przedostaniu się przez Pustkowie. Każda dusza inaczej postrzega swojego przewoźnika. Dla Dylan przybiera on postać przystojnego młodzieńca Tristana. Podczas wędrówki powoli rodzi się między nimi uczucie. Jednak Dylan musi przejść dalej a Tristan musi przeprowadzać kolejne dusze. Czy istnieje jakiś sposób, aby być razem? Jedno jest pewne. Dylan zechce się o tym przekonać. „Przewoźnik” to ciekawa wizja tego, co czeka nas po śmierci. Jednak mam wrażenie, że Pustkowie jest jedynie tłem dla opisu relacji między Dylan i Tristanem. Przyznam szczerze, że dla mnie, nastolatki z pewnym stażem, ich dialogi i rozterki były trochę infantylne i pełne powtórzeń, co sprawiło, że w połowie miałam wrażenie, że nic nowego się już nie wydarzy. I tutaj spotkało mnie miłe zaskoczenie, bo akcja rozwinęła się w dość ciekawym kierunku. Powieść czyta się szybko i lekko, co jest plusem, biorąc pod uwagę fakt, że jest to książka kierowana do młodzieży. Mimo chwilowego znudzenia całość odbieram pozytywnie i nie czepiam się niczego więcej, tym samym zachęcam do przeczytania.

Wstrząsa mną ta książka.To dzieci które musiały dorosnąć wbrew sobie. Urodziły sie z darami przez ,które są prześladowane i zabijane, uważam, że ich wiek jest niestosowny do wydarzeń, te gangi młodzieży, które mają władzę nad innymi dziećmi jest chore. Ja mając 20 lat nie wyobrażam sobie żyć w taki sposób jak oni, w strachu o jutro, walczyć o swoje miejsce w gangu i używać przemocy w praktycznie każdej sytuacji. Harte i Nibs mając po 11 lat musieli sami się wychowywać bo Zakon pozabijał im rodzinę. Dorośli ludzie, którzy tu są nie robią nic aby pomóc młodszym od siebie jak matka Hartera, która szlajała się po domach publicznych i była tylko balastem dla syna. Nie chce i nie będę usprawiedliwiać zachowania Nibsa bo w ich świecie każdy był biedny i nic nie znaczący ale zrobił tyle krzywdy tylko po to aby dostać Książkę, bo za jej pomocą chciał zostać Bogiem i wreście mieć większą moc i znaczenie w świecie ale jego chciwość go zgubi na 100% w tomie drugim. On dostał opsesji na punkcję władzy, przez traumy z dzieciństwa, jego mantra życiowa powinna brzmieć ,,po trupach do celu"🫠 Pozbawiał ludzi życia ale i też wykorzystał biedną istotkę, która traktowała go jak ojca...

Finałowy tom tej nierówno napisanej serii plasuje się według mnie między pierwszym, a drugim tomem. Akcja jest dynamiczna. Pojawia się wiele faktów wyjaśniających wydarzenia z przeszłości. Wątek romantyczny również nabiera rozpędu. Jednak wątki polityczne istotne dla fabuły zostały spłycone i niewystarczająco wyjaśnione. Zirytowało mnie również, że ilość magicznych osób w otoczeniu Felicity drastycznie wzrosła. Podobały mi się nawiązania do angielskich legend i podróże w czasie. Zabrakło mi rozwinięcia relacji rodzinnych Felicity. Cała seria to lekka fantastyka, w której nie mamy zbyt trudnego wykreowanego świata, ani ciężkich w wymowie nazw. Pojawiają się za to magiczne istoty, podróże w czasie, motyw wybrańca i szkoła dla magicznych. Jest to niezobowiązująca i przyjemna seria.

„[…] Cade zastanawiał się, czy sobie tego wszystkiego po prostu nie wyobraził. Rzymianie? Dinozaury? Mutanty? Może Yoshi miał rację. Może to jednak halucynacje?” Książka okazała się czystą rozrywką. Z uśmiechem czytałam o świecie, w którym spotkanie Rzymianina polującego na dinozaura jest czymś na porządku dziennym. Brzmi absurdalnie? Być może, ale w ramach tej historii działa to zaskakująco dobrze. Fabuła jest dynamiczna i wciągająca — przez kolejne strony po prostu się płynie. Jeśli szukacie nieszablonowej fantastyki, ta książka może być dla was. A nuż i wy uśmiechniecie się do papieru. 🙂